Olland op bezoek in Holland

Geitenkaasboeren Hanny en Piet van Heesch uit Olland wilden graag eens de toeristische kaasmarkt in Gouda bezoeken. Dat kon geregeld worden. Natuurlijk namen ze tante Pietje mee, haar eerste bezoek aan Gouda! En voor de gezelligheid werd oma An ook uitgenodigd. Voor de bejaarde dames waren rolstoelen geregeld. En paraplu's, want we hielden het niet droog!

TIP IN ZUINIGHEID

Vroeger, in het papieren tijdperk, hielden we een tijdlang een wedstrijd in zuinigheid. Zuinig met geld, zuinig met spulletjes, maar ook zuinig met tijd. De Termeers wilden hierin niet voor elkaar onderdoen. Ik weet niet of die zuinigheid sinds de invoering van de euro veranderd is, maar wat mezelf betreft, moet ik opmerken dat ik, nu ik op wat oudere leeftijd ben aanbeland, niet meer zo zuinig ben, terwijl ik in salaris toch aardig achteruit ben gesukkeld. Het zal wel te maken hebben met het goede Brabantse spreekwoord dat als excuus geldt (goede woordkeuze!) voor een gat in de hand: "ge kèn ut toch nie mee nemen!"
Toevallig ging ik op een voor mij ongebruikelijk moment boodschappen doen bij AH, tussen de middag dus. En daar zag ik een heleboel zuinige mensen! Ze waren naar AH gekomen om te ... LUNCHEN. Je kon voor niks krijgen:
1. stukjes kaas van een jongeman die ze op een dienblaadje had. Okee, je kreeg er een heel verhaal bij, maar als je na een rondje om de wijnafdeling had gemaakt, dan kende hij je gezicht al niet meer, en kon je weer rustig een stukje pakken. Overigens lagen er bij de kaasafdeling ook bordjes met kaas!
2. stukjes worst, bij de vleesafdeling. En daar stond helemaal niemand bij!
3. toastjes met roze smeerspul en toastjes met groen smeerspul, hartstikke lekker. Zonder uitleg, daarom kan ik jullie niet vertellen wat het smeerspul was.
4. stukjes rozijnenbrood met spijs. Helemaal niemand.
5. stukjes meloen. Geen uitleg erbij.
6. slokjes yoghurt drank. Daar stond wel weer iemand. Maar als je daar geweest was, dan kon je weer vooraan beginnen.
Dus mijn tip aan mijn nog steeds zuinige familieleden is dus: ga tussen de middag boodschappen doen! Ik doe dat uiteraard niet meer, ik kom zelfs voorlopig niet bij AH, ik heb er vandaag zoveel rondjes gemaakt dat ze waarschijnlijk vooraan in de winkel, bij de meloenen dus, een foto van me ophangen: "zeg tegen deze persoon dat ze voortaan thuis gaat eten!"

Vakantie Nijmegen

O.K. Toon, dan zoeken wij het met de vakantiefoto's in de gelaagdheid (al missen we hier de achtergrond van een inaugurele rede). Op de eerste zien we Ineke met de voeten op de Engelse aarde, het lichaam in de Engelse zee en het hoofd in de Engelse wolken. De diepere laag graag zelf aanbrengen. Suggestie: vuur. Op de tweede zien we zeven Engelse lagen: weg, strand, zee, lucht van onder naar boven, maar ook nog eens glas, waterdruppels en lucht in de diepte. Vooral die laatste laag is natuurlijk erg diep, filosofisch gesproken. Ook vanwege het getal zeven citeren we Prediker: alles is lucht en leegte. De derde foto laat de laatste zes lagen van de tien geboden zien. Die zijn voor Engelsen even duidelijk als voor Nederlanders, maar in de diepste laag (het tiende gebod) treedt verwarring op: dat je het huis, de vrouw, de bediende, de meid en de os van je buurman niet mag begeren, daar valt mee te leven. Maar voor het overige... Wij menen in deze laag de oorzaak van veel homo-onvriendelijkheid in Engelstalige landen te hebben blootgelegd. De vierde foto laat twee vakantiebelevingslagen zien. Op de voorgrond de snoepenwatjekuntbeleving van Julia-Emma-Agnes, op de achtergrond de cultuurbelevingsbeleving van Ineke. De laatste heeft natuurlijk de zak snoep in beheer, vandaar dat de belevingen altijd bij elkaar in de buurt blijven. De laatste foto lijkt een vakantiekiekje, maar ook hierin zit een diepere laag. De familie staat/zit namelijk op een zogenaamde Jakobsladder, een trap naar de hemel. Nog dieper: de familie komt net naar beneden. Het viel boven overigens zwaar tegen.

Nat Nieuws uit Oudenbosch

Het is een natte en winderige zomer, maar ik heb VIJF weken vakantie en er zijn genoeg zonnige dagen om mij het echte vakantiegevoel te geven. We hebben nieuwe stoelen gekocht voor het terras, lichtgewicht wegwaaistoelen en twee daarvan zijn ligstoelen die heerlijk de zon vangen in de vroege avond. Dat is de beste tijd dit jaar, de wind gaat dan liggen, de wolken verdampen en de late-avondzon geeft voldoende warmte om bij te soezen en sudoku’s te doen.

We hebben in Oudenbosch/Hoeven een enorme overstroming gehad. Binnen enkele uren viel er 80 mm regen, waardoor de gehele omgeving onderstroomde. Je kon met laarzen niet in bepaalde hoeken van het landgoed, zo hoog stond het water. Hoofdschuldige was een kassencomplex van 8 hectare in onze omgeving die op een sloot afwatert. De sloot stroomde over op de straat, en vandaar via de sloten en landerijen in onze richting. Inmiddels weten we wat het laagste punt is in onze omgeving: aan de overkant van ons huis en aan het einde van het aardbeienveld komt al het water tot stilstand. Het was meteen een test voor ons nieuwe huis, dat hoog en droog boven de omgeving staat en zelfs de schuur die 30 cm lager staat bleef geheel droog. We hadden wel een intern probleem, het water dreigde via de wc omhoog te komen. Gelukkig heeft de bouwer ons geadviseerd een overloopje te plaatsen op een laag punt van de regenpijp, als we daar het deksel van losdraaien, loopt het water van de wc meteen naar beneden. Opgelost!

Ook daarna volgde nog een bui van 30 mm in één uur, maar daar draaien we nu onze hand niet voor om. Terwijl ik dit typ hoost het, maar ik vertrouw nu volkomen op al onze systemen. Een van die systemen is de vijver. Via de ene toegang die er is, stroomde water vanuit het hele bos en vanuit de naburige sloot naar de vijver. Vorig jaar juli stond de vijver op -40cm, na de overstroming was dat meer dan + 100 cm. Ik heb voor het eerst een paling gezien in de vijver, waarschijnlijk meegekomen vanuit de sloot, over het overstroomde land.

De vijver is trouwens prachtig dit jaar. Als het even niet giet is het water superhelder. De duizenden vissen presenteren zich heel aantrekkelijk voor de reiger, die dan ook komt ontbijten, lunchen en dineren. Maar ook de planten groeien als nooit tevoren. Ik heb acht kruiwagens vol ‘kerstbomen’ (zo genoemd door Zeger en Merel) uit de vijver weggekruid. De kerstbomen heten myriophyllum of zo en zijn berucht als prachtige tropische plant die alle sluizen van Nederland bedreigt. Maar met één hark ben ik ze de baas.

Door al die regen is het bos onherkenbaar. Je loopt tussen muren van groen, alles groeit geweldig. Jammer genoeg doet ook het onkruid het uitstekend. Mijn vakantie breng ik dus als een mol door, wroetend in de borders, waar ik de natte onkruiden probeer voor te blijven. Och, je moet wat te doen hebben. En ik houd door al die regen tijd over om een stukje in de krant te zetten.

Margriet

Het is weer zover!

De tijd van de vakantiefoto's is weer aangebroken. We leven so wie so in het tijdperk van de foto's, maar de beeldcultuur bereikt haar hoogtepunt als de digitale kiekjes te voorschijn komen. Ik ben uiterst selectief te werk gegaan en laat jullie niets zien van de meer dan honderd 'Toon', 'Beppie' en 'Toon en Beppie' foto's bij de kerk, op een bank, voor de kust, in de bergen, in het dal, voor het hotel, achter de struiken, aan het ontbijt, op de boot, onder de waterval, op het pick-nick kleed, met de rugzak, tussen de mensen, in het fjord, op het fjord, bij het fjord en door het fjord, want zonder ze te laten zien weten jullie toch wel hoe die plaatjes eruit zien, MAAR deze twee miraculeuze foto's van de Noorse hoogvlakte, de Hadangervidda, verdienen volgens mij verspreid te worden: nog nooit zo'n volmaakte spiegelsymmetrie in de natuur gezien als tijdens deze vakantie op deze plek! Waar ligt de grens tussen werkelijkheid en weerspiegeling van de werkelijkheid???? Want dat is de filosofische vraag waar deze reis ons mee geconfronteerd heeft.

Puck's fiets-lied

Op verzoek van A3n de tekst van het lied dat Puck op de familiedag met Rich heeft voorgedragen:

Voetjes op de steuntjes
handjes aan het stuur
zo gaat Puckje fietsen
elke dag een uur.

Kijken naar de paardjes,
langs het honkbalveld,
roepen in de tunnel,
komt ze aangesneld

Zo gaat ze ook naar Opapa
en naar Adrienne.
Spelen met Zebbie
is een heel geren

Schommelen in de speeltuin
op de wiebelbrug
even op de wipwap
en dan weer terug

Dan moet ze weer naar huis toe,
naar mammie, pap en Job
even langs de bim-bam
dan is ze helemaal op.

We hebben ook als verrassing voor Teun en Josje een trouwlied geschreven. De tekst daarvan zal pas gepubliceerd worden na de trouwdag (26 juli 2007)

Groet
Klaartje

Ik ben mobieler

Op vrijdag ging ik met mijn "schoonvader" autootjes kijken, op zaterdagochtend haalde ik mijn nieuwe scheurijzertje op in Doetinchem. Te bewonderen op het eerstkomende familiesamenzijn!

Zwolsche zomerdagen

De vierdaagse in Nijmegen is in volle gang. Iedere ochtend deel ik mijn coupé met een grote verzameling kwieke wandelaars met een gemiddelde leeftijd van 65+ die zo vroeg op de morgen wakkerder en fitter zijn dan ik. Ze behoren tot de groep die per dag 30km aflegt, want de 40 en 50km lopers zijn rond die tijd al lang en breed onderweg. Vanuit de trein zie ik ze met flinke pas dapper hun blaren tegemoet lopen. Vanaf mijn werkplek zie ik iedere middag de militairen, die dan al klaar zijn met hun afstand, naar hun verblijfplaats sjokken. Marcheren is er, na 50km, niet meer bij, maar dat vergeef ik ze. Ik ben allang onder de indruk van het feit dat ze hun vlag nog fier rechtop houden en niet achter zich aan over de grond slepen.

Dankzij de vierdaagse heb ik vrijdag een dagje vrij. Dan is de intocht en is de St. Annastraat, ofwel de via Gladiola, die ik moet oversteken om op mijn werk te komen, geblokkeerd door wandelaars en toeschouwers. Maar ik vind het niet erg, een dagje vrij. Dan geniet ik van mijn tuintje. En dat tuintje is ook helemaal in de vierdaagse-sfeer: de gladiolen staan fier te stralen. Ik heb niet vier dagen lang 50km gelopen, dus ik heb ze eigenlijk niet verdiend, maar ik geniet er stiekem toch van...

En als bonus, omdat ik er zelf best een beetje trots op ben dat mijn vlinderplant precies datgene doet waar 'ie voor gemaakt is:

Mijn naam is haas.

Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Maar ik weet wel hoe een haas (= ik) een koe vangt!
Ben niet bang van koeien als zij in de wei staan met prikkeldraad erom heen, en ik er buiten. Dan roep ik "hoi Klara!" (of Beppie, Merel of Emma nummer drie, afhankelijk van hun voorkomen) in het voorbijgaan, ik geef mijn medewandelaars graag de indruk dat ik op goede poot sta met de dierenwereld. Maar voor geen goud ga ik vrijwillig de wei in om verder te smoezen met mijn melkfabrieken. Echter, als een pracht van een politieman (jong, donker haar, donkere ogen, slank, GROOT) mijn hulp nodig heeft, tja, dat verandert de zaak.
Ik stond voor de spoorbomen te wachten met de Zeb, de treinen reden 10 km per uur, het duurde en duurde maar, tot plotseling een politiewagen achter mij stopte en deze jonge god mij aansprak. Of ik een loslopende KOE had gezien? Best even een teleurstelling, deze woorden had ik niet verwacht van zo'n subliem persoon, maar daar was ik snel over heen, tenslotte kwam Zeus ook af en toe als rund op de wereldbol, nietwaar?. De koe in kwestie was een Schotse Hooglander in de wei achter de Gasunie. Het was weliswaar een stier, maar dat wisten we op dat moment nog niet. Samen gingen we de wei in, hij maakte het bovenste prikkeldraad los en ik testte met mijn blote hand de middelste draad op electriciteit. Ik liep voorop om te zien waar de koeienpoep lag, zodat hij er in zijn mooie schoenen voorzichtig omheen kon. Ik sprak de twee kalfjes aan die naar ons toe kwamen, hij wachtte beleefd achter een boompje tot ze netjes achter me aanliepen richting hun papa, die dus buiten het hek, bij de spoorsloot stond (daarom reden de treinen zo langzaam, weetjewel?) Daar maakte ik alle prikkeldraden los (eerst weer testen op electriciteit) en hij maakte een aantekening in zijn boekje. Zijn collega ... had ik al gezegd dat hij een collega had? Een aardig meisje, hoor, niks bijzonders verder, zijn collega lokte de twee kalfjes een stukje verder de wei in, en ik bracht Scottish Jock weer terug bij zijn gezinnetje.
Daarna liep ik naast mijn grote held (dat meisje aan mijn andere zijde) terug naar het hek-van-de-Gasunie. Daar sprak het meisje de intussen gearriveerde eigenaar streng toe, de trut. En toen vertrok mijn mooie jongen in zijn strijdwagen en reed mijn leven uit. Zucht. Ik ga de koeienstront maar van mijn laarzen wassen, en de verliefdheid van mijn hart.

Oproep

Ik ben op zoek naar een klein, bescheiden, zuinig, tweedehands autootje voor woon-werkverkeer van Zwolle naar Nijmegen. Ik heb er het liefst eentje die de 120 km/u haalt en het stuur links heeft zitten (dus Opa en Erik, dank jullie wel, maar nee dank je).

Is er iemand in de familie die zijn of haar oude rijwiel kwijt wil of kent iemand iemand die een overtollige vierwieler voor de deur heeft staan? Alle tips zijn welkom!

Familiedagfoto's van Toon

Familiedag 777

Degenen die graag alle foto's willen zien of hebben, één meeltje naar mij is genoeg om me aan het werk te zetten!

Liefde (liedje voor de gitaar, geschreven door Merel)

ik kan er niet meer tegen
ik moet het even kwijt
want elke keer als ik jou zie
dan word ik helemaal blij
dan word ik helemaal blij

jij bent het einde voor mij
wat moet ik zonder jou
ik hou van jou
jij hebt mijn hart gestolen
ik wil jou nooit meer kwijt
zonder jou wil ik niet leven
jij bent mijn hartendief,
hartendief

Van de straat

Het was nog rustig op de weg toen ik naar het station fietste. In de stationsstraat werd ik in gehaald door een tractor met oplegger met daarop een shovel. Het gevaarte stond met de graafarm naar achteren gericht. Op de 'graver' stond graffiti, vier letters: R E V E. Ik associeer graffiti altijd meteen met opgeschoten hangjeugd en was blij verrast te zien dat er onder die groep mensen toch ook nog iets van literatuurbesef heerst. Maar al snel gingen mijn gedachte een andere kant op. Shovels staan toch meestal achter slot en grendel, daar komt geen hangjeugd bij in de buurt. Dus moest dit een actie van de eigenaar zijn. Ook dat vond ik wel een mooie gedachte. Een shovelbestuurder die zo gek is op de schrijverij van Reve dat hij het zelfs uitdraagt tijdens zijn werk. Ook een mooie gedachte.

Bij de rotonde boog de tractor naar links af en viel de zon op de graffiti. Toen werd de hele tekst zichtbaar. De shovel was blijkbaar van Rene en die schrijft niet zo netjes...

Eerste twww-quizvraag

Vioolsonate: van wie?
(we doen het uit ons hoofd, score bij benadering)

Adagio
Viool solo: padapadaaaa da da da daa die da da da padada dam
Piano solo: padapadaaaa da da da daa die da da da dam
herhaal iets dergelijks
Samen: padampadampadam plingploing padampadampadam plingploing
Sostenuto
pada... pada... padampadampadam....
Allegro agitato
Padaiiii padadampam padadampam padam PAM!
Vette rust.
Solo piano: Padaiiii padadampam padadampam padam PAM!
En dan gaat het lopen.

Duif in Gouda

Nu Poth uit Singapore uit het nieuws verdwenen is, presenteren wij u een broedende duif in de wilde Malusboom in onze Goudse tuin, op ongeveer 1 meter afstand van het raamkozijn naast mijn bureau. Als ik aan het werk ben, voel ik moederduifs borende oogjes in mijn nek. Als ze haar plek verlaat, wat met enige regelmaat gebeurt om de broodkruimels op te pikken die wij onder de boom strooien, dan kijken twee miniduifjes parmantig over de rand van het nest.

Loesje in Amerika

Op het moment van schrijven van dit bericht is Loesje onderweg naar Boston voor een conferentie van biotechnologen. Tot haar grote verrassing kreeg ze deze week te horen dat uit de 200 aanmeldingen van AIO's die daar hun posters gaan presenteren, zij is uitgekozen als 1 van de 2 die hun resultaten aan de voltallige bijeenkomst mogen presenteren. Dat maakt haar natuurlijk heel zenuwachtig, maar ook wel een beetje trots.

Agnes' eerste turnwedstrijd

Nu doet ie ´t, als het goed is.

NS & KNMI

Forenzen naar je werk kan zo z'n voordelen hebben. Ik had er al een paar van ontdekt, maar vandaag kwam er eentje bij.

Onze wekker gaat iedere morgen om 10 over half 6, waarop ik om 10 over half 7 in de trein zit. Mijn reis duurt zo'n anderhalf uur en die tijd is uitermate geschikt om het slaaptekort weg te werken. Goed, je deelt je bed met medereizigers en helaas heb je je bedgenoten niet voor het kiezen, maar voor dat uurtje extra slaap, neem ik dat met liefde op de koop toe. Bovendien doet een mp3-speler vol muziek van Richard wonderen wat betreft het buiten sluiten van ongewenste geluiden.

