Novemberdommes

Meester Matthias: “Maren, hoeveel is 1 + 1?”
Zij: “1”.
Hij: “Bijna goed!”

“Maren, 1 + d is niks!”
“Maar dat is de 6!”

 
Bij de apotheek worden ze geholpen door een onduidelijke persoon. Maren: “Mama, is die mevrouw een meneer of een mevrouw?”

Maren en Sofía spelen prinses, ik ben de koningin die de deur opent voor de huwelijkskandidaten. Ik laat steeds een paar imaginaire heerschappen binnen, waaruit ze er allebei één uitkiezen. Welke prinsen hebben ze uitverkoren? 1e ronde: Sofía: Sam, Maren: Daan.
2e ronde: Sofía: Jorrit, Maren: Katja.
3e ronde: Sofía: Tim, Maren: Koninklijke staf.

Milo doet taakjes voor zijn mama en luistert heel goed. Loes:  “Milo, wat ben je toch lief, van wie heb je geleerd om zo lief te zijn?” Hij: “Dat heb ik van mijzelf geleerd, mama.”

Maren heeft geleerd dat er nog een Sint bestaat. Ze mocht namelijk met een lampion langs de deuren van de buren. ’s Avonds vraagt ze: “Maar waarom komt Sint Maarten zelf niet langs?”

Camilo wil een dino meenemen naar de crèche en Esteban pakt intussen zijn werktas.  Milo: “Papa, mag deze even in jouw luierzak?”

Vraag van de maand: hebben jullie dat nou ook......?

Hoe goed kennen we elkaar eigenlijk?

In deze casus richt ik mij op jarenlang samenwonenden, maar het kan ook om dito vrienden en/of collega's gaan. Eerst een inleiding bij de aanleiding:

Mijn jongste zus en haar man uit het zuiden des lands zijn zeer binnenkort 45 jaar getrouwd, een hele tijd, maar T en ik zijn ook aardig op weg: bij leven en welzijn halen wij dat jaartal volgend jaar oktober. Als dubbelfamilie vieren wij onze mijlpalen doorgaans gevieren ergens in het midden, dus in mei 2019 zijn wij aan ons 90 jarig huwelijk toe.
 
Herinneren jullie je nog het 45-jarig huwelijksfeest van mama/Nanan en papa/opa Janus? We vierden het in Cadzand met de hele familie, een stoet Engelanders erbij, allemaal samen in een soort jeugdvakantiecentrum. Een grote villa met een grote tuin en een paar slaapgebouwtjes. Een geweldig weekend, van de aankomst met de ballonnen, de bonte avond met Jeroens "Ik vraag u niets!"-toneelstuk, de Olympische spelen met jong en oud op het strand tot het levend-Strategospel op het grote grasveld.

Dit alles ter inleiding van het volgende: mensen die 45 jaar en zelfs langer bij elkaar zijn, die moeten elkaar wel door-en-door kennen zou je zeggen, en ook daar de gevolgen uit trekken. Dat je rekening houdt met de eigenaardigheden van de ander. Je zet je man geen vismaaltijd voor, als-ie dat niet blieft, en je doet geen room in zijn gerechten om soortgelijke redenen.
Dit alles ligt zeer voor de hand.

Laten we ons op gedrag richten: de een slaapt nog, de ander gaat er al uit. Wat is het gewenste bijpassende gedrag anders dan: het bed geruisloos verlaten, je vooral lichtvoetig door de slaapkamer bewegen, de deur zonder veel lawaai openen en sluiten, zodat je, bij terugkeer mét kopje thee, de echtgenote nog steeds in dromenland aantreft?

Voelen jullie hier al wat ongemak opduiken? Dat is dan geheel en al terecht.

Ander voorbeeld: je huisgenoot moet weg, zelf blijf je thuis. Een liefhebbende thuisblijver maakt de dingen gereed voor andermans vertrek: achterdeur en eventueel schuur gaan alvast van het slot, de fiets wordt buitengezet, klaar om bestegen te worden. Nog verder gaat de thuisblijver die zelfs jas, das en handschoenen van de ander klaar legt, en die ook portemonnee en sleutels al uit gaatjes en laatjes heeft opgespoord. Deze weg-moeter wordt uiteraard schandalig verwend, maar de thuisblijver blijft in dit geval op haar beurt verschoond van hysterische uitroepen op de valreep: waar zijn mijn..., waar ligt mijn...., heb jij mijn... gezien?

