Wij gaan lekker carnavalle!

Eindelijk is het dan zover: carnaval! Hoewel de ouders de regio het liefst voor een paar dagen zouden ontvluchten, gaan de kinderen helemaal op in het feest. Pien als lieveheersbeestje:

 

Jeppe als 'caybow':

 

En Flinn als brandweerman:

Jeppe doet op de BSO enthousiast mee met het nieuwe carnavalslied Roetewisser:

In de auto wordt Peter bij regen een handje geholpen: "Papa, doech de roetewissers aon!"

Zuid-Hollandse praatjes

Oppasdag: Toon stopt Matthias in bed. Meestal vraagt-ie dan, om tijd te rekken, of mama of papa of oma nog een kusje komen geven. Nu heeft hij iets nieuws bedacht: "Ik kan ook nog even naar beneden gaan om iedereen gedag te zeggen!"

Sinds hun verhuizing bezoekt Emma een andere supermarkt. Nu horen ze Matthias in bed zingen: "Hoogvliet, Hoogvliet, iets beters is er niet!"

Matthias: "Ik wilde van tafel gaan, maar ik heb het niet gevrogen!"
 
Opa en kleinzoon bespreken wat je allemaal met een ei kunt doen. Zegt Matthias: "Je kunt ook, ja, het is wél belachelijk hoor, maar je kunt ook een pízza eten met een ei erop!

Matthias is bij Sofía op bezoek geweest, en sindsdien ontbreken daar 3 kleine poppetjes. Omdat zijn moeder ooit als 3-jarige uit andermans huis een mini-varkentje mee smokkelde, is het heerschap direct verdacht. Hem wordt gevraagd of hij weet waar ze zijn. Zegt ie: "O! Zijn ze misschien in de wc gevallen?"

Sofía, overigens een notoir slechte eter, is net thuis uit de crèche en zit al aan tafel, maar de maaltijd is nog niet opgediend. Zegt ze: "Hebben jullie wel voor mij eten gekookt, of zijn jullie dat vergeten?"

dommelsa

In Singapore, the words "Aunty" and "Uncle" are used to address pretty much anyone who is older than you that you don't really know personally.

We are in a restaurant and Elsa asks for the menu. She points at pickles, which she loves for some reason. "I want to eat this! Papa I want eat, mama I want, I want this one, this, this... I want to eat this one!"
Katelyn says to Elsa, "OK, OK Elsa, we'll order it from uncle, later." Elsa immediately shouts through the restaurant "UNCLE!!!"

Nella Versantvoort-Termeer overleden.

De oudere zus van opapa Janus is 100 jaar geworden en al die tijd zelfstandig gebleven. 

Gaan we allemaal nadoen. De uitnodiging voor haar jubileum waar deze foto op stond

hing nog op mijn prikbord.

Praatjes

"Matthias, wil je rozijntjes of een koekje?"
"Nou mama, laat ik zeggen: ik wil ze allebei!"

Matthias, staande voor de passpiegel van zijn moeder: "Als ik in de spiegel kijk, kan ik zien hoe mooi ik eruit zie!"

In de winkelstraat wordt de decemberversiering opgeruimd. "Tja," zegt Toon, "het is nu allemaal voorbij. Sinterklaas is voorbij en Kerstmis ook."
"Maar ík heb mijn kerststallen nog,"zegt Matthias. "Ik ben héél trots op mijn kerststallen!"

Een paar dagen later, op logeerbezoek in Gouda, met gespreide armen van onschuld: "Nou ben ik helemaal vergeten de kerststallen terug te brengen! Ráár hè?"
De kleine huichelaar.

