Dommes

Een klasgenootje gaat verhuizen. Matthias: "Opa, ik heb net vaarwel gezegd tegen Camille."

Sofía: "Die meneer schildert! Misschien is het een kunstenaar of een kunstenares!"
Loesje: "Eigenlijk ben jij ook een kunstenares."
Het blijft even stil. Dan zegt S: "Maar hoe moet ik dan kunsten?"

Klasgenoot Remco komt een middag spelen. Matthias en Maren sloven zich enorm uit om het hem naar de zin te maken: de poepen en scheten vliegen iedereen om de oren.
Dan zegt Maren: "Remco, jij bent gek!"
"Dat is niet lief!" zegt Matthias.
Remco: "Nee, dat is niet lief. Je mag ook niet zeggen: jij bent doof!"
Matthias: "Nou, behalve als je echt doof bent!"

Sofía heeft van een traktatie geproefd. "Als ik die snoepjes proef, dan vind ik ze niet zo smakelijk als vitamientjes."

Voor T is het oppassen tweemaal per week en soms vaker een grote aanslag op zijn ontbrekende organisatietalent. Voor iemand die zo slecht overzicht houdt over zijn spullen als hij, is het heen-en-weer slepen van apparaten tot zijn desktopcomputer aan toe, scheerapparaat (te lui om het thuis te doen), extra kleding voor-het-geval-dat, lekkers voor de kinderen en niet te vergeten zichzelf, een groot risico. Om de 100% kans dat hij ergens iets laat liggen te verkleinen, heb ik ten einde raad een checklijst gemaakt waarop hij aan het einde van elke oppasdag kan nagaan of hij alles in de tassen en zakken huiswaarts heeft gedaan:

"Vandaag zul je niks vergeten," sprak Loesje afgelopen vrijdag giechelend. "Met die checklist."

Was ie 'm vergeten mee te nemen.....

Violinspiration (door: Julia)

Om als muzikant van je eigen werk te kunnen leven, is één weg duidelijk de makkelijkste: beroemd zijn!

Dus in december 2015 maakte ik daarom een (niet al te bescheiden) voornemen voor het nieuwe jaar: beroemd worden.

Iets meer als 1 jaar later heb ik meer dan 8000 fans op mijn eigen website en een actieve YouTube channel.  Maar hoe is het nu ECHT om een bekende muziekdocent te zijn? 

1. Mailtjes worden ineens veel meer gewaardeerd.

Waar ik een jaar geleden soms dagen moest wachten op antwoord, daar krijg ik nu binnen 1 minuut een antwoord als ik op een mailtje reageer, dat er ongeveer zo uitziet:

(Hoofdletters zijn voor het leesgemak even weggehaald:)

’Omg! I can not believe you replied to my email! I am one of your biggest fans. I hope I will have the chance to see you one day. You are a gift from God! Love you!

2. Slechte dag? Hier is je Ego-booster 2.0

Onzekerheid? Zelftwijfel? Met een grote groep fans, is dat verleden tijd! Gewoon even een bericht op social media posten. Daarna is het alleen maar een kwestie van wachten tot de likes en liefdesverklaringen binnen stromen.

3. Gratis Les in Omgaan met Kritiek

Eerlijk is eerlijk, als beroemdheid zit je niet enkel op fluweel. Wekelijks komen ook de nodige ‘haters’ hun woordje doen. Hippe jongeren die me laten weten dat ik er toch wel echt uitzie als een nerd. Een viooldocent die me kantjes vol schrijft over ‘wat ik wel niet denk te zijn’ om fans te hebben. En dat is soms best wel even slikken!

4. Uitnodigingen over de hele wereld

Mocht ik ooit niks meer met jullie allemaal te maken willen hebben, dan zie ik vooralsnog geen probleem. Over mogelijke reisbestemmingen valt er namelijk niet meer te klagen! Tegenwoordig word ik over de hele wereld uitgenodigd, op de koffie, als logé of zelfs om bij hele Indische families te trekken. Ach ja, waarom ook niet?

5. Het beste medicijn tegen verveling

Met fans, heb je altijd wat te doen. Dagelijks word je bij de meest uiteenlopende problemen om hulp gevraagd:

• ‘Ik ben jarig vandaag, maar ik voel me verdrietig. Wat nu?’
• ‘HELP! Mijn familie loopt altijd weg als ik begin viool te spelen.’

Je hebt dus altijd wel wat te doen!

6. De wereld verbeteren

Al ben je maar een mini-bekendheid, je hebt met volgers de mogelijkheid om een verschil te maken in het leven van veel mensen. Jongeren die geen vioolles kunnen betalen, die door mijn lessen muziek kunnen leren maken. Viooldocenten die mijn boek in hun lespraktijk gebruiken. Mensen die mij website vonden en zo hun nieuwe passie voor muziek ontdekten.

Dit zijn een paar dingen die ik ervaar sinds ik ‘fans’ heb! Het is een rare ervaring om belangrijk voor mensen te zijn die je zelf helemaal niet kent. Verder is het natuurlijk ook een hele hoop werk. Dagelijks ben ik er vele uren mee bezig, maar dat hoort er bij als je een eigen bedrijfje begint. 

Mocht mijn bedrijfje een succes worden, dan laat ik het jullie natuurlijk horen! En zo niet, dan merken jullie het wel als ik voor de voordeur sta…

groetjes Julia

Toevoeging redactie;

- Website www.violinspiration.com 

- Youtube https://www.youtube.com/channel/UCeuzuTtrysr153y-ovNkWwg 

Julia is weer terug uit Thailand woont sinds kort in Berlijn. 

Schubertiade

Nog meer optredende luitjes, de eerste "straatsoirrée" is ook op film vastgelegd. Zo ging dat dus een beetje. We moesten het programma twee keer doen, omdat niet alle belangstellenden in één keer in de studio konden. Vooral de uitvoering van Mozart zal je lang heugen (16.50). We werden verrast door het hoge niveau van onze straatdichteres José (8.20), de moeite van het beluisteren waard (al heb ik gedichten liever op papier). Het beste was evenwel de straatborrel na afloop.

Castle Lane Rock

Afgelopen vrijdag heb ik weer mijn meest arbeidsintensieve schoolpodium afgewerkt, met allemaal liedjes die leerlingen zelf hebben verzonnen en die we samen van een arrangement hebben voorzien. Om alle leerlingen aan bod te laten komen, is een bandje van vier personen een uitzondering en een bandje zoals in het voorbeeld met elf personen eerder standaard. Bij één nummertje stonden zelfs 19 leerlingen op het podium, inclusief een blazersensemble met bugel, trompetten, saxofoons en fluiten. Zodra ik de beschikking heb over de complete samenvatting zal ik die nog posten. Ik moest in de afgelopen weken zo hard werken, dat ik de vakantie een beetje vergeten was, maar die komt nu wel lekker uit. Hieronder een videootje van de winnaars (een jury kiest de winnaar uit), die komen verrassend genoeg uit klas 3. De allermooiste stemmen zitten in mijn vierde klas, maar dit liedje was voor de jury blijkbaar té aanstekelijk om aan voorbij te gaan. Ook zeker niet slecht gezongen trouwens. Let ook even op de solo van de diva achter de stage piano. Het meisje speelt al sonates van Chopin, heeft de uitstraling van een koningin en is zeer bescheiden. Dat wordt nog wat!

MEEZINGE
Ik wit nie of gullie oit mee d´n autoradio meezinge? Ik doe dah dus wel. Minstus is ut van "lalala" of tralala", moar vanogtund zong ik ut volle borste een stukske Brahms mee. Zo van "En dur isss ginne klup in ut zuide, die Brabant kan verstaon". Ut duurde wel een tédje veur da´k wist wah ik nou percies fout hah gedaon.

MEEZINGE
Ik wit nie of gullie ok luidkeels in d´n auto mee de radio meezinge? Ik doe dat dus wel. Al is het minstus maar van "lalala" of "tralala". Maar een enkele keer doe´k er de tekst bij, zoals vanochend mee ´n stukske Brahms mee "En d´r IS ginne club in ´t zuiduh die Brabant kan verstaan". Ik wiss wel da´k ik iets fout hah gebruld, moar ut duurde efkes voorda´k wis watter nou persies fout woar gegoan. 

Domme domme

Elsa stands under a blowing aircon. "it's a windy day"

Elsa: is corn a vegetable?
Katelyn: yes
Elsa: but not a unicorn hahah

Vooruit dan!

Op veler verzoek een encore voor singersongwriter Maren van Wijck:

Dommes

Matthias, achterop de fiets : “Mama, als je dood bent, is dat een beetje leuk en een beetje niet goed.Want als je oversteekt en een auto rijdt over je heen en je bent helemaal plat en je bent dan dood, en als er dan nóg een auto over je heen rijdt, dan bén je al dood.“ 

Sofía tegen haar vader, die pas ná het avondeten arriveert: “Oh papa, wat heb je lang gewerkt! Waren je centjes op?” 

Emma: “Waar is Miguel?” 
Matthias: “Ik hoop niet dat hij weer in de kas is, die luilak.”

Sofía:  “Mam, mag ik een deuk?”

Loes: “Een wát?”
“Nou, een deuk, een lekkere warme deuk.” 
(een kruik)

Sofía: "Ik heet Sofía Jaramillo Freydell!"
En Matthias?
"Matthias van..... Rijswijk!"

Maren produceert nog niet veel dommes, maar ze heeft wel een vaardigheid waarin zij iedereen naar de kroon steekt. Maren zingt niet alleen - dat doen haar grote broer en Ypenburgse nichtje ook - maar ze begeleidt zich daar ook bij op de piano:

Domme domme

Jeppe is druk bezig met ministeck: "Kijk, dit is een mooi pratoontje! Het is bijna clompeet!"

Het is weekend, ieder doet zijn ding. Peter vraagt of ik koffie wil, waar ik bevestigend op antwoord. Jeppe is zeer verbaasd: "Lusten mevrouwen koffie?!"

Groot nieuws op de radio: Topadviseur van Trump, Michael Flynn, stapt op om rel over gesprek met de Russen. Flinn van achteruit de auto: "Hee, dat gaat over mij!"

Peter: "Flinn, niet op de bank springen!"

Flinn: "Oké papa."

Peter draait zich om en loopt naar de keuken. Flinn begint meteen weer op de bank te stuiteren.

Oma: "Hee Flinn, je mocht van papa niet op de bank springen!"

Flinn: "Maar papa is er nou toch niet?!"

Het is ook moeilijk, al die talen. In plat Limburgs zegt Flinn: "Deej es vaan miech. Dat is Engels voor die is van mij."

Flinn zit te spelen. Drie legomannetjes ontmoeten elkaar: "Hallo, hoe heet jij? Loelja. En hoe heet jij? Frielja. En wie ben jij? Kafka."

Wij gaan volgens Flinn regelmatig naar de 'thiopeek' (bibliotheek).

Flinn slaapt een nachtje bij apa Edouard en ama Marleen. Die laatste past een avondje op de jongste twee en zit beneden terwijl Edouard Flinn naar bed brengt: "Welterusten jochie, slaap lekker."

Flinn: "Welterusten apa, slaap lekker. Ik hou van jou! Doe de groetjes aan ama!"

Elsa en de vulkaan

Ik help al een paar jaar mee met DataKind Singapore, we zijn een soort pro-bono datascience organizatie. We werken met honderden professionals die zich vrijwillig inzetten voor non-profits, charities en de social sector.

Sinds de geboorte van Aiden werk ik op een super laag pitje (officieel heb zelfs ik mijn ontslag aangeboden).

Echter, toen er door het core-team een trip naar Mount Bromo in Indonesië gepland werd, kreeg ik jeuk om mee te gaan. Dit soort vakantie is niets voor Katelyn, maar het leek me leuk om Elsa eens te polsen voor een wat outdoorsy backpacker style vakantie. Elsa vindt alles prima als er maar een doosje rozijnen meekomt, en mijn collegae vonden het geweldig dat ik Elsa meenam op de trip.

En het was een mega succes. De eerste dag beklommen we meteen de vulkaan, en op dag twee gingen we de berg aan de overkant van de vulkaan op. We hadden vooral op dag één behoorlijk slecht weer (regen en koude wind), en dat maakte het allemaal wat moeilijker, en slipperiger en dus zwaarder.

Ik droeg Elsa in een soort kinderzitjerugzak (een geweldige hand-me-down van vrienden). Elsa vond het prima. Ze had het de eerste dag wat koud, maar op dag twee moedigde ze het hele team aan als een soort slavendrijver vanuit een draagtroon: "Let's go everyone! Chopchop, Raymond!" (chopchop is colloquial for hurry up)

Het laatste stuk van de vulkaanklim was een paar honderd stappen op een uitgehakte trap. Het was wat zwaarder dan ik had verwacht, met die twintig extra kilo's op mijn rug. Mijn kuiten doen nu nog zeer, alsof ik weer aan het ultra-marathon trainen ben.

