Domme dommes langs het zwembad

Terwijl ik het een beetje moeilijk heb (zes weken huisarrest vanwege een geopereerde teen), zitten mijn nakomelingen er warmpjes bij. Merel is met Philip bij haar ouders in Miami: twee zwembaden tot hun beschikking. Erik, Katelyn, Elsa en Aiden vieren vakantie in Phuket in Thailand: vijf zwembaden en een strand.
Och, zo zielig ben ik niet. Ik zit in het Franse zonnetje in de kas die aan mijn huisje is gebouwd. Met uitzicht op één zwembad. Dat helemaal is afgedekt

While walking to the bus, we hear a loud bird call.
Erik: "That could well be a hornbill!"
Elsa: "He sounds horny."
Erik: "Eh.. Hmmm, maybe yeah and also eh, billy?"
Katelyn: "Wait, what?"
Erik: "Hornbill, so he's horny and billy"
Elsa sighs, "No papa, I said HUNGRY! He sounds hungry!"

 Met een vriendin van Erik en Katelyn 'koekjes bakken' in de keuken. Verplicht nummer voor alle kinderen.







Katelyn has a bloodsugar test today and needs to keep the stomach empty.
Erik: "mama isn't allowed to eat anything!"
Elsa: "is mama a Muslim now?"


Elsa is playing make-belief restaurant. She asks Katelyn what food she wants to order and serves her "air".
Elsa: "that will be 5 dollars, please"
Katelyn passes her some imaginary money and Elsa gives her something in return.
"Here, this is your receipt."
When shirls starts eating, Elsa shouts incredulously "Mama! You're eating the receipt?!"

Aiden is feeling a bit hyper. When it is time to brush his teeth he runs through the flat, shouting "IT IS MINE! IT IS MINE! IT IS MINE!"
When he reaches the toilet, Erik gives him a scolding: "Aiden, no screaming tantrums, OK?"
Aiden takes the toothbrush and then says very quietly, "ok, but the toothbrush is mine papa."




Elsa firmly stands on the door stopper and says in the squeaky high voice of a 'lady': "look, I'm wearing high heels."






Katelyn is incredulous about something Elsa said: I said "i don't think so"
Elsa: "yes you think so, or else i will make you think so"

Elsa, out of the blue: "Papa, when will we have a camper van?" (ze hebben niet eens een auto)

Aiden has a big fan (waaier). He's playing with it for half an hour. It's big. It's as large as his chest. He shows everyone.
He holds the fan behind his back. It sticks out at various angles.
Then he asks, rather seriously,  "guess what's behind my back?"











Elsa: "if mama fall down, then everybody will panic, and one will take a video."

Then i let the kids watch some Christmas songs on you tube. They watched the 12 days of Christmas. After the (long) song, aiden said "too many..... Too many presents....."

Kerststal Den Andel

De Rijswijkertjes waren ons al voor, maar wij hebben nu ook een kerststal, getekend dit jaar.

Door Iris (5):

 

 

Oh, wacht, er moest nog iets bij, vond ze:

 

Een geitje.

 

 

Vrolijk Kerstfeest iedereen,

en een gelukkig 2020!

Milo's en een paar Sofietjes

Camilo zit in de stoel bij de tandarts, als hij tegen zijn moeder fluistert: “Zal ik het zeggen?” Loes heeft geen idee wat, maar knikt: “Ja, zeg het maar.” Zegt-ie: “Nou tandarts, ik heb wel goed gepoetst maar ik heb toch een zwart plekje op mijn kies.”

“Papa, heeft de zon het niet heet? En als de zon het heet heeft, wat gebeurt er dan?”

“Als een Auto Nieuw is, gaan we oliebollen eten!” (Oud & Nieuw)

Als Milo op de BSO komt, gaat hij altijd even zijn ex-crèchemaatjes in hetzelfde gebouw opzoeken om de kleintjes uitgebreid te omhelzen. Maar de nieuwe school brengt ook nieuwe vrienden. Thuis zegt hij: “Weet je wie vriendin ze ik ben?” En fluistert: “Lara, zij is het liefste van de klas.”

Als hij van school wordt opgehaald: “Wacht even, mama, ik wil Lara nog een zwaai geven!”

Loes geeft Milo het onderste randje van de kaas. Hij: “Wat lief dat je iets voor me over hebt gelaten!”