Song van de maand

Lonneke stuurde me een link met een erg leuk filmpje:

De song van de maand is minder goed uitwerkt, maar maakt ook gebruik van bekende voorbeelden. Het is de eerste van een serie "Seven medium sad to really very very sad songs, inspired by famous classical compositions". De tekst is voor de helft gejat van één van de meest zielige popliedjes die ik ken en de muziek leunt zwaar op... tsja, dat is dus de quizvraag! Het klinkende voorbeeld kun je hier vinden, de pianopartij met in de subtitel het antwoord op de quizvraag staat hier. Er staat een hint in de tekst.

Another Fotheringhay

“How often she has gazed from castle windows all
And watch the daylight passing within her captive walls” *
Sounds of grief, sounds of sorrow, prelude to the light of dawn
It will come sometime tomorrow that the castle is all gone

“Her days of precious freedom, forfeited long before
To live such fruitless years behind a guarded door” *
Wars of love, wars of hate, times can be pretty rough
The most bitter of all fates: not to be loved or not to love

“Tomorrow at this hour she will be far away
Much farther than these islands or the lonely Fotheringhay” *
Tomorrow at this hour, I hope to live to see the day
I will walk the empty grounds of former castle Fotheringhay 

* 1967 Sandy Denny (Fairport Convention), Fotheringhay

P.S. Dit oorspronkelijke liedje gaat over de avond vóór de executie van Mary Stuart in 1587, die opgesloten zit in Fotheringhay Castle (dat bestaat niet meer, zelfs geen ruïne). Dit YouTube-videootje geeft een nogal romantisch beeld, de werkelijkheid was een tikkeltje anders: "Mary was not beheaded with a single strike. The first blow missed her neck and struck the back of her head. The second blow severed the neck, except for a small bit of sinew, which the executioner cut through using the axe. Afterward, he held her head aloft and declared, "God save the Queen." At that moment, the auburn tresses (vert. kastanjebruine lokken) in his hand turned out to be a wig and the head fell to the ground, revealing that Mary had very short, grey hair." (bron: Wikipedia)

Peoplepoll

Van leraren en leraressen tot kluizenaars en kluizenaarsters. Mooie verdeling, maar een onpollpulair topic (slechts 9 stemmen!)

Meneer sukkel en de poll gaan een paar kwartalen op vakantie. Er is een idee om in plaats daarvan een Termeer verjaardagskalender toe te voegen aan de blog. Eens kijken of dat lukt...

(edit) Ik heb iedereen die op de blog kan schrijven tevens rechten gegeven om in de kalender te poken, dus maak er wat van! Iedereen is ook nog eens gemachtigd om anderen toe te voegen, dus alle touwen zijn los. Als je moeite hebt, stuur dan gerust een mailtje naar 'sMam, die is namelijk een whizzkid met kalenders en lost dus al je problemen op.

En, voor de southpark lovers onder ons... (advertentie)

Praatjes en dommes

Als oma vind ik - natuurlijk - dat onze twee 3-jarige kleinkinderen geweldig spreken. Ze maken allebei inmiddels grammaticaal perfecte zinnen met alle mogelijke bijzinnen. Dit aangeboren taalvermogen van elk kind staat in zulk schril contrast met het geploeter van 18 plussers die een nieuwe taal moeten leren, dat het mij ook als taalkundige altijd verrukt heeft.

Het grote verschil tussen ons tweetal onderling is dat de zinnen van Matthias meestal ergens op slaan, en die van Sofía meestal niet. Dat maakt gesprekken met haar vaak tot een surrealistische ervaring.

Het is zondag 1 januari, ze zijn allemaal in Gouda, en ik zet Matthias net op de wc als Sofía erbij komt staan. "Oma," zegt ze, "Weet jij hoe dat kleine jongetje heet in de Sterrenhemel (crèche), dat jongetje met die blonde krujje?"
Ik weet toevallig dat zich daar twee Florissen bevinden. "Bedoel je misschien Floris de Nijs?"
"Nou, oké dan," is haar antwoord.
"Nee, niet Floris de Nijs," bemoeit Matthias zich ermee.
Sofía, met stemverheffing: "Ik zei toch oké!" en ze wandelt waardig weer weg. Gesprek afgelopen!