We zoemen in op de vraag-van-de-dag en die betreft: het klaarzetten van de fiets voor de ander. De mens kent twee manieren van opstappen: via links en via rechts, mijn man neemt de linkerroute. Vanwege de smalle uitgang uit onze tuin, zorg ik ervoor dat zijn fiets altijd aan de juiste zijde klaarstaat, zodat hij in no-time besprongen kan worden en het heerschap ook ditmaal de trein op tijd zal halen.

Andersom, je verwachtte het al, kent mijn meneer mijn manier van opstappen nog steeds niet. Nog niet éénmaal in al die jaren heeft hij mijn fiets aan de juiste zijde klaargezet. Terwijl ik beslist omslachtige bewegingen moet maken om die fiets daar te krijgen. Mijn fiets is zwaar. En ik ben niet groot. Eroverheen stappen is niet altijd makkelijk, want ik heb soms een strakke rok aan. Ik heb me dus weleens bezeerd.

Kijk, dat valt mij op. Meer zeg ik er niet van.

Mijn vraag is natuurlijk: hebben jullie dat nou ook? Na zoveel jaar. Hebben jullie er wel woorden aan vuil gemaakt? En? Heeft het iets opgeleverd?

Domme

We zijn geïnteresseerd in het sociale netwerk van Flinn en vragen hem met wie hij graag speelt. Finn, een nogal opdringerig mannetje, is inmiddels niet meer zijn beste vriend, Thimo staat nog steeds hoog op de ranglijst, en Enzo, een interessant jongetje want nagenoeg blind, is met stip de top 3 binnengekomen.
Flinn: "Ik ben eigenlijk een beetje verliefd op Enzo."
Jeppe: "Dat kan niet! Want jullie zijn allebei jongens!"
Zowel Pien als Flinn reageert verontwaardigd: "Dat kan best!"
Flinn vult aan: "Dan kan je alleen geen kindjes krijgen en word je niet rijk."
Dat eerste snappen we, maar deel twee van zijn redenering moet hij toch even toelichten.
Flinn: "Nou, kinderen zijn toch schatten?! Dat zegt mama altijd!"

van aardappelen tot sabbelplafond

Sofía wil graag met schommel en al hoog opgetild worden, want “Wauw, dan zie ik de hele aardbol!” Sindsdien wil Milo - intussen 3 geworden - hetzelfde: “Ik wil óók de aardappel!”

Sofía bij het tandenpoetsen: “Mam, ik heb een beetje pijn aan mijn... eh... mijn sabbelplafond.”

Dommes uit de herfst

Milo is door een mug gestoken in zijn nekje. Hij voelt eraan: “Ik heb hier een bult en de Gruffalo heeft die op zijn neus en dat vind ik niet leuk...”

Sofía heeft in een project op school geleerd over het arme meisje Bettie, dat moest gaan werken bij rijke mensen. Ze is er vol van. ’s Avonds in bed fantaseert ze hoe zij zou kunnen helpen. “Ik ga de centjes die ik van mama heb weggepakt aan Bettie en de arme mensen geven.”

De kinderen hebben een emmer vol appels geplukt uit de boom in de tuin. Dan noemen ze allemaal dingen die ze kunnen maken, zoals appeltaart. Sofía springt op. “Ja! Appeltaart!  Die gaan we dan verkopen en dan geven we dat geld aan de arme mensen vóór ze boeven zijn!”

"Dick" van Pelt

 

 Op 25-10-1943, dit jaar 75 jaar geleden, werd "Dick" (Richard Willem Hubertus) van Pelt met zijn Amerikaanse bommenwerper in dienst van het Nederlandse luchtmachtbataljon van de Engelse R.A.F. neergeschoten door Duits afweergeschut boven de Franse stad Brest. Dick is de broer van Nannan, die vanwege de Nederlandse afkomst van zijn ouders was ondergebracht bij het Nederlandse bataljon.

Richard is vernoemd naar deze Richard Willem Hubertus. Hij is dit jaar op zoek gegaan naar informatie over deze WOII-held, voor ons beter bekend als Uncle Dick. In deze post is alles bij elkaar gezet. De plaatjes spreken voor zich (vrouw met hoed is Wilhelmina), maar verreweg het meest indrukwekkend is het verhaal van de noodlottige missie van 25-10-1943, opgetekend door een van de overlevenden, Leendert Jonker:
http://www.bbc.co.uk/history/ww2peopleswar/stories/41/a1154341.shtml

Het interview hieronder komt uit de Volkskrant van 11-01-1965, aan het woord is uncle Ferdie, broer van Dick en Nannan.

