Als er iets in de aanbieding is, of gratis wordt weggegeven, dan zeg ik zelden "nee". Zegeltjes voor spelletjes, poppetjes of gratis pakken speculaas gaan meteen naar de klant nà mij, en als ze (meestal een "ze", inderdaad) er blij mee is, heb ik ook een blij gevoel. Iemand blij maken met een stukje papier van 1x1 cm !
Ik bestelde onlangs nieuwe dvd's en bij een bepaald merk kreeg ik er gratis een kistje bij waarin je 200 dvd's kunt bewaren. Ik nam ogenblikkelijk dat bepaalde merk! En zelfs 2x, dus kreeg ik twee kistjes! Hele mooie, zilverkleurige kistjes, met een slot erop, voor het geval iemand zijn voorraadje porno geheim wil houden. Nu wil het geval dat ik dvd's al in mappen bewaar, jawel, ook de porno als ik die zou hebben, en hoewel de kistjes echt heel mooi zijn, kan ik er niks mee doen. Dus gaan ze hierbij in de aanbieding, en de bloglezers hebben voorrang. Meld je maar!
woensdag, november 25, 2009
dinsdag, november 24, 2009
Guitige getuigen
Edouard maakt bijzondere foto's. Zo ook deze foto, die genomen werd na het tekenen, vlak voor het uitwisselen van de ringen.
Ik informeerde bij Jeroen wat hij dacht op het moment dat deze foto werd gemaakt.
Jeroens antwoord: "Nou, dat mag duidelijk zijn: Matthijs zijn aura kwam in mijn oog en ik blijk daar een beetje allergisch voor te zijn."
maandag, november 23, 2009
Echt paar
Een pre-feestje op zondag, compleet met ABC van Jeroen en Matthijs.
En toen, na een opbeurend smsje van Emma: "Verstand op 0, blik op oneindig, drie keer slikken, eens goed ademhalen en dan gewoon JA zeggen! Een kind doet de was. Succes!", het officiële ja-woord en aansluitend een heuse bruidstaart in het Grand Café naast het stadhuis, met een saillant detail onder de rok van het bruidje...
Zeger clubkampioen 2009
Het begint saai te worden - maar als trotse moeder toch weer even vermelden dat Zeger ook dit jaar weer clubkampioen van zijn categorie (heren 14-15jr) is geworden. Vanaf volgend jaar is dit overigens wel even afgelopen, want dan valt hij in de hoogste categorie: '16jr en ouder'. Hierin zitten oa een aantal snelle 19-20 jarigen. Om in deze categorie clubkampioen te worden moet-ie toch nog even heel hard doortrainen!!
vrijdag, november 20, 2009
Why race?
Het had net geregend. Het was perfect weer. Ik had er zin in... En dus liep ik (in m'n eentje) een marathon in 4 uur.Ik ben ingeschreven voor de Singapore marathon, met het waanzinnige 'target' dat ik de 42.2 kilmoter daar in vier uur zou finishen. Mijn tijd in Mei 2009 was 4:28:36, en dat wil zeggen dat ik per kilometer 40 seconden sneller moest gaan. Dat werd moeilijk. Ik trainde me helemaal kaduuk de afgelopen twee maanden.
Katelyn's school zit 10km van mijn office. Daar kom ik twee keer langs om mijn drinkbus te vullen en op 21 km koop ik een flesje water. Op die manier val ik niet om van de dorst. Deze keer voelde ik na tien km al dat het zo goed ging, dat ik een record zou kunnen gaan zetten. Dus Katelyn vulde mijn beker bij, terwijl ik een rondje school deed. Dat scheelt een hoop tijd. Ze bleef op school op me wachten tot na 6 uur om me te helpen op de terug weg. Wat een mazzel heb ik toch...
Tegen het einde werd het (zie de data) steeds moeilijker. En ik moest nog een soortement sprintje grunten om het precies onder de vier rond te krijgen. Zo hoort het. Zo hoort het echt.
Na vandaag hoef ik eigenlijk niet meer mee te doen met die race over 15 dagen. Misschien dat ik hem in klompen ga rennen. Da's wel geinig, dacht ik zo.
woensdag, november 18, 2009
dinsdag, november 17, 2009
Nieuw tuintje
Omdat ik geen groene vingers van ons mam & pap (en opa) heb geerfd en Pauwel nog minder verstand van groen heeft, was onze achtertuin langzaam een wildernis geworden. Zo hadden we ooit gras, nu hadden we alleen nog maar mos, klaver, paardenbloemen, distels... Pauwel wilde alles gewoon omspitten en opnieuw gras inzaaien, maar halverwege moest hij stoppen: het is geen doorkomen aan in die kleigrond en het leverde alleen maar een hobbelveld op. Na een hele zomer tegen de zooi te hebben aangekeken (en nauwelijks in de tuin gezeten, want tja, met zo'n uitzicht heb je daar echt geen behoefte aan), en af en toe toch maar wat distels, paardenbloemen en ander onkruid van ca. 1m hoog verwijderd te hebben, was het tijd voor iets anders. Omdat wij geen achterom hebben, ploeterden twee tuinmannen twee weken lang door onze woonkamer. Veel zand eruit, de restanten gras, vrijwel alle begroeiing eruit, groter terras erin, heel veel grind erin, en toch ook nog een beetje groen en zelfs gras (kunstgras weliswaar!). Het knollenveld heeft plaatsgemaakt voor een strakke design tuin. Kunnen we eindelijk weer gezellig in onze tuin te zitten. Nou ja... dat zal wel pas volgend jaar worden!
maandag, november 16, 2009
Waarschuwing
Voor alle gezinnetjes die uitbreiding verwachten (en alle andere geinteresseerden): er woont een monstertje in Winsum dat op babietjes kauwt... Gelukkig heeft ze nog geen tanden, maar hou voor de zekerheid je kleintje nog maar even uit de buurt!
donderdag, november 12, 2009
Nieuws van de koningin
Querida Familia,
I wanted to inform you that I talked to the Gemeente Delft today and was told that the certificate from the queen is in their hands. The original ceremony was planned for the 15th of December but I rescheduled it to the end of January, because I'm going to San Francisco in December.
With complete peace, I am glad to see that the uncertainty of getting the passport and when to get it has dissipated. I wanted to share this with you all.
Thank you for all your good wishes and thoughts.
Un abrazo
E.
I wanted to inform you that I talked to the Gemeente Delft today and was told that the certificate from the queen is in their hands. The original ceremony was planned for the 15th of December but I rescheduled it to the end of January, because I'm going to San Francisco in December.
With complete peace, I am glad to see that the uncertainty of getting the passport and when to get it has dissipated. I wanted to share this with you all.
Thank you for all your good wishes and thoughts.
Un abrazo
E.
woensdag, november 11, 2009
Domme Domme,
Een boekje voor het slapen gaan en het gaat over fruit. Op de laatste bladzijde staan ze allemaal op een rijtje.
Job: "Braam, kers, bosbes, sinaasappel, druif, si....naasappeltroen nee sinatroen nee citroen, appel, aardbei."
Job: "Braam, kers, bosbes, sinaasappel, druif, si....naasappeltroen nee sinatroen nee citroen, appel, aardbei."
Voorbij de 40…
Op de een of andere manier is mij bijgebleven dat ik rond de leeftijd die Zeger nu heeft (15 jaar), mijn ooms en tantes echt oud vond. Ons pap ook wel, alleen ons mam zag ik toch wat anders. Zij was destijds (slechts) 35 jaar, rekenkundig toen voor mij ook behorend tot de categorie ‘oud’, maar zij was in mijn ogen wel ‘modern’. Maar die ooms en tantes, toch allemaal maar dertigers, of zelfs eind twintigers, die leken mij van een andere generatie. Een generatie die niets begreep van mij, die tiener met geverfd haar, afwijkende muzieksmaak en vreemde kleren.
Begrippen als ‘oud’ en ‘jong’ zijn relatief, zoals ons Erik deze zomer nog zei toen Merel over ‘oude’ mensen begon: alleen iedereen ouder dan jezelf is oud. Merel (bijna 13) vindt iemand van 30 dan ook al heel oud, wat dat betreft verschilt haar mening nu niet veel van mijn mening destijds.
Nog belangrijker voor mijn ‘oude-ooms-en-tantes' gevoel was waarschijnlijk het feit dat mijn nichten en neven zo ongeveer nog in de wieg lagen, wat echt een heel andere gezinsleven geeft als eentje met tieners. Dan valt het als oom en tante echt niet mee om je de wereld van zo’n tiener-nicht voor te stellen. Ik zie hetzelfde gebeuren met mijn volleybal-collega’s. Het merendeel heeft nog jonge kinderen en kunnen zich geen voorstelling geven wat de tieners van nu bezig houdt. Terwijl ik redelijk gemakkelijk mee praat over hun kinderen, zie je glazige ogen en vraagtekens als ik wat vertel over Zeger en Merel.
Met mijn 42 ben ik intussen allang de leeftijd voorbij die ik destijds oud vond. Ons Merel heeft het al gezegd – jij bent oud. Gelukkig voor mij zijn haar oma’s ‘helemaal oud’. Om maar te zwijgen van opa Termeer! Maar – wat blijkt nu – ik behoor toch nog tot de categorie ‘jong’! Niet voor Merel, maar in het algemeen. Want tijdens de begeleiding van een vriendin met borstkanker krijgen we regelmatig te horen dat zij (47) nog tot de categorie ‘jonge vrouwen’ behoort, een categorie tot 50 jaar. Dus, beste ooms en tantes: ik nog niet, maar jullie zijn inderdaad oud!
Kan ik die ‘anti-aging’ dagcreme en die handcreme voor de rijpere huid nog even opzij leggen, ik ben immers nog een jonge vrouw!
Begrippen als ‘oud’ en ‘jong’ zijn relatief, zoals ons Erik deze zomer nog zei toen Merel over ‘oude’ mensen begon: alleen iedereen ouder dan jezelf is oud. Merel (bijna 13) vindt iemand van 30 dan ook al heel oud, wat dat betreft verschilt haar mening nu niet veel van mijn mening destijds.
Nog belangrijker voor mijn ‘oude-ooms-en-tantes' gevoel was waarschijnlijk het feit dat mijn nichten en neven zo ongeveer nog in de wieg lagen, wat echt een heel andere gezinsleven geeft als eentje met tieners. Dan valt het als oom en tante echt niet mee om je de wereld van zo’n tiener-nicht voor te stellen. Ik zie hetzelfde gebeuren met mijn volleybal-collega’s. Het merendeel heeft nog jonge kinderen en kunnen zich geen voorstelling geven wat de tieners van nu bezig houdt. Terwijl ik redelijk gemakkelijk mee praat over hun kinderen, zie je glazige ogen en vraagtekens als ik wat vertel over Zeger en Merel.
Met mijn 42 ben ik intussen allang de leeftijd voorbij die ik destijds oud vond. Ons Merel heeft het al gezegd – jij bent oud. Gelukkig voor mij zijn haar oma’s ‘helemaal oud’. Om maar te zwijgen van opa Termeer! Maar – wat blijkt nu – ik behoor toch nog tot de categorie ‘jong’! Niet voor Merel, maar in het algemeen. Want tijdens de begeleiding van een vriendin met borstkanker krijgen we regelmatig te horen dat zij (47) nog tot de categorie ‘jonge vrouwen’ behoort, een categorie tot 50 jaar. Dus, beste ooms en tantes: ik nog niet, maar jullie zijn inderdaad oud!
Kan ik die ‘anti-aging’ dagcreme en die handcreme voor de rijpere huid nog even opzij leggen, ik ben immers nog een jonge vrouw!
dinsdag, november 10, 2009
Domme dief
Bij Katelyn op school was er twee nachten geleden ingebroken in de gymzaal. De school bewaker hoorde wat en riep hard "Hey!". De dief rende weg, klom over het hek en verloor daarbij zijn rugzakje aan het prikkeldraad. De zodoende teug gevonden loot bestond uit: 1 USB-hub, 1 instant camera en... het paspoort van de dief. De gym leraar vertelde Katelyn dat hij 500 dollar (250 Euro) los in een laatje had liggen, maar daar had de dief niet gekeken.
zaterdag, november 07, 2009
DE JAS
Eerst even bedanken voor de reacties op mijn vraag hoe me te gedragen t.o.v. mijn cursisten spaans. Ik was immers aangesteld als juf spaans, en lag precies een half jaar voor op mijn leerlingen. Ik heb ongeveer 5 lessen gegeven en er mijn stinkende best voor gedaan, en het ging prima, maar na iedere les van 90 minuten was ik werkelijk doodop. De operales die ik aansluitend (aan een andere groep) gaf, was gewoon een makkie!
Ik had bij aanvang van de lessen spaans gezegd dat ik een zieke juf verving, en later (toen ik een foutje maakte) zei ik dat het voor mij wel een tijdje geleden was dat ik iets aan spaans had gedaan. Dat klopte wel, het was zeker twee uur geleden. Ik dacht dat ik er voor de rest van het schooljaar aan vast zat, maar toen kwam er een engel uit de hemel in de gedaante van Patricia! Patricia is een jonge Eindhovense die een HBO opleiding doet tot lerares spaans en Patricia zocht een stageplek! Bovendien is haar moeder een Spaanse en haar vader een Peruaan! Een lot uit de loterij. Vanaf volgende week neemt ze mijn taak over en ik begeleid haar een tijdje wat betreft het doceren op zich. Want daar weet ik wél alles van.
Zo. En dan nu het volgende probleem dat ik aan jullie wil voorleggen.
De jas.
Op donderdagmiddagen geef ik een groepje dames Engelse les. Daar zit een heel lieve vriendin bij die mij alsmaar dingetjes toestopt. Als het zelfgebakken appelflappen zijn, dan is dat geen probleem: die eten we met z'n allen meteen op. Nu heeft ze me ook een jasje gegeven dat ze speciaal voor mijn verjaardag had gemaakt. Ik zie nog haar verwachtingsvolle gezichtje toen ik het cadeau uitpakte: een paars jasje met een enorme kraag. Ik kon niet anders doen dan zeer enthousiast bedanken: precies mijn kleur en precies mijn maat en precies mijn model, je kent dat wel. Om EERLIJK te zijn: het staat mij van geen kanten en ik trek het nooit aan. Tenzij we samen ergens naar toe gaan en dan voel ik me doodongelukkig. Het is nu te laat om te zeggen dat ik het eigenlijk niet mooi vind, dus mijn vraag aan jullie: hoe kom ik van dat ding af zonder haar gevoelens te kwetsen?
Ik had bij aanvang van de lessen spaans gezegd dat ik een zieke juf verving, en later (toen ik een foutje maakte) zei ik dat het voor mij wel een tijdje geleden was dat ik iets aan spaans had gedaan. Dat klopte wel, het was zeker twee uur geleden. Ik dacht dat ik er voor de rest van het schooljaar aan vast zat, maar toen kwam er een engel uit de hemel in de gedaante van Patricia! Patricia is een jonge Eindhovense die een HBO opleiding doet tot lerares spaans en Patricia zocht een stageplek! Bovendien is haar moeder een Spaanse en haar vader een Peruaan! Een lot uit de loterij. Vanaf volgende week neemt ze mijn taak over en ik begeleid haar een tijdje wat betreft het doceren op zich. Want daar weet ik wél alles van.
Zo. En dan nu het volgende probleem dat ik aan jullie wil voorleggen.
De jas.
Op donderdagmiddagen geef ik een groepje dames Engelse les. Daar zit een heel lieve vriendin bij die mij alsmaar dingetjes toestopt. Als het zelfgebakken appelflappen zijn, dan is dat geen probleem: die eten we met z'n allen meteen op. Nu heeft ze me ook een jasje gegeven dat ze speciaal voor mijn verjaardag had gemaakt. Ik zie nog haar verwachtingsvolle gezichtje toen ik het cadeau uitpakte: een paars jasje met een enorme kraag. Ik kon niet anders doen dan zeer enthousiast bedanken: precies mijn kleur en precies mijn maat en precies mijn model, je kent dat wel. Om EERLIJK te zijn: het staat mij van geen kanten en ik trek het nooit aan. Tenzij we samen ergens naar toe gaan en dan voel ik me doodongelukkig. Het is nu te laat om te zeggen dat ik het eigenlijk niet mooi vind, dus mijn vraag aan jullie: hoe kom ik van dat ding af zonder haar gevoelens te kwetsen?
vrijdag, november 06, 2009
Maar wel al een zeer karakteristieke slaaphouding - waarschijnlijk geërfd van moeder.
donderdag, november 05, 2009
Zeger in Geneve
Onze zwemkampioen heeft een fantastisch weekend achter de rug. Vrijdagavond vertrokken, maandagavond pas terug (ook nog een dag niet naar school hoeven, wat wil je nog meer). De groep heeft een paar medailles gewonnen (met name op estafettes), en vooral veel plezier gehad. En veel pizza - de enige tent waar de groep van 26 kon zitten om iets te eten... 
Kerstboom op de fiets
Ook al zei mijn baas "You must be out of your mind', toen ik haar vertelde dat ik een fiets had gekocht, toch gaat het fietsen in de de straten van Oakland heel goed, zelfs in het het donker; de auto's kijken goed uit en iedereen is beleefd. Ik heb al twee keer meegemaakt dat een automobilist uit het raam 'Thank you!' riep, toen ik voor hem aan de kant ging. En ik ben net een rijdende kerstboom, met al mijn lichtjes op mijn jas, maar dat zijn de andere fietsers ook. Ik zie genoeg mensen die fietsen, zeker als ik rond zessen naar huis ga. Het mag tegen die tijd dan wel pikdonker zijn, maar het is niet midden in de nacht. Ik vind het fietsen ook honderdduizend keer minder eng dan het lopen en de shuttle-bus. Ik zie nu helemaal geen gangs meer en ik vind de buurt al een stuk minder slecht. De weg van het ziekenhuis naar het lab is de ergste die ik tot nu toe heb meegemaakt, en daar hoef ik nu niet meer langs. Groeten van L!
dinsdag, november 03, 2009
Goed voorbeeld...
In navolging van vele familieleden, stappen wij ook het bootje in om op alle komende golfjes en tsunami's samen verder te surfen.
Wij willen dit graag met jullie vieren en wel op 29 november vanaf een uurtje of 3 op het Essche Heike. Kopje thee, koffie, Limburgse vlaai, koekjes, borreltje met een pindaatje zijn ook van de partij. We horen graag of jullie er ook bij zijn (via de blog of mijn emailadres).
donderdag, oktober 29, 2009
Wij gaan morgen ook naar een Halloween party (hallo-weeën). Ik ga verkleed als "Nederlands spook". Een kostuum van heel weinig moeite; mijn laken met twee geschaarde ogen over mijn hoofd, en een zonnebril (dat lijkt me wel cool).