En toen waren we boven.

Elsa kwam uit de rugzak geklommen om rond te kijken. Maar we bleven niet al te lang aan de top. De krater stonk ontzettend naar de H₂S, en het was er best gevaarlijk – stijl naar beneden aan beide kanten, zonder een goed beschermend hek.

Nadat we de trap af waren, besloot Elsa dat ze zelf wat ging lopen. Ze begon, eerst heel voorzichtig, maar snel steeds moediger aan haar eigen afdaling. Ze heeft een flink eind afgelegd. Tegen het einde ging ze regelmatig net iets te ver; dan versnelde ze, of ze probeerde over een iets te grote aardscheur te springen (met stevig mijn hand vast was het nooit echt gevaarlijk). Ik vond het prachtig, dit is helemaal mijn dochter. Niets van Katelyn.

Toen begon het weer hard te regenen, en werden we allemaal nat en koud en kleum. Elsa bewees wederom helemaal mijn dochter te zijn: Ze huilde van kou, en de ellende, en van de honger na alle inspanning.

Maar dat kan geen kwaad, want als je eerst wat moet afzien, dan is het extra genieten als je het daarna weer goed hebt..

Hier geen vulkanen....

Maar....: 

 

Nog meer "beestjes" raden...

Elsa: What has many brown spots, eats the leaves on the tree, and is very tall?
Katelyn: Hmm... a giraffe!

Even later:
Elsa: What has only one brown spot, eats the leaves on the ground, and is short?
Katelyn: Eh...?
Elsa: A baby giraffe!

Deze vonden we erg moeilijk: What has two big balls, no legs, and eats carrots?
Na een tijdje geeft Elsa ons een hint... It melts in the sun!

We besluiten maar meteen dat we in Januari 2018 naar de Pyreneeën komen voor Elsa's eerste winter experience, dan mag ze er zelf eentje maken.

In Singapore gaat verder alles uitstekend. De foto getuigt van een groeiende Aiden, een lief knulletje. Katelyn gaat over een week terug aan het werk, en Elsa en ik gaan dit weekend een heuse vulkaan beklimmen (mount Bromo, op Java).

Domme domme

Flinn is een zeer beleefde jongen. Zelfs als Apa en Ama er voor de zoveelste dag op rij zijn, en ze vertrekken als hij net middenin een spannend speelavontuur met zijn treinen zit, neemt hij heel netjes afscheid: "Tot ziens, Ama, dank je wel dat je er was."

Jeppe doet dieren na en wij mogen raden welk dier hij is. De slang en de slak zijn niet moeilijk, maar het volgende dier kent niemand. Jeppe helpt ons uit de brand: "Het is een giftige hazedís!"

Dommes

Sofía, al een hele week ziek en zonder eetlust: "Mam, hoe kan ik weer klein worden? Ik vind die boterhammen van de crèche met kipfilet zo lekker."

Matthias: “Weet je nog dat er treinen zijn die peterselie heten?” (intercity)

Sofía: "Die bak is kletszwaar!"
Sofía: "Ik ben kletskousboos!"

We hebben intussen al volop kennis kunnen maken met satire op Trump. Maar dat Matthias al in 2016 zijn steentje hieraan bijdroeg is wel heel erg kras! 

Domme domme

Jeppe zit bij Neeltje. Ik vertel hem dat hij vroeger, toen hij klein was, Pien 'Pippa' noemde, en vraag hem hoe hij denkt dat Neeltje hem zal gaan noemen. 'Urre' is het antwoord. Meteen daarop lacht Neeltje breed en zegt "Urre orre".

"Hee," roept Jeppe, "ze praat over mijn oren!"

Flinn is voor een checkup bij het consultatiebureau als het brandalarm af gaat. Hij gaat samen met Marleen op onderzoek uit en ze zien vier brandweermannen het pand betreden. Gelukkig blijkt het vals alarm, maar Flinn blijft vriendelijk. Hij doet de brandweermannen persoonlijk uitgeleide: "Doei doei! Daar staat jullie brandweerwagen."

Kunstkenner

Matthias wijst Toon op de plaat bij de ingang van zijn klas: "Kijk opa, een Piet Mondriaan!"

Opa staat even met de mond vol tanden. Dan corrigeert hij zijn kleinzoon: "Nee Matthias, dat is een Escher."

