en Elsa eet lekkere boobmilk

Ze kijkt er echt er op vooruit, zodra Katelyn zich klaarmaakt voor een "feed":

Maar zodra ik mijn borsten laat zien is haar reactie toch anders:

Flinn smult ook van lekkers!

Maar of zijn prakje net zo lekker is als het overheerlijke softijsje van Matthias? Flinn snoept hier van een hapje pastinaak. Laten we maar hopen dat zijn Apa en Ama net zulke goede zorgdragers zijn als die van Matthias!

Matthias krijgt ook wel eens wat lekkers!

Jullie zullen wel denken, komt ze alweer met die kale eter aanzetten. Maar dit is een raadsel: op wie z'n zorgdag denken jullie dat deze kleine zijn eerste verrukkelijke likjes van een softijsje kreeg?

Familio positivo

"888" klinkt in het Chinees zoals "fortuin-fortuin-fortuin". Dus dit jaar kan niet meer kapot!

Spannende tijden

Pien kreeg dit weekend post. Een uitnodiging van de school, om te komen wennen. Ze komt bij juf Wendy in de klas. Pien heeft er erg veel zin in, al kondigde ze vast aan: "Ik ben dan misschien wel een beetje verlegen". Dat mag van ons.

Justitia

Ook altijd gedacht dat rechtspraak een serieuze zaak was? Kijk wat ik gisteren in de gerechtskamer van De Gevangenpoort in Den Haag aantrof.

Water, overal water, behalve bij ons

Het is weer zover. In de afgelopen 48 uur is zo'n 50 mm water naar beneden gekomen. De rivier is 30 meter breed geworden. Ik heb de rivier gefotografeerd vanuit het bovenraam van de annex. Het regent namelijk nog steeds zo hard dat ik geen zin heb om er naar toe te lopen.

Elke dag, al maandenlang, kijk ik even in het klushok, dat is de ruimte achter de keuken. Na zo'n hoeveelheid regen stond die vorig jaar vrijwel geheel blank. En nu: niets. De drainagepijp in de oprit doet het dus heel goed. En dat is maar goed ook, want het klushok is AF.

In enkele weken tijd heeft Roelof een fijne werk- en opbergplaats voor zichzelf gemaakt. Met heel veel licht, zodat het niet meer zo'n donkere pijpenla is Hier geen gipsplaat en tegels. Wel zijn de muren met goedkope persplaten betimmerd en die platen zijn wit geverfd. Hij heeft zelf bij het raam een werkbank gemaakt. Ik krijg bijna zelf zin om te klussen.

Moby de poes is niet blij met al die veranderingen in zijn domein. Hij heeft nu ineens veel plek in de bijkeuken, maar hij vond het leuker om tussen de rommel te zitten.

De bijkeuken is de laatste ruimte die nog opgeknapt moet worden. Maar we gaan nu eerst een maand naar Singapore om Elsa te knuffelen (en Katelyn en Erik natuurlijk ook). In die periode gaan we ook op vakantie in Vietnam. Voor Roelof is het de eerste vakantie in vier jaar. Voor mij niet, ik heb namelijk altijd al vakantie. Ook als het regent.

Ons (electronisch) geboorte kaartje.

Hé? Is dat... kan ik dat...

Jazeker, Matthias.
Dat is eten en drinken tegelijk!
Maar daar moet je wel stoer voor zijn.
Knuffelen doe je maar met de kat!

Beschuit met muisjes

Dat hebben ze niet in Singapore.
Maar wel een prachting babietje, haar naam is Elsa, geboren op 8 januari 2014.
Hier is ze dan

Alles is goed met moeder Katelyn en haar kind. Heerlijk toch.
Elsa weegt 3,4 kg en is 54 cm lang. Een flinke meid dus. En ze lijkt heel tevreden, ze lacht zelfs al.
Hier zie je ze met de trotse mama en vermoeide papa:

vakantie Essche Heike

Vakantie A3n (Lisa)