Dus moest ik mijn laken wassen.
Dus waste ik al mijn beddengoed.
Dus dacht ik: laat ik ook mijn twee favoriete kussens eens wassen -- ik las in een Bill Bryson, dat een zes jaar oud kussen voor 10% bestaat uit "dead skin flakes, mites and mite dung".
Dus zat twee uur later mijn wasmachine vast: tjokvol met natte dons veertjes. Ze zaten overal, in het filter, achter de trommel, onder ieder stukje rubber.
Ik ben ruim 4 uur (!) lang bezig geweest afgelopen nacht: 'rinse & spin', open filter, pulk-pulk-pulk, veren overal, water overal, dweilen, trommel stof afvodden (dead skin flakes, mites and mite dung), en weer overnieuw, rinse-spin... 30 keer
Kostuum van heel weinig moeite.
Dus moest ik mijn laken wassen.
Dus waste ik al mijn beddengoed.
Dus dacht ik: laat ik ook mijn twee favoriete kussens eens wassen -- ik las in een Bill Bryson, dat een zes jaar oud kussen voor 10% bestaat uit "dead skin flakes, mites and mite dung".
Dus zat twee uur later mijn wasmachine vast: tjokvol met natte dons veertjes. Ze zaten overal, in het filter, achter de trommel, onder ieder stukje rubber.
Ik ben ruim 4 uur (!) lang bezig geweest afgelopen nacht: 'rinse & spin', open filter, pulk-pulk-pulk, veren overal, water overal, dweilen, trommel stof afvodden (dead skin flakes, mites and mite dung), en weer overnieuw, rinse-spin... 30 keer
Kostuum van heel weinig moeite.
woensdag, oktober 28, 2009
Zombies in de Bay area
Twee berichten van Loesje.
Het eerste over een 'zombiefeest', waar Eleonora (nieuwe kennis) haar mee naartoe nam:
“Het was een mega alternatief feest in een heel raar huis ergens in het midden van Oakland, in een heel slechte buurt. Toen we aankwamen, was er net een arrestatieteam in de straat bezig (echt waar!!!) en stonden er 8 politie auto met zwaailichten op de weg.... een lekker begin...
De mensen op het feest waren heel aardig, maar iedereen was echt ontzettend fanatiek als zombie verkleed. Ik voelde me lichtelijk 'out of place'. Ik had het al een beetje verwacht want ik had mijn laarzen met hak bijvoorbeeld al thuis gelaten
(Eleonora draagt alleen maar sportschoenen), maar toch.
Op een gegeven moment kwam er een groepje mannen binnen en die waren echt heel erg verkleed met bloed en nepschotwonden. Nou, toen moest ik echt even aan de rand van het keukenblad vasthouden want ik voelde me licht worden in m’n hoofd. Zóó suf!!! Ik heb het aan niemand verteld want het trok gelukkig snel weer weg, maar die vermommingen waren zó echt! En ik kan niet goed tegen bloed, zoals jullie (misschien niet) weten. Kansloos he, ging ik bijna tegen de vlakte door een nep-zombie, hahaha!!”
En het tweede bericht:
“Ik heb een fiets gekocht! Ik had al veel gezocht op internet, maar ik kreeg een winkeltip van iemand op het zombie feestje en daar ben ik vandaag meteen naartoe gegaan. De winkel heet Performance in Berkeley en het was echt heel erg leuk. Ik ben met de bus er naartoe gegaan – dat was best een belevenis, want ik had nog nooit de bus genomen - en na een uur stond ik weer buiten met een spiksplinternieuwe lichtblauwe Amerikaanse fiets! De jongen die mij hielp was heel aardig, hij had zelf 3 jaar in Maastricht gewoond!! Hij hielp me goed met kiezen, uiteindelijk was het heel makkelijk en was er echt 1 fiets die eruit sprong. Hetzelfde gewicht als een vouwfiets, maar veel goedkoper. Niet opvouwbaar, maar die vouwfietsen zijn ook niet echt klein hoor. Daar had ik me toch in vergist. Ze zijn redelijk groot en zwaar en het enige is dat je ze op kan vouwen. Daardoor mogen ze bijv. mee in het openbaar vervoer tijdens de spits. Dat mag met een gewone fiets niet. Daarom hebben sommige mensen dus een vouwfiets.
Anyway, ik ben echt heel blij met mijn fiets! Ik mocht een proefritje maken buiten nadat ik mijn rijbewijs en credit card had achterlaten. Inclusief slot en helm was het 450 dollar, een koopje! Ik ben er meteen mee naar huis gefietst en vond een mooie route langs de zee, Frontage road, met een mooi uitzicht op de bay, de stad en de Golden Gate brug in de verte. Nu zie ik pas hoeveel ik mis als ik alleen maar loop. Je ziet eigenlijk geen snars van de stad. Vanaf deze week gaat daar dus verandering in komen, ik ga echt meer de buurt verkennen.”
Groeten van Loesje!
Het eerste over een 'zombiefeest', waar Eleonora (nieuwe kennis) haar mee naartoe nam:
“Het was een mega alternatief feest in een heel raar huis ergens in het midden van Oakland, in een heel slechte buurt. Toen we aankwamen, was er net een arrestatieteam in de straat bezig (echt waar!!!) en stonden er 8 politie auto met zwaailichten op de weg.... een lekker begin...
De mensen op het feest waren heel aardig, maar iedereen was echt ontzettend fanatiek als zombie verkleed. Ik voelde me lichtelijk 'out of place'. Ik had het al een beetje verwacht want ik had mijn laarzen met hak bijvoorbeeld al thuis gelaten
(Eleonora draagt alleen maar sportschoenen), maar toch. Op een gegeven moment kwam er een groepje mannen binnen en die waren echt heel erg verkleed met bloed en nepschotwonden. Nou, toen moest ik echt even aan de rand van het keukenblad vasthouden want ik voelde me licht worden in m’n hoofd. Zóó suf!!! Ik heb het aan niemand verteld want het trok gelukkig snel weer weg, maar die vermommingen waren zó echt! En ik kan niet goed tegen bloed, zoals jullie (misschien niet) weten. Kansloos he, ging ik bijna tegen de vlakte door een nep-zombie, hahaha!!”
En het tweede bericht:
“Ik heb een fiets gekocht! Ik had al veel gezocht op internet, maar ik kreeg een winkeltip van iemand op het zombie feestje en daar ben ik vandaag meteen naartoe gegaan. De winkel heet Performance in Berkeley en het was echt heel erg leuk. Ik ben met de bus er naartoe gegaan – dat was best een belevenis, want ik had nog nooit de bus genomen - en na een uur stond ik weer buiten met een spiksplinternieuwe lichtblauwe Amerikaanse fiets! De jongen die mij hielp was heel aardig, hij had zelf 3 jaar in Maastricht gewoond!! Hij hielp me goed met kiezen, uiteindelijk was het heel makkelijk en was er echt 1 fiets die eruit sprong. Hetzelfde gewicht als een vouwfiets, maar veel goedkoper. Niet opvouwbaar, maar die vouwfietsen zijn ook niet echt klein hoor. Daar had ik me toch in vergist. Ze zijn redelijk groot en zwaar en het enige is dat je ze op kan vouwen. Daardoor mogen ze bijv. mee in het openbaar vervoer tijdens de spits. Dat mag met een gewone fiets niet. Daarom hebben sommige mensen dus een vouwfiets.
Anyway, ik ben echt heel blij met mijn fiets! Ik mocht een proefritje maken buiten nadat ik mijn rijbewijs en credit card had achterlaten. Inclusief slot en helm was het 450 dollar, een koopje! Ik ben er meteen mee naar huis gefietst en vond een mooie route langs de zee, Frontage road, met een mooi uitzicht op de bay, de stad en de Golden Gate brug in de verte. Nu zie ik pas hoeveel ik mis als ik alleen maar loop. Je ziet eigenlijk geen snars van de stad. Vanaf deze week gaat daar dus verandering in komen, ik ga echt meer de buurt verkennen.”
Groeten van Loesje!
dinsdag, oktober 27, 2009
Hopsa: twee uur acht minuten en zeventwintig seconden: nou jij weer!
Samenvatting: Margriet heeft op zondag 25 oktober de halve marathon gelopen in de bovenstaande tijd. Ze is erg trots en daagt Erik uit om haar tijd te evenaren. Nu gaat ze met runnerspensioen en geniet ze van haar rondjes in de polders van Oudenbosch. Dit artikel beschrijft uitgebreid haar ervaring voor, tijdens en na de halve marathon. Je hoeft het niet te lezen want het is onfatsoenlijk lang voor een blog.
21 kilometer en 97 meter hard lopen
Dit weekend kreeg ik de volgende sms van Erik: "Sterkte! Zet hem op! En nou doorrennen! Opschieten! Hup hup! Oleeh! Doorgaan! Niet opgeven!Hardstikke goed! Stop met wandelen! Jawel, zo gaat'ie lekker! Hopsa!"
We bellen zo eens in de twee weken en de helft van ons urenlange gesprek gaat over hardlopen. Nu hij de marathon heeft gelopen, kan ik natuurlijk niet achterblijven. Al heel lang wilde ik de halve marathon in Etten-Leur lopen. Die voldoet aan al mijn eisen: je kunt er met de fiets naartoe, het is eind oktober niet meer zo warm en het is een prachtig parcours. Het gaat vanaf het centrum van Etten-Leur door het boerenland naar het natuurgebied Pannenhoef en weer via een andere route door het boerenland terug naar de markt van Etten-Leur.
Ik heb me stikgoed voorbereid. Twee avonden in de week zware intervaltraining met de club. Dan in elk weekend lopen,lopen,lopen. Ik had eerder al vier keer de halve marathon in een training gelopen, ik kan het dus. Daar heb ik in de laatste maand nog eens twee bijgedaan, eentje op twee uur en 18 minuten. Toen wist ik dat ik mijn streeftijd: twee uur en 15 minuten wel kan halen. De streeftijd is afgeleid van Eriks marathon: als hij in 4½ uur een hele kan, kan ik wel in 2 en een kwart uur een halve. Ik liep in de voorbereiding ook eenmaal de halve op het parcours in Etten, zodat ik precies weet hoe ik de bochten kan afsnijden en waar ik wind tegen heb. En verder elk weekend 16 km of meer. De laatste zes weken ging ik ook nog elke donderdag naar mijn privé masseur David, ook een hardloper, en behalve masseren ouwehoerde hij voortdurend over hardlopen. In de laatste week voor de wedstrijd moet je rustig aan doen, voor mij is dat maar één keertje trainen. Ik vertelde Johan, mijn trainer, dat ik na de halve marathon niet meer kom, ik heb een er een beetje zat van om in die donkere winteravonden te gaan trainen. Ik loop wel overdag. Johan zag het toch al niet zitten dat ik de halve marathon zou gaan lopen: "Dat wordt een ramp, je doet er 2 ½ uur over en je komt totaal gebroken aan."
Op zondag 25 oktober is het dan zover. Na veel dubben besluit ik mijn zomerspullen aan te doen, het is 16 graden en de zon schijnt. Ik drink 's morgens een pepmiddel: een kop koffie (ik drink verder uitsluitend thee). Ik bel A3n om te zeggen dat ik ga rennen, want ik ben bijgelovig en dat zij aan me denk, helpt. RJ gaat mee, als personal coach en als chauffeur, want met de fiets gaan durf ik niet, ik weet niet of ik de acht kilmeter nog terug kan fietsen. RJ gooit zijn fiets achterin de auto, als coach moet hij flexibel zijn. Hij is volledig geïnstrueerd, kent alle belangrijke plaatsen, de start, de finish, zijn taak bij de 3 km (jasje aanpakken, gaat het zo goed?) en de 17 km (wil je je jasje weer aan, heb je een zakdoek nodig?). Nu blijkt het zo warm dat ik bij het startvak mijn jasje al aan RJ afgeef. Alles is perfect, ik ben topfit en het waait alleen een beetje hard.
Ik sta vrijwel achterin het startvak. Er zijn heel veel lopers van mijn club, wel gezellig. Maar ze gaan allemaal veel harder dan ik. Hardlopen is een leuke sport, want je loopt tegen niemand anders dan tegen jezelf. Winnen is er toch niet bij voor 980 van de 1000 lopers die met mij vertrekken. Iedereen vind het dus gewoon leuk dat ik meedoe, zelfs al komen ze zelf twintig minuten voor mij aan.
Ik heb niet eens een startschot gehoord, ik ben te ver van de startlijn. Dat geeft niet, ik je nummer zit een chip en die registreert je tijd. Het duurt dus ruim twee minuten voordat ik echt start. En dan kun je niet eens hard gaan, want het is vreselijk druk. Ik loop dus een beetje mee, heb het gevoel dat het niet hard gaat. Ik passeer Johan in het publiek die roept "Je kan het" maar dat wist ik al. Als ik op mijn horloge kijk zie ik tot mijn schrik dat ik veel te snel gestart ben. Als je het 21,1 km wilt volhouden, moet je vooral de eerste kilometer rustig aandoen, je spieren warm laten worden en je hart op gang krijgen. Ik heb een fantastisch horloge waarop ik ter plekke en naderhand op de computer kan zien hoe lang ik loop, hoeveel km ik afleg, mijn actuele hartslag en mijn tempo. Dat laatste heb ik misschien al eens uitgelegd. Wij lopers meten niet echt in kilometer per uur, maar in minuten per kilometer. Als je tien km/h loopt, dan is dat 6 minuten per km. Om 2 uur 15 te lopen moet ik over elke kilometer ongeveer 6 minuten en 20 seconde doen. En ik start al met 5 minuur 30! Helemaal fout en ik doe het dus meteen langzamer aan.
Na een kilometer (5.45) zoek ik naar een geschikte partner om me aan vast te klampen. Ik zie een jonge vrouw die mooi loopt (rechtop, armen naast je, schouders naar beneden) en het juiste tempo heeft: ietsje sneller dan ik. Ik loop eerst een paar honderd meter naast haar, ze is een prima maatje voor mij. Dan vraag ik hoe lang ze erover gaat doen. Ze hoopt dat ze hetzelfde loopt als vorig jaar: twee uur en zeven minuten, maar ze heeft dit jaar bijna niet getraind. Zie je wel: perfect. Ze vindt het leuk dat ik met haar mee wil lopen en ze heet Marloes. Marloes zet er flink de sokken in en de eerste paar kilometer doen we net onder de zes minuten. Bij de drie kan ik nog net naar RJ zwaaien en laten weten dat ik toch weer te snel was gestart. Hij gaat hierna een uurtje fietsen.
Marloes en ik lopen als een trein. Ik voel dat het me weinig moeite kost en ik weet dat ik op dit tempo best nog wel tien km kan doorlopen en daarna zie ik wel. We halen heel wat lopers in. Veel daarvan zijn bezig met de hele marathon, ze lopen helemaal krom van ellende. Bij de drinkpost op 5 km blijkt Marlous te kunnen drinken en tegelijk hard door te kunnen lopen. Ik moet even wandelen met mijn bekertje water anders word ik helemaal nat. Maar ik haal haar makkelijk weer in, dat geeft de burger moed. Op de tien km staat een tijdaanduiding, ik schrik ervan, een uur en twee minuten? Is mijn horloge dan fout? Maar het is echt pas één uur lopen geweest, dat komt omdat ik zo laat over de start ging. We gaan door het bos op een smal fietspad en inhalen is soms moeilijk. Maar het voelt nog steeds prima. Als we het bos uitkomen zien we donkere wolken en regen in de verte. Regen is overigens niet erg als je hard loopt, het koelt lekker af en geeft je veel zuurstof (dat laatste is volgens mij onzin, maar och we ouwehoeren wat af onderweg). We krijgen een stukje met wind tegen, maar Marloes houdt goed vol en ik dus ook: 6.13. En dan gaat het bij de 15 km ineens mis. Ze loopt van me weg. Ik probeer bij te blijven, maar ze is echt aan het versnellen en dat lukt me niet. Dan volgt een drankpost en is ze ineens twintig meter voor me. Ik moet het nu zelf doen, al zie ik nog steeds haar blauwe jack en haar paardenstaart. Ik probeer aan te haken bij mensen die mij inhalen, maar het lukt niet. Dan maar op eigen kracht.
Ik zie tot mijn verbazing dat ik het tempo goed volhoud, De volgende kilometer gaat in 6.04. Achteraf zie ik dat ik de zestien km in 1 uur 36 heb gelopen, mijn beste tijd ooit was 1 uur 42. Maar ik wist al dat ik sneller dan ooit tevoren ben. Bij de 17 km staat RJ te juichen dat ik 14 minuten voor ben op mijn schema. Dat is niet waar, maar het klinkt wel leuk. Ik probeer het tempo erin te houden en haal ineens veel wandelaars in. Toch mensen die zich wat overschat hebben, en natuurlijk veel lopers van de hele marathon. Maar ik heb het ook niet makkelijk, we steken een viaduct over en klimmen is nu echt niet leuk. Steeds meer wandelaars. De negentiende en twintigste kilometer gaan op 6.20. Maar dat is de tijd die ik zou moeten lopen, dus wat maakt het uit. De winst is allang binnen.
De laatste kilometer gaat door het dorp. Met mensen langs de kant die klappen en dat helpt. Ook Johan staat in het publiek. Hij gaat zowat uit zijn dak voor mij: "Ja Margriet geweldig, dit is je sport, je mag niet ophouden ik zie je deze week op de training". Niet dus, maar ik heb te weinig adem om hem tegen te spreken. Ik zie Marloes niet ver voor me en zet een beetje aan, misschien kan ik samen met haar finishen. En dan die laatste meters. Elvina, een clubgenote loopt vlak voor me. En zij is zoveel sneller dan ik. Ik spurt om in elk geval als eerste over de streep te komen, maar zij wordt daardoor geïnspireerd en finisht gelijk met mij. En dan ben ik er!
Eerst naar Marloes om haar te bedanken. Dan een cape om van zilverpapier, tegen de kou. Heel veel water drinken en bananen en sinaasappelen eten. Alle clubgenoten feliciteren en naar tijden informeren (eentje 1 uur 47 de rest rond 1uur 57 minuten). Elvina troosten, ze zat er helemaal doorheen. Medaille uitzoeken. En dan naar de afgesproken plek waar RJ staat te wachten. Ik loop zelfs hard het finishvak uit, anders moet hij zo lang wachten. En pas dan begin ik te begrijpen dat ik het gehaald heb: zeven minuten sneller dan ik met mezelf had afgesproken. En ik ben niet eens moe! Niks doet pijn. Zelfs nu, twee dagen later, alleen mijn bovenbenen en alleen als ik van de trap loop. RJ pakt zijn fiets en ik mijn spullen uit de kleedkamer. Ik kleed me warm aan. We wandelen naar de auto, zodat ik al meteen het hele verhaal kan vertellen. Hij is ook wel een pietsie trots op mij.
Thuis duik ik in een warm bad. Ik bel Erik vanuit het bad, maar ik was vergeten dat het net wintertijd is geworden en ik bel hem uit bed. Maar hij doet niet moeilijk en luistert een half uurtje mee. En dan mijn gegevens op de computer en lekker nagenieten. Ik blijk sneller te zijn geweest dan Marloes en Elvina, omdat ik later gestart was.
Vanaf nu ga ik elke week twee keer ontspannen 'voor mezelf' lopen. Ik koop een i-pod, de weggetjes rond Oudenbosch worden saai. Op zaterdagmorgen ga ik naar een algemene training om nog wat te intervallen. En volgend jaar doe ik misschien voor de gein nog wel een wedstrijdje.
Oh ja Erik, ik vergat te zeggen dat vanaf nu de te kloppen tijd is: 4 uur, 16 minuten en 54 seconden. Op de hele marathon wel te verstaan. Want je oude moeder op de halve marathon inpakken, dat is aso.
Margriet
21 kilometer en 97 meter hard lopen
Dit weekend kreeg ik de volgende sms van Erik: "Sterkte! Zet hem op! En nou doorrennen! Opschieten! Hup hup! Oleeh! Doorgaan! Niet opgeven!Hardstikke goed! Stop met wandelen! Jawel, zo gaat'ie lekker! Hopsa!"
We bellen zo eens in de twee weken en de helft van ons urenlange gesprek gaat over hardlopen. Nu hij de marathon heeft gelopen, kan ik natuurlijk niet achterblijven. Al heel lang wilde ik de halve marathon in Etten-Leur lopen. Die voldoet aan al mijn eisen: je kunt er met de fiets naartoe, het is eind oktober niet meer zo warm en het is een prachtig parcours. Het gaat vanaf het centrum van Etten-Leur door het boerenland naar het natuurgebied Pannenhoef en weer via een andere route door het boerenland terug naar de markt van Etten-Leur.
Ik heb me stikgoed voorbereid. Twee avonden in de week zware intervaltraining met de club. Dan in elk weekend lopen,lopen,lopen. Ik had eerder al vier keer de halve marathon in een training gelopen, ik kan het dus. Daar heb ik in de laatste maand nog eens twee bijgedaan, eentje op twee uur en 18 minuten. Toen wist ik dat ik mijn streeftijd: twee uur en 15 minuten wel kan halen. De streeftijd is afgeleid van Eriks marathon: als hij in 4½ uur een hele kan, kan ik wel in 2 en een kwart uur een halve. Ik liep in de voorbereiding ook eenmaal de halve op het parcours in Etten, zodat ik precies weet hoe ik de bochten kan afsnijden en waar ik wind tegen heb. En verder elk weekend 16 km of meer. De laatste zes weken ging ik ook nog elke donderdag naar mijn privé masseur David, ook een hardloper, en behalve masseren ouwehoerde hij voortdurend over hardlopen. In de laatste week voor de wedstrijd moet je rustig aan doen, voor mij is dat maar één keertje trainen. Ik vertelde Johan, mijn trainer, dat ik na de halve marathon niet meer kom, ik heb een er een beetje zat van om in die donkere winteravonden te gaan trainen. Ik loop wel overdag. Johan zag het toch al niet zitten dat ik de halve marathon zou gaan lopen: "Dat wordt een ramp, je doet er 2 ½ uur over en je komt totaal gebroken aan."
Op zondag 25 oktober is het dan zover. Na veel dubben besluit ik mijn zomerspullen aan te doen, het is 16 graden en de zon schijnt. Ik drink 's morgens een pepmiddel: een kop koffie (ik drink verder uitsluitend thee). Ik bel A3n om te zeggen dat ik ga rennen, want ik ben bijgelovig en dat zij aan me denk, helpt. RJ gaat mee, als personal coach en als chauffeur, want met de fiets gaan durf ik niet, ik weet niet of ik de acht kilmeter nog terug kan fietsen. RJ gooit zijn fiets achterin de auto, als coach moet hij flexibel zijn. Hij is volledig geïnstrueerd, kent alle belangrijke plaatsen, de start, de finish, zijn taak bij de 3 km (jasje aanpakken, gaat het zo goed?) en de 17 km (wil je je jasje weer aan, heb je een zakdoek nodig?). Nu blijkt het zo warm dat ik bij het startvak mijn jasje al aan RJ afgeef. Alles is perfect, ik ben topfit en het waait alleen een beetje hard.
Ik sta vrijwel achterin het startvak. Er zijn heel veel lopers van mijn club, wel gezellig. Maar ze gaan allemaal veel harder dan ik. Hardlopen is een leuke sport, want je loopt tegen niemand anders dan tegen jezelf. Winnen is er toch niet bij voor 980 van de 1000 lopers die met mij vertrekken. Iedereen vind het dus gewoon leuk dat ik meedoe, zelfs al komen ze zelf twintig minuten voor mij aan.
Ik heb niet eens een startschot gehoord, ik ben te ver van de startlijn. Dat geeft niet, ik je nummer zit een chip en die registreert je tijd. Het duurt dus ruim twee minuten voordat ik echt start. En dan kun je niet eens hard gaan, want het is vreselijk druk. Ik loop dus een beetje mee, heb het gevoel dat het niet hard gaat. Ik passeer Johan in het publiek die roept "Je kan het" maar dat wist ik al. Als ik op mijn horloge kijk zie ik tot mijn schrik dat ik veel te snel gestart ben. Als je het 21,1 km wilt volhouden, moet je vooral de eerste kilometer rustig aandoen, je spieren warm laten worden en je hart op gang krijgen. Ik heb een fantastisch horloge waarop ik ter plekke en naderhand op de computer kan zien hoe lang ik loop, hoeveel km ik afleg, mijn actuele hartslag en mijn tempo. Dat laatste heb ik misschien al eens uitgelegd. Wij lopers meten niet echt in kilometer per uur, maar in minuten per kilometer. Als je tien km/h loopt, dan is dat 6 minuten per km. Om 2 uur 15 te lopen moet ik over elke kilometer ongeveer 6 minuten en 20 seconde doen. En ik start al met 5 minuur 30! Helemaal fout en ik doe het dus meteen langzamer aan.
Na een kilometer (5.45) zoek ik naar een geschikte partner om me aan vast te klampen. Ik zie een jonge vrouw die mooi loopt (rechtop, armen naast je, schouders naar beneden) en het juiste tempo heeft: ietsje sneller dan ik. Ik loop eerst een paar honderd meter naast haar, ze is een prima maatje voor mij. Dan vraag ik hoe lang ze erover gaat doen. Ze hoopt dat ze hetzelfde loopt als vorig jaar: twee uur en zeven minuten, maar ze heeft dit jaar bijna niet getraind. Zie je wel: perfect. Ze vindt het leuk dat ik met haar mee wil lopen en ze heet Marloes. Marloes zet er flink de sokken in en de eerste paar kilometer doen we net onder de zes minuten. Bij de drie kan ik nog net naar RJ zwaaien en laten weten dat ik toch weer te snel was gestart. Hij gaat hierna een uurtje fietsen.Marloes en ik lopen als een trein. Ik voel dat het me weinig moeite kost en ik weet dat ik op dit tempo best nog wel tien km kan doorlopen en daarna zie ik wel. We halen heel wat lopers in. Veel daarvan zijn bezig met de hele marathon, ze lopen helemaal krom van ellende. Bij de drinkpost op 5 km blijkt Marlous te kunnen drinken en tegelijk hard door te kunnen lopen. Ik moet even wandelen met mijn bekertje water anders word ik helemaal nat. Maar ik haal haar makkelijk weer in, dat geeft de burger moed. Op de tien km staat een tijdaanduiding, ik schrik ervan, een uur en twee minuten? Is mijn horloge dan fout? Maar het is echt pas één uur lopen geweest, dat komt omdat ik zo laat over de start ging. We gaan door het bos op een smal fietspad en inhalen is soms moeilijk. Maar het voelt nog steeds prima. Als we het bos uitkomen zien we donkere wolken en regen in de verte. Regen is overigens niet erg als je hard loopt, het koelt lekker af en geeft je veel zuurstof (dat laatste is volgens mij onzin, maar och we ouwehoeren wat af onderweg). We krijgen een stukje met wind tegen, maar Marloes houdt goed vol en ik dus ook: 6.13. En dan gaat het bij de 15 km ineens mis. Ze loopt van me weg. Ik probeer bij te blijven, maar ze is echt aan het versnellen en dat lukt me niet. Dan volgt een drankpost en is ze ineens twintig meter voor me. Ik moet het nu zelf doen, al zie ik nog steeds haar blauwe jack en haar paardenstaart. Ik probeer aan te haken bij mensen die mij inhalen, maar het lukt niet. Dan maar op eigen kracht.
Ik zie tot mijn verbazing dat ik het tempo goed volhoud, De volgende kilometer gaat in 6.04. Achteraf zie ik dat ik de zestien km in 1 uur 36 heb gelopen, mijn beste tijd ooit was 1 uur 42. Maar ik wist al dat ik sneller dan ooit tevoren ben. Bij de 17 km staat RJ te juichen dat ik 14 minuten voor ben op mijn schema. Dat is niet waar, maar het klinkt wel leuk. Ik probeer het tempo erin te houden en haal ineens veel wandelaars in. Toch mensen die zich wat overschat hebben, en natuurlijk veel lopers van de hele marathon. Maar ik heb het ook niet makkelijk, we steken een viaduct over en klimmen is nu echt niet leuk. Steeds meer wandelaars. De negentiende en twintigste kilometer gaan op 6.20. Maar dat is de tijd die ik zou moeten lopen, dus wat maakt het uit. De winst is allang binnen.
De laatste kilometer gaat door het dorp. Met mensen langs de kant die klappen en dat helpt. Ook Johan staat in het publiek. Hij gaat zowat uit zijn dak voor mij: "Ja Margriet geweldig, dit is je sport, je mag niet ophouden ik zie je deze week op de training". Niet dus, maar ik heb te weinig adem om hem tegen te spreken. Ik zie Marloes niet ver voor me en zet een beetje aan, misschien kan ik samen met haar finishen. En dan die laatste meters. Elvina, een clubgenote loopt vlak voor me. En zij is zoveel sneller dan ik. Ik spurt om in elk geval als eerste over de streep te komen, maar zij wordt daardoor geïnspireerd en finisht gelijk met mij. En dan ben ik er!
Eerst naar Marloes om haar te bedanken. Dan een cape om van zilverpapier, tegen de kou. Heel veel water drinken en bananen en sinaasappelen eten. Alle clubgenoten feliciteren en naar tijden informeren (eentje 1 uur 47 de rest rond 1uur 57 minuten). Elvina troosten, ze zat er helemaal doorheen. Medaille uitzoeken. En dan naar de afgesproken plek waar RJ staat te wachten. Ik loop zelfs hard het finishvak uit, anders moet hij zo lang wachten. En pas dan begin ik te begrijpen dat ik het gehaald heb: zeven minuten sneller dan ik met mezelf had afgesproken. En ik ben niet eens moe! Niks doet pijn. Zelfs nu, twee dagen later, alleen mijn bovenbenen en alleen als ik van de trap loop. RJ pakt zijn fiets en ik mijn spullen uit de kleedkamer. Ik kleed me warm aan. We wandelen naar de auto, zodat ik al meteen het hele verhaal kan vertellen. Hij is ook wel een pietsie trots op mij.
Thuis duik ik in een warm bad. Ik bel Erik vanuit het bad, maar ik was vergeten dat het net wintertijd is geworden en ik bel hem uit bed. Maar hij doet niet moeilijk en luistert een half uurtje mee. En dan mijn gegevens op de computer en lekker nagenieten. Ik blijk sneller te zijn geweest dan Marloes en Elvina, omdat ik later gestart was.
Vanaf nu ga ik elke week twee keer ontspannen 'voor mezelf' lopen. Ik koop een i-pod, de weggetjes rond Oudenbosch worden saai. Op zaterdagmorgen ga ik naar een algemene training om nog wat te intervallen. En volgend jaar doe ik misschien voor de gein nog wel een wedstrijdje.
Oh ja Erik, ik vergat te zeggen dat vanaf nu de te kloppen tijd is: 4 uur, 16 minuten en 54 seconden. Op de hele marathon wel te verstaan. Want je oude moeder op de halve marathon inpakken, dat is aso.
Margriet
Abonneren op:
Posts (Atom)