Sinterklaas en Zwartepiet voor onze Albert Haard

 

 

 



Novemberdommes

Milo: “Jij bent de liefste mama, ook van Frankrijk, Colombia, Azië en van het dorp, van allemaal!”

Hij aait zijn moeders arm die zo pas is ingesmeerd: “Mama, jouw vacht voelt niet fijn door de crème.”

Papa heeft een beetje hoofdpijn, zoonlief legt een koud doekje op zijn voorhoofd. Loes: “Jeetje Milo, dat doe je goed zeg, jij kan wel een dokter worden!” Hij: “Ik wíl ook dokter worden. Oh nee! Ik wil leeuw worden.”

Milo is iets opgevallen: “Mama, als je grappig doet, kom je dan op de televisie?”

Sofía spreekt zo haar talen. Bijvoorbeeld als ze haar eten krijgt voorgezet: “Thanks for the eat!”

Wat vindt Sofía niet zo leuk op school? “Nou, dat iedereen mij zo klein en schattig vindt. Ze vinden het in de klas allemaal zo grappig dat ik kleiner ben dan de bezem.”

Matthias stelt zijn grootvader voor aan een vriendje: “Dit is mijn opa. Die heeft in militaire dienst gezeten.”

Maren, de voormalige plakvlieg: “Matthias, ik ga even op mijn eigen kamer spelen. Ik kom straks weer even bij je kijken hoe het met je gaat.”

Matthias heeft een paar dagen in Gouda gelogeerd en is daar iets heel belangrijks kwijtgeraakt: “Oma zoekt de sleutel van mijn dagboek, maar misschien kan ze hem niet vinden!”
Maren spreekt hem moed in: “Maar dan zet opa zijn geheime onzichtbare helm op!”

Het Greta-effect

Nu had ik kind van de principiële jaren '70 altijd al een probleem met toerisme naar niet-westerse landen, vanwege de pijnlijke verschillen in levensstandaard, mensenrechten e.d. tussen "hier" en "daar". Met toenemende plaatsvervangende schaamte moet ik nog steeds van minder getroebleerde geesten vernemen dat "het daar allemaal geen  drol kost" en "die mensen daar zo dankbaar en gastvrij zijn" en "zo tevreden zijn met het weinige wat ze hebben". Ja, dat zal wel, dikke gewetenloze kortzichtige portemonnee op pootjes (eh... dat zeg ik meestal niet hoor) achter je veilige tariefmuren van de invoerbelasting ter bescherming van jouw welvaart (eh... en dat zeg ik ook niet, anders moet ik het nog uitleggen). (Ik zeg meestal heel wijs: "O?") Een aanvechting om in een vliegtuig te stappen naar een verre bestemming kan ik derhalve zeer eenvoudig weerstaan en van vliegschaamte heb ik dus geen enkele last. Eten weggooien deed ik ook al niet, zuinig als Termeers zijn. Vlees-eten was al een aandachtspunt sinds Julia uit Wageningen met allerlei nieuwe inzichten en begeleidend vega-hippievolk terugkwam. Ik eet nu alleen nog vlees in een restaurant en thuis alleen soja en vis (ja, sorry vis).

Julia was dus mijn eerste klimaatguru, maar kleine Greta Thunberg  - de moeder Maria van de linkse kerk - heeft bij mij weer nieuwe gedragseffecten veroorzaakt. Als mijn huurders niet thuis zijn (ik vrees anders voor jongemeidenkoukleumerij) gaat tegenwoordig de thermostaat op 15 met een dik vest aan en het water voor de tuin haal ik niet meer uit de kraan, maar uit mijn waterboerderij in de achtertuin. (Ik heb als moderne boer ook meteen subsidie aangevraagd bij de EU voor tijden van droogte, maar daarop heb ik gek genoeg nog niets gehoord.) En wat doe je als de tuin geen water nodig heeft en de oogst juist rijk is? Juist, ik heb nu al twee weken nauwelijks doorgespoeld (oeps... nog een paar keer per ongeluk). In het begin moest ik vooral erg wennen aan het gemis van de herrie die doortrekken met zich meebrengt. Ik heb de emmertjes "Greta-emmertjes" genoemd, al gebruikte zij Haar Heilige Emmer tijdens de Grote Overtocht (psalm 6 vers 11) in de zeilboot een klein beetje anders. Hoe staat het met jullie geloof? Of zit ik hier nog tussen de klimaatheidenen? 

Eindelijk: ik heb niks te doen!

 Na anderhalf jaar ploeteren, huilen, afzien en nachten lang wakker liggen, kon ik alleen nog maar in de tuin werken. De spanning van de bouw is heel langzaam uit mijn systeem verdwenen.
Maar is nu het moment gekomen. Ik kan weer bloggen. Straks kan ik ook weer lezen, borduren en breien. Dat heb ik allemaal gemist.
Roelof is nog steeds aan het werk. Vooral het waterbeheer en de tuin moeten nog geregeld worden.

En dus volgt hier een tweede verslag van het bouwen van de een annex aan de annex. Ik zit hier warm, droog en tevreden en ik kan zeggen: het was verschrikkelijk, maar het was de ellende waard.

We waren gebleven bij een flinke plak beton en daar moest een gebouw op komen. De uitleg staat steeds onder de foto.

 Het laden gebeurt weer vanaf de weg.

 Antoine en Michel zijn terug van vakantie.

De chef en zijn onderdanen (of was het andersom?).

 Kleine, hoge raampjes aan de kant van de weg.

 Achterin zie je het raam dat de toegang gaat worden van de oude annex naar het nieuwe deel.

 Grote ramen aan de tuinkant, een deur naar de achterkant.

 Het duurste onderdeel: de dakplaten, ze mogen niet nat worden, niet stoten en zijn heel zwaar.

 En zo ziet dat er van binnen uit, het plafond is al klaar.

De pannen op het dak en de schuiframen staan daaronder klaar.

Een bijna-plat dak verbindt de oude annex met het huisje ernaast. Ze weten op dat moment nog niet dat ze maanden bezig zullen zijn om het dak waterdicht te krijgen.

 Altijd overal spullen, bergen grond, materialen.

Vanaf de weide kun je zien dat de gebouwen rond de boom zijn geplaatst. Knus.

De witte randen passen niet zo, maar 'die worden toch binnen de kortste tijd vuil'.

Het huisje is met cement afgestreken en heeft de voordeur van de oude annex. 

Op die plek zit nu een raam.

 Toen kwam er rust, want Roelof werkte alleen de hele binnenkant af. Eerst de gaten dichten, dan een frame, dan overal elektriciteit, dan isolatie, dan een waterdicht zeil en dan gipsplaten. Tenslotte heeft hij alles wit geverfd.

De verbinding met de oude annex is met een deken afgedekt tegen stof.
Daar achter woonde ik .
Tot Roelof stopte met werken en dan zat ik lekker bij de kachel in het nieuwe huisje.

Dezelfde plek veel later.

Roelof maakte deze afscheiding tussen de woonkamer en de hal.
Links zie je de voordeur.

Daarna kwamen de mannen weer. Het huisje wordt geel, de kleur van de stenen in de Gers.

De tegels worden binnen en buiten gelegd. Een muurtje erbij en een buitentrap.

En dan eindelijk vinden we iemand die het grondverzet wil doen en zelfs op tijd  komt opdagen.

Hij begint met het trekken van sleuven voor elektriciteit en water naar het zwembad. 

Die waren nu niet meer nodig voor de bouw.

Maar voor Roelof is het nog lang niet klaar. 

Hier maakt hij een plafond bij de voordeur.

 Als toegift kreeg ik ook nog een kas. 

Ik kan er vanuit de tuin en vanuit de achterdeur in.

Links staat het buitendeel van de warmtepomp die Roelof heeft geplaatst.

En de straatkant heeft een begin van een heg.

Het muurtje rechts schermt de kas af. 

De goten moeten nog afgemaakt worden.

 En door de voordeur kan ik zien hoe er gras groeit op de maandenlange modder.

 Het huisje is ingericht

De kas is een fijne plek om te zitten.

Knap van je dat je dit helemaal hebt doorgeworsteld!

Een reisje en een feestje

Op een kindvriendelijke herfstvakantie in Parijs, de eerste dag: “Wat vonden jullie vandaag het mooiste?” Maren: “De Big Ben!”

Willen ze nog naar de Eiffeltoren bij nacht? Matthias: “Maren, zullen we de Eiffeltoren voor morgen bewaren?”

Dat het ding in de woonkamer een “open haard” is, heeft Maren niet goed begrepen. Zij heeft met haar slofje gegooid en nu kan Emma hem niet meer vinden. Waar ie ligt? Maren: “In de Albert Haard.”

Loes en de kinderen zitten al aan tafel als Toon en ik nog druk bezig zijn in de keuken. Sofía: “Waarom moeten opa en oma altijd de klus klaren, en zitten wij lekker te eten!”

De juf van Sofía houdt er een eigen beloningssysteem op na en vandaag, vertelt Sofía, heeft zij een gouden knijper verdiend. Esteban: “Wat is dat?” Sofía: “Oh! Por dios! Porque tu sabes nada!”(Oh hemel! Jij weet ook niks!)

Sofía: “Als ik een wens mocht doen, dan zou ik nu met pensioen gaan. Zó vroeg al!”

En dan breekt de grote dag aan: Milo wordt vier! Straks zal hij voor het laatst naar de crèche gaan, trakteren natuurlijk. Net wakker stelt hij op voor de spiegel, bekijkt zichzelf serieus en zegt dan vastberaden: “Ja, ik kan zien dat ik groter ben!”

De vierjarige ziet een foto van zichzelf als baby: “Ach, wat heb ik schattige neusgaatjes!”

Op zijn allereerste schooldag heeft hij direct al een excursie, naar het Haags Gemeentemuseum. Wat hij daar heeft geleerd? "Nou, eh... niet aanraken!"

Kleinkinderen die alsmaar groter worden

Aiden is going to take a nap and behaving very well... Erik: "I love you, Aiden."
He puts on his sweetest smile and says: "and I love mama."

 "Mama, this is your handbag, and this (pointing at the line next to the circle) is the zip." - Aiden




Aiden and I are riding the metro. The wheels stress along a turn and make a loud screeching sound.
Me: "what a noisy train.'
Aiden nods knowingly and shouts over the ruckus: "THAT'S BECAUSE OF THE ENGINE, PAPA"

After we alight, we watch the train leave, until the rear of the train disappears out of sight.
Aiden: "That's the train's bum bum."

Elsa:"mama, one nine nine is one hundred and ninety nine. Did you know that?"
Ketelyn: "Yes, I knew that."
Elsa: "did papa teach you that?"
After she hears us laughing she's compelled to explain her reasoning: "Papa also taught you how to swim."

 We're on the bus. Aiden asks me to read a poster. "the poster says don't cry, don't scream and don't shout. Especially to a boy called Aiden."
Aiden: "and also to Elsa!"

 

 






 Pohpoh (de moeder van Katelyn) in Singapore wordt 80 jaar. Groot feest natuurlijk.

In the middle of dinner Aiden proclaims "Oma is my best friend."

Hi oma, the following message was typed by Elsa:
dear Oma
i hope i can come to your house
so i can pet Mobi
love Elsa





It's 7pm. The neighbours are going out, just as we come home.
Elsa addresses them directly: "what are you guys doing out so late?"



 
I ask Aiden, "who is your best friend in school?"
Aiden thinks a while and declares: "Papa is my best friend!"
I'm beaming with pride.
Aiden thinks a little longer and says,  "Hmmm. Actually, mama is my best friend."

Someone got a new helmet today.











Maar ik heb nog meer kleinkinderen.

Merel, die in september in Eindhoven haar bachelor haalde, samen met haar vriend Philip. Ze is inmiddels aan een master begonnen.

 En Zeger, met vriendin Siyu, in China. Ze gingen samen op bezoek bij haar ouders en plakten er een vakantie aan :

Dommes

Sofía heeft leren Pesten, maar ze is zo dol op de hartenvrouw dat ze die er  niet opgooit. “Hartenvrouw is de man van m’n leven!”

Milo speelt met zijn dino’s: “Deze is echt megantisch en woestig!”

Loes zoekt iets voor Milo's ingescheurde nagel. Sofía: “Jij gaat zeker een sojabadje maken.”

Sofía: “Geen gans kan me laten intrappen in die grap!”

"Jouw mama is dood, hè oma?"
"Ja Milo."
"Door wie?"

Vele ruzies hebben broer en zus M & M (7 en 5) uitgevochten, maar tegenwoordig gaat het steeds beter. Maren mocht zelfs meedoen op zijn voetbalverjaardagsfeest (7 jochies met een echte trainer), en het allermooiste was, toen de jarige zijn eigen team mocht kiezen, koos hij zijn kleine zus als eerste.

Nu mag Maren mee haar grote broer wakker maken. Die zegt: `Ik ben blij met een klein zusje. Vooral met deze.’ En dan krijgt ze nog een aai ook!

Matthias tegen Maren, die een show voor hem heeft opgevoerd: “En weet je wat ik zo knap vind? Je blijft het publiek aankijken!”

Herfstdommes

“Als ik duizend ben, dan ben ik een opa!”
“Ja, misschien wel Milo, maar eerst word je nog iets anders...”
Hij glimlacht: “Ja, een papa.” Grinnikend loopt hij met een geheven wijsvingertje op zijn moeder af en fluistert in haar oor: “Maar dan moet je wel eerst trouwen!”

Milo wandelt door het winkelcentrum met een kleine paraplu en vraagt: “Hadden ze in de préhistorie ook paraplu’s mama?”
“Nee, die waren er toen nog niet.”
“Zaten ze nog in de paraplubuik?”       

Milo: “Hoe zag jouw vader eruit?”
“Dat is opa Toon!”
“Oh! Die ken ik al!”

Sofía komt enthousiast thuis van de buitenschoolse opvang. “Ik vond het zo leuk vandaag! Ik was de postbode van de ruzie tussen Anne en Thadzea, ik moest elke keer rennen van de ene naar de andere persoon!”

“Voorzichtig Milo, dat ding is heel... heel eh.... gevoelig!”
“Jij bedoelt zeker breekbaar!”

Camilo eindigt zijn favoriete Cats-lied met een hoge noot. Loes moet erom lachen. Dan zegt hij ernstig: “Ik doe het altijd zoals jongens, want ik kan het niet zoals de meiden.”

“Matthias, papa wordt gek van Edith Piaf.”
“ Ik niet, ik vind het een prachtige zangeres!”

Matthias (bijna 7) mag het pas aangeschafte Goudse retro-typemachientje lenen voor een geschiedenis-project op school. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om zijn eerste brieven te typen.

En hier is er nog eentje vroeg bij. Hij oefent vast voor de verwachte klauterpartijen: