Ander nieuws

Na al het geklets over Michael wordt het weer eens hoog tijd voor ander nieuws. Eerst maar het laatste nieuws uit Amerika. Het gaat prima met onze correspondente ter plekke. Tot zover het goede nieuws van daar.
Verder: op dit moment (zaterdagavond 5 december 20.30) zit gans Nederland Sinterklaas te vieren. Toon kon zijn auto in de verre omtrek niet kwijt. Wat moet ik er zelf van denken dat ik op zo'n moment achter de computer zit? Graag zie ik morgen op deze blog enige voorbeelden van geslaagde gedichten, mislukte mag ook.

Resultaat

De familie heeft gesproken:

IN DE AANBIEDING

Als er iets in de aanbieding is, of gratis wordt weggegeven, dan zeg ik zelden "nee". Zegeltjes voor spelletjes, poppetjes of gratis pakken speculaas gaan meteen naar de klant nà mij, en als ze (meestal een "ze", inderdaad) er blij mee is, heb ik ook een blij gevoel. Iemand blij maken met een stukje papier van 1x1 cm !
Ik bestelde onlangs nieuwe dvd's en bij een bepaald merk kreeg ik er gratis een kistje bij waarin je 200 dvd's kunt bewaren. Ik nam ogenblikkelijk dat bepaalde merk! En zelfs 2x, dus kreeg ik twee kistjes! Hele mooie, zilverkleurige kistjes, met een slot erop, voor het geval iemand zijn voorraadje porno geheim wil houden. Nu wil het geval dat ik dvd's al in mappen bewaar, jawel, ook de porno als ik die zou hebben, en hoewel de kistjes echt heel mooi zijn, kan ik er niks mee doen. Dus gaan ze hierbij in de aanbieding, en de bloglezers hebben voorrang. Meld je maar!

Guitige getuigen

Edouard maakt bijzondere foto's. Zo ook deze foto, die genomen werd na het tekenen, vlak voor het uitwisselen van de ringen.

Ik informeerde bij Jeroen wat hij dacht op het moment dat deze foto werd gemaakt.

Jeroens antwoord: "Nou, dat mag duidelijk zijn: Matthijs zijn aura kwam in mijn oog en ik blijk daar een beetje allergisch voor te zijn."

Echt paar

Een pre-feestje op zondag, compleet met ABC van Jeroen en Matthijs.

En toen, na een opbeurend smsje van Emma: "Verstand op 0, blik op oneindig, drie keer slikken, eens goed ademhalen en dan gewoon JA zeggen! Een kind doet de was. Succes!", het officiële ja-woord en aansluitend een heuse bruidstaart in het Grand Café naast het stadhuis, met een saillant detail onder de rok van het bruidje...

Zeger clubkampioen 2009

Het begint saai te worden - maar als trotse moeder toch weer even vermelden dat Zeger ook dit jaar weer clubkampioen van zijn categorie (heren 14-15jr) is geworden. Vanaf volgend jaar is dit overigens wel even afgelopen, want dan valt hij in de hoogste categorie: '16jr en ouder'. Hierin zitten oa een aantal snelle 19-20 jarigen. Om in deze categorie clubkampioen te worden moet-ie toch nog even heel hard doortrainen!!

Why race?

Het had net geregend. Het was perfect weer. Ik had er zin in... En dus liep ik (in m'n eentje) een marathon in 4 uur.

Ik ben ingeschreven voor de Singapore marathon, met het waanzinnige 'target' dat ik de 42.2 kilmoter daar in vier uur zou finishen. Mijn tijd in Mei 2009 was 4:28:36, en dat wil zeggen dat ik per kilometer 40 seconden sneller moest gaan. Dat werd moeilijk. Ik trainde me helemaal kaduuk de afgelopen twee maanden.

Katelyn's school zit 10km van mijn office. Daar kom ik twee keer langs om mijn drinkbus te vullen en op 21 km koop ik een flesje water. Op die manier val ik niet om van de dorst. Deze keer voelde ik na tien km al dat het zo goed ging, dat ik een record zou kunnen gaan zetten. Dus Katelyn vulde mijn beker bij, terwijl ik een rondje school deed. Dat scheelt een hoop tijd. Ze bleef op school op me wachten tot na 6 uur om me te helpen op de terug weg. Wat een mazzel heb ik toch...

Tegen het einde werd het (zie de data) steeds moeilijker. En ik moest nog een soortement sprintje grunten om het precies onder de vier rond te krijgen. Zo hoort het. Zo hoort het echt.

Na vandaag hoef ik eigenlijk niet meer mee te doen met die race over 15 dagen. Misschien dat ik hem in klompen ga rennen. Da's wel geinig, dacht ik zo.

Let op. Er is een nieuwe poll =>

Nieuw tuintje

Omdat ik geen groene vingers van ons mam & pap (en opa) heb geerfd en Pauwel nog minder verstand van groen heeft, was onze achtertuin langzaam een wildernis geworden. Zo hadden we ooit gras, nu hadden we alleen nog maar mos, klaver, paardenbloemen, distels... Pauwel wilde alles gewoon omspitten en opnieuw gras inzaaien, maar halverwege moest hij stoppen: het is geen doorkomen aan in die kleigrond en het leverde alleen maar een hobbelveld op. Na een hele zomer tegen de zooi te hebben aangekeken (en nauwelijks in de tuin gezeten, want tja, met zo'n uitzicht heb je daar echt geen behoefte aan), en af en toe toch maar wat distels, paardenbloemen en ander onkruid van ca. 1m hoog verwijderd te hebben, was het tijd voor iets anders. Omdat wij geen achterom hebben, ploeterden twee tuinmannen twee weken lang door onze woonkamer. Veel zand eruit, de restanten gras, vrijwel alle begroeiing eruit, groter terras erin, heel veel grind erin, en toch ook nog een beetje groen en zelfs gras (kunstgras weliswaar!). Het knollenveld heeft plaatsgemaakt voor een strakke design tuin. Kunnen we eindelijk weer gezellig in onze tuin te zitten. Nou ja... dat zal wel pas volgend jaar worden!

Waarschuwing

Voor alle gezinnetjes die uitbreiding verwachten (en alle andere geinteresseerden): er woont een monstertje in Winsum dat op babietjes kauwt... Gelukkig heeft ze nog geen tanden, maar hou voor de zekerheid je kleintje nog maar even uit de buurt!

Nieuws van de koningin

Querida Familia,

I wanted to inform you that I talked to the Gemeente Delft today and was told that the certificate from the queen is in their hands. The original ceremony was planned for the 15th of December but I rescheduled it to the end of January, because I'm going to San Francisco in December.
With complete peace, I am glad to see that the uncertainty of getting the passport and when to get it has dissipated. I wanted to share this with you all.
Thank you for all your good wishes and thoughts.

Un abrazo
E.

Domme Domme,

Een boekje voor het slapen gaan en het gaat over fruit. Op de laatste bladzijde staan ze allemaal op een rijtje.
Job: "Braam, kers, bosbes, sinaasappel, druif, si....naasappeltroen nee sinatroen nee citroen, appel, aardbei."

Voorbij de 40…

Op de een of andere manier is mij bijgebleven dat ik rond de leeftijd die Zeger nu heeft (15 jaar), mijn ooms en tantes echt oud vond. Ons pap ook wel, alleen ons mam zag ik toch wat anders. Zij was destijds (slechts) 35 jaar, rekenkundig toen voor mij ook behorend tot de categorie ‘oud’, maar zij was in mijn ogen wel ‘modern’. Maar die ooms en tantes, toch allemaal maar dertigers, of zelfs eind twintigers, die leken mij van een andere generatie. Een generatie die niets begreep van mij, die tiener met geverfd haar, afwijkende muzieksmaak en vreemde kleren.