In het artikel staat dat uncle Dick begraven zou liggen in Le Havre, maar het speurwerk van Richard wijst een begraafplaats in Orry-la-Ville aan, even boven Parijs. Het plan om daar in deze maand even een bloemetje gaan leggen werd ter elfder ure afgeblazen, maar dat gaat er binnenkort vast nog een keer van komen. Tsja, "uncle Dick" mag dan wel heel volwassen klinken, maar het was natuurlijk maar een manneke van 20 toen hij uit de lucht geschoten werd. 

Nazomerse dommes

Oma B: “Wie gaat hier straks alle rommel opruimen? Milo: “Dat gaat papa doen want die is zó dol op opruimen!”

Loesje en Milo passeren de crèche en Loes zegt: “Daar hoef je vandaag niet naartoe.”
Milo: “Zijn mijn vrienden er wél vandaag?”

Esteban roept naar boven: “Corazon (lieverd), alles goed?” Roept Sofía terug: “Je andere coranzoncito (kleine lieverd) gaat ook goed!”

Ze praten over de vakantie in Terschelling, al weer een hele tijd geleden. Milo zegt: “Toen was daar ook abuela (oma) Romy.” En daarna: “Hebben andere kinderen ook abuela Romy’s?"

Het gezin van Emma doet in het weekend een zonnig dagje Delft. Het ziet er daar wel heel toeristisch uit. Maren: “Welke taal spreken ze hier?” 

Er wordt ook een bezoekje gebracht aan de Grote Kerk. Bij de statie waar Jezus van het kruis wordt gehaald, geeft Matthias zijn kleine zus uitleg: “Kijk, Jezus met zijn vriendinnen!” 

Je moet ze niet onderschatten....

.... die verdraaide Goudse muggen. Zelf slapen we al decennia onder een fantastisch (peperduur) klamboe-baldakijn - waar heus ook wel eens een mug in verzeild raakt, maar niet lang, want zo gevonden en geplet - maar wie er zomaar vanuit gaat dat er in de herfst al onbeschermd in Gouda gelogeerd kan worden, die krijgt haar trekken thuis.

In de fotoversie:

  En in haar eigen bordtekenversie:  

En omdat dit nooit meer mag voorkomen hebben we de zolderverdieping opnieuw ingericht, klaar voor 3 jeugdige logees in de herfstvakantie:

Anderen zijn trouwens ook welkom hoor!

Een zwembad voor Margriet

Het bouwen van het huisje lag vele malen stil. In augustus heeft iedereen vakantie, beton moet drie weken uitharden, de dakplaten worden pas over vier weken geleverd.

Dus hadden we verrassend veel tijd om het zwembad te bouwen. En om te zwemmen!

Het start met een nog maagdelijke en mooi groene tuin, die wij ooit hadden. Daar waar het gras niet gemaaid is, komt het zwembad. Op de helling.

 En daar werd dus een gat gegraven

 In het gat kwam een dikke laag gewapend beton, ja ja drie weken wachten

Het zwembad werd als bouwpakket aangevoerd in een vrachtwagen die de straat bij ons niet in kon. Dus hebben we het zwembad met stukjes en beetjes met de aanhanger vanaf de weg naar Gondrin naar ons getransporteerd. Het hout mocht vooral niet nat worden. Gelukkig waren de pallets goed verpakt in plastic. Maar om ze mee te nemen moesten we de pallets uitpakken. Het regent hier nooit, behalve op die dag .
Maar uiteindelijk lag al het hout in de schuur. Roelof transporteerde de loeizware metalen palen gelukkig met de tractor naar de plek van het zwembad. En hier staan ze te wachten. Want de betonboor van Roelof ging kapot en hij moest een nieuwe gaan kopen.

Toen de palen geplaatst waren, konden we samen de planken ertussen plaatsen. Onze relatie werd in dit proces wel getest. En natuurlijk was er een hittegolf.

Hier zie je dat het zwembad maar voor een deel in de grond komt.

De waterpas is altijd in de buurt. En doordat Roelof  veel en vaak klemmen plaatst, kan hij bijna alles alleen. Ik zat erbij en dronk thee en mocht soms iets vasthouden als de klemmen op waren.
Grappig om alleen met twee trapjes in het zwembad te kunnen.

Voordat je water in deze bak kunt doen, moet er een waterdichte 'zak' in geplaatst worden, de liner. De liner is op maat gemaakt en het duurste onderdeel van het zwembad. Om de liner te beschermen, moet je de overal een vilten laag aanbrengen. Helaas was die niet op maat gemaakt, het waren gewoon een aantal lappen. Roelof plakte ze netjes aan elkaar. De gaatjes die je in het vilt ziet, zijn voor de toevoer van water.

Nu komt het moeilijkste van het proces, de liner moet er zo strak mogelijk in komen. Maar als je links een vouw wegstrijkt, komt die rechts terug. Op gegeven moment had Roelof het grondvlak helemaal strak:

We hebben water ingelaten tot 50 cm hoog, maar het bleek dat de vouwen in de wand niet verdwenen. We hebben dus alle water er weer uit gepompt en geheveld. Roelof is daarna opnieuw begonnen met de liner strak maken. En dit keer lukte het heel aardig. Waarschijnlijk omdat ik het helemaal niet meer zag zitten en niets meer deed.
Toen konden we echt water gaan invoeren. We hadden geluk. Ons kraanwater komt van een natuurlijke bron en die wil in de zomer nogal eens een tekort hebben. Maar dit jaar hadden we uitzonderlijk veel water, in tegenstelling tot Nederland!  Twee nachten met twee slangen water er in laten lopen levert dit beeld:

Roelof maakt een trapje in het zwembad:

Nu er een trapje is kan ik voor de eerste keer zwemmen!

Het water is nu bijna op de hoogte van de skimmers. Daar moeten gaten in de liner worden geknipt zodat het water kan uitstromen. Een eng klusje.

Tja, van het knippen van de liner heb ik geen foto. Roelof stond in het water en ik moest de spullen aangeven om de skimmers er in te schroeven. Daarna vulden we het water tot halverwege en de skimmers en konden we zien waar de lekken waren. Hier bijvoorbeeld, bij de uitgang van een skimmer:

Het kwam goed met de lekken. Roelof heeft alle techniek van het zwembad geplaatst aan de achterkant van het zwembad. Van rechts naar links: een pomp met een zandfilter, een pH-regelaar en een apparaat dat chloor toevoegt.

Dat moet allemaal netjes afgedekt worden. Roelof maakte een ontwerp en voert het zelf uit.

In de volgende foto van links naar rechts
- een 'poolhouse' waar we handdoeken, opblaasspul, emmers en zo in leggen. Het is ook de winterberging van het trapje en de douche
- een trapje dat toegang geeft naar het zwembad, bijvoorbeeld om de robot in het water te laten zakken om de bak schoon te maken
- een 'local technic' , voor de techniek dus.

Er komen nog deurtjes voor de 'huisjes'.

Dat local technic zit heel vernuftig in elkaar, de zijkanten kunnen weggehaald worden en alle daken kunnen omhoog:

We hebben in de maanden augustus en september volop gezwommen in prachtig blauw water. Maar nu vinden we het water te koud. We hebben het bad afgedekt met een 'bache à barre'. Dat is een lap plastic met aluminium buizen erin, zodat een kind er overheen kan lopen zonder te verdrinken. Zoiets is verplicht in Frankrijk. De afdekking moet nog op de juiste manier vastgemaakt worden, maar dit is even een noodgreep omdat we een paar dagen naar Nederland gaan.

.

Er moet nog aan alle kanten grond aangevuld worden. Links zie je dat er een muurtje is gebouwd als een soort trap, dat aan deze kant de grond tegenhoudt, zodat we altijd goed bij de skimmers kunnen. En het verwarde stel paaltjes rechts? Dat is de fundering van het houten terras. Heel enthousiast aangelegd door onze twee bouwers van het huisje. Helaas hebben de Fransen weinig gevoel voor rechte lijnen. Gelukkig heeft Roelof gezorgd dat het geheel wel waterpas is, tenminste dat hopen we.

En nu maar wachten op de volgende zomer.

Knutsel domme

Op school werkt men met een portfolio. Eens in de zoveel tijd krijgen we een berichtje dat er weer iets aan een van de doelen in het portfolio is toegevoegd. Dit bereikte ons vandaag:

Portfolio van Flinn Vermeer
Doel: IK MAG ER ZIJN!

Dit ben ik