Vogelpraat

Tijdens mijn buiten-ontbijt was er een vogel keihard aan het zingen/schreeuwen. Ik heb heel lang moeten zoeken wat voor soort het was en nog ben ik niet helemaal zeker. Luister je mee?

Mijn eerste idee was een roodborsttapuit. Volgens mijn boekje is die gemakkelijk te zien en dus te identificeren omdat hij zichtbaar boven in een boom zit te fluiten. Ik heb een uur besteed om te zoeken met een verrekijker, maar niks hoor. Hij zat wel hoog in de boom, dat wel. Het kan dus ook een tapuit zijn. Of zelfs iets heel anders.

Ik kan mijn lol wel op met de vogels hier. Onlangs vloog het nestje koolmezen uit. De kast hangt juist voor het keukenraam van de annex en ik kon het hele proces goed volgen. Maar het is toch moeilijk te tellen hoeveel er uitvlogen. Ik zag er twee die buiten gevoerd werden voordat ik doorhad dat het uitvliegen was begonnen. Toen zag ik er vijf uitvliegen. De hele familie vertrok, maar er zaten nog mezen in de kast. Eentje zat er zelfs steeds in het vlieggat, ik was erg bezorgd. Uren later kwam de hele mezenfamilie terug en nam de laatste 1, 2 of 3 mezen mee. De familie is gemakkelijk te spotten, ze piepten al twee weken IN de kast en nu piepen ze in een boom bij de beek.

Veel eenvoudiger is het als je een camera in in de kast hebt. Ik doe nog steeds het dagboek van de koolmees van Beleef de Lente, kijk maar op Koolmees junior. De live koolmees zit op camera 2 en 3.

Nu de koolmezen hier weg zijn, is hun piepkoor overgenomen door het kastje met pimpelmezen in de grote boom achter het huis. Er is maar één ouder die daar voert. Deze ouder heeft een efficiënt voergedrag. Hij/zij vliegt van de boom naar de bosjes aan de zijkant, bij Beppie's bramen, en komt vrijwel meteen terug met voer. Een rondje voeren kost ongeveer een minuut. Ik kan het elke morgen checken als ik mijn tanden poets voor het badkamerraam van de annex (elektrische tandenborstel die om de 30 seconden een seintje geeft). Ik hoop dat ze snel uitvliegen, want de ouder moet bekaf zijn (BEKaf is dat door vogels bedacht?).

We hebben ook de vaste zwarte roodstaart, die is aan het voeren. Maar het kastje zit aan het slaapkamerraam bij de oprit en is dus niet zo goed in beeld. Je ziet, Michael, dat je toch echt een keertje moet langskomen om mijn blogs te kunnen volgen.

Dommes

Sofía houdt erg van verhalen bedenken en vertellen.Tijdens het eten gaat ze daarmee door, en nu neemt ze zichzelf tot onderwerp: "En het kindje zat lekker pasta te eten."

Sofía heeft door hoe ze zelf kan schommelen. Ze roept het uit naar voorbijkomers: "Meneren en mensen! Ik kan zelf schommelen!" (schommejen)

Matthias blijft maar bedzingen. Hier blijft de plaat een beetje hangen, maar het lied is weer zeer eh.... toepasselijk!

Nog een bedzangertje

Wij hebben ook zo'n bedzangertje. Niet van opera-achtige eindes - we zijn aan het oefenen - maar wel zeer veel variatie; soms wel twee liedjes in één!

Tick tock

Dit zijn Tick en Tock, tenminste zo heb ik ze genoemd, al vrees ik dat ze in werkelijkheid wel zoiets als Zwartje en Witje zullen heten. Het zijn de kippen van de buren, maar ze scharrelen de laatste tijd ook gezellig in mijn tuin rond. Ze hebben een mooi hok van de Gamma, met verse stro, state-of-the-art loopplankje, jacuzzi en flatscreen televisie... maar waar leggen ze hun eitjes? Juist, bij mij onder de knotwilg, onzichtbaar tussen de hedera. Waar poes waarschijnlijk ligt als het regent. Hoe ik daar achter ben gekomen? Ik heb het vermogen van opapa geërfd om rustig te observeren. Zorgvuldig deducerend, met een scherpe blik voor het fijnzinnig afwijkende en aandacht voor elk miniem detail. Wat ook hielp is dat ze telkens luid kakelend van de legplaats komen als het weer gelukt is. Eén eitje heb ik inmiddels al op, maar nu heb ik intussen alweer zes kakelverse nieuwe. Buuv' is niet thuis. De buik rammelt, maar het geweten knaagt.

Even recht gezet

Groeten uit Den Andel

 

(van ons)

 

Vergelijk deze datum met 19 april 2016. Toen stond de Japanse Kers in Nijmegen al in bloei!

 

 

 



Dommelsa en een nieuwtje

Tijdens het afwassen wordt mijn T-shirt nat. Elsa ziet het ook: "Papa, you are so wet! You need a new diaper!"

Dat wordt nog wat, als straks het broertje erbij is.

Bedzangertje

Dat deze zanger zijn slaaplied niet gewoon op 1 toon afrondt, maar met een toonladdertje naar boven, dat is een gewoonte die hij van zijn moeder heeft overgenomen. Maar dat ie in mei nog steeds dit lied zingt....

 

Op vakantie in Spanje

Emma's gezin is met het vliegtuig naar Spanje gereisd voor een zonvakantie. Daar doet Matthias een ontdekking: "Alle mensen praten Spaans, behalve wij!"

Op de avond van de eerste dag: "Mama, blijven we in Spanje slapen?" En de tweede dag, om het uur: "Wanneer gaan we weer naar huis?"

In het vakantiehuisje slapen broer en zus voor het eerst samen op één kamer. Dat is gezellig.

Als Matthias moe wordt van zijn eigen geklets (Maren zegt alleen ja of nee), horen ze hem zeggen: "Nu niet meer zoveel vragen hè? Nu gaan we echt slapen, Maren. Is dat afgesproken? Ben ik duidelijk?"
Zij: "Ja."

Emma: "Matthias, houd mijn hand vast, want ik ben bang dat ik je anders kwijt raak.
Matthias: "Mama, ik ben niks bang voor. Want je weet toch dat ik heel dapper ben?"

Tegen zijn vader: "Papa, doe eens rustig. En bovendien moet je niet zo knorrig zijn."

Zijn kennismaking met een Spaanse schone:

 

1 mei!

Vanouds de dag van de sociaal-democratie! Nou, in Gouda staat die nog recht overeind!

Van ons

Van ons: het terreintje waar 's zomers het zwembad staat en waar ik in de winter heerlijk in de zon kan zitten

Van ons: de groentetuin waarin we allebei met zoveel plezier werken en die ons het hele jaar door lekkere verse groenten en fruit geeft.

Van ons: de vijver die het hele jaar goed is om te sproeien, en waar je zo lekker bij kunt zitten.

Van ons: het schattige pomphuisje dat Roelof deze week gemaakt heeft.

Van ons: het geluid van de beek, die altijd maar doorkabbelt, hier tussen de koolzaad.

Van ons: het boske waarin ik zoveel bloemenzaad heb gestrooid, maar die eigenwijs zijn eigen bloemen voorrang geeft.

Van ons: de boomgaard waar nu de appelbomen bloeien.

Van ons: dit hele terrein waar de nachtegaal probeert boven het geluid van de wind uit te komen.

Eindelijk echt van ons.

Het terrein van Yves

Op 19 april 2010 hebben we Taule gekocht. Afspraak was dat we het terrein achter de tuin, ongeveer 3000 m2 wildernis, ook zouden kopen. We hadden een overeenkomst met de eigenaar Yves. We betaalden op die dag alles ineens, Taule en het terrein. De aankoop van het terrein zou 'later' plaatsvinden.
Daarna hebben we jarenlang gebeld, gesmeekt, gedreigd en een advocaat in de arm genomen. Niets hielp. Eerst bleek dat het land precies in kaart gebracht moest worden. Dat hebben we geregeld en betaald. Een géomètre kwam en plaatste oranje paaltjes. Daarna bleek dat de Safer, een boerenorganisatie die streeft naar het behoud van landbouwgrond, er iets over mocht zeggen. Dat werd geregeld, de Safer gaf toestemming. Uiteindelijk bleek dat er teveel hypotheek op de grond van Yves ligt, waardoor hij niets kon verkopen. Iedereen wist dat Yves compleet failliet was, de notaris, de klerk van de notaris, de hele buurt inclusief Regis en heel Courrensan, maar wij wisten het pas in 2013.

Het zwarte blokje is ons huis, geel gemarkeerd is het terrein:

In 2014 hebben we het terrein in gebruik genomen. De enorme braamstruiken werden geveld en Roelof begon het terrein te maaien. In 2015 hebben we de vijver, de boomgaard. de groentetuin en het boske aangelegd.

In maart 2016 belde Yves op een zaterdagavond dat de koop van het terrein nu kon doorgaan. Ik dacht dat hij dronken was, maar het bleek te kloppen. En dus kwamen we weer bij de notaris terecht, dezelfde notaris die we honderden keren gebeld hebben. Ik hoop haar hierna nooit meer te zien.
Het was Roelofs verjaardag. Hij kreeg een cadeautje van in totaal ongeveer 7000 euro. Omdat het al betaald was, leek het echt wel een cadeau.

