Tussen professoren

Pien krijgt een vriendenboekje mee naar huis. Zo'n boekje met vragen als 'hoe heet je', 'wanneer ben je jarig', 'wat is je lievelingskleur' en 'wat wil je later worden'. De antwoorden zijn over het algemeen vrij standaard en voorspelbaar. De meeste meisjes hebben als lievelingskleur roze, de jongens blauw. De meeste jongens worden brandweerman, of politieagent, of astronaut. De meisjes worden over het algemeen dierenarts, of juffrouw, of mama. Zo niet Pien. Haar lievelingskleur is blauw, en ze wil 'profesor' worden. Gezien het zelfgeschreven epistel waar ze recent mee thuiskwam, voorzien wij een carrière als evolutionair bioloog.

Haar broer is al aardig op weg om net zo'n bolleboos te worden:

Een grote meid!

Maren is al weer een flink eind op weg naar de 3, en dus doet zij geen middagdutjes meer, want ja, dat is voor baby's. Maar wat doe je eigenlijk allemaal op zo'n lange dag?

Nou, wat dacht je van een hazenslaapje op iemands schouder...



 Omvallen naast je broer in de bakfiets.  

Of gewoon instorten tijden de avondmaaltijd.....

Een monumentje voor Ashley

Mag er ook verdriet op de blog?

Vandaag wordt het kleine meisje gecremeerd dat twee weken geleden door een auto werd aangereden voor het huis waar Loesje woont met haar gezin. Het ongeluk gebeurde op een prachtige, zonnige zondagmiddag, veel kinderen waren buiten aan het spelen. Er is een speeltuintje in de straat, en een groot grasveld waar kleine jongetjes voetballen.

Loes was met Sofía op de fiets naar de winkel geweest, maar ze zag het al van verre: de traumahelikopter hing boven de wijk, het voorval bleek in haar straat. Ze kon er niet door, de straat krioelde van politie, het weggedeelte voor haar huis was afgezet met linten, ze kon er niet door. Angst sloeg haar om het hart: was er iets gebeurd met haar man en zoontje? Toen ze het tweetal zag in de verte, keerde ze haar fiets, om Sofía niet langer aan het schouwspel bloot te stellen.

Het bleek om het overbuurmeisje te gaan, een kind van 6 op haar stepje. De ouders waren niet thuis, grootouders pasten op haar en haar broer. Het kind lag een week in coma voor ze stierf.

Slachtofferhulp kwam in actie om de buurtgenoten te helpen, door het mooie weer waren er zoveel ouders en kinderen bij geweest. Het ongeluk zelf hadden de meesten niet zien gebeuren, maar het angstige schreeuwen van de ouders, moet traumatisch zijn geweest. Vele vaders en moeders die in paniek hun eigen kinderen zochten, door de chaos was het lang niet duidelijk wie er onder de auto lag. Een buurman die bij de brandweer werkt, was onmiddellijk onder het voertuig gedoken om het meisje te helpen, sommigen zagen hem aanvankelijk voor het slachtoffer aan...

De maandag erna was er een bijeenkomst in de lagere school, om ouders te helpen hiermee om te gaan en slachtofferhulp zette de straat opnieuw af en organiseerde een stoepkrijt-uurtje met de buurtkinderen. Tot de regenbuien kwamen, sierden hun kleurige tekeningen de plaats van het ongeluk.

Broederliefde

Neeltje gaat sinds drie weken naar de kinderopvang. Twee dagen per week zit ze bij Flinn in de groep. Helaas is daar op de donderdag geen plaats, dus zit ze tijdelijk in de babygroep. Maar ook daar hoeft ze haar broer niet te missen, want die loopt simpelweg naar beneden om daar zijn zusje een beetje heen en weer te schommelen.

Domme, domme, het is weer lente!

Matthias bezoekt de dierentuin. “Hé, daar zie ik al een flamingo!” (mevrouw met een roze rugzak)

Camilo is nu bijna 17 maanden en zijn woordenschat groeit. 

Loes, met hem op weg naar de crèche: “Milo, ga je lekker spelen met Aida en Frances?"

“Nee!”

“Met Maria en Siem?”

“Nee!”

“Met Celessia?”

“Nee!”

“Met wie dan?”

Volmondig: “Opa!”

Matthias krijgt voor het eerst uien bij zijn hamburger.  “Hmmm, lekker, gebakken uiers!”

Sofía brengt een bezoek aan Gouda en inspecteert opa's werkkamer. "Nou, het is wel een rommeltje hier!"

Hagelslag in Singapore

Shamelessly ripped van Elsa's school's Facebook:

Elsa’s Oma (Grandma) recently came all the way from Holland to visit her family. Oma brought along a box of Hagelslag (chocolate sprinkles) for Elsa to teach her friends how to make a treat that she sometimes has at home as a snack.

The children were each given a slice of bread to spread with butter, followed by sprinkling Hagelslag over the bread. The room went very silent as the children ate the Hagelslag they had made themselves. Many children said that it tasted really yummy.

This was a wonderful experience for Elsa to share a little about her family’s culture and share with her friends a snack that she likes to eat at home. It was also great to see the children independently making the Hagelslag themselves. This simple task allowed children to feel competent and proud of what they had made. Maybe you could let your child make their own breakfast in the morning or help around the house to develop a sense of independence and responsibility.

Stay tuned; as we will be having more parents come in to do more cooking experiences with the children and sharing their culture and home life with us.

Please let us know if you would like to come in to do an experience with the children. This can range from cooking, reading stories, cultural celebrations, art, music etc. We would love parent volunteers and to continue extending the children’s interest in learning about each other’s home life!

Nederlandse cultuur les? Smullen zullen ze bedoelen! Namens de hele klas: bedankt Oma!

Puck oefent Engelse woordjes en Bas helpt mee.
Clothesshop wordt wat onhandig uitgesproken als snel kloteshop en bas vertaalt het maar snel naar klerewinkel.

Tweede-Kamerverkiezingen 2017

Vorige week lieten we Matthias een krantenfoto zien van een aantal lijsttrekkers, wie was volgens hem een goede minister-president voor Nederland?

Hij wist het direct. Die meneer daar.

We knipten die meneer uit en hingen zijn portret op de kamerdeur onder de foto van de inmiddels gehemelde Chuck.

Vandaag ging de kleine jongen met zijn moeder mee stemmen. In het drukke stemlokaal vol Rijswijkse kak riep hij uit: "Als ik later 18 ben, dan stem ik op meneer Roemer."

Marenland?

https://www.winsum.nl/kiest_u_voor_het_hogeland,_hunsingo_of_marenland_/

Gemeenten in Noord-Groningen worden in 2018 samengevoegd. Wat wordt de nieuwe naam? Inwoners mogen kiezen:

Het Hogeland

De selectiecommissie vindt het een chique en poëtische naam die ook historisch bekend is en veel gebruikt wordt. Het is een naam met een positieve uitstraling en ambitie.

Hunsingo

Dit is een historische naam die al eeuwen met deze regio verbonden is en bovendien grotendeels overeenkomt met het gebied van de nieuwe gemeente. "Het is een krachtige naam. Een naam met karakter, die de gemeente op de kaart zet", aldus de commissieleden.

Marenland

Over Marenland geeft de selectiecommissie aan dat het een sterke, heldere naam is. "Maren zijn grotendeels natuurlijk ontstane waterlopen die het gebied afwateren; ze zijn een belangrijk natuurhistorisch kenmerk en vormen het landschap. De maren vormen het verbindende element tussen de vier oude gemeenten".


De definitieve naam wordt in april 2017 bekend gemaakt.

Dommes

Een klasgenootje gaat verhuizen. Matthias: "Opa, ik heb net vaarwel gezegd tegen Camille."

Sofía: "Die meneer schildert! Misschien is het een kunstenaar of een kunstenares!"
Loesje: "Eigenlijk ben jij ook een kunstenares."
Het blijft even stil. Dan zegt S: "Maar hoe moet ik dan kunsten?"

Klasgenoot Remco komt een middag spelen. Matthias en Maren sloven zich enorm uit om het hem naar de zin te maken: de poepen en scheten vliegen iedereen om de oren.
Dan zegt Maren: "Remco, jij bent gek!"
"Dat is niet lief!" zegt Matthias.
Remco: "Nee, dat is niet lief. Je mag ook niet zeggen: jij bent doof!"
Matthias: "Nou, behalve als je echt doof bent!"

Sofía heeft van een traktatie geproefd. "Als ik die snoepjes proef, dan vind ik ze niet zo smakelijk als vitamientjes."

Voor T is het oppassen tweemaal per week en soms vaker een grote aanslag op zijn ontbrekende organisatietalent. Voor iemand die zo slecht overzicht houdt over zijn spullen als hij, is het heen-en-weer slepen van apparaten tot zijn desktopcomputer aan toe, scheerapparaat (te lui om het thuis te doen), extra kleding voor-het-geval-dat, lekkers voor de kinderen en niet te vergeten zichzelf, een groot risico. Om de 100% kans dat hij ergens iets laat liggen te verkleinen, heb ik ten einde raad een checklijst gemaakt waarop hij aan het einde van elke oppasdag kan nagaan of hij alles in de tassen en zakken huiswaarts heeft gedaan:

"Vandaag zul je niks vergeten," sprak Loesje afgelopen vrijdag giechelend. "Met die checklist."

Was ie 'm vergeten mee te nemen.....

Violinspiration (door: Julia)

Om als muzikant van je eigen werk te kunnen leven, is één weg duidelijk de makkelijkste: beroemd zijn!

Dus in december 2015 maakte ik daarom een (niet al te bescheiden) voornemen voor het nieuwe jaar: beroemd worden.

Iets meer als 1 jaar later heb ik meer dan 8000 fans op mijn eigen website en een actieve YouTube channel.  Maar hoe is het nu ECHT om een bekende muziekdocent te zijn? 

1. Mailtjes worden ineens veel meer gewaardeerd.

Waar ik een jaar geleden soms dagen moest wachten op antwoord, daar krijg ik nu binnen 1 minuut een antwoord als ik op een mailtje reageer, dat er ongeveer zo uitziet:

(Hoofdletters zijn voor het leesgemak even weggehaald:)

’Omg! I can not believe you replied to my email! I am one of your biggest fans. I hope I will have the chance to see you one day. You are a gift from God! Love you!

2. Slechte dag? Hier is je Ego-booster 2.0

Onzekerheid? Zelftwijfel? Met een grote groep fans, is dat verleden tijd! Gewoon even een bericht op social media posten. Daarna is het alleen maar een kwestie van wachten tot de likes en liefdesverklaringen binnen stromen.

3. Gratis Les in Omgaan met Kritiek

Eerlijk is eerlijk, als beroemdheid zit je niet enkel op fluweel. Wekelijks komen ook de nodige ‘haters’ hun woordje doen. Hippe jongeren die me laten weten dat ik er toch wel echt uitzie als een nerd. Een viooldocent die me kantjes vol schrijft over ‘wat ik wel niet denk te zijn’ om fans te hebben. En dat is soms best wel even slikken!

4. Uitnodigingen over de hele wereld

Mocht ik ooit niks meer met jullie allemaal te maken willen hebben, dan zie ik vooralsnog geen probleem. Over mogelijke reisbestemmingen valt er namelijk niet meer te klagen! Tegenwoordig word ik over de hele wereld uitgenodigd, op de koffie, als logé of zelfs om bij hele Indische families te trekken. Ach ja, waarom ook niet?

5. Het beste medicijn tegen verveling

Met fans, heb je altijd wat te doen. Dagelijks word je bij de meest uiteenlopende problemen om hulp gevraagd:

• ‘Ik ben jarig vandaag, maar ik voel me verdrietig. Wat nu?’
• ‘HELP! Mijn familie loopt altijd weg als ik begin viool te spelen.’

Je hebt dus altijd wel wat te doen!

6. De wereld verbeteren

Al ben je maar een mini-bekendheid, je hebt met volgers de mogelijkheid om een verschil te maken in het leven van veel mensen. Jongeren die geen vioolles kunnen betalen, die door mijn lessen muziek kunnen leren maken. Viooldocenten die mijn boek in hun lespraktijk gebruiken. Mensen die mij website vonden en zo hun nieuwe passie voor muziek ontdekten.

Dit zijn een paar dingen die ik ervaar sinds ik ‘fans’ heb! Het is een rare ervaring om belangrijk voor mensen te zijn die je zelf helemaal niet kent. Verder is het natuurlijk ook een hele hoop werk. Dagelijks ben ik er vele uren mee bezig, maar dat hoort er bij als je een eigen bedrijfje begint. 

Mocht mijn bedrijfje een succes worden, dan laat ik het jullie natuurlijk horen! En zo niet, dan merken jullie het wel als ik voor de voordeur sta…

groetjes Julia

Toevoeging redactie;

- Website www.violinspiration.com 

- Youtube https://www.youtube.com/channel/UCeuzuTtrysr153y-ovNkWwg 

Julia is weer terug uit Thailand woont sinds kort in Berlijn. 

Schubertiade

Nog meer optredende luitjes, de eerste "straatsoirrée" is ook op film vastgelegd. Zo ging dat dus een beetje. We moesten het programma twee keer doen, omdat niet alle belangstellenden in één keer in de studio konden. Vooral de uitvoering van Mozart zal je lang heugen (16.50). We werden verrast door het hoge niveau van onze straatdichteres José (8.20), de moeite van het beluisteren waard (al heb ik gedichten liever op papier). Het beste was evenwel de straatborrel na afloop.

Castle Lane Rock

Afgelopen vrijdag heb ik weer mijn meest arbeidsintensieve schoolpodium afgewerkt, met allemaal liedjes die leerlingen zelf hebben verzonnen en die we samen van een arrangement hebben voorzien. Om alle leerlingen aan bod te laten komen, is een bandje van vier personen een uitzondering en een bandje zoals in het voorbeeld met elf personen eerder standaard. Bij één nummertje stonden zelfs 19 leerlingen op het podium, inclusief een blazersensemble met bugel, trompetten, saxofoons en fluiten. Zodra ik de beschikking heb over de complete samenvatting zal ik die nog posten. Ik moest in de afgelopen weken zo hard werken, dat ik de vakantie een beetje vergeten was, maar die komt nu wel lekker uit. Hieronder een videootje van de winnaars (een jury kiest de winnaar uit), die komen verrassend genoeg uit klas 3. De allermooiste stemmen zitten in mijn vierde klas, maar dit liedje was voor de jury blijkbaar té aanstekelijk om aan voorbij te gaan. Ook zeker niet slecht gezongen trouwens. Let ook even op de solo van de diva achter de stage piano. Het meisje speelt al sonates van Chopin, heeft de uitstraling van een koningin en is zeer bescheiden. Dat wordt nog wat!

MEEZINGE
Ik wit nie of gullie oit mee d´n autoradio meezinge? Ik doe dah dus wel. Minstus is ut van "lalala" of tralala", moar vanogtund zong ik ut volle borste een stukske Brahms mee. Zo van "En dur isss ginne klup in ut zuide, die Brabant kan verstaon". Ut duurde wel een tédje veur da´k wist wah ik nou percies fout hah gedaon.

MEEZINGE
Ik wit nie of gullie ok luidkeels in d´n auto mee de radio meezinge? Ik doe dat dus wel. Al is het minstus maar van "lalala" of "tralala". Maar een enkele keer doe´k er de tekst bij, zoals vanochend mee ´n stukske Brahms mee "En d´r IS ginne club in ´t zuiduh die Brabant kan verstaan". Ik wiss wel da´k ik iets fout hah gebruld, moar ut duurde efkes voorda´k wis watter nou persies fout woar gegoan. 

Domme domme

Elsa stands under a blowing aircon. "it's a windy day"

Elsa: is corn a vegetable?
Katelyn: yes
Elsa: but not a unicorn hahah

Vooruit dan!

Op veler verzoek een encore voor singersongwriter Maren van Wijck:

Dommes

Matthias, achterop de fiets : “Mama, als je dood bent, is dat een beetje leuk en een beetje niet goed.Want als je oversteekt en een auto rijdt over je heen en je bent helemaal plat en je bent dan dood, en als er dan nóg een auto over je heen rijdt, dan bén je al dood.“ 

Sofía tegen haar vader, die pas ná het avondeten arriveert: “Oh papa, wat heb je lang gewerkt! Waren je centjes op?” 

Emma: “Waar is Miguel?” 
Matthias: “Ik hoop niet dat hij weer in de kas is, die luilak.”

Sofía:  “Mam, mag ik een deuk?”

Loes: “Een wát?”
“Nou, een deuk, een lekkere warme deuk.” 
(een kruik)

Sofía: "Ik heet Sofía Jaramillo Freydell!"
En Matthias?
"Matthias van..... Rijswijk!"

Maren produceert nog niet veel dommes, maar ze heeft wel een vaardigheid waarin zij iedereen naar de kroon steekt. Maren zingt niet alleen - dat doen haar grote broer en Ypenburgse nichtje ook - maar ze begeleidt zich daar ook bij op de piano:

Domme domme

Jeppe is druk bezig met ministeck: "Kijk, dit is een mooi pratoontje! Het is bijna clompeet!"