Maar hij is ook wel eens ontstemd over zijn moeder: “Jij bent niet de echte baas van onze familie! Dat is papa! Omdat papa is veel groter dan jou!”

Sofía: “Kom even hier mama, dan kan Camilo verder gaan met zijn emoties!”

De ouders zitten samen te praten en ja, mama eindigt haar zinnen wel heel vaak met een dwingend: “Toch”? Sofia is dat ook opgevallen: “Jij met je ge-toch tegen je schattige mannetje.”

Sofía vertelt thuis dat een klasgenootje wel eens blaadjes van de struiken eet. “Bah,” zegt Loes.
Sofía: “Ja, dat is inderdaad vies. Tycho’s hondje staat daar ook altijd geparkeerd.”

Eindejaarsdommes

In huize Rijswijk zijn de diverse beeldengroepen al weer uitgestald. Dit jaar komen er naambordjes bij:

Tijdens een ruzie met zijn zus roept Milo uit: “Zoek een berg voor mij, ik wil er vanaf vallen!”

Sofía: “Hoe schrijf je toilet?” Loes: “Ja, dat is een moeilijk woord hè? Hoe zou je dat schrijven?” Sofía kijkt bedenkelijk en zegt dan: “WC!”

Sofía: “Papa Freydell! Venga a tu hija!” (Kom bij je dochter!”)

Woorden die elke vierjarige weleens gezegd heeft, nu ook Milo: "Ik wil niet verliefd zijn. Ik wil altijd in dit huis blijven wonen.”

Er lukt iets niet. Milo verzucht: “Ik vind het leven van een kindje zó moeilijk!”

Grapjaspiet is langs gekomen.

Leuk hè, LEGO!

Hollandse dommes

Sofía kijkt een filmpje over een meisje dat op een boerderij woont met veel huisdieren. Zegt ze: “Huisdieren hebben eigenlijk ook pensioen.”

Loes brengt haar dochter naar bed en zegt hoe lief ze was die dag, tegen haar broertje, tegen haar. Sofía: “Mama, wat geef je me toch altijd lieve complimenten!”

Sofía: “Hij liep op de bso Cats te zingen.” Loes: “Wie bedoel je?” Sofía knikt naar haar broertje: “Die kerel naast me...”

Milo zit sinds een maand op de basisschool, dat kun je horen aan zijn taalgebruik: “Wauw! Dat is gaaf cool!” Dan serieus: “Je kan zeggen cool, gaaf én leuk.”

Zelfs tijdens een ruzie met zijn zus maakt Milo nog grapjes: “Zoek een berg voor mij, ik wil er vanaf vallen!”

Zoals altijd vergezelt Emma haar zoon naar de wekelijkse voetbaltraining. Het regent een beetje, dus ze kondigt aan in de kantine te zullen plaatsnemen. Matthias vraagt bezorgd of ze daar de klok wel in de gaten houdt. Waarom? “Nou toen papa één keer meeging naar de training, ging hij ook in de kantine zitten. En toen de training klaar was, toen zat hij daar nog steeds. En mama, het leek wel of papa ons vergeten was!” 

Welkom op planeet aarde! Spoiler.... hij is niet ideaal...

Dag straatgenoten,

Via deze mail wil ik aangeven dat wij al maanden last hebben van kattenoverlast . Het laatste half jaar kakken de katten in onze tuin aan de voorzijde maar net zo goed in de achtertuin o.a. zandbak en tussen de planten/groenten. Inmiddels hebben we het zand in de voortuin met gaas afgeschermd( niet echt mooi) dus kakken daar is lastig. De afgelopen week werd de voordeurmat 2x  bevuild met als gevolg shit aan de schoen en shit en stank in huis .( zie ook de foto indien je dat wenst) We gingen over onze nek. Duidelijk is dat mijn irritatie groeit en mijn vriendelijkheid naar jouw??? kat afneemt. Een kat als huisdier is leuk maar de gevolgen voor mij uiterst irritant. Wat mij betreft denk dus eens na wat jij als eigenaar daar aan kunt doen .

Met groeten ,  X

-----------------------------

 Beste straatgenoten,

Ja, ik heb ook al jaren last van kattenpoep, vooral in de voortuin. Al van alles geprobeerd! 

Dus eigenlijk wel blij X, dat jij het aankaart en het probleem ‘op straat’ legt.

met groet, Y

 -----------------------------

Hoi,
Ik herken X z'n irritatie helemaal. Ook onze voor- en achtertuin zijn gepromoveerd tot kattenbak. Dat is echt niet leuk meer.

Groet, Q

 -----------------------------

Wij hadden ruim 15 jaar geleden ook last van in onze tuin poepende katten (vooral achter), maar sinds wij honden hebben: nergens meer last van! Niet dat we daarom een hond hebben, maar het lijkt wel te helpen als ik deze mails zo lees.
Groeten, W

 -----------------------------

Ook bij ons al jaren aanhoudend gekak o.a pal naast onze voordeur... Geen aangenaam binnenkomertje. Van alles geprobeerd, nu kleine dennenappels en citroengeur daar gestrooid, lijken ze vooralsnog geen fijne wc meer te vinden. Katten horen thuis een goede kattenbak te hebben .. ook kunnen 'eigenaars' plekken met rulle tuinaarde in de eigen tuin creeeren, daar zijn katten dol op om in te poepen. Opbouwend ideetje???

Groet van H         

                       

-----------------------------

 Beste straatgenoten,

Ik ben geen kattenhater, kan plezier beleven aan een zonaanbiddende kat in de tuin, maar wil graag hieraan iets toevoegen: behalve poepterrein is mijn voortuin al sinds jaar en dag omgetoverd tot een grensconflict van katten. Krijsende vechtpartijen tussen katten bij voorkeur midden in de nacht waar ik wakker van schrik. Hierbij een oproep aan de eigenaar van de zwarte kat(er) die met name voor veel vechtpartijen zorgt met andere katten om “het beest ’in ieder geval ‘s nachts binnen te houden. Verder een oproep aan kattenminnende straatgenoten te overwegen om geen nieuwe kat(er) aan te schaffen, als de huidige kat(er) is overleden. Ik begrijp dat jullie veel plezier beleven aan jullie huisdier maar de overlast voor straatgenoten is groot.

Bij voorbaat dank. B

 -----------------------------

 Dag allen,

Ai ai… Ik heb tegen wil en dank zo’n poepbeest in huis en ik snap jullie ergernis prima. Poes heeft binnen een bak, maar heeft daar nog nooit gebruik van gemaakt... Huisarrest ga ik haar niet geven (ze slaapt elke dag al zo’n 20 uur in de vensterbank), maar het idee van poepzandbakken spreekt me wel aan. Ik zal er één aanleggen voor de poezen in mijn tuin. Verder wacht ik maar rustig af totdat poes aan ouderdom bezwijkt, voordat ik weer enigszins onbeschaamd over straat kan…

Groet, P

PS: Ik heb kort geleden nog een collega waarvan de poes pas was overleden gevraagd of we misschien van poes konden ruilen…  te meten naar haar ontzetting was dat blijkbaar niet de meest invoelende reactie die ik had kunnen geven.

 -----------------------------

 Hallo allemaal,

Toen wij onze poes kregen hebben wij onderschat hoeveel overlast zoveel katten bij elkaar in de straat zouden veroorzaken. Sorry hiervoor. Wij houden poes zoveel mogelijk ’s nachts binnen en wij proberen ook een uitnodigende poepplek te creëren in onze tuin.

Groeten, K

Sinterklaas en Zwartepiet voor onze Albert Haard

 

 

 



Novemberdommes

Milo: “Jij bent de liefste mama, ook van Frankrijk, Colombia, Azië en van het dorp, van allemaal!”

Hij aait zijn moeders arm die zo pas is ingesmeerd: “Mama, jouw vacht voelt niet fijn door de crème.”

Papa heeft een beetje hoofdpijn, zoonlief legt een koud doekje op zijn voorhoofd. Loes: “Jeetje Milo, dat doe je goed zeg, jij kan wel een dokter worden!” Hij: “Ik wíl ook dokter worden. Oh nee! Ik wil leeuw worden.”

Milo is iets opgevallen: “Mama, als je grappig doet, kom je dan op de televisie?”

Sofía spreekt zo haar talen. Bijvoorbeeld als ze haar eten krijgt voorgezet: “Thanks for the eat!”

Wat vindt Sofía niet zo leuk op school? “Nou, dat iedereen mij zo klein en schattig vindt. Ze vinden het in de klas allemaal zo grappig dat ik kleiner ben dan de bezem.”

Matthias stelt zijn grootvader voor aan een vriendje: “Dit is mijn opa. Die heeft in militaire dienst gezeten.”

Maren, de voormalige plakvlieg: “Matthias, ik ga even op mijn eigen kamer spelen. Ik kom straks weer even bij je kijken hoe het met je gaat.”

Matthias heeft een paar dagen in Gouda gelogeerd en is daar iets heel belangrijks kwijtgeraakt: “Oma zoekt de sleutel van mijn dagboek, maar misschien kan ze hem niet vinden!”
Maren spreekt hem moed in: “Maar dan zet opa zijn geheime onzichtbare helm op!”

Het Greta-effect

Nu had ik kind van de principiële jaren '70 altijd al een probleem met toerisme naar niet-westerse landen, vanwege de pijnlijke verschillen in levensstandaard, mensenrechten e.d. tussen "hier" en "daar". Met toenemende plaatsvervangende schaamte moet ik nog steeds van minder getroebleerde geesten vernemen dat "het daar allemaal geen  drol kost" en "die mensen daar zo dankbaar en gastvrij zijn" en "zo tevreden zijn met het weinige wat ze hebben". Ja, dat zal wel, dikke gewetenloze kortzichtige portemonnee op pootjes (eh... dat zeg ik meestal niet hoor) achter je veilige tariefmuren van de invoerbelasting ter bescherming van jouw welvaart (eh... en dat zeg ik ook niet, anders moet ik het nog uitleggen). (Ik zeg meestal heel wijs: "O?") Een aanvechting om in een vliegtuig te stappen naar een verre bestemming kan ik derhalve zeer eenvoudig weerstaan en van vliegschaamte heb ik dus geen enkele last. Eten weggooien deed ik ook al niet, zuinig als Termeers zijn. Vlees-eten was al een aandachtspunt sinds Julia uit Wageningen met allerlei nieuwe inzichten en begeleidend vega-hippievolk terugkwam. Ik eet nu alleen nog vlees in een restaurant en thuis alleen soja en vis (ja, sorry vis).

Julia was dus mijn eerste klimaatguru, maar kleine Greta Thunberg  - de moeder Maria van de linkse kerk - heeft bij mij weer nieuwe gedragseffecten veroorzaakt. Als mijn huurders niet thuis zijn (ik vrees anders voor jongemeidenkoukleumerij) gaat tegenwoordig de thermostaat op 15 met een dik vest aan en het water voor de tuin haal ik niet meer uit de kraan, maar uit mijn waterboerderij in de achtertuin. (Ik heb als moderne boer ook meteen subsidie aangevraagd bij de EU voor tijden van droogte, maar daarop heb ik gek genoeg nog niets gehoord.) En wat doe je als de tuin geen water nodig heeft en de oogst juist rijk is? Juist, ik heb nu al twee weken nauwelijks doorgespoeld (oeps... nog een paar keer per ongeluk). In het begin moest ik vooral erg wennen aan het gemis van de herrie die doortrekken met zich meebrengt. Ik heb de emmertjes "Greta-emmertjes" genoemd, al gebruikte zij Haar Heilige Emmer tijdens de Grote Overtocht (psalm 6 vers 11) in de zeilboot een klein beetje anders. Hoe staat het met jullie geloof? Of zit ik hier nog tussen de klimaatheidenen? 

Eindelijk: ik heb niks te doen!

 Na anderhalf jaar ploeteren, huilen, afzien en nachten lang wakker liggen, kon ik alleen nog maar in de tuin werken. De spanning van de bouw is heel langzaam uit mijn systeem verdwenen.
Maar is nu het moment gekomen. Ik kan weer bloggen. Straks kan ik ook weer lezen, borduren en breien. Dat heb ik allemaal gemist.
Roelof is nog steeds aan het werk. Vooral het waterbeheer en de tuin moeten nog geregeld worden.

En dus volgt hier een tweede verslag van het bouwen van de een annex aan de annex. Ik zit hier warm, droog en tevreden en ik kan zeggen: het was verschrikkelijk, maar het was de ellende waard.

We waren gebleven bij een flinke plak beton en daar moest een gebouw op komen. De uitleg staat steeds onder de foto.

 Het laden gebeurt weer vanaf de weg.

 Antoine en Michel zijn terug van vakantie.

De chef en zijn onderdanen (of was het andersom?).

 Kleine, hoge raampjes aan de kant van de weg.

 Achterin zie je het raam dat de toegang gaat worden van de oude annex naar het nieuwe deel.

 Grote ramen aan de tuinkant, een deur naar de achterkant.

 Het duurste onderdeel: de dakplaten, ze mogen niet nat worden, niet stoten en zijn heel zwaar.

 En zo ziet dat er van binnen uit, het plafond is al klaar.

De pannen op het dak en de schuiframen staan daaronder klaar.

Een bijna-plat dak verbindt de oude annex met het huisje ernaast. Ze weten op dat moment nog niet dat ze maanden bezig zullen zijn om het dak waterdicht te krijgen.

 Altijd overal spullen, bergen grond, materialen.

Vanaf de weide kun je zien dat de gebouwen rond de boom zijn geplaatst. Knus.

De witte randen passen niet zo, maar 'die worden toch binnen de kortste tijd vuil'.

Het huisje is met cement afgestreken en heeft de voordeur van de oude annex. 

Op die plek zit nu een raam.

 Toen kwam er rust, want Roelof werkte alleen de hele binnenkant af. Eerst de gaten dichten, dan een frame, dan overal elektriciteit, dan isolatie, dan een waterdicht zeil en dan gipsplaten. Tenslotte heeft hij alles wit geverfd.

De verbinding met de oude annex is met een deken afgedekt tegen stof.
Daar achter woonde ik .
Tot Roelof stopte met werken en dan zat ik lekker bij de kachel in het nieuwe huisje.

Dezelfde plek veel later.

Roelof maakte deze afscheiding tussen de woonkamer en de hal.
Links zie je de voordeur.

Daarna kwamen de mannen weer. Het huisje wordt geel, de kleur van de stenen in de Gers.

De tegels worden binnen en buiten gelegd. Een muurtje erbij en een buitentrap.

En dan eindelijk vinden we iemand die het grondverzet wil doen en zelfs op tijd  komt opdagen.

Hij begint met het trekken van sleuven voor elektriciteit en water naar het zwembad. 

Die waren nu niet meer nodig voor de bouw.

Maar voor Roelof is het nog lang niet klaar. 

Hier maakt hij een plafond bij de voordeur.

 Als toegift kreeg ik ook nog een kas. 

Ik kan er vanuit de tuin en vanuit de achterdeur in.

Links staat het buitendeel van de warmtepomp die Roelof heeft geplaatst.

En de straatkant heeft een begin van een heg.

Het muurtje rechts schermt de kas af. 

De goten moeten nog afgemaakt worden.

 En door de voordeur kan ik zien hoe er gras groeit op de maandenlange modder.

 Het huisje is ingericht

De kas is een fijne plek om te zitten.

Knap van je dat je dit helemaal hebt doorgeworsteld!

Een reisje en een feestje

Op een kindvriendelijke herfstvakantie in Parijs, de eerste dag: “Wat vonden jullie vandaag het mooiste?” Maren: “De Big Ben!”

Willen ze nog naar de Eiffeltoren bij nacht? Matthias: “Maren, zullen we de Eiffeltoren voor morgen bewaren?”

Dat het ding in de woonkamer een “open haard” is, heeft Maren niet goed begrepen. Zij heeft met haar slofje gegooid en nu kan Emma hem niet meer vinden. Waar ie ligt? Maren: “In de Albert Haard.”

Loes en de kinderen zitten al aan tafel als Toon en ik nog druk bezig zijn in de keuken. Sofía: “Waarom moeten opa en oma altijd de klus klaren, en zitten wij lekker te eten!”

De juf van Sofía houdt er een eigen beloningssysteem op na en vandaag, vertelt Sofía, heeft zij een gouden knijper verdiend. Esteban: “Wat is dat?” Sofía: “Oh! Por dios! Porque tu sabes nada!”(Oh hemel! Jij weet ook niks!)

Sofía: “Als ik een wens mocht doen, dan zou ik nu met pensioen gaan. Zó vroeg al!”

En dan breekt de grote dag aan: Milo wordt vier! Straks zal hij voor het laatst naar de crèche gaan, trakteren natuurlijk. Net wakker stelt hij op voor de spiegel, bekijkt zichzelf serieus en zegt dan vastberaden: “Ja, ik kan zien dat ik groter ben!”

De vierjarige ziet een foto van zichzelf als baby: “Ach, wat heb ik schattige neusgaatjes!”

Op zijn allereerste schooldag heeft hij direct al een excursie, naar het Haags Gemeentemuseum. Wat hij daar heeft geleerd? "Nou, eh... niet aanraken!"