Zegt M: "Oh ja! Piet Mondriaan schildert alleen met de kleuren rood, geel en blauw! Maar hij heeft zijn schilderij niet afgemaakt. En weet je waarom opa? Want toen ging hij dood!"

Blijkt deze kleuterklas bezig met een kunstproject. Ze hebben het Escher-museum bezocht, en in de klas worden Mondriaans geschilderd!

Van de werkvloer...

Na het leggen van een nieuwe marmoleumvloer in de keuken en hal, bleken de naden van de ondervloer zichtbaar. Dat was niet de bedoeling en de leverancier was het gelukkig met ons eens.

Dus kwamen de mannen die de vloer gelegd hadden (zuchtend) om alle tegels er weer uit te slopen en de onderlaag te bedekken met een dun laagje cement.

Vervolgens arriveerde dertiger Martijn uit Werkendam die de vloer zou egaliseren en daarna nieuwe tegels leggen.

Kwamen de vorige leggers met hun puppy, deze kwam met zijn zus, die hem zou assisteren. Ik hoorde ze de hele dag samen op een vrolijke toon babbelen, als zij tenminste niet hoefde te stofzuigen.   

De tweede dag, toen er gelegd moest worden, kwam Martijn alleen. Vanaf 7 uur 's ochtends was-ie in zijn eentje in de stille hal bezig, tot ik eraan dacht hem misschien te kunnen plezieren met een muziekje.





 "Martijn, wat is het toch stil. Vind je dat niet saai? Heb je misschien een radiootje bij je?"
"Nee, maar ik mis het niet hoor, mevrouw."
"Maar misschien vind je het gezellig om wat muziek te horen."
"Nou, wat zal ik zeggen mevrouw, ik hou namelijk van klassieke muziek."
"Wij anders ook, hoor."
"O! Nou, u zult het wel heel gek vinden, maar ik hou eigenlijk vooral van orregelmuziek."
"Nou, dat vind ik helemaal niet gek. Mijn man houdt daar ook van! Het is jammer dat-ie vandaag niet thuis is."
"Mag ik u vragen mevrouw, maar klopt het dat ik uw man gisteren piano heb horen spelen boven?"
"Dat klopt zeker. Hij heeft daar een piano staan."
"Ach, de koning van de instrumenten, mevrouw. Ik ga vaak naar concerten, orgelconcerten dan hè, in de Laurenskerk bijvoorbeeld. Mijn zus ook, die is ook gek van orregelmuziek. Franse orregelmuziek, maar ook Beethoven, Händel, Bach, práchtig."   

 Natuurlijk zet ik meteen orregelmuziek voor hem op. Ik zoek via mijn telefoon 'orgelmuziek' op You-Tube en dan gaat het op de speaker. Allemaal rustige deunen, een beetje saai misschien, maar om nou meteen de toccata van Widor op te zetten, een van de weinige orgelstukken die ik bij naam ken en meteen ook mijn enige favoriet, want 42 jaar geleden door mijn oud-klasgenoot Ted gespeeld op ons huwelijk, dat is nou ook wat. 

Ik doe zelf wat bezigheden op de computer, en in de gang hoor ik mijn werkman met de muziek mee-neuriën....
 

Bevroren koolmees

Zie je hem zitten? Hij zit voor het raam van de studio, dus rechts van de omhoogstekende bloembladen van de plant voor het raam. Niet zo duidelijk op deze foto, maar in real life volkomen helder voor het oog van de ervaren vogelaar. Koolmees, geen twijfel. Maar... hij zit wel érg stil, zelfs als poes eronder door loopt beweegt hij niet. En waar zit hij eigenlijk op? Er staat daar niets om op te zitten...

Ow. Duif, geen twijfel.

Domme dommes

Pien vraagt zich af wat bidden is. Met mijn gebrekkige geestelijke opvoeding zeg ik een weesgegroetje op, maar loop halverwege vast: "Wees gegroet, Maria, vol van genade. De Heer is met U. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen, en gezegend is Jezus, de Vrucht van Uw schoot. Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons, zondaars, hier en tot..."

Pien en Jeppe in koor: "DAAR!!"

Flinn gaat een optreden geven en moet natuurlijk goed hoorbaar zijn voor het hele publiek, dus zijn stem moet versterkt worden. Hij houdt een beker voor zijn mond en legt uit: "Zo, dit is mijn mariekmofoon."