uurtje poll

Weg ermee dus. Ik begrijp dat zomertijd een erg plattelands begrip is. Ik ben vergeten waar dat ligt, en mijn Google maps weet ook niet.

Software mensen doen het in UNIX time, een UTC variant. Er zijn zelfs feestjes waneer onze klok een geinig nummertje is.

Een trap enzovoort

Jullie vinden dat heel gewoon, een trap in de hal. Maar wij hebben hier drie jaar geleefd met een trap die je steeds goed moest uitleggen. Het was een tijdelijke trap. Onderweg omhoog moest je zorgvuldig over een balkje stappen, vanaf daar liepen de treden een beetje scheef en de laatste tree moest je met een grote stap nemen. Toch heeft die trap nooit problemen gegeven, Roelof is duizenden keren omhoog en omlaag gegaan met zijn armen vol spullen zonder een keer te struikelen en ook alle bezoek had die gekke trap al gauw onder de knie.

Maar er moest natuurlijk een echte trap komen. We hebben op drie plaatsen een offerte laten maken, die gaven geen of een fout resultaat. Het was ook niet gemakkelijk. Het trapgat boven was drie jaar geleden gemaakt en was wat aan de kleine kant. Ook moest de trap een draai van 90 graden maken.

Onze buurman Aymerique, metselaar, stelde voor een trap van beton te maken, dat kon hij zelf wel. Hij maakte een tekening. Ik wilde geen betonnen trap, het was ook een echte metselaarsoplossing.
Maar gelukkig kreeg Roelof een idee, door de tekening van Aymerique. Hij kon zelf wel een trap maken, gewoon van hout. Hij studeerde wekenlang op de tekening en veranderde hem zodat die ook echt in de hal paste. Hij tekende op de muren hoe de trap moest gaan lopen, zelfs nog eens nadat de gipsplaat was geplaatst, want door elke verandering, veranderde ook iets aan de trap. Hij werkte met timmermansogen, driehoeken en heel veel meten. En toen hij uitgedacht en uitgetekend was, timmerde hij uit een stapel lange latten, speciaal hiervoor gekocht, in drie dagen een trap. De treden zijn niet ingefreesd, maar met hoekijzers aan de zijkanten vastgeschroefd. Maar hij is stevig en vooral: hij klopt. Alle treden staan even ver van elkaar, alles is recht en hij is niet steil. Ik ben heel erg trots op hem, een trap is wel zo'n beetje het moeilijkste ding om te maken en echt specialistenwerk.

Kijk zelf naar de volgende fotoserie: Zo maak je een trap in de hal
(je krijgt waarschijnlijk een beeld met alle foto's tegelijk, dat is makkelijk als je oppervlakkig wilt kijken. Als je alle foto's  afzonderlijk wilt zien met de bijschriften rechtsbovenaan, klik dan op de eerste foto en ga zo verder door het album).

De afgelopen zomer en herfst waren er ook veel dagen 'tussendoor'. We wachtten op de vergunning voor de bouw van de schuur, we wachtten op de start van de bouw van de schuur, we hadden tijd tussen alle bezoeken door. Wat doet een klusser dan? Hij gaat van alles en nog wat kopen en maken. Hij heeft zijn kamer opgesierd met planten en schilderijen. We gingen samen drie dagen naar de Ardeche om een tractor te kopen. De annex is helemaal veranderd en opgeknapt. En allerlei kantjes en randjes, zoals rond de trap, werden afgewerkt. Enzovoort. Samengevat in de volgende fotoserie: Kijken, kijken en ook kopen

Sinds gisteren heeft de schuur buiten een gedeeltelijk dak.

Maar die krijgt een eigen blog als hij zo'n beetje klaar is.

Wie wil er eigenlijk NIET een nachtje in het ziekenhuis blijven?

Zeg nou zelf, ja toch? Zeker als je de enige patiënt op de hele afdeling bent en al het speelgoed voor je alleen hebt.....

 

Matthias zit weer eens iets te eten.....

maar hij doet dat op een onverwachte plek, namelijk..... in het ziekenhuis!

Samen met zijn moeder tuimelde hij op zaterdagmiddag een eindje de trap af.
De schrik was gelukkig groter dan de schade. Naar verluid sprong de vader zowat over de gevallen moeder heen om het jochie te kunnen behoeden voor verder vallen.
Op de afdeling Spoedeisende Hulp van het ziekenhuis bleek hij slechts een paar bulten en schrammen te hebben, verder niets. Niettemin moest hij een nachtje blijven ter observatie, standaard procedure! Ieder uur wordt hij gecontroleerd, na middernacht iedere 2 uur. Zijn moeder, die zelf geen schade heeft, mag lekker naast hem slapen.
Wel gezellig daar hoor!

 

Intussen wordt zijn nichtje Sofía ondergedompeld in een Nederlandse traditie. Maar of dat nu echt wel zo leuk is...

Domme dommes

Als papa moet werken, mogen Pien en Jeppe ontbijten op de bank voor de televisie. Pien snapt dat heel goed. Als Jeppe vraagt "papa nou?" en mama antwoordt "papa is werken zodat wij weer kunnen eten", mompelt Pien "ja, op de bank".

Pien speelt met twee beren. Het zijn haar kinderen en ze zijn vier en vijf jaar. En hoeveel jaar is de mama? "Dert-en-netetig."

Pien ziet op tv een reclame voor pizza met zalm en tonijn. "Huh? Pizza met ballen en konijn??"

Het is ook erg ingewikkeld: Sinterklaas, Sint Nicolaas. Pien maakt er eenvoudig 'Sintercolaas' van.

Pien doet iets raars. Wij hebben commentaar: "dommerikje!" Pien, die inmiddels met Marleen in een andere kamer is: "Nee, ik ben geen dommerikje, hè? Ik ben gewoon een gekkie!"

Domme dommes

Pien heeft een spraakgebrekje. Ieder woord dat met 'tr' start, begint zij uit met 'k': krap, krui, krein, kranen, kralala. Jeppe heeft eveneens een spraakgebrekje. Iedere 'k', spreekt hij uit als 't': taas, tus, tijt 'ns.

Jeppe gaat altijd zonder mopperen naar bed, behalve deze ene keer. Hij wil niet gaan slapen. Peter vraagt hem wat er is. "Wil je nog iets, Jeppe?"

"Mama, tuuhuus!" (kus)

's Avonds komen er twee vrienden eten, Wilfred en Michael. Pien vindt het wel erg lang duren voordat ze er zijn. Dus pakt ze haar (speelgoed)telefoon en belt vast.

"Hallo? Ja, Alfred, wanneer kom je nou?"

Ik mompel vanachter mijn krant: "Hij heeft Wilfred." Waarop Pien antwoordt: "Nee, Wilfred is jouw vriend. Míjn vriend heet Alfred."

We zijn druk bezig een gordijnrails op te hangen. Ik sta op de keukentrap, terwijl Peter op de vensterbank geklommen is. We werken onhandig, boven ons hoofd, boven onze macht. Jeppe komt de kamer in gelopen, met in iedere hand een autootje. Hij bekijkt het tafereel en vraagt: "Helluppuh??"

seizoen-en-poll

Lente's populariteit en winter aversie zijn zonder al te veel moeite te uit te leggen. Dat herfst het dubbele aantal stemmen van zomer scoort verbaasde mij eerst wat. Maar na wat contemplatie denk ik dat er relatief vaak op herfst gekozen is, omdat soms mensen onbewust op 'het komende' seizoen stemmen. Dat komt omdat seizoenen staan voor 'verandering', en ik redeneer dat daarmee, associatief, de eerstvolgende verandering relatief populair is (en jahaa, ik snap dat iedereen die op herfst koos een heel specifieke reden had, en staat te popelen om hard hier tegen in te argumenteren, maar dit is geen discussie; dit is een een monoloog). Achteraf vind ik het een beetje jammer dat ik deze poll niet in Augustus deed, want dan hadden we volgens dat argument misschien nog meer herfst keuzes gezien. Wellicht probeer ik een zelfde poll nog een keer over vijf jaar, bijvoorbeeld in mei 2018, als iedereen dit weer is vergeten. Als mijn theorie klopt, dan wordt er in die toekomstige poll veel meer zomer gekozen. Ik verwachtte eigenlijk ook dat er meer flauwekul op terug zou komen... zoals 'het jachtseizoen', of 'San Francisco, California' (hey, Loesje?), of zoiets als "bij ons in het hoge noorden hebben we slechts twee keuzes: 'winter' en 'road construction'," of "in Singapore hebben we drie seizoenen: rain, dry, en shopping." Wat me tenslotte ook nog opvalt is dat jullie deze blogpost helemaal tot hier hebben gelezen, want als er in mijn ogen iets onzinnig is, dan is het wel de analyse van de verkiezing van niets-zeggende favorieten, zoals nummers, miss'es en kleuren ("groen... oh nee, nee, nee, oran... Owh te laat!"). En dus, om jullie niet helemaal teleur te stellen dat er op dit stukje niet alsnog met een prachtige conclusie sluit, heb ik een kleine toegift: Het enige echt correcte antwoord op de vraag was het internet is sinds 1993 seizoen-loos meneer sukkel.

Zij komt....!

Voor het geval jullie na Michaels stukje denken dat ik in mijn taallessen toch wel heel saai bezig ben zónder alsmaar videootjes up te loaden, hier één van de e-mails die ik ontving n.a.v. mijn afmelding deze week wegens verkoudheid en het dientengevolge ontbreken van enig stemgeluid:

Oh Beppie! Ik hoop dat je become beter! we moeten you.

Alle leerlingen praten over je, Beppie komt!!!

Ik kon niet geven mijn test. Ik stuur je mijn resultaten.

Groeten and veel gezondheid voor je snel je komen!!! A.

Dit noem ik geen e-mail meer, dit is je reinste fanmail!

Lesmateriaal

Zoals alle lesboertjes in de familie weten is het maken van lesmateriaal het leukste aan ons beroep. Gisteren moest ik hóógnodig proefwerken nakijken. Dat is het minst leuke van ons beroep, dus dan vind je gewoon even dat het maken van lesmateriaal nog urgenter is. Ook al is het dat niet, want het leuke is weer dat we zelf ons werk naar eigen inzicht invullen. Vroeger maakten we lesstencils. Tegenwoordig is het erg in om videootjes op te nemen, waarmee leerlingen thuis aan de slag kunnen ("flipping the classroom" heet dat), zodat je in de les aan verdieping kunt werken. Ik ben in klas 3 quatre-maintjes aan het spelen en ik moet de partijen bij de leerlingen heel vaak vóórdoen. Dat heb ik nu ondervangen met dit videootje, dat leerlingen op hun smartphone kunnen afspelen (met de koptelefoon die ze toch al gebruiken voor het keyboard), zodat ze het zo vaak kunnen zien als ze willen en nooit op mij hoeven te wachten. (Let niet op de vingerzettingen: het moet er vooral simpel uitzien, zodat leerlingen denken "ho eens even, maar dát kan ik ook".) Ik heb eens gekeken naar wat ik in 1985 produceerde aan lesmateriaal: vast net zo hard aan gewerkt (typemachine! correctie velletjes!), maar ach, een spelfoutje meer of minder. Arme leerlingen: die moesten dit blijkbaar allemaal van mij leren terwijl ze niet eens een keyboard hadden om de opgedane kennis toe te passen.

Waarschuwing!

In de omgeving van Ypenburg waait nog steeds op volle kracht de orkaan van abuelita Romy! Iedereen opgepast en vooral Sofía!

Zonnebloemen en bezoek

Na een heerlijke zomer met heel veel bezoek, loop ik nogal achter met blog-schrijven. Dan maar eerst een serie foto's met de schuldigen. Klik  HIER.

Zoek de verschillen

Vrijdag 4 oktober

Vrijdag 25 oktober

Volgens het boekje

6 weken oud en hij lacht! En ja, wij zien er wel een beetje Sofía in...

De schilderijen van tante Mies en tante Bertje...

... liggen bij mij in de kunstopslag. A3n heeft er ook nog één van hangen, de vaas met bloemen. De vier overige heb ik meegenomen naar Nijmegen, omdat ze daar qua inhoud thuishoren. Tante Mies en tante Bertje waren twee tantes van Nannan. Ze woonden in Berg & Dal, dicht bij Nijmegen. Ik herinner me ze zelf alleen nog als stokoude dames en hun komst in de Ridder van Cuijckstraat werd door mij altijd gevreesd, aangezien er dan een kusje verwacht werd. In zeker opzicht kun je dus zeggen dat ik deze schilderijen verdiend heb. Het verplicht ook tot een klein onderzoekje, waarvan hier het verslag.

De schilder heet Cornelis Jozeph Verheijen, geboren 11-3-1881, gestorven 6-10-1956. Hij was van beroep huisschilder, later fotograaf en dus ook kunstschilder. Hij had les gehad op de academie van onder meer Jan Toorop. Dat moet dan zijn geweest tussen 1906 en 1912, toen woonde Toorop in Nijmegen. De familie had nóg een bron van inkomsten: een slagboom. De grens met Duitsland lag toen anders dan nu en de familie kon tol heffen indien reizigers via hun slagboom naar Duitsland gingen. De vader van de schilder had ook nog eens een grote klapper gemaakt: hij had het zgn. "filosofendal" in bezit en verkocht dat aan een projectontwikkelaar. Het dal is in Nijmegen e.o. erg bekend als een van de mooiste plekjes van de streek en er wonen nu alleen rijke luitjes. Het astronomische bedrag van 6000 gulden werd er mee binnengehaald. Daarvoor moesten ze wel voortaan afzien van nog een extra zakcentje: op een plekje in het dal met een

leuke wegwijzer (opschrift: "laat vriendschap helen wat grenzen delen")  hadden ze een camera opgesteld, waar wandelaars zichzelf op de foto konden laten zetten (links een voorbeeldje, de paal staat er nog steeds). Op deze plek hebben de tantes vast gewandeld en daar zijn ze mogelijk voor het eerst in contact gekomen met de schilder.

