Zomerse dommes

Emma en gezin rijden door Maasbommel, ze gaan er op bezoek bij vrienden. Als ze een bruggetje passeren, vraagt Matthias: “Is dit de London Bridge?”

Sofía komt uit school: “Mam, we hebben de letter T geleerd en ik heb voor de eerste keer óók een woord gezegd!” Heel trots: “i-pad!”

Van kinderen op school heeft Sofía een lied geleerd: “Adee Den Haag, trek je broek maar omlaag...”

Maren kan niet goed bij de kraan. Emma: “Ja, je moet nog wat groeien, hè?”

Maren: “Maar ik ben toch geen plant?”

Emma gaat een weekendje met man naar Antwerpen. Ze is al naar de pedicure geweest en nu gaat ze ook nog naar de kapper. “Ja, dan ga ik tenminste met leuke voeten en leuk haar...”

Sofía vertelt een verhaal in bad: “Liza kijkt betreufd.”

Sofía, meestal de liefste zus ter wereld, spreekt Camilo boos toe.

Loesje: “Sofía, jij bent zijn mama niet. Ik moet dat zeggen.”

Sofía: “Als ik tien ben, ben ik ook mama.”

De redactie Gouda heeft via Allbelli een dommedommeboek gemaakt met uitspraken van de eigen kleinkinderen. Sofía heeft het boek ingezien. Dat zet haar ertoe aan zelf een grap te bedenken: ”Mama, ik heb  nog een goeie grap voor het boek: mama, wil je fietsen? Oh nee, de fiets staat op zijn kop!”

geslaagd!

In spanning wachten...

 

 

...en dan kan eindelijk de vlag uit: Lisa is geslaagd voor VWO-plus!

 

Tijd voor taart!



Domme domme

De dino's, de duplo, de houten treinrails, de knuffels, en de spinners - de pintolletjes waar ze niet alleen op Franse scholen mee in hun maag zitten - liggen verspreid door de kamer. Ik verleid een vermoeide Flinn tot opruimen: "Als je nu meehelpt met opruimen, mag je straks eventjes televisie kijken." Dat ziet hij wel zitten. Hij loopt de kamer in, ploft neer op zijn kinderfauteuil, draait zich, terwijl ik al druk bezig ben met puinruimen, naar mij om en vraagt: "En, hoe staat het ervoor?"

Brabantse lucht
Mijn leven is aan de saaie kant, dus ik heb niet zoveel te verhalen. Dan maar een soort grapje.
Gisteren ging ik per auto naar Loon op Zand, daar woont onze 96-jarige directrice van de Mavo. Ans - uit Haaren - en ik gaan haar om beurten bezoeken. Ik reed langs de spoorlijn van Boxtel naar Oisterwijk, en liet spontaan halverwege een wind. Uiteraard draaide ik het linker raampje open. De stank werd tien keer zo erg. Dus ging het rechter raampje ook open. De stank bleef. Bleek dat de gezamenlijke Brabantse boeren aan het gieren waren.
Dit herinnert mij aan de keer dat ik richting Amsterdam Almere reisde voor een voorstelling in het Concertgebouw. Toon wachtte mij op, op station Almere, dus. Toen de trein stopte en de deuren open gingen - vlak voor Toon z´n voeten - riep hij vol walging: " =Blaahrrhluk= (braakgeluid),  ik kan ruiken dat je uit Brabant komt!!!" Ik stond daar mooi te kijk in mijn zondagse pakje! En te stinken, dus.

Elsa is een heuse hippie: "We shouldn't walk on the grass, because it has feelings"
Ik zal eens kijken hoe ze op Wooden Ships reageert.

Shamelessly ripped from Katelyn's Facebook (and peer reviewed):

Erik to Katelyn (after explaining to Elsa how an hourglass works): "In fact, nowadays Cesium atoms define what is a second."
Elsa (in a very serious voice): "And Papa, the Tyrannosaurus Rex could talk."

De bedzangeres en de bedroeper

Matthias de bedzanger is na zijn lange schooldagen veel te vermoeid om om vlak voor het slapen gaan nog liederen aan te heffen. Reden om broer en zus, die sinds een paar maanden op dezelfde slaapkamer sliepen, weer uit elkaar te halen: de geluidsoverlast van de kleine meid. Onze bedzanger is een zangeres geworden....

En wie horen we daar in de vroege ochtend als de zware gordijnen in de slaapkamer nog dicht zijn? Een heuse bedroeper die zijn allereerste twee-woord-zinnen fabriceert! De giechelaar op de achtergrond is zijn vertederde zus.

Werkmannetje

"Ome Ids" - loodgieter van beroep - kwam op bezoek en bracht voor Matthias een cadeautje mee: een set met kindergereedschap. Niet zonder gevolgen: Matthias zaagde in de tafel en hing een klem aan zijn plasser. 

Ids beloofde hem bij die gelegenheid dat hij een keer op een zaterdag in de bestelbus mee mocht naar de zaak. De volgende ochtend vroeg Matthias al: “Welke zaterdag denk je dat Ome Ids mij komt ophalen?”

 Maar gisteren was het dan zover: Ids kwam met zijn grote bus voorrijden en de geïmponeerde jongen mocht voorin zitten. 


En na een hele middag klussen in de werkplaats kwam hij met het volgende product thuis, eentje voor hemzelf en eentje voor Maren.
 


Ik dacht eerst dat het het een blokfluit was, maar het blijkt een spaarpot te zijn! Fraaie vormgeving, nietwaar? Nu de komende dinsdagochtend thuis nog eerst even controleren of er niet teveel euromunten in mijn portemonnee zitten.....

mooi weer

Van de gelegenheid om ieder die dit leest apploos mee te delen dat ik nu definitief formeel te horen heb gekregen dat ik per 1 juli 2017 bij de Provincie Groningen in vaste dienst kom, maak ik dankbaar gebruik een stukje van mijn tuin te laten zien dat er op dit moment, ondanks de droogte, zo mooi bloeiend bij staat.

Hé, Iris, ga eens aan de kant!

Ja, snel graag, want het gaat regenen!

Ja, mooi die regen, maar nu even opzij alsjeblieft!

Ja, dat voel je, inderdaad.

En daar word je nat van, ja.

Hè hè!

Twee tellen later was de bui overigens alweer voorbij en elke regendruppel weer verdampt.
Het volgende 'geluksoepje' van Femke bestaat daarom niet uit regenwater, maar kraanwater, net zo lekker.

Dommes uit Zuid-Holland

Emma: "Maren, jij eet als een varken!"
"Mama, jij bent zelf je eet als een varken!"   

Ik breng Sofía achter op de fiets naar school. Onderweg babbelt ze over wat ze daar leuk vindt. Ik zeg: "Toen jouw mama zo oud was als jij, bracht ik haar ook altijd naar school." Ze is even stil. Vraagt dan: "Toen mijn mama een klein meisje was, had ze toen ook een papa?" "Ja natuurlijk," zeg ik. "Dat was opa Toon! Dat weet je toch wel?" Blijkbaar niet, want ze vraagt verder: "En was daar toen ook een mama bij?"  

Matthias maakt met zijn vader een fietstocht. Ze passeren een weiland met twee paarden erin. Matthias: "Dit is echt de saaiste kinderboerderij die ik ooit gezien heb."

Emma's gezin gaat op reis naar oma en opa in Terneuzen. Ze rijden hun Rijswijkse straat uit, gaan de brug over en dan klinkt het stemmetje van Maren: "Zijn we er al bijna?" 

 

Domme domme

Op de fiets, mooi weer en veel vliegjes, dus zonnebrillen op. Flinn herinnert zich een vorige fietstocht: "Toen had ik ook een zonnebril op, maar jij niet, hè mama, jij had toen gewoon blote ogen!"

We rijden langs een wei met schapen. "Kijk mama, een schapenwei."
We rijden langs een wei met koeien. "Kijk mama, een koeienwei."
We rijden langs een wei met paarden. "Kijk mama, een paardenwei."
We rijden langs een wei met vogels. "Kijk mama, een vogelwei, maar die kunnen ontsnappen, want het hek staat open!"

