Gefeliciteerd wij met ons jubileum, zie het bericht van Erik hieronder.
Nou ja, wij..... we zijn nog maar met een heel klein clubje, zowel schrijvers als lezers! Hoe meer mensen ter wereld online zijn, des te minder Te Land ter Zeeërs iets willen delen / lezen op het web. En hoe hoger de leeftijd van de auteurs, met Erik, Lonneke en Jeroen als dappere uitzonderingen, des te sneller ons einde nadert.
Jammer!
Samen met je grote broer voorgelezen worden uit Harry Potter is een zware zit! De uitdrukking “van repliek dienen” komt voorbij en Maren wil weten wat dat betekent. Emma legt het uit. Maren: “Dus dan zeg ik iets tegen jou en dan geef jij mij een duunja van rubliek.”
“Fataal”, ook al zo’n moeilijk woord. Emma legt uit dat het ”doodgaan” betekent. Maren: “Dus tante Piet is fataal gegaan?”
De radio staat aan op de achtergrond. Maren: "Mama, wat is de intensive kerk?"
Emma is bezig in de keuken, Matthias komt naast haar staan. “Mam, ik heb gehoord op school dat het weer erg onrustig is in Soedan.”
En kijk, zelfs zijn eeuwig in fantasieland verkerende nichtje Sofía begint haar blik naar buiten te richten. Ze neemt met opa Toon plaats op de bank om samen naar het jeugdjournaal te gaan kijken, en zegt: "Ik ben erg benieuwd hoe het met Ronald Koeman gaat."
Bezig met een spelletje personen-raden. Loes: “Hij is
héél avontuurlijk!”
Sofía: “Freek!” (van de wilde-dierenprogramma’s)
Loes: “Ja!”
Camilo, teleurgesteld: “Oh, ik dacht Biden!”
Papa zegt een woord fout. Sofía: “Geeft niet, pap, je
bent ook een allochtoon!”
Als haar ouders lachen, zegt ze: “Ja, dat heb ik met Taal geleerd.”
De burgemeester van Den Haag heeft tijdens de Boekenweek
bij Camilo op de BSO voorgelezen. Thuis vraagt het jochie aan zijn vader: “Heb jij
eigenlijk wel eens een burgemeester gezien?” Die: “Ja, in Delft toen ik mijn
Nederlandse paspoort kreeg.” Milo: “Hoe zag hij eruit? Was het een volwassene?”
Sofía: “Pap, ik heb een vraag: waar schaam jij je
eigenlijk wél voor?”
Op 25 oktober is Milo is zes geworden. Hier staat hij klaar met zijn traktatie: voor alle klasgenoten een mandarijntje met een doosje smarties als hoedje. Loesje mocht mee naar binnen - sinds Corona eigenlijk niet meer toegestaan - en maakte een foto van hem:
Sofía, die later de foto zag: “Hè? Staat
Camilo daar in een grote kartonnen doos?”
Sofía vertelt dat ze een meisje heeft leren kennen met een “vissenhuid” en Loesje vermoedt dat het misschien psoriasis is. Sofía kijkt bezorgd. Loes: “Maak je maar geen zorgen, dat kan je niet zomaar krijgen, daar word je mee geboren.” Sofïa: “Ach, een beperking. Mag ze dan ook meedoen aan de Paralympische Spelen?”
Loes en E praten tegen elkaar. Sofía, één kamer verder, “Hé, jullie praten
toch niet over mij? Ik heb jonge oren hoor!”
Camilo: “Ik wil drie dingen worden: politie, brandweer en eh... eh...
zangeres!”
Camilo speelt buiten met een groepje jongetjes uit een andere buurt, dus die kent hij nog niet. Na een tijdje krijgt hij door hoe ze heten. “Mama, die jongen heet Appel.” (Abel)
Camilo vertelt over de ochtend op school. Lilly was jarig. Hij: “Maar, zó
gek, Lilly koos een Cars-kaart in plaats van een Unicorn-kaart!” Sofía, serieus, “Misschien wordt ze transgender.”
Sofía wil niet dat haar vader meegaat naar hockey, omdat hij volgens haar veel te veel aanmoedigt. Haar broertje snapt het niet. Sofía: “Milo, als je zeven wordt, ga je die schaamte echt voelen voor je vader als hij met zijn toeterinstrument bij de hockey staat!”
Maren is al uren in haar eentje op haar zolderkamer aan het spelen. Emma roept naar boven: “Gaat het goed daar?” Ze roept terug: “Het gaat allemaal goed hier! Je hoeft niet te komen voor een probleem. Je mag lekker daar blijven!”