Dan verdient ook Marens verbluffende taalvermogen hier enige aandacht. Een paar weken geleden sprak Maren - op "mama" en "papa", "aaie"(poes) en wat onduidelijk ge- uhpa na - slechts 1 woord: namelijk "akka". Dit is inmiddels verder gegroeid via "akaka" en "ak-kaka" naar "ak-ka-kakaka". Zowat haar hele wereld wordt daarmee aangeduid, begeleid met wijzen, ja-knikken en nee-schudden. Ik ben er niet ontevreden over, maar Emma heeft in een boek gelezen dat ze nu, op 2 weken na 1,5 maar liefst 20 woorden zou moeten kunnen spreken. Emma: "Het is duidelijk, volgens de boekjes spreekt Maren onder Bijstandsniveau!" 


Ik heb Matthias voor het slapen gaan een boek voorgelezen over een jongetje dat in een hijskraan klimt om de politie te waarschuwen. Bij het onderstoppen bespreken we deze dappere daad nog even.
"Zou jij in een hijskraan durven klimmen, Matthias?"
"Nee, ikke niet,"zegt hij innig. "Maar later, als ik groot ben, later, als ik papa ben, of opa, of Sinterklaas, dan durf ik dat wel!"

Domme domme

We rijden langs de Maas. Flinn: "Mama, ik siemen piesboot!" (speedboot)

Vraag van de week: hoe houd je een kampioen in vorm?

Geboren op 25 oktober als een klein manneke, was Camilo meteen al voorzien van een Grote Honger. Op de meeste foto's zie je iemand met hem op schoot zitten, want bij het uitbuiken gaf hij daar al snel de voorkeur aan.

Maar de Honger bleef, en van dat vele zitten op schoten verloor hij intussen natuurlijk geen gram.

Hij begon daardoor verdacht veel op zijn eigen moeder in haar jonge jaren te lijken, iemand die zich in die tijd overigens ook dolgraag liet ronddragen.

Sommige schooteigenaren deden er trouwens gelijk maar een dutje bij, want hij bleek er niet van af te sláán!

Vervolgens brak de tijd aan dat simpelweg op de bank zitten voor hem niet langer voldoende was. Hij wenste minstens rondgewandeld te worden, want anders zou hij zich wel eens laten horen, zo voorspelde zijn moeder tenminste, en die kent hem natuurlijk het beste!

Vanwege zijn snel toenemende gewicht, werd meneertje afwisselend in diverse posities rondgedragen.

Op de schouder:
   Afhangend:   

Bungelend, zodat de andere spruit ook weer eens wat aandacht kon krijgen:


Op de borst, met optimaal uitzicht op het onfatsoenlijk lekkere kersttoetje:
 
of op de sterkste schouder, zodat de volle maag de juiste massage kreeg:

Na de verschijning van deze foto, ging een deel van het bezoek veiligheidshalve wegblijven.

De jonge ouders naderen nu het eind van hun Latijn. Eenvoudig heen en weer lopen door het huis is niet meer afdoende. Maar nog steeds worden nieuwe vondsten uitgeprobeerd. Een kwartiertje doorbrengen bij de afzuigkap is zeer effectief gebleken. En inmiddels is de op-en afstapwandeling in zwang.



Dus voordat de ouders en hun inventiviteit uitgeput raken, hier een oproep in het kader van de deel-uw-ervaringen-economie: enig idee hoe zij hun kampioen in vorm moeten houden?

  

Elsa 2 jaar

Op haar verjaardag nam ze ook afscheid van haar 'school'. Deze week gaat ze naar een nieuwe school,  Ze kan daar buiten spelen en het is dichter bij huis.

Bij het familiefeestje heeft ze zelf de taart versierd. Ze hield de roomspuit ondersteboven. Daardoor kreeg Katelyn ook een flinke dot room over zich heen. En over haar dure tas. Maar ze konden er na de eerste schrik wel om lachen:

Op haar verjaardag leerde ze ook een nieuw lied:

Dommes

Matthias en Maren gaan sinds 1 januari naar een nieuwe crèche, de oude deelde begin december mee dat ze gingen sluiten. Binnen 1 maand moesten alle kinderen elders onderdak vinden, en dat is gelukkig gelukt.
Op zijn oude crèche speelde Matthias veel met een paar meisjes van zijn leeftijd. Na de eerste week in de nieuwe crèche vroeg Emma hem of hij al nieuwe vriendjes had gemaakt.
M: "Ja."
E: "Wie dan?"
M: "Thomas is mijn vriend."
E: "Hebben jij en Thomas samen gespeeld?"
M: "Ja."
E: "Wat hebben jullie gedaan?"
M: "Niet zoveel."
E: "Waarom niet?"
M: "Thomas kan niet praten. Maar hij kan wel goed lachen."
E: "Hoe oud is Thomas dan?"
M: "1."

Matthias 's ligt morgens nog in bed met zijn knuffels waaronder favoriet Koos de hond, als hij tegen Emma zegt: "Ik was even aan het spelen. Koos was de koning en ik de koningin. We gingen samen trouwen."

Matthias: "Ik wil die pannenkoek nog."
Emma: "Heb je plek in je buik dan?"
Matthias: "Ja."
Emma: "Laat eens zien dan."
Matthias: "Maar ik kan toch niet mijn buik opensnijden!"

Toon laat mij in de NRC een stukje zien over de portretfotograaf Vincent Mentzel. Hij zegt: "Kijk, deze man heeft mij in Rotterdam twee keer gefotografeerd."  Hij begint voor te lezen: "Vincent Mentzel fotografeerde 40 jaar lang voor de NRC de nieuwsbepalende gezichten, van Joop de Uyl en Boris Jeltsin, Man Ray, Muhammad Ali tot Mick Jagger. Hé!" roept hij dan verbolgen. "Ik sta d'r niet bij!"

Nieuw talent

De zoveelste schrijfster in de familie dient zich aan. Pien heeft haar eerste boek geschreven, over Neintje. Ze heeft het ook zelf gebonden, met plakband.

Een dommedommetje erbij:

Ze zeggen wel eens hoe kinderen de ouders een spiegel voor houden: Pien, Jeppe en Flinn spelen vadertje en moedertje. Pien is de moeder, Jeppe de grootbroer en Flinn de baby. Pien draagt grootbroer op op baby te passen, want moeder moet even weg.

"Wat ga je doen, dan?"

"Even vissen."

Domme domme

Bij Flinn op de crèche zit een kindje dat luistert naar de Engelse naam Reef. Dat is voor de gemiddelde Nederlander een moeilijke naam om uit te spreken en voor de Limburgse leidsters en kinderen op de crèche helemaal. Het klinkt al gauw als 'wief', wat eveneens het Limburgse woord voor 'wijf' is.
Flinn deelt tijdens een logeerpartijtje een kamer met zijn moeder. Bij het wakker worden moet hij meteen aan zijn vriendje op de crèche denken: "Wakker weure, Wief!"

Flinn zit wel vaker met zijn hoofd ergens anders als hij ontwaakt. Waar wij allemaal alweer aan carnaval toe zijn, houdt hij zich nog volop bezig met de goedheiligman:

Domme dommes

Matthias heeft naast zijn verzameling kerststallen een nieuwe hobby: cijfers en letters.

Voor het eerste begeeft hij zich regelmatig door het huis met een prachtig trek-meetlint.
"Oma, mag ik even jouw stoel meteren?"
"Natuurlijk. En? Hoeveel is het?
"Elf meter. Ik heef ook de trein van duplo gemeterd."
"En hoe lang was die?"
"Honderd meter."

Ook letters zijn interessant geworden nu opa Toon hem een paar letters heeft laten zien, met vanzelfsprekend onbescheiden veel nadruk op de T. Als de kleine jongen het afhaalbare toetsenbordje van mijn tablet te pakken heeft gekregen, kan hij daar meteen mee aan de slag. Hij gaat aan tafel zitten en typt links en rechts wat interessante zaken. Dan neemt hij het toetsenbordje onder de arm en loopt ermee naar Toon.
"Opa? Waar staat de letter T?"
"Dat is deze letter hier."
"En waar staat de letter KO?"
"De KO? De K zul je bedoelen."
"Nee, de KO van koning!"

Domme domme

Pien verbrandt zich aan een pan en moet, begrijpelijkerwijs, huilen. Flinn vindt dat maar niks.

"Ach Pien, nee, toe nou, niet huilen, please!"

Als je Flinn vraagt 'zie je die...?' antwoordt hij steevast: "Ja, ik siemen!"

De hoge noorden is een weekendje in het diepe zuiden geweest. De kindjes hebben heerlijk met elkaar gespeeld. Als we Flinn vertellen dat we een ochtendje naar Apa en Ama gaan, heeft hij daar wel oren naar: "Naar Mandarijntje en Fèke en die andere rest?!"

"Kijk, Flinn, de maan! Mooi hè?!"
Flinn: "Nee, bijzonder!"

Gooje roetsj!

Goed, het is een kerstliedje, maar dat mag toch wel als nieuwjaarswens? Sweet '16, allemaal!

Het verhaal van het poezenalfabet

Dit verhaal heb ik al vaak verteld, maar nu is het echt af. Dus kan ik het wel op de blog zetten.

Lang, heel lang geleden, borduurde ik een poezenalfabet. Toen het doek af was, heb ik het ingelijst, het was dus een soort schilderij. Ik houd van borduren, maar niet zo erg van de resultaten, dus ik gaf het aan Roelof. Die heeft het uiteindelijk opgehangen in de gang van ons huis in Oudenbosch. Naast de voordeur.

Toen we het huis wilden verkopen, was er een Open Dag. Ik speelde zelf voor makelaar. Op zo'n dag belde er, ver voor de officiële aanvangstijd, een man aan de deur. Ik zag hem en schatte in dat hij de weg kwam vragen. Hij zag er bepaaald niet uit als iemand die een huis van zeseneenhalve ton ging kopen.

Maar ik vergiste me, hij kwam echt voor het huis. Hij heette Arjan en had zijn zus meegenomen. Eenmaal binnen zei zij meteen dat ze het poezenschilderij prachtig vond. Ik zei dat ze dan maar eens het hele huis moesten bekijken, want ik had nog veel meer geborduurde schilderijen.

Ze bekeken het huis, maar ze kwamen eigenlijk voor de tuin. Daar brachten ze uren in door, terwijl ik andere, naar mijn gevoel serieuzere kandidaten het huis liet zien. Die vonden allemaal de tuin te groot. Teveel werk.

Arjan en zijn zus kwamen nog even binnen koffie drinken, het werd heel gezellig. Toen ze eindelijk weggingen, door de voordeur, vertelde de zus nog eens dat ze het poezenalfabet zo mooi vond. In een opwelling zei ik: "Als jij zorgt dat je broer dit huis koopt, dan krijg jij van mij dit schilderij." Dat vond ze heel leuk, ze zou het doen.

Arjan bleek miljonair. Hij kocht uiteindelijk het huis, niet voor de vraagprijs maar wel bijna. Ik weet niet hoeveel aandeel de zus in de aankoop had, maar ik vond dat ik mijn belofte in stand moest houden.

Daar was Roelof een beetje boos over. Het was toch zijn schilderij! En dat kon ik toch niet zomaar weggeven? Dus beloofde ik Roelof dat ik hetzelfde schilderij nog eens zou maken.

Ik fotografeerde elke 'letter', maar ik vergat het totaal te fotograferen. Maar misschien krijg je zo een indruk:

Ik had het patroon nog, met het overgebleven garen. Van de erven van een tante van Roelof had ik veel borduurlinnen gekregen. Er zat een blauwe lap tussen die ik kon gebruiken. Ik hoefde alleen maar enkele soorten draden bij te kopen. Het kostte dus vrijwel niets, alleen maar drie jaar borduren.

Nu is hij af, en hij hangt weer in de gang, bij de voordeur. Voorlopig verkopen we Taule niet, maar voor alle zekerheid heb ik er een foto van genomen.

Inbraakproof

Nadat we dit jaar de buitenboel hadden laten schilderen via een aanbesteding door Vereniging Eigen Huis, stuurde VEH na het vertrek van de schilders een "bouwkundige" bij ons langs, niet alleen voor een controle van het schilderwerk maar ook voor een gratis onderhoudscheck van ons huis.

Nou ja onderhoudscheck, meneer wandelde gewoon met flukse tred en vlotte babbel samen met mij door ons huis waarbij zijn blik, gezien de opmerkingen in het uiteindelijke rapport, vooral gericht bleek op inbraak- en brandpreventie. Zo hebben wij inderdaad geen rookmelders, en op een enkele plek kan een onverlaat tamelijk makkelijk ons huis binnen breken. Ja, dat alles wisten wij natuurlijk ook wel.

Het laatste had onze aandacht al vanwege het grote aantal inbraken in onze buurt de laatste twee jaar, vooral tijdens de donkere maanden. Wij zijn regelmatig dag en avond weg en doen dan tevoren de gekste dingen met laptop, harde schijf en tablets. De aandacht van de deskundige ging vooral naar onze voordeur: die wordt slechts gesloten met 1 sleutel. Ja, er zit ook een binnenklem op, maar die kan natuurlijk niet dicht als we het huis verlaten, bovendien zit die er vooral op omdat de kromgetrokken deur anders nog verder krom gaat staan. Nee, die kersvers overgeschilderde grachtengordelgroene voordeur was onze zwakste schakel.

Na 's mans vertrek bespraken wij de toestand. Een nieuwe deur dan maar? Een echt goede voordeur kost wel 2000 euro, hoorden we van iemand die er verstand van heeft. Moet dat echt? Nou ja, dat moet dan misschien maar.

Eerst maar eens even de kerstdagen veilig zien door te komen. Dat deden we - na op 25 december bij A3n te zijn geweest - door op 26 en 27 onze snipverkouden neuzen niet buiten de voordeur te steken. Maar vandaag, 28 december, moest er iets uit de auto gehaald worden. En wie troffen we aan? Juist:



*


Nu vragen we ons natuurlijk of of het wel nodig is, die nieuwe deur voor 2000 euro. Dat oudje beschermt ons nog prima. En er wil bij ons toch niemand naar binnen!


*Deze foto is hier inderdaad al eens eerder geplaatst.

Kerstspelletjes

Tijdens een dagje Gouda beviel het oudbakken stelletje kerststalfiguren dat voor hem was klaargezet, Matthias zeer. Favoriet waren de 3 koningen, die hij verstoppertje liet spelen, maar ook Jozef kon hem bijzonder boeien. Hij bestudeerde het lelijke poppetje nauwgezet en vergeleek hem met de anderen. "Jozef is erg oud," concludeerde hij. "Maar Maria is nog jong."

Aan het einde van de dag mocht hij de figuren meenemen in zijn rugzak, en de dagen daarop gingen ze overal mee naar toe, zelfs naar bed:

Ook overdag werd er volop mee gespeeld. Zo bleek Jezus ziek, hij moest mee met de ambulance.

Oh, oh. Wie krijgt hem er nu nog uit?