Het ging allemaal heel vriendschappelijk. Tot onze verbazing schijnt Yves ineens alle hypotheken afgelost te hebben. We denken dat hij de bankrekening van een oude tante (die niet toevallig enkele dagen eerder overleed) heeft geplunderd. Of dat hij de tirelire heeft gewonnen. Of dat de bruidsschat voor zijn Kameroense vrouw betaald is. Of dat hij zijn gehele bezit aan de Chinezen verkocht heeft.

De verkoop werd geregeld door een enorme stapel papier die we niet van tevoren hadden kunnen lezen. Een groot deel betrof de mededelingen dat de hypotheken waren opgeheven. We hebben een vaag idee wat we getekend hebben.

Vervolgens kregen  we een 'attestation' van anderhalve pagina, dat de verkoop vast legt. Met daarin de zin dat wij vanaf deze dag het terrein bezitten, dat we het echt als enige vrij van huur kunnen gaan gebruiken. Wat we dus al jaren deden.

Het venijn zit altijd in de staart. De inschrijving van deze akte in alle Franse registers gaat ongeveer anderhalf jaar duren. Waarbij Roelof meteen verzuchtte: dan hebben er dus in totaal acht jaar over gedaan.

Maar het was toch wel een leuke verjaardag.

Smakelijk eten!

Een etentje op de Laan, met soep. Jeppe wil graag pittige stoepstengels.

En Pien bekijkt welke variaties er allemaal mogelijk zijn met deze pittige stengels.
"Zoete stengels met sjem..."

"en tussen de hem"

Een nieuwe lente....

...dus een nieuwe plaat met rotherrie. Gepresenteerd op het jaarlijkse concertje van de band, echt iets voor Erik als die toevallig in de buurt is. Op eerste Pinksterdag nog wel, in een zaaltje bij het het beroemde natuurpark De Millingerwaard (verwaarloosd grasland met hippie-koeien). De waard van het etablissement: "Ik hoop op slecht weer, anders zitten ze allemaal op het terras in plaats van in de zaal." Niet dat het voor ons wat uitmaakt of we nu voor één of voor anderhalve paardenkop spelen. We houden ons betonnen zelfvertrouwen in stand door het te houden op een hautain l'art pour l'art. Omdat de waard naar "ons promotiemateriaal" vroeg heeft Wooden Ships sinds kort ook een eigen YouTube kanaal (klik hier) . Binnenkort verschijnt daarop de nieuwe plaat "Life & works of St. Philae". Nu maar hopen dat Erik en Margriet zich gaan abonneren, dat is goed voor onze internationale ambities. We spelen trouwens uit principe niet in North Carolina, maar zo zijn er wel meer plekken op te noemen waar we zelfs in principe ook niet spelen.

dierennieuws in Den Andel

Geboren tijdens een felle hagelbui! Een Ouessant-rammetje.

 

In het filmpje wordt het publiek gevormd door Femke en Es (die bij de bevalling heeft geholpen omdat een voorpootje bleef steken!). De bruine ooi is de halfzus van twee jaar oud.

 

Het lammetje heeft nog geen naam, maar wordt door Iris ´Mauw Nat´ genoemd, omdat ze hem op een kleine natte kat vond lijken. Of ze noemt hem ´Pop´ zoals ze alle kleine mensen noemt, en kleine dieren, baby´s en lammetjes, inclusief zichzelf op een foto of in de spiegel.

 



 

 

Deze maand hebben we ook eindelijk een vriendje gevonden voor onze Franse Hangoor (groot vrouwtjeskonijn). Toen hij oud genoeg was, hebben we hem laten castreren. Het koppelen van de twee konijnen hebben we vanaf onze stoeltjes goed in de gaten gehouden, maar is uiteindelijk heel goed gegaan. Misschien, ondanks de castratie, iets te goed (zie reactie van Iris - Marijntje wordt er niet warm of koud van). Mogelijk hebben ze straks dus een nestje.

 

 

Inmiddels zitten de twee konijnen weer in het open veld, waar moederkonijn meteen druk een hol ging graven en vader konijn om beurten meehelpt.

 

In hun voormalige ´koppelhok´ hebben ze plaats gemaakt voor een broedse kip waar we zeven bevruchte eitjes onder gelegd hebben.

 

 

 

Domme dommelsa

Zoals Beppie al voorspelde begint Elsa te experimenteren met taal en grammatica. Zo kent ze het werkwoord "to buckle up" (in de taxi, in de baby-high-chair): "Wait Mama, I'm buckle upping!"

Op het einde van een filmpje Dora wordt er gevraagd wat het publiek het leukste vond: "I like home! (stilte...) and school, and gongong-pohpoh-jia (de grootouders flat), and two servings!" Dat laatste is de schoollunch.

De foto is jedi zen, na het zwemmen.