Cornelis Verheijen schilderde met name landschappen. Op twee schilderijen staan de Elyzeese velden afgebeeld, een mooi open stukje agrarisch landschap op de stuwwal met uitzicht op de Ooijpolder. Die staat zelf met twee koeien ook afgebeeld. Verheijen maakte zijn schilderijen in zijn speciaal daarvoor gebouwde studio, met daglicht aan alle kanten en hij deed er behoorlijk lang over. Het canvas spande hij zelf op, waarna hij altijd eerst een grijze grondlaag opzette voordat hij aan de voorstelling begon. Hij schijnt ook eens een portret te hebben geprobeerd, maar dat vond ie maar lastig, dat kwam te nauw. Overigens is het eerder door mij verspreide verhaaltje dat hij eens per jaar met de fiets (zonder rubberen banden) naar Amsterdam ging om verf te halen niet waar. Dat betrof zijn zoon in de WOII, die naar Amsterdam en Berlijn fietste voor fotopapier.

De kleinzoon van de schilder, zelf inmiddels 70, heeft een fotozaak in Nijmegen-Oost (Daalseweg). Vandaag ben ik daar even langs geweest en van hem heb ik de informatie. Hij herinnerde zich nog wel wat van de verdeling van "onze" schilderijen, die over de familie werden verspreid toen opa dood ging. Een aantal schilderijen gingen naar bestemmingen buiten de familie. Heel erg groot was het oeuvre niet en dat er vijf richting Mies en Bertje gingen, was dus wel bijzonder. Van de relatie tussen de schilder en onze tantes wist hij verder niets. Ik hoop later nog een foto te kunnen bemachtigen van de schilder en misschien ook een plaatje van zijn Unvollendete, het onaffe schilderij dat na zijn dood bleef liggen.

De bekendste Verheijen is trouwens geen schilder maar een schaatser: Carl Verheijen, een andere kleinzoon van de schilder, was in de jaren 90 een bekende lange-afstandschaatser,

Verkouden

Al een paar dagen zit Toon ernstig in de lappenmand. Zijn hoesten, snuiven, snotteren, proesten en kreunen zijn niet van de lucht. De ganse wereld moet weten hoezeer deze man lijdt. En dan zegt ie: "Voor terminale patiënten hebben ze tegenwoordig van alles! Maar ik moet het verdorie helemaal zélf oplossen!"

Een zusje voor Zebbie

Dit is een foto van de twee teefjes die vorige week zijn geboren. Een ervan wordt het nieuwe zusje van Zebbie.

Samen met Mike ben ik gaan kijken naar de nieuwe huisgenoot die voorlopig gewoon "zusje" heet.
Groot was onze verbazing toen bleek dat een van de tantes (er liepen daar ZEVEN hollandse herders!)
ZUSJE bleek te heten. Zebbieszusje komt rond 20 november naar Boxtel.

Een vurige ontmoeting!

Zie hoe Sofía voor het eerst haar bruisende Colombiaanse grootmoeder ziet, abuela Romy. De bezoekster valt duidelijk bij haar in de smaak, maar laat haar dan toch ook even schrikken! Zóveel vuur, daar moet ze wel aan wennen!

Maar dan wordt er vriendschap gesloten. Nogal wiedes! Zeg nou zelf, wie heeft er zo'n mooie oma?

Handig!

Iemand nog hulp nodig? Ons huis is inmiddels brandschoon, maar Pien heeft er nog geen genoeg van.

Op pensioen

Vanaf 1 oktober is Edouard officieel 'met vakantie', voor de komende twee jaar. Daarna gaat hij 'op pensioen', zoals men dat hier noemt. Op 1 oktober hebben we een taartje gegeten om het heuglijke feit te vieren. Op 2 oktober ging hij weer aan het werk. Hij had nog wat vergaderingen, moest het een en ander overdragen, zijn kamer opruimen... Hij zou niet te lang wegblijven, maar kwam pas na zessen thuis.

Inmiddels zijn we een week verder en begint hij te wennen aan het idee dat hij niet meer hoeft. En wij dragen natuurlijk met alle liefde ons steentje bij aan die gewenning. We zetten hem in onze tuin aan het werk: