Pepernoten

De crècheleidster van Milo heeft onlangs een baby gekregen. Loesje vraagt: “Hoe heet de baby ook al weer, Milo? Faith?”
De kleine jongen knikt. “Ja. Hij heet Vis.”

Na een kortstondige poging tot trompetles en vervolgens enig drammen van een zekere oom uit Nijmegen, heeft Emma haar zesjarige zoon nu op vioolles gedaan. Op een dag zegt ze: “Misschien neemt opa je wel een keer mee naar een vioolconcert.” Hij: “Maar dan wil ik geen viool hoeven spelen!”

Het geloof van dit meneertje in de Sint is wat wankel, sinds een vriendje hem plompverloren heeft meegedeeld dat papa’s en mama’s de kadootjes van de Sint geven. Sindsdien geeft hij gemengde berichten af:

Brief 1 voor de Sint: "Lieve Sint, mijn vriend zegt dat u niet egt bent. Bent u egt? Schrijf het hier....."

Tweede brief ernaast: "Mag ik ook wat pepernoten en schuimpjes?"
 

De volgende dag. “Papa, kijk eens, er lag een brief in de open haard. Dat lijkt wel een brief van de Sint!” “Oh Matthias, wat bijzonder! Wat schrijft hij?”

 

     “Lieve Matthias en Maren, Sint wil jullie de groeten doen.
      En zet jullie schoen maar weer op zondag!
      Groeten van Piet en Sint!”

Domme dommes

Pien zingt een sinterklaasliedje:

Sinterklaas kapoentje, geef me een miljoentje,

Zet het op mijn rekening, dan krijgt u een tekening

Flinn kent dat liedje ook:

Sinterklaas kapoentje, geef me een meloentje,

Leg 'm op mijn rekening, dan krijgt u een tekening

De spoorbomen gaan dicht. De wedstrijd bestaat dan uit het voorspellen van welke kant de trein komt. Flinn: "Ik twijfel."

Jeppe: "Ik twijfel tussen links."

De school is zeer vooruitstrevend. Men werkt met een electronisch portfolio dat drie keer per jaar door de kinderen zelf, in aanwezigheid van de leerkracht, met de ouders besproken wordt. Flinn begint wat aarzelend aan zijn gesprek - best eng, zo tegenover drie volwassenen die aan je lippen hangen. Maar hij krijgt de smaak te pakken en de volgende ochtend verzucht hij: "Mama, ik zou best wel weer eens een portfoliogesprek willen houden!"

We hebben heerlijk gedineerd bij Marleen en Edouard en, met dank aan de afwasmachine, vertrekken direct na het eten naar huis. Onderweg komen we langs het MVV stadion waar de lichten aan zijn en de grote gele M staat te schijnen. Jeppe: "Mogen we naar de McDonalds en voetbal kijken?"

Hij legt uit: "Want ik ben nog nooit naar het voetbal wezen kijken en ik ben toch al bijna zeven!"

Peter: "Ik ook niet, en ik ben al vijftig!"

Neeltje: "Ikke wel!"

Het is een feestmaand in huize op de Berg. Sinterklaas mikt zo af en toe een pepernoot in een schoen, en dan zijn er nog al die verjaardagen. Op 27 november wordt Neeltje twee, op de 28ste wordt Jeppe zeven. Op de ochtend van 29 november is Flinn er als de kippen bij: "Vandaag ben ik jarig. Ik word zes. Dat vind ik wel tijd."

Jeppe en Flinn spelen met hun draken van Lego. Er wordt flink gevochten. Flinn: "Deze vloog echt letterlijk zo door de lucht, hè?! Let-ter-lijk!"

Flinn wil heel graag op drumles. Als we Pien wegbrengen naar een harmonie-uitje, benadert hij de voorzitter: "Mag ik ú wat vragen?"

Hij wordt meegeloodst naar de dirigent van de slagwerkdivisie. Ze kletsen wat en na een paar minuten komt hij vol trots mijn kant op: "Ik mag!"

Ik vraag hem wat er besproken is.

Flinn: "Nou, ze vroeg hoe oud ik was en toen zei ik vijf en toen vroeg ze of ik wist wat links en rechts was en toen zei ik ja en toen zei ze dat ik op drummen mocht."

Ik complimenteer hem met zijn succesverhaal, maar wil toch even checken: "Wat is links?"

Vol overtuiging steekt Flinn zijn rechterhand uit.

Ik: "Dat klopt niet helemaal..."

Flinn, steekt snel zijn linkerhand uit: "Oh, dan deze!"

Met een kleine delegatie van ons koor zingen we, ter gelegenheid van Wereld Aids Dag, een mis in de dagkapel van de Servaasbasiliek. Edouard en ik worden met de auto opgehaald door een medezanger, Paul. Aangezien parkeren in het centrum van Maastricht nagenoeg onmogelijk is, parkeren we ruim een halve kilometer verderop. Na de mis biedt Paul aan de auto even te gaan halen, zodat Edouard niet dat hele eind terug hoeft te lopen. Edouard slaat het aanbod uiteraard af, want lopen is goed voor hem en hij loopt als een kievit, zij het een langzame.