Dommes

Femke - kleindochter van Jan en Marian Bevers - heeft "moeilijke vlekken".

Emma laat Matthias in een dierenwinkel bovenin het aquarium kijken.
"Mama, is dat bloot water?"
"Wat bedoel je?"
"Nou, kan ik het water aanraken of zit er glas op?"

Matthias speelt in bad met een lege shampoofles. "Kijk mama," zegt hij, "als ik de fles onder water houd gaat de lucht eruit en het water erin. En kijk," hij houdt de fles boven water, "als ik hem leeggiet gaat het water eruit en de lucht er weer in."
Emma gaat er nu vanuit dat ze een genie in huis heeft.

Sofía tegen haar papa: "Als je buikpijn hebt, dan moet je gewoon naar de wc gaan en een poepje doen. En als je dat hebt gedaan dan krijg je een ijsje of chocola of een stropdas!"

Haïti in beeld

Petra vond dat ik moest komen, dus dan doe ik dat. Bijna drie weken ben ik er geweest. Ik logeerde in hun luxe appartement, in hotels en in een superdeluxe beach-resort. Ik kwam niks tekort, het was een gezellige en heerlijke vakantie. En ik genoot buiten Port-au-Prince, de hoofdstad, van de tropische natuur, veel bloemen, veel fruit, veel mooie bomen. Ook zeer armzalige dorpen werden grotendeels toegedekt door bougainville. Het is dan ook prachtig weer,  met een mooie mix van zonneschijn overdag en regen 's nachts. Petra en Pauwel zijn dan ook heel gelukkig.

Maar toch.

Haïti heeft alle pech van de wereld gehad. Het land is gevormd door de opstand van de slaven tegen hun Franse overheerser, ze maakten zichzelf vrij en besturen sinds 200 jaar hun eigen land. Maar ze kregen vanaf het begin alle mogelijke tegenwerking, vooral van de Verenigde Staten, die een vrije slavenrepubliek in hun achtertuin niet gewenst vonden. En de Amerikanen blijven een belangrijke vinger in de Haïtiaanse pap houden. Ook in de nasleep van de gruwelijke aardbeving, nu zes jaar geleden. Het rare is, dat het land heel erg Frans aandoet. De taal is Kreyol, maar dat is gebaseerd op Frans, wij spraken met iedereen Frans. Baguettes, om 12 uur warm eten, demonstreren, trots en eigenwijs en daardoor dom, ik herkende het.

Haïti hoort bij de armste landen ter wereld (veel Afrikaanse landen zijn overigens nog armer). Dat is vooral schrijnend omdat er zoveel stinkrijke mensen wonen. Haïtianen die - vaak via corruptie - rijk geworden zijn. Heel rijk, zelfs in onze ogen. En veel, relatief rijke, buitenlanders. Een middenklasse bestaat eigenlijk niet, al vrees ik dat er nog wel een onderklasse bestaat. Delen van Haïti heb ik niet gezien, te gevaarlijk.

We werden rondgereden door de chauffeurs/beveiligers van Heineken. We mochten meestal niet uit de auto, zelfs het raam mocht niet open. Ik moest filmen door de zwart-gestreepte ruit van de auto.

De meeste Haïtianen vinden hun uiterlijk zeer belangrijk. Hagelwitte T-shirts, moderne spijkerbroeken, gelakte nagels, prachtige kapsels. En vooral schone kleren. Als je ziet hoe ze wonen, in het stof, zonder stromend water, dan vraag je je af hoe ze dat voor elkaar krijgen.

Gelukkig kreeg ik op het einde van mijn vakantie nog een opkikkertje van een vriendin van Petra. Ze was nu drie jaar in Haïti. Ik vroeg haar of het in die tijd veranderd was. "Zeker, het is veel beter geworden", was haar antwoord. Ik hoop voor de Haïtianen dat dat zo doorgaat.

Koolzaad veraf en dichtbij

Het koolzaad bloeit. Van dichtbij is het niet zo'n geweldige plant die ook nog eens erg stinkt naar kool. Maar van veraf, tussen de heuvels, is het spectaculair. Mooier dan zonnebloemvelden. Ik probeer dat in foto's te vangen.

Koolzaad met de besneeuwde Pyreneeën op de achtergrond (klik op de foto voor een vergroting, net boven het koolzaadveld zie je de hoogste berg, de Pic du Midi):

Koolzaad met Taulet linksboven (iets links daaronder wonen wij, er is een klein stukje huis en een stukje schuur zichtbaar):

Koolzaad met de watertoren van Lagraulet op de achtergrond:

Koolzaad bij onze vijver. Gewoon 'onkruid':

Van het zaad wordt olie geperst. Een hectare levert ongeveer 1500 liter olie op. Tenminste als ik  buurman Regis goed citeer.