Vrijdag 27 december ben ik, Lisa, voor het eerst alleen met de trein verder gekomen dan Groningen! Helemaal tot in Boxtel, waar ik warm werd ontvangen door A3n en Edouard. Thuis aangekomen was Marleen daar natuurlijk ook. Helaas gingen M en E snel weer naar huis, maar voor dat ze gingen, kreeg ik een gitaar!! Ik ben er heel erg blij mee, dankjullie! Ik was toen nog helemaal niet gewend aan een klein beestje die je veters zo leuk vind dat een dubbele knoop niet eens genoeg is om de schoen los te maken! En afgezien van de twintig keer dat ik me vrijdag dood geschrokken ben als Hera weer is aan mijn haar hing, vond ik alle drie de huisbewoners heel erg lief. De volgende dag toen ik beneden kwam werd ik al opgewacht door Hera en Zebbie, Zebbie die een aai kwam halen en Hera die de trap half opsprong om mijn sloffen te knuffelen en natuurlijk te bijten…

Zaterdag gingen we met Hera naar de dierenarts, ze was mooi gezond geworden, alleen nog niet zindelijk. Na het bezoek had ik door dat het werkt als je NEE zegt, ook al luisterde ze vaak niet, ik vond het niet meer zielig. Toen we thuis waren ging ik Hera leren apporteren, dat lukte, vond ik zelf, best wel heel erg goed! Ze had alleen snel door dat als ze de bal terug gaf ze een snoepje kreeg en ja, dat wil niet met een bal in je mond, dus dan liet ze de bal onderweg maar vallen... zo slim! Daarna met A3n wat cadeautjes gescoord voor M+F (ze waren er super blij mee) ik een kreeg nog een mooie muts en A3n zelf een hele mooie Paddington Bear muts! Als laatst gingen we nog even wandelen met Hera en Zebbie. Zebbie zo rustig en Hera heel erg druk. Hera prikte tegen schrikdraad aan, dat was erg zielig. Op het laatst van de wandeling toen het al begon te schemeren deed Hera haar lang verwachte plas en werd daarvoor rijkelijk beloond met koekjes, terwijl Zebbie met een scheef hoofd toe keek. Als avondeten hadden we frietjes en Mona pudding.

De laatste dag, zondag de 29^e was ik voor mijn gevoel helemaal gewend aan de rustige Zebbie en die kleine stuiterbal. Toen we op het laatst nog even buiten speelden zorgde Hera ervoor dat ik nog een aandenken had… In de trein naar huis kwam ik er achter dat er drie gaatjes in mijn broek zaten… De treinreis verliep ongeveer goed, alleen de gitaar kwam soms vast te zitten. Thuis op station Warffum zag ik twee springende bolletjes, die deden me denken aan Hera, maar nee, dit waren mijn zusjes! Alles bij elkaar vond ik het heel erg gezellig! Dankjewel A3n!

Lisa

Roelof's trapdroom vs Toon's moorddroom

Aardige verdeling... De grote vraag is: wie is nou die derde die ook over moeilijke trappen droomt?

Oh, en Toon's moorddroom wint, want dat is een palindroom!

Een tevreden Kerst

Het is nu vier jaar geleden dat we een bod deden op Taule, dat tot onze verrassing geaccepteerd werd. En een jaar geleden zijn we officieel geëmigreerd. Dat zijn zo van die gedachten bij Oud en Nieuw.

In vier jaar is hier alles veranderd, het laatste jaar het meest zichtbaar. Een ouder echtpaar uit Gondrin vertelde me dat ze zo blij zijn dat er zo'n mooi huis tevoorschijn is gekomen uit die ruïne. Volgens Roelof zijn die al vaker komen kijken. De man kende het huis van lang geleden, vertelde hij. Ook Simone, buurvrouw en poesoppas, slaakt elke keer een zucht als ze hier komt. Ze vindt het prachtig. De buitenkant hebben we in elk geval echt Gersois gedaan. Dat de binnenkant helemaal wit-ikea is, zal ze minder bekoren.

We gingen tevreden de kerstvakantie in. De schuur buiten, die volgens de werkmensen 'abri et garage' heet, is af, op de regenafvoer na. Roelof is inmiddels ook klaar met de binnenkant van de 'garage': de muren zijn geverfd, hij heeft een stukje zolder getimmerd en planken aan de muur gemaakt. Over niet al te lang kunnen de tuinspullen daarin opgeborgen worden. In de abri staant een tractor, een aanhangwagen, een auto en een cementmolen.

Begin oktober is het proces gestart. Philippe, steevast aangeduid als Flip, was de hoofdaannemer, Roelof zijn knechtje.