Paul: "Maar ik heb geen boterhammen bij me!"

Iris zingt een liedje dat ze op school heeft geleerd



(Blijkbaar heeft ze ook geleerd dat ze hierbij in deze houding moet staan.)

Er wordt al aan deuren geklopt!

Matthias(6): “Mama, we hebben vandaag overblijfgym gedaan. Weet jij wat dat is?”
Emma: “Dat jullie tijdens het overblijven gegymd hebben?”
Hij, verbijsterd: “Hoe weet jij dat?” 

Ik vertel iets over mijn eigen mama en Milo vraagt: “Leeft jou mama nog?”
“Nee, mijn mama leeft niet meer.”
“Oh! Is ze dan dood?”
“Ja, maar ze was ziek en heel oud.”
“Oh! Ik wil jong blijven...”

‘Maar maar maar maar... waaróm hebben meisjes geen piemel?”
“Nou, zo zijn meisjes geboren, Milo.”
“Hebben ze die dan afgeknipt?”

Matthias tegen zijn zus: “Wil je een grote sterkte stoere meid Piet zijn? Of een slappe kleine rot baby Piet? Wat kies je?”

Het gaat goed met de kleine Maren (4) op school. Ze leert er heel veel!  
Emma: “Lekker slapen, Maren.” 

“Is goed dikke vette oude oma drol.”

“Matthias, buurman P. komt vanavond als jullie slapen een half uurtje oppassen, want papa en ik moeten even naar kantoor om te faxen.”
“Oh! Je mag geen scheldwoorden gebruiken!”

Milo (3) en mama spelen samen, en mama moet de politie bellen. “Hallo, met de politie.”
Hij: “Hallo, jullie moeten snel komen. Er is hier een wurgelguik!”
“OK! En hoe heet jij?”
Hij zegt foutloos zijn achternaam.
“OK! En waar woon jij?”
Hij, even resoluut: “Op de aardbol!”

Milo heeft zogenaamd een baby wurgelguik in zijn handen en praat met een piepstemmetje. Dan zegt hij ineens, met gewone stem: “Mama, de baby wil graag de Sinterklaasliedjes kijken. Dat wil hij heel graag dus doe maar even snel, ja?”

Sofía (bijna 6) komt terug van een kinderfeestje en vraagt: “Zie je een stempel op mijn hoofd? Nee? Want er zaten zwarte hekken bij de speeltuin en die leken onzichtbaar voor mij, ik botste er elke keer tegenaan...”

Milo: “Mijn papa zegt: van pijn kun je leren!”

Reppie Rap

Novemberdommes

Meester Matthias: “Maren, hoeveel is 1 + 1?”
Zij: “1”.
Hij: “Bijna goed!”

“Maren, 1 + d is niks!”
“Maar dat is de 6!”

 
Bij de apotheek worden ze geholpen door een onduidelijke persoon. Maren: “Mama, is die mevrouw een meneer of een mevrouw?”

Maren en Sofía spelen prinses, ik ben de koningin die de deur opent voor de huwelijkskandidaten. Ik laat steeds een paar imaginaire heerschappen binnen, waaruit ze er allebei één uitkiezen. Welke prinsen hebben ze uitverkoren? 1e ronde: Sofía: Sam, Maren: Daan.
2e ronde: Sofía: Jorrit, Maren: Katja.
3e ronde: Sofía: Tim, Maren: Koninklijke staf.

Milo doet taakjes voor zijn mama en luistert heel goed. Loes:  “Milo, wat ben je toch lief, van wie heb je geleerd om zo lief te zijn?” Hij: “Dat heb ik van mijzelf geleerd, mama.”

Maren heeft geleerd dat er nog een Sint bestaat. Ze mocht namelijk met een lampion langs de deuren van de buren. ’s Avonds vraagt ze: “Maar waarom komt Sint Maarten zelf niet langs?”

Camilo wil een dino meenemen naar de crèche en Esteban pakt intussen zijn werktas.  Milo: “Papa, mag deze even in jouw luierzak?”

Vraag van de maand: hebben jullie dat nou ook......?

Hoe goed kennen we elkaar eigenlijk?

In deze casus richt ik mij op jarenlang samenwonenden, maar het kan ook om dito vrienden en/of collega's gaan. Eerst een inleiding bij de aanleiding:

Mijn jongste zus en haar man uit het zuiden des lands zijn zeer binnenkort 45 jaar getrouwd, een hele tijd, maar T en ik zijn ook aardig op weg: bij leven en welzijn halen wij dat jaartal volgend jaar oktober. Als dubbelfamilie vieren wij onze mijlpalen doorgaans gevieren ergens in het midden, dus in mei 2019 zijn wij aan ons 90 jarig huwelijk toe.
 