Matthias' grote dag is dan eindelijk daar! Om 7 uur klinkt vanuit de ene slaapkamer naar de andere: “Maren! Mijn verjaardag is aangebroken!”
Matthias was jarig in het weekend, op woensdagmiddag vertelt Loes tegen Milo dat zijn neef nu zijn feestje viert. Milo wil weten wat ze op het feestje gaan doen. Loes: “Ik weet het niet precies, heeft hij het niet tegen jou gezegd?” Milo: “Nee, hij zei alleen ‘in het bos’. Misschien dacht hij dat het te heftig was voor mij!”
Everyday I am waiting
Longing for my present.
Sitting by the Christmas tree
Asking when will Christmas be?
Me: "Aiden, if you do 5 or 10 more swimming lessons like this, you'll be able to swim without floaties."
Aiden: "Oh, then, when we buy a new baby, we can pass my floaties to the baby."
I speak with my mask on. Elsa: "Papa, you sound muffled."
Katelyn is impressed: "Nice choice of words Elsa. I didn't know the word 'muffled' when I was seven years old."
Elsa, thoughtful: "I believe I learnt the word when I was six. Or, hmmm, maybe five."
Elsa: "Papa, is this how you write number?"
I check her scribbling:
numbur
Me: "Almost correct Elsa, number is with an e."
Two minutes later, I look again:
numbue
Elsa uses a laptop to complete a home-based learning activity. We overhear her saying: "Pottery? I don't want to do this, I don't even like pottery."
Katelyn is upset. Pottery? How can they expect a child to do pottery online? Then she reads the assignment title on the screen: Poetry
Katelyn makes a joke. Elsa: "Mama, you are so historical." (hysterical)
Sofía
heeft een besmettelijke huidziekte, krentenbaard geheten. Nu zelfs in haar
oog. Daar heeft ze last van, dus mag ze een dagje thuisblijven van school. Er
is echter één probleem: Loes heeft een online-congres van haar
beroepsvereniging. Van half 11 tot half 13 moet ze een sessie voorzitten en dan
mag Sofía onder geen beding haar werkkamer binnen komen. Sofía: “Dat lukt me!
Vandaag word ik volwassen!”
De pleister op haar knie moet eraf, maar dat doet
pijn. Loes: “Ach, die paar haartjes, dat valt toch wel mee?” Sofía: “Ik geef om
ál mijn lijftoeristen!”
Sofía:
“We moeten heel even wachten op papa. Hij moet de fietsen nog in de stal
zetten.”
Broer Milo is driftig, omdat hij na het avondeten niet
meer buiten mag spelen. Nu zit hij boos op de bank, Sofía gaat naast hem
zitten. Na een tijdje roept ze: “Hij is rustig nu. Ik heb hem getemd!”
Camilo: “Weet je wat Sofía deed? Ze sloog... ze
slaagde... iemand per ongeluk met haar hockeystick!”
Loes: “Ik ga je missen vandaag, Milo! Kan ik je niet
stiekem meenemen naar mijn werk?” Hij, meteen: “Ik pas nog in een grote
tas!”
Op weg naar de Appie was ik in een poëtische bui.
Met je dikke reet
op je vieze kutbrommert…
gaat toch fietsen lul!
Yp is wat achter met de vakantie dommes:
Camilo, Matthias, Maren en Sofía hebben samen zoveel plezier in de tuin van hun
twee vakantiehuisjes, dat ze nogal wat lawaai maken. De volgende dag spreekt een oudere
buurvrouw Emma aan op de overlast die zij daarvan heeft gehad. Dit wordt natuurlijk
overgebracht aan de kinderen. Sofía tegen haar moeder: “Die mevrouw heeft me
geraakt met haar tekst! Ik was in mijn vakantiegevoel de oudjes helemaal
vergeten!”
Een dag later zitten moeder en dochter samen bij het meertje achter hun
huisje. Loes: “Hoor je hoe stil het hier is?” Sofía: “Ja, ik denk dat hier
alleen maar oudjes zijn...”
Camilo ziet veel nieuwe vogels tijdens de vakantie: spechten en een Vlaamse Gaai.
Dan wipt er een vinkje op het gras. Milo: “Kijk! Een baby Vlaamse Gaai!”
Sofía: “Ik vind het hier zó leuk. Ik hoop echt dat mijn kinderen het ook nog
kunnen zien!”
Maren en Sofía spelen de godganse dag met hun barbies, maar de jongens willen ook een keer meedoen. Gelukkig is er nog een Spidermanpop en een Black Panterpop. Sofía: “Dan doen we wel dat het oorlog is, dan hebben jullie ook iets te doen.”
Een andere dag maar hetzelfde beeld: Maren en Sofía spelen met barbies. Loes: “Mag Milo straks ook meedoen?” Sofía zucht: “Wij weten soms niet hoe wij aandacht aan hem kunnen besteden.”
Camilo tegen zijn vader: “Soms maak ik mama eerst verdrietig en daarna maak ik mama blij. Dan wacht ik altijd eerst tot mama sip wordt, en dán maak ik haar blij!” Esteban: “Hoe lang wacht je dan?” Milo: “Tien tellen!”
Aan de eettafel in Rijswijk wordt geruzied. Maar Emma heeft toevallig net een stuk in de krant gelezen over het bewaren van de vrede en leest aan tafel het hele artikel voor, ook omdat het tweetal zo aandachtig blijft luisteren. Na het laatste stuk, over het beheersen van verschillende ‘ruziemaakstijlen’, is het eerst een paar seconden lang stil. Dan verzucht Matthias: “Nou daar kunnen Maren en ik nog wel wat van leren.”
Maren (7) is nog steeds in de ban van het popgroepje the Fource. Ze vraagt zich af of het nog tieners zijn. Emma: “Nou, dan zijn het wel oude tieners, want ze zijn toch al 17 en 18?” Maren, ernstig: “Nee hoor, Niels is pas 16. Want dat las ik in een artikel bij de kapper van papa.”
Matthias: “Mama, even een vraag. Als je zo’n jurk aan
hebt, héb je dan een burka, of bén je dan een burka?”
Sofía blijft er maar moeite mee hebben. Ze heeft een
nieuwe poncho, die ze over haar hoofd aan moet trekken. “Kijk! Ik kan er ook Tanibal mee spelen!”
De beelden uit Afghanistan doen Matthias grijpen naar
het speelgoedgeweer waarmee hij zachte patronen kan afschieten. Nu heeft hij
een lijstje gemaakt met wat hem een goede militaire training dunkt.
Het regent, dus er wordt binnen gespeeld. Broertje en zus maken ruzie en broer gebruikt geweld.
Maren: "Milo, niet doen!"
Milo: "Maar Sofía schopte mij met haar póót!"
Maren: "Sofía hééft geen poten!"
Het spel ligt even stil. Ze bespreken gevieren de toestand in Afghanistan.
Matthias: "Kom op jongens, we gaan die Taliban verslaan!"
Sofía: "Wie speelt dan de Talibal?"
Matthias: "Die zijn voor nep onzichtbaar!"
Buiten vooralsnog alles rustig:
Aiden rides with me on the back of my bicycle to school. He suggests we play "mathematics-time". This means I ask him questions, and he calls the answers from behind my back.
"How much is 1+1?" "2!"
"How much is 2+2?" "4!"
"How much is 3+3?" "6!"
"How much is 4+4?" "8!"
"How much is 5+5?" "10!"
"Then... How much is 6+6?" (short silence) "16!"
"Aw, nice try, but the answer is 12." "Oh, but I was close, right?"
Aiden asks: "What is the government?" Elsa explains: "That, is the person with the most money in all the world."
I clarify a little: "Many governments are quite poor, but the Singapore government is rich, and perhaps the Chinese government too." Aiden concludes: "Then Kong-Kong and Poh-Poh (his grandpa and grandma) is the government, because they speak Chinese."
Aiden and Elsa are playing together. Their game includes score keeping. Elsa shouts: "I have one hundred and thirty two points." Aiden, just as loud: "And I have one hundred and sixty twelve points!"
Petra explained in whatsapp what really happened: Aiden is just very intelligent - he is counting in French!! (72= soixante douze 😎)
But I know better. It is not a J, he wrote a Greek letter there. Earlier that week, I had learned how pi (𝝅 = 3.1415) is wrong, and tau (τ = 2𝝅 = 6.2831) is correct! (If you enjoy math, and you have 15 minutes to spare, then you should really check this out or watch one of the videos: https://tauday.com/)
But anyway, clearly, Aiden does not like J, Petra! He wrote no J, he wrote tau! Yay! My son likes tau! Attaboy!
One more -long- story, again not a kiddo quirk, but further exposing my insanity (if you were not yet convinced):
So, Elsa (7, in primary 1) was talking to us about how some numbers can be divided, but some can't. I figured she was ready. I took a deep breath and I told her about prime numbers.
As we went through a few primes together, she truly understood the concept. For example, she contributed quickly that 2 is the only 'even' prime number, which is really rather insightful. And, her eyes opened wide in disbelief: "Really? 17 can not be divided?" She has not yet learned the multiplication tables, so eventually we stopped sequencing and instead she began playing with a little walk-down-the-staircase spring toy.
Shortly after that, she came up to me and asked: "Prime numbers are interesting, but what can I do with this, like, what is the point?"
And that is -of course- a brilliant strike at the heart of fundamental mathematics, so I quickly jumped to the defense: the product of two primes makes for a great encryption key. She tried to follow, and even asked some questions... But she also kept fiddling with her little plastic spring toy.
Then my fall, I thought: "oh what the hell," and told her about Euclid's proof of how there are infinite prime numbers. Elsa followed my reasoning carefully. I multiplied all the previous primes to the "largest prime" and came up with this humongous number... This ultimate number, which was the product all those primes... And then... If I added 1 to that number, it would leave a remainder of 1 to all its divisors, and had to be a prime number itself (or be dividable by another, new prime). And so, there is no end, we just found a new prime! I was breathing heavily at that point, in full awe of the magnificence of 2500 year old reasoning.
Elsa, all the while fiddling with her spring, looked at me and thoughtfully lied: "It is difficult, but I think I understand it." Then, in a span of five seconds, she bent the spring into a circle, connected it together, put it on top of her head, walked to the mirror and said "I am so pretty like this!"
Poor children, having a dad like that...
Encore: later Elsa showed Katelyn her spring-crown as well. This time she was hugging a notebook in one hand, and raising up the other hand with a pencil in it, and asked: "Who do you think I look like?" (hint: New York)
Milo heeft vandaag op de BSO gespeeld met Daan. ’s Avonds in bed zegt hij: “Daan is eigenlijk mijn liefste vriend nu.” Even stil. “Maar dat wil ik eigenlijk niet zeggen, want dan beledig ik Mason (klasgenootje).”
Hij is intussen ook op zijn tweede verjaardagsfeestje geweest. Ze gingen naar
Monkeytown en eenmaal thuis beschrijft hij de hoge klimtorens. Esteban: “Is dat niet
gevaarlijk, zo hoog?” Milo: “Nee, nee, ze hebben” - denkt diep na - “van
die vallige draadjes.” (een net)
De buurjongen roept: “Esteban!”
Camilo: “hé, hij heet papa!”
Een vriendje uit de straat komt spelen. Hij zegt: “Pak jij even een pijl en boog
uit de verkleedkist?”
Milo: “Je moet hem zelf zoeken. Ik ben geen hónd!”
Sofía: “Mama, kan jij mij een Bobo aangeven (tijdschrift)?”
Milo: “Niet
doen mam, je bent geen hond!”
Milo: “Hoe gaat jouw toekomst eruit zien, denk je?”
De jongensband Fource is enorm in trek bij alle vier de kleinkinderen. De 3 oudsten zijn op Marens verjaardag naar een concert van het zingende viertal in de Rijswijkse schouwburg geweest. Urenlang zingen ze sindsdien de liedjes tot zelfs Milo ze van buiten kent, bij het tekenen, bij het legoën,
Matthias beschrijft een levenloze rat die hij op straat heeft zien liggen,
het beest was nog helemaal gaaf. Maren: “Dus eigenlijk was hij levend, maar dán
dood!”
Op de fiets krijgen ze zomaar voorrang van een automobilist. "Oh, wat aardig!" zegt Emma.
Matthias: "Bin Laden zou zoiets niet doen!"
Matthias krijgt zijn zin niet. "Jullie zijn echt
de stomste ouders die er zijn. Ik ga een rechtszaak tegen jullie beginnen!"
Matthias geeft Maren uitleg over de krant. "Alles wat je in de krant ziet staan, zijn artikelen," zegt hij. "Bijvoorbeeld over Afghanistan of over kaas en zo."
De kleinkinderen komen logeren op onze zolderverdieping, in de voorkamer. Als ze er allemaal in liggen legt Toon nog maar eens uit waar hij zal slapen: "Hiernaast in de achterkamer, niet in het grote bed, maar in het andere bed, dat ernaast staat." Marens ogen worden groot. "Wát?!? Pas jij daarin?" Dat wil ze toch wel eens even zien! Bleek er nóg een bed te staan....