Roelof, die nog steeds denkt dat hij slechts amateur is en al de anderen professional, doet netjes wat Flip van hem vraagt. Pas laat in het proces durfde hij hardop te zeggen dat er toch aardig wat dingen zijn die hij beter kan dan Flip. Flip is een metselaar/tegelzetter en heeft van hout geen verstand. En Roelof kan alles!

Middenin de bouwperiode werd het werk een paar weken stilgelegd omdat Flip andere werkzaamheden had. Bij de hervatting bleek dat hij zowel persoonlijk als zakelijk tegen een ramp aanliep. Hij heeft toch alles afgemaakt. De eerste betrouwbare Fransman.

Tegelijk met het zetten van de schuur is ook het terrein helemaal veranderd. Frederic, bekende van Flip, kwam met zijn graafmachine en heeft het terrein uitgevlakt, een drainagepijp langs het huis gelegd, een geul gemaakt om electriciteit naar de schuur te brengen en vervolgens alles met een dikke laag steentjes bedekt. Die steentjes, eerst grote en daarop kleine, zijn aangewalst. Ineens hebben we een oprit en enorm veel parkeerplaats. Droog en schoon. 

De drainagebuis  in de oprit langs het huis lijkt goed te werken. De begane grond wordt steeds droger. Ik wacht nog met spanning de eerste gruwelijke regenbui af en dan durf ik pas te juichen. 

Later heeft Pascal het terrein achter de tuin, ook wel 'land van Yves' genoemd, helemaal kort gemaaid. Pascal bewerkt het land om ons heen, hij komt af en toe een praatje houden. Hij bood aan om de boel te maaien met een grote klepelmaaier. Roelof kan het veld nu verder zelf bijhouden, met de maaier achter de tractor.

Het was de afgelopen maanden overdag prachtig weer, vaak zon en een temperatuur die rond Kerst nog opliep tot 18 graden. Maar de nachten waren gruwelijk koud en de ochtenden nog kouder en mistig. Roelof heeft vreselijk afgezien op die bouw. 

Hier is het nat en koud, en staan de mannen op een glibberig dak. Dit is niks voor de rug van Roelof. En dan heeft hij nog hoogtevrees ook. Ik ben blij dat de schuur af is en Roelof nog heel.

Hij is - op het houtwerk na - erg tevreden over het resultaat. Het enige probleem is dat de schuur veel te mooi is, voor een schuur dan. Dat is de nieuwigheid.

De nieuwe kleindochter laat nog op zich wachten. Onze vakantie naar Singapore en Vietnam is geboekt. Dat betekent dat er in de komende maanden niet zo heel veel vorderingen worden gemaakt. Maar als we terugkomen staat er een lentezonnetje en dan kan Roelof fluitend beginnen met het afronden van de laatste twee grote karweien. Hij moet de schuur binnenshuis geschikt maken als 'klushok'. Nou ja, dat 'hok' is 9 bij 3 meter, dus meer een kluszaal. En daarna moet de bijkeuken opgeknapt en ingericht worden. Het duurt dus nog wel even. Het nieuwe jaar 2014 is prettig gevuld.

Dat wens ik jullie ook allemaal toe.

De foto's van de werkzaamheden heb ik zonder verdere toelichting staan in het volgende album:

 Een tevreden Kerst

Eten!

Matthias is natuurlijk de eetkampioen van de familie, maar die van ons kunnen er ook wat van! Pien kan maar geen genoeg krijgen van spaghetti.

Voor Flinns eerste erwtje, zie:

https://plus.google.com/photos/104509970930186716268/albums/5962909187867803169/5962909489890237394?banner=pwa&pid=5962909489890237394&oid=104509970930186716268

Sofía's eerste luchtreis

Op Eerste Kerstdag maakte Sofía - op 26 december precies 13 maanden oud - haar allereerste vliegreis, meteen maar in één ruk 12 uur vliegen naar Panama, en daarna 1 uur door naar Medellin, de geboortestad van haar vader.

Volgens de berichtgeving heeft ze zich onderweg perfect gedragen, dankzij de i-pad, haar dierenboekje, meer koekjes dan ooit, en periodieke babbelbezoekjes aan de stewardessen in hun pantry. 


Na de landing in Panama kreeg ze complimenten van medepassagiers op de stoelen in haar omgeving, die haar aanwezigheid in Amsterdam als
uiterst riskant moeten hebben ingeschat. Onnodig zorgen gemaakt!