Begrippen als ‘oud’ en ‘jong’ zijn relatief, zoals ons Erik deze zomer nog zei toen Merel over ‘oude’ mensen begon: alleen iedereen ouder dan jezelf is oud. Merel (bijna 13) vindt iemand van 30 dan ook al heel oud, wat dat betreft verschilt haar mening nu niet veel van mijn mening destijds.
Nog belangrijker voor mijn ‘oude-ooms-en-tantes' gevoel was waarschijnlijk het feit dat mijn nichten en neven zo ongeveer nog in de wieg lagen, wat echt een heel andere gezinsleven geeft als eentje met tieners. Dan valt het als oom en tante echt niet mee om je de wereld van zo’n tiener-nicht voor te stellen. Ik zie hetzelfde gebeuren met mijn volleybal-collega’s. Het merendeel heeft nog jonge kinderen en kunnen zich geen voorstelling geven wat de tieners van nu bezig houdt. Terwijl ik redelijk gemakkelijk mee praat over hun kinderen, zie je glazige ogen en vraagtekens als ik wat vertel over Zeger en Merel.

Met mijn 42 ben ik intussen allang de leeftijd voorbij die ik destijds oud vond. Ons Merel heeft het al gezegd – jij bent oud. Gelukkig voor mij zijn haar oma’s ‘helemaal oud’. Om maar te zwijgen van opa Termeer! Maar – wat blijkt nu – ik behoor toch nog tot de categorie ‘jong’! Niet voor Merel, maar in het algemeen. Want tijdens de begeleiding van een vriendin met borstkanker krijgen we regelmatig te horen dat zij (47) nog tot de categorie ‘jonge vrouwen’ behoort, een categorie tot 50 jaar. Dus, beste ooms en tantes: ik nog niet, maar jullie zijn inderdaad oud!

Kan ik die ‘anti-aging’ dagcreme en die handcreme voor de rijpere huid nog even opzij leggen, ik ben immers nog een jonge vrouw!

Domme dief

Bij Katelyn op school was er twee nachten geleden ingebroken in de gymzaal. De school bewaker hoorde wat en riep hard "Hey!". De dief rende weg, klom over het hek en verloor daarbij zijn rugzakje aan het prikkeldraad. De zodoende teug gevonden loot bestond uit: 1 USB-hub, 1 instant camera en... het paspoort van de dief. De gym leraar vertelde Katelyn dat hij 500 dollar (250 Euro) los in een laatje had liggen, maar daar had de dief niet gekeken.

DE JAS

Eerst even bedanken voor de reacties op mijn vraag hoe me te gedragen t.o.v. mijn cursisten spaans. Ik was immers aangesteld als juf spaans, en lag precies een half jaar voor op mijn leerlingen. Ik heb ongeveer 5 lessen gegeven en er mijn stinkende best voor gedaan, en het ging prima, maar na iedere les van 90 minuten was ik werkelijk doodop. De operales die ik aansluitend (aan een andere groep) gaf, was gewoon een makkie!
Ik had bij aanvang van de lessen spaans gezegd dat ik een zieke juf verving, en later (toen ik een foutje maakte) zei ik dat het voor mij wel een tijdje geleden was dat ik iets aan spaans had gedaan. Dat klopte wel, het was zeker twee uur geleden. Ik dacht dat ik er voor de rest van het schooljaar aan vast zat, maar toen kwam er een engel uit de hemel in de gedaante van Patricia! Patricia is een jonge Eindhovense die een HBO opleiding doet tot lerares spaans en Patricia zocht een stageplek! Bovendien is haar moeder een Spaanse en haar vader een Peruaan! Een lot uit de loterij. Vanaf volgende week neemt ze mijn taak over en ik begeleid haar een tijdje wat betreft het doceren op zich. Want daar weet ik wél alles van.
Zo. En dan nu het volgende probleem dat ik aan jullie wil voorleggen.
De jas.
Op donderdagmiddagen geef ik een groepje dames Engelse les. Daar zit een heel lieve vriendin bij die mij alsmaar dingetjes toestopt. Als het zelfgebakken appelflappen zijn, dan is dat geen probleem: die eten we met z'n allen meteen op. Nu heeft ze me ook een jasje gegeven dat ze speciaal voor mijn verjaardag had gemaakt. Ik zie nog haar verwachtingsvolle gezichtje toen ik het cadeau uitpakte: een paars jasje met een enorme kraag. Ik kon niet anders doen dan zeer enthousiast bedanken: precies mijn kleur en precies mijn maat en precies mijn