Daar ging ze, mijn meisje. We zetten haar af bij het hek van de fietsenstalling, maar dat was dicht. Ze liep helemaal alleen om en was al binnen voordat ik in de buurt was om haar te helpen. Ze heeft niet eens gemerkt dat ik achter haar aan kwam. Mijn kleine meisje, op de middelbare school.
Een vriendje is verliefd op een klasgenootje. Camilo: “Hem is op zij en haar is op hij!”
Milo: “De beste vriend van een molecuul is God.” Even stil. “Én Allah!”
Camilo is vandaag bijzonder aardig en gul. Hij: “Weet je waarom ik dat
allemaal doe? Nee? Ik wil net zo lief worden als Sofía!” Loes: “Maar dat bén je
al!” Hij: “Dan wil ik liever worden
dan Sofía!”
Hij is dan ook groot aan het worden: in september gaat Milo naar groep 3. Dat werd symbolisch gevierd door uit het raam van de kleuterklas naar buiten te glijden. Hij mocht als eerste:
Elsa(7) is of the age that she likes telling jokes and riddles. Today, we're eating hot dogs. While the whole family is at the table, eating sausages in a bun, Elsa suddenly exclaims: "Ooh I made up a riddle; which dog, is hot, and you can eat it?" All of us stare solemnly at our food. Elsa, jubilant: "It's a HOT DOG, hahaha..."
Aiden(4) blows bubbles at the swimming pool. "For the next bubble, I want to try make it reach the tennis court. You know papa, that's the game where they hit the ball, hit the ball, hit the ball, ..."
And then, he makes an ice cream and paints his nails:
Er staat een foto in de krant van een arend, gedood door een wiek van een windmolen. Milo (5) is daar erg van onder de indruk. “Kan dat ook bij ons gebeuren?” Loes: “Wij kunnen toch niet vliegen?” Hij: “Maar als ik spring?”
Moeder en zoon fietsen naar school, Camilo kiest de route. “Mama, ik wil de
volgende niet bocht om.” Hij beseft dat hij niet erg duidelijk is, wijst naar
de zijstraat en zegt dan: “dus niet dát gat in!”
Er is een reclame van Center Parcs op TV, en omdat de eerste vaccinatie tegen Corona intussen in haar arm zit, zegt Loes: “Wij kunnen nu weer op vakantie, Milo. Zou je het leuk vinden om zo’n huisje te huren?” Hij antwoordt: “Gaan we dan dít huis verlaten?”
Toon kan het ook nog. Ik vraag hem of hij voor mij de dop van een nieuw flesje
oogdruppels wil opendraaien, ik krijg er geen beweging in. Hij roept verheugd uit:
“Oh ja! Ik ben altijd héél blij als ik iets kan wat jij niet kunt!”
Ik temper zijn enthousiasme een beetje: “Jij kunt wel meer hoor, wat ik niet kan.”
Hij: “Maar het omgekeerde komt ook voor! Al moet ik daar wel een hele tijd over nadenken!”
Milo: “Papa, is de zonnebrand weg bij mijn voornek?” (hals)
Op vrijdag 11 juni waren L & E precies 12 jaar getrouwd. Dat werd gevierd met een etentje voor 2 op een van de pas geopende terrassen in Delft.
Opa en oma koken en eten intussen thuis met de kinderen. Zegt Sofía: “Ik hoop
dat het goed gaat met mam en pap. En dat ze een heel romantisch etentje hebben
samen!”
Maren (bijna 7) en vriendin E. mochten mee met vriendin P. en diens oma, met de auto naar een kinderboerderij in Zoetermeer. Maren had van Emma een portemonneetje met geld meegekregen om te trakteren op een ijsje. Bij thuiskomst vroeg Emma of ze dat ook had gedaan. Jazeker had ze dat. En? Had ze het spannend gevonden de traktatie voor te stellen? Maren: “Ik heb het tegen P. gezegd en P. zei het tegen haar oma. Want zij is van ons drieën de heldin tegen vreemde mensen.”
De oma deed zelf ook verslag: “Maren trakteerde op ijsjes. Erg lief. Ze vroeg mij vervolgens: “Mogen we één, twee of drie bolletjes?”
Matthias speelt bij een vriendje in de tuin als Emma en Maren passeren. “Hallo Maren!” roept hij. Maren: “Hallo Matthias!” Dan zegt ze tegen Emma: “Mama, ik houd heel veel van jou en van papa. Maar het meeste hou ik van Matthias.”
Maar klopt dat wel...?