Het is weekend, ieder doet zijn ding. Peter vraagt of ik koffie wil, waar ik bevestigend op antwoord. Jeppe is zeer verbaasd: "Lusten mevrouwen koffie?!"

Groot nieuws op de radio: Topadviseur van Trump, Michael Flynn, stapt op om rel over gesprek met de Russen. Flinn van achteruit de auto: "Hee, dat gaat over mij!"

Peter: "Flinn, niet op de bank springen!"

Flinn: "Oké papa."

Peter draait zich om en loopt naar de keuken. Flinn begint meteen weer op de bank te stuiteren.

Oma: "Hee Flinn, je mocht van papa niet op de bank springen!"

Flinn: "Maar papa is er nou toch niet?!"

Het is ook moeilijk, al die talen. In plat Limburgs zegt Flinn: "Deej es vaan miech. Dat is Engels voor die is van mij."

Flinn zit te spelen. Drie legomannetjes ontmoeten elkaar: "Hallo, hoe heet jij? Loelja. En hoe heet jij? Frielja. En wie ben jij? Kafka."

Wij gaan volgens Flinn regelmatig naar de 'thiopeek' (bibliotheek).

Flinn slaapt een nachtje bij apa Edouard en ama Marleen. Die laatste past een avondje op de jongste twee en zit beneden terwijl Edouard Flinn naar bed brengt: "Welterusten jochie, slaap lekker."

Flinn: "Welterusten apa, slaap lekker. Ik hou van jou! Doe de groetjes aan ama!"

Elsa en de vulkaan

Ik help al een paar jaar mee met DataKind Singapore, we zijn een soort pro-bono datascience organizatie. We werken met honderden professionals die zich vrijwillig inzetten voor non-profits, charities en de social sector.

Sinds de geboorte van Aiden werk ik op een super laag pitje (officieel heb zelfs ik mijn ontslag aangeboden).

Echter, toen er door het core-team een trip naar Mount Bromo in Indonesië gepland werd, kreeg ik jeuk om mee te gaan. Dit soort vakantie is niets voor Katelyn, maar het leek me leuk om Elsa eens te polsen voor een wat outdoorsy backpacker style vakantie. Elsa vindt alles prima als er maar een doosje rozijnen meekomt, en mijn collegae vonden het geweldig dat ik Elsa meenam op de trip.

En het was een mega succes. De eerste dag beklommen we meteen de vulkaan, en op dag twee gingen we de berg aan de overkant van de vulkaan op. We hadden vooral op dag één behoorlijk slecht weer (regen en koude wind), en dat maakte het allemaal wat moeilijker, en slipperiger en dus zwaarder.

Ik droeg Elsa in een soort kinderzitjerugzak (een geweldige hand-me-down van vrienden). Elsa vond het prima. Ze had het de eerste dag wat koud, maar op dag twee moedigde ze het hele team aan als een soort slavendrijver vanuit een draagtroon: "Let's go everyone! Chopchop, Raymond!" (chopchop is colloquial for hurry up)

Het laatste stuk van de vulkaanklim was een paar honderd stappen op een uitgehakte trap. Het was wat zwaarder dan ik had verwacht, met die twintig extra kilo's op mijn rug. Mijn kuiten doen nu nog zeer, alsof ik weer aan het ultra-marathon trainen ben.

En toen waren we boven.

Elsa kwam uit de rugzak geklommen om rond te kijken. Maar we bleven niet al te lang aan de top. De krater stonk ontzettend naar de H₂S, en het was er best gevaarlijk – stijl naar beneden aan beide kanten, zonder een goed beschermend hek.

Nadat we de trap af waren, besloot Elsa dat ze zelf wat ging lopen. Ze begon, eerst heel voorzichtig, maar snel steeds moediger aan haar eigen afdaling. Ze heeft een flink eind afgelegd. Tegen het einde ging ze regelmatig net iets te ver; dan versnelde ze, of ze probeerde over een iets te grote aardscheur te springen (met stevig mijn hand vast was het nooit echt gevaarlijk). Ik vond het prachtig, dit is helemaal mijn dochter. Niets van Katelyn.

Toen begon het weer hard te regenen, en werden we allemaal nat en koud en kleum. Elsa bewees wederom helemaal mijn dochter te zijn: Ze huilde van kou, en de ellende, en van de honger na alle inspanning.

Maar dat kan geen kwaad, want als je eerst wat moet afzien, dan is het extra genieten als je het daarna weer goed hebt..