Herinneren jullie je nog het 45-jarig huwelijksfeest van mama/Nanan en papa/opa Janus? We vierden het in Cadzand met de hele familie, een stoet Engelanders erbij, allemaal samen in een soort jeugdvakantiecentrum. Een grote villa met een grote tuin en een paar slaapgebouwtjes. Een geweldig weekend, van de aankomst met de ballonnen, de bonte avond met Jeroens "Ik vraag u niets!"-toneelstuk, de Olympische spelen met jong en oud op het strand tot het levend-Strategospel op het grote grasveld.

Dit alles ter inleiding van het volgende: mensen die 45 jaar en zelfs langer bij elkaar zijn, die moeten elkaar wel door-en-door kennen zou je zeggen, en ook daar de gevolgen uit trekken. Dat je rekening houdt met de eigenaardigheden van de ander. Je zet je man geen vismaaltijd voor, als-ie dat niet blieft, en je doet geen room in zijn gerechten om soortgelijke redenen.
Dit alles ligt zeer voor de hand.

Laten we ons op gedrag richten: de een slaapt nog, de ander gaat er al uit. Wat is het gewenste bijpassende gedrag anders dan: het bed geruisloos verlaten, je vooral lichtvoetig door de slaapkamer bewegen, de deur zonder veel lawaai openen en sluiten, zodat je, bij terugkeer mét kopje thee, de echtgenote nog steeds in dromenland aantreft?

Voelen jullie hier al wat ongemak opduiken? Dat is dan geheel en al terecht.

Ander voorbeeld: je huisgenoot moet weg, zelf blijf je thuis. Een liefhebbende thuisblijver maakt de dingen gereed voor andermans vertrek: achterdeur en eventueel schuur gaan alvast van het slot, de fiets wordt buitengezet, klaar om bestegen te worden. Nog verder gaat de thuisblijver die zelfs jas, das en handschoenen van de ander klaar legt, en die ook portemonnee en sleutels al uit gaatjes en laatjes heeft opgespoord. Deze weg-moeter wordt uiteraard schandalig verwend, maar de thuisblijver blijft in dit geval op haar beurt verschoond van hysterische uitroepen op de valreep: waar zijn mijn..., waar ligt mijn...., heb jij mijn... gezien?

We zoemen in op de vraag-van-de-dag en die betreft: het klaarzetten van de fiets voor de ander. De mens kent twee manieren van opstappen: via links en via rechts, mijn man neemt de linkerroute. Vanwege de smalle uitgang uit onze tuin, zorg ik ervoor dat zijn fiets altijd aan de juiste zijde klaarstaat, zodat hij in no-time besprongen kan worden en het heerschap ook ditmaal de trein op tijd zal halen.

Andersom, je verwachtte het al, kent mijn meneer mijn manier van opstappen nog steeds niet. Nog niet éénmaal in al die jaren heeft hij mijn fiets aan de juiste zijde klaargezet. Terwijl ik beslist omslachtige bewegingen moet maken om die fiets daar te krijgen. Mijn fiets is zwaar. En ik ben niet groot. Eroverheen stappen is niet altijd makkelijk, want ik heb soms een strakke rok aan. Ik heb me dus weleens bezeerd.

Kijk, dat valt mij op. Meer zeg ik er niet van.

Mijn vraag is natuurlijk: hebben jullie dat nou ook? Na zoveel jaar. Hebben jullie er wel woorden aan vuil gemaakt? En? Heeft het iets opgeleverd?

Domme

We zijn geïnteresseerd in het sociale netwerk van Flinn en vragen hem met wie hij graag speelt. Finn, een nogal opdringerig mannetje, is inmiddels niet meer zijn beste vriend, Thimo staat nog steeds hoog op de ranglijst, en Enzo, een interessant jongetje want nagenoeg blind, is met stip de top 3 binnengekomen.
Flinn: "Ik ben eigenlijk een beetje verliefd op Enzo."
Jeppe: "Dat kan niet! Want jullie zijn allebei jongens!"
Zowel Pien als Flinn reageert verontwaardigd: "Dat kan best!"
Flinn vult aan: "Dan kan je alleen geen kindjes krijgen en word je niet rijk."
Dat eerste snappen we, maar deel twee van zijn redenering moet hij toch even toelichten.
Flinn: "Nou, kinderen zijn toch schatten?! Dat zegt mama altijd!"

van aardappelen tot sabbelplafond

Sofía wil graag met schommel en al hoog opgetild worden, want “Wauw, dan zie ik de hele aardbol!” Sindsdien wil Milo - intussen 3 geworden - hetzelfde: “Ik wil óók de aardappel!”

Sofía bij het tandenpoetsen: “Mam, ik heb een beetje pijn aan mijn... eh... mijn sabbelplafond.”