Muzikaal mopje

Pien mocht met haar klas naar een muzikale voorstelling, 'Alles in de wind'. Uiteraard werd voor het vervoer van de kinderen wel gerekend op rijdende ouders. Ik zag mijn kans schoon en meldde mij aan als chauffeur met medenemen van Flinn, onder het mom dat ik voor hem geen oppas kon vinden. Gratis voorstelling ter compensatie van de benzinekosten.
Het verhaal over een koning die schipbreuk leed en zijn koningin moest missen door het waaien van de verschillende winden was abstract en summier - zo af en toe had ik zelfs moeite het te volgen. Pien had er dan ook niet veel van begrepen - "de koning ging naar het strand en de koningin bleef thuis" - maar de muzikale ondersteuning was leuk.
Na afloop werd de kinderen gevraagd of ze wisten hoe de verschillende instrumenten heten. De dwarsfluit kende iedereen, de klarinet was onbekender, en alleen Pien wist dat Marleen (!) de hobo en althobo bespeelde. De basklarinet kende niemand, al stak Flinn enthousiast zijn vinger op toen de actrice de kinderen aanmoedigde de vinger op te steken als ze het antwoord wisten.
Op weg naar huis vroeg ik Flinn wat hij het mooiste instrument in de voorstelling had gevonden. "De contrabas, want dat is zo'n moeilijk woord!" Toen ik hem eraan herinnerde dat er geen contrabas in voorkwam, paste hij zijn antwoord aan: "De basknarilet!"

Domme dommes

Flinn vertelt op het kinderdagverblijf aan Diana dat hij vanavond naar Apie en Amie mag. "Daar gaan we eten, maar we blijven niet slapen. Het kan tenslotte niet iedere dag feest zijn!"
Als ik hem kom ophalen, vertel ik hem dat het vandaag wel degelijk feest is: we gaan naar Apa en Ama én blijven daar slapen. Blij springt hij achterop de fiets. Bij binnenkomst op de Laan roept hij enthousiast: "Ama, het is feest!"
 "Jazeker," bevestigt Marleen, "er staan bloemen in de kamer, want Jeroen heeft een baan!"
Terwijl Flinn zijn jas uit doet en de kamer in loopt, vertelt Marleen dat Jeroens detachering bij de Provincie Groningen vanuit DLG heeft geresulteerd in een vaste baan bij de Provincie (proficiat, Jeroen!). Al keuvelend lopen we de kamer in waar Flinn naarstig alle kastdeurtjes open trekt.
"Wat zoek je Flinn?"
"De baan van Jeroen!"

Uit verschillende reacties is gebleken dat enkelen in de familie een sterk vermoeden hebben met betrekking tot de toekomstige carrière van Sofía. Flinn denkt er heel anders over. Hij is dol op zijn nichtje, maar heeft een andere toekomst voor haar in gedachten: "Ik wil zo graag weer een keer met mijn vriendinnetje spelen en knuffelen, want ik vind haar zo lief. Ik ben dól op Sloof-ia!"

Adapt and compromise

... heet de Cd die mijn bandje dit jaar geproduceerd heeft. Morgenmiddag hebben we ons jaarlijkse concertje in een kroeg in de Ooijpolder, onze versie van een garage sale. Ik mag aannemen dat Erik weer van de partij is? Voor wie wil lezen en horen welke zielenroerselen we dit jaar aan het werelderfgoed hebben toevertrouwd, kan terecht op onze YouTube-pagina. Het media-bureau is daar druk bezig geweest met het visualiseren van de tracks, want popmuziek is heden ten dagen natuurlijk  een combinatiekunst, waarin het auditieve en het visuele hand in hand gaan. Boffen wij weer even dat we er zo verdomd goed uit zien!

Domme dommes

We zijn een tijdje geleden naar een familiedag in het Westland geweest en omdat Pien op school het een en ander leert over Nederland, hebben we het principe van de provincies uitgelegd. Terwijl we Pien vertellen dat het Westland in Zuid-Holland ligt, zit Flinn achterin de auto met Jeppe te spelen met de brachiosaurus en de pterodactylus.
Een aantal weken later, Flinn zit weer eens te spelen, nu met zijn auto: "Kijk mama, deze auto komt uit Hollahollaland. Dat is echt héél ver, daarvoor moet je met de trein."

Overal in Maastricht wordt aan de weg gewerkt. Ze hebben de smaak te pakken na het gereedkomen van de A2-tunnel.We zitten in de auto en rijden langs de wegwerkzaamheden. Er staat een interessant groene werkconstructie op wielen, waarschijnlijk een asfaltapparaat. Flinn, nog steeds 3 jaar: "Kijk eens, wat is dát nou voor een groen voertuig?"
Wij weten het ook niet en praten er een beetje overheen. Een paar minuten later klinkt het van achter uit de auto: "Maar nou weet ik alsnóg niet wat voor een voertuig dat was!"

Ik moet van mezelf wat vaker op de fiets naar het werk om de restantjes Neeltje van mijn buik af te trainen. Zoiets is natuurlijk alleen maar zinvol als het een beetje zwaar is, dus neem ik altijd een kindje mee achterop, meestal Flinn. Maar echt gemotiveerd ben ik niet, dus ik grijp ieder excuus aan om niet te hoeven fietsen. Ik bespreek in de keuken met Peter dat het misschien niet slim is om morgen op de fiets te gaan, want het zou wel eens kunnen gaan regenen en dat is niet zo fijn voor Flinn. Klinkt het uit de voorkamer: "Ik kan wel tegen regen, hoor mama!"
Dus als het dan een stralende, maar koude ochtend blijkt te zijn, krijgt Flinn handschoenen aan en stappen we op de fiets om lekker te genieten en te trainen tegelijk. Flinn test onderweg zijn kennis van voertuigen: "Hee, een Toyota, een Volkswagen, een Ferrari, een Skoda, ..." en zijn kennis van bloemen: "Hee, een paardenbloem, maagdenpalm, en dat is mijn lievelingsbloem: kievitsspeenkruid!"

Domme domme

Flinn, 3 jaar, zit te spelen: "Red mij, vliegend reptiel! zei de brachiosaurus. Nee, zei de pterodactylus, ik moet eerst even naar mijn vriend de diplodocus en de velociraptor."

Domme dommes

Sofía is erg trots op haar fiets met zijwieltjes: “Ik wil mijn hele leven zijwieltjes tot ik 5 ben!” 

Sofía tegen Loesje: “Ik ga morgen een tekening maken van jou en mij maar ik kan geen krulletjes dus het haar is dan anders!”
 
Vriendje Pieter van 4 is bij Matthias op bezoek. Samen met Emma staan ze op het balkon. Kleine Pieter wijst naar het schuurtje van de buren, het platte dak vol regenwater, en vraagt: “Is dat zwembad van jullie?”

Sofía: “Komen opa en oma echt als het strakjes na deze nacht een keertje licht wordt?”

Geslaagd!

Vandaag, na twee weken lang iedere ochtend van 7 tot 10 in het zwembad te hebben gelegen, na een week flinke griep en tóch doorzetten, heeft Pien haar eerste zwemdiploma gehaald! Wij zijn supertrots op onze turboheld!

Vraag van de week: ontbreekt het jullie ook aan 'doenvermogen'?

In de week waarin de kranten melding maakten van de verschijning van een WRR-rapport over het onvermogen van de gemiddelde Nederlander om aan de hoge eisen van de zogenaamde 'participatiesamenleving' te kunnen voldoen, overtrad mijn echtgenoot een belangrijke wet.

De overheid verwacht van burgers steeds vaker dat ze zelfredzaam zijn op het gebied van gezondheid, persoonlijke financiën en de arbeidsmarkt. Naast 'denkvermogen' zou het 'doenvermogen' minstens zo belangrijk zijn: doelen stellen, in actie komen, volhouden en omgaan met verleidingen en tegenslag. Kort gezegd: de meesten van ons, burgers, willen geen fouten maken, maar 'we' slagen er niet altijd in om het ook te 'doen'.  De bestraffing voor zo'n fout verloopt niettemin vaak direct: er wordt meteen een boetetraject in gang gezet, de bedragen kunnen behoorlijk oplopen.

Als ik zoiets lees moet ik meestal denken aan de honderden laagopgeleide immigranten uit onderontwikkelde landen die ik in mijn lesgroepen heb gehad en voor wie de volgende typering altijd opging: ze hadden werkelijk geen flauw benul in wat voor samenleving ze terecht waren gekomen. Ze zagen een perfect geordende maatschappij en meenden dat die vanzelf was ontstaan en geen onderhoud nodig heeft, en ze zagen welvaart en dachten dat die - zonder noemenswaardige inspanning van hun kant  - óók hun in de schoot zou vallen.

Niettemin was het meest genoemde voorbeeld in de krant de OV-kaart voor studenten die afstuderen en vergeten hun kaart diezelfde datum nog stop te zetten. Het boetetraject begint de volgende dag al, en de bedragen kunnen al behoorlijk opgelopen zijn, voor de arme ziel achter zijn fout is gekomen.

Mijn echtgenoot was er ook zo een. Hij overtrad een wet en kreeg daarvoor onmiddellijk lik op stuk:

Geachte deurwaarders van Nederland: niet betalen bij de kassa voor een afgenomen product, dat is niet iets wat deze man gewend is te doen. Voor deze handeling bestaat immers maar één woord en dat is: diefstal.

Een verzachtende omstandigheid is dat hij, sedert zijn pensionering 5 jaar geleden, hoogst zelden nog alleen een tankstation aandoet, maar altijd in het gezelschap van een vrouw-met-portemonnee. Zijn doenvermogen is daarmee ernstig in de knel gekomen. Deze man is inmiddels gewend om meteen na het tanken weer in te stappen en weg te rijden, uiteraard nadat de vrouw-met-portemonnee-en-een-zak-drop is teruggekeerd. Was die vrouw er op 14 april bij geweest, dan was het bedrag van 66 euro 68 keurig voldaan.

Dus, deurwaarders: volgende keer gewoon eerst even bellen. "Was uw man helemaal alleen daar bij dat tankstation? Ach, de ziel. Maar wel nog gauw effe betalen hè? Doei!"

Ja, jullie zitten stiekem te lachen daar, is het niet? Maar hoe zit het eigenlijk met jullie eigen doenvermogen? Is dat nog wel op peil, als het er überhaupt al ooit is geweest? Met de billen bloot graag!

https://www.wrr.nl/publicaties/rapporten/2017/04/24/weten-is-nog-geen-doen

Domme dommes

Flinn staat dromerig voor zich uit te staren. "Sta je te contempleren, Flinn?" Hij knikt. Even later zitten we aan tafel. "En, Flinn," vraagt Peter, die even weg was om Pien naar de zwemles te brengen, "wat heb je vanochtend gedaan?"
"Ik stond te klompeteren."

Flinn heeft een goed geheugen, maar zo af en toe wisselt er een lettertje in zijn hoofd. We fietsen langs een kersenboomgaard. "Kijk mama, daar staan allemaal hersenbomen." Dan ziet hij een omgevallen boom waar alleen nog een klein stukje stam van overeind staat. "En kijk daar mama, een hersenstam!"

Domme dommes

Ze zitten een boekje te lezen over een olifant. Peter, nooit te beroerd om zijn kroost het een en ander bij te brengen, heeft al ooit uitgelegd dat je aan de grootte van de oren kunt zien waar de olifant vandaan komt.
Peter: "Olifanten met grote oren komen uit...?"
Flinn: "Afrika."
Peter: "En olifanten met kleine oren komen uit...?"
Flinn: "Meerssen!"

Jeppe valt en schaaft zijn knie. Hij kom heel zielig met een nat papiertje op zijn knie bij ons in te tuin zitten. Niet lang daarna horen we Flinn op zijn ziekenwagenmotor (loopfiets) aankomen.
"Tuutaaatuutaaatuutaaa! Hé, wat is híer gebeurd?"
Jeppe antwoordt met een van zieligheid doortrokken gezicht: "Ik was gevallen, Flinn, en nou heb ik bloed, want m'n vel is eraf gegaan op de stoep."
Flinn maakt direct rechtsomkeer: "Tuutaaatuutaaatuutaaa!"
"Wat ga je doen, Flinn?"
"Even Jeppe z'n vel zoeken zodat ik hem weer kan maken!"