Marijntje wil een verhaal vertellen, of ik het even wil typen. Oké, misschien kan ik het dan ook wel op de blog zetten. Al vertellende blijkt wel dat Marijntje dit verhaal op school gehoord heeft en dus niet zelf verzonnen heeft maar eigenlijk na vertelt. Persoonlijk vind ik wel dat ze het, voor een zesjarige, wel heel erg knap na vertelt. Ik heb letterlijk opgeschreven wat zij achter elkaar tegen mij zei. En de layout is ook op verzoek van Marijntje zelf:
Het kind
De herbergier was erg gesteld op een goede nachtrust.
Toen werd er aan de deur geklopt.
“Vol!” riep de herbergier.
“Maar we hebben een hele dag gereisd en we zijn moe en we
hebben het koud,” zeiden Maria en Jozef.
“Om de hoek is een stal, hier twee dekens,” zei de
herbergier.
Hij deed de deur dicht, klom de trap op, kroop in bed en
viel in slaap.
Toen werd er weer op de deur geklopt.
“Sorry, maar mogen we nog een kleinere deken?” vroeg Jozef.
“Hier, een kleinere deken,” zei de herbergier.
Hij deed de deur dicht, klom de trap op, kroop in bed en
viel weer in slaap.
Toen maakte een verblindend licht hem wakker.
Hij klom uit bed, liep de trap af, deed de deur dicht, klom
de trap weer op, deed de gordijnen dicht en kroop weer in bed.
Toen werd er nog een keer op de deur geklopt.
Er stonden drie herders.
“Wat moeten jullie? Zijn jullie je schapen kwijt?” zei de
herbergier.
“Nee, we zijn op zoek naar Maria en Jozef,” zeiden de
herders.
“Om de hoek is een stal, daar zijn ze,” zei de herbergier.
Hij klom de trap op, kroop in bed en viel weer in slaap.
Toen werd er voor de zoveelste keer op de deur geklopt.
Er stonden drie koningen.
Ze zeiden: “Wij zijn o…”
“Om de
hoek!!!!” schreeuwde de herbergier.
De koningen schrokken zich geen hoedje, maar een kroontje.
De herbergier sloeg de deur dicht, stampte de trap op,
sprong in bed en viel weer in slaap.
Toen maakte een hemels gezang hem wakker.
“Nou is het genoeg,” schreeuwde de herbergier.
Hij sprong uit bed, stormde de trap af, sloeg de deur open,
rende de hoek om, stormde de stal binnen en wilde net wat gaan zeggen toen…
“Sssssssssssssssssssssssssssssssssssht! Je maakt de baby
wakker!”
“Baby?” zei de herbergier verbaasd.
“Ja, er is vannacht een baby geboren,” zei Maria.
De herbergier keek over de rand van de kribbe en voelde
plots tot zijn stomme verbazing zijn woede verdwijnen.
“Wat een kanjer!” zei hij.
Hij vond het zo bijzonder, dat hij gelijk de stal
uitstormde, de hoek omrende, de deur opensloeg en alle logeerders in de herberg
wakker maakte.
Eerst waren ze boos, maar toen ze in de kribbe keken,
voelden zij ook plots tot hun stomme verbazing hun woede ook verdwijnen.
De herbergier vroeg: ”Hoe heet het kind?”
Maria fluisterde: “Ik denk dat het Jezus gaat heten.”
Einde.