Voordeel twee is al het extra werk dat je kunt verrichten op weg terug naar huis. Daarmee verzeker je jezelf van een vrije avond. Iedere keer als ik Edouard bel en aan het eind van het telefoongesprek verneem dat hij nog even moet werken, dank ik de NS voor het mij naar huis brengen.

Wanneer al het werk op het werk reeds verwerkt is, mag de lange reis besteed worden aan het lezen van een exemplaar uit de grote hoeveelheid boeken die ik bij mijn promotie in ontvangst mocht nemen. Inmiddels heb ik al meer dan de helft uit, zelfs die grote, dikke boeken die mijn rugtas met laptop dubbel zo zwaar maken.

Vandaag kon ik een een vierde voordeel aan mijn lijstje toevoegen. Na weken van droogte - in Zwolle viel, ondanks het noodweer in omliggende provincies, ruim 3 weken lang geen druppel - hadden we vandaag eindelijk weer eens een echte Nederlandse dag vol regen. 's Ochtends fietste ik in Zwolle net voor de bui uit, maar aangezien de druppels vanuit het zuiden kwamen, werd ik in Nijmegen goed nat. Gelukkig ben ik altijd voorzien en bevat mijn laptoptas naast een dik boek ook altijd een regenbroek.

Opgedroogd en met een warme kop thee achter de kiezen volbracht ik mijn taken voor de dag en beloonde ik mezelf opnieuw met wat warm vocht. Een collega die eveneens een paar minuten pauze had, opende de internetpagina http://www.buienradar.nl/, een site die door de fietsers regelmatig bekeken wordt aan het eind van de dag. Op de site is een mooi overzicht te vinden van de plaats en intensiteit van de buien die over Nederland trekken, tot twee uur in de toekomst. Lichtblauwe wolkjes staan voor een nat miezerbuitje, rood betekent een stortbui. Het vooruitzicht van 2 uur is voor mij ideaal, want dat is precies de tijd die het mij kost om bij de universiteit mijn fiets te pakken en 'm thuis weer in de schuur te zetten.

Mijn collega riep geschrokken uit: "Als we droog naar huis willen, moeten we uiterlijk om vier uur weg!" Ik keek over haar schouder mee en zag een donkerrode bui vanuit het zuiden over Nederland trekken. Kwart over 4 Nijmegen, half 5 Arnhem, 5 uur Apeldoorn, half 6 Epe, 6 uur Zwolle. Gelukkig had ik mijn labwerk achter de rug en bood de treinreis uitkomst voor de overige werkzaamheden. Dus ik sprong om 4 uur op mijn fietsje. Aangezien mijn trein volgens de dienstregeling om klokslag kwart voor 6 station Zwolle binnenrijdt en ik er met flink doortrappen een kwartier over doe om thuis te komen, moest ik volgens mijn berekeningen nèt droog blijven. Ik moest er in Nijmegen even wat vaart achter zetten, de bui had blijkbaar haast, maar ik zat, voordat het geweld echt losbarstte, in de trein. Onderweg was het zo nu en dan droog, dan waren we de bui voorbij, soms viel er een druppel, dan had het front van de bui ons bijgehaald. Ik bleef optimistisch, de trein reed op tijd en het KNMI had gelijk. Ik bleef droog, deed de schuifpui achter mijn rug dicht en gniffelde stilletjes naar de regen die tegen het raam sloeg, maar mij niet meer kon raken. Dus als de buien uit het zuiden komen, is het maar wat fijn dat je nog naar huis mag treinen!

Voor het gemak en ten behoeve van het anekdotisch karakter van dit verhaal, laat ik even achterwege dat een klein, incontinent deel van de wolk om tien voor 6 al wat water verloor en ik bij thuiskomst alsnog een droge broek aan moest.

Openluchtconcert

Zoek Marleen!