En wie stond haar daar in Medellin op te wachten? Een goede oude bekende: abuela Romy!
 

Uitreiking van de prijzen voor de kerstprijsvraag

Juryrapport

Helaas is de jury lichtelijk teleurgesteld over de weinig originele bestemmingen die geopperd zijn voor de bak, inmiddels Tony’s Tombe genaamd om auteursrechten te omzeilen.

Daarom heeft zij besloten zelf ook wat in te zenden en op dit moment vindt er overleg plaats over welke als beste keus uit de bak zal komen:

• een buitenbox
• een jeu-de-bouleplantsoen
• een kerstboomkwekerijtje

Het duivenstel heeft menige inzender echter tot grote hoogten gebracht. De eerste prijs is tenslotte gevallen op de inzending van zuster Margriet:

Duif 1: geen boom en dus geen nest meer
Duif 2: nou, zie je die bak dan niet?

Gaarne afhalen vóór 31 december 2013 op de Krugerlaan in Gouda, dit in verband met een zeer spoedig aflopende uiterste consumptiedatum.

De aanmoedigingsprijs gaat naar zwager Edouard die, zoals ook door anderen opgemerkt, voor het eerst van zijn leven iets heeft ingezonden voor TLTZTM. 

Heel goed gedaan E. en ga vooral zo nog even verder!
Dit was de prijs.

De jury wenst iedereen prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar!

Domme domme

Jeppe is ziek. Hij hangt lethargisch op de bank. Wij zitten erbij om hem in de gaten te houden en zo nu en dan een emmer onder zijn mond te houden. Pien maakt dankbaar gebruik van ons tijdelijk sedentair bestaan en speelt trein. Wij zijn de passagiers, zij is de machinist én de conducteur. Als de conducteur langs komt om kaartjes te knippen, maakt ze even een praatje met de reizigers.

"Oh, wat een lieve kleine baby heb je daar! Hoe heet die?"

"Dat is Flinn, mevrouw de conducteur."

"Oh, en hoe heten de andere kinderen?"

"Pien en Jeppe, mevrouw."

"Oh, en hoe heet jij?"

"Ik ben Lonneke, mevrouw."

Links naast me klinkt het zieke, zwakke stemmetje van Jeppe: "Nee, máma!"

zusje

Wat niemand nog hoefde te weten, deelde Marijntje 30 november in Den Andel wel al in vertrouwen met Sinterklaas, in het dorpshuis. "Kun jij een kunstje doen," vroeg de Goedheiligman nog, maar Marijntje antwoordde in de microfoon, voor heel het dorp (en wat ons betreft nog veel te vroeg):

"Ik krijg een zusje en ik hoop dat het een broertje wordt."

Ze sprak de waarheid. Na een tijd van onzekerheid en spanning, volgen we nu ook het voorbeeld van Emma om het iedereen te vertellen. Ons klein kruimeltje (zusje of broertje) is nu twaalf weken en schijnt goed te groeien. Uitgerekende datum: 27 juni 2013.


Prettige feestdagen iedereen!
En Emma, sterkte met de zwangerschapsperikelen!

Domme domme

We fietsen langs de manege op de hoek. Ik vraag Pien of ze later ook wil paardrijden.

"Ja, als ik groot ben. Dan ben ik al zestien!"

Wetende dat Pien op dit moment niet dol is op paarden en er liever ver bij uit de buurt blijft, waarschuw ik haar: "Als je wil paardrijden, komen ze wel heel dichtbij, hoor!"

"Dat geeft niet, hoor, want dan ga jij ook paardrijden, hè mama?!"

"Nou nee, mama hoeft niet zo nodig op een paard."

"Oh oké, dan mag jij wel op een koe!"

Matthias eet.... rare groentes!

Voor zover ik weet, eet zijn moeder inmiddels alles wat ter tafel komt, maar destijds was er één groente die we alleen met de hoognodige drukmiddelen bij haar naar binnen kregen. Stelregel in ons gezin was: je eet er precies zoveel als je oud bent, dus dat werd er elk jaar eentje meer. 

Matthias heeft die methode niet nodig, hij eet ze nu al alsof ie 18 is!

Dat is ook nodig, want hij moet leren het goede voorbeeld te geven. Voor wie? Nou voor

 

natuurlijk! Verwachte aankomsttijd: 24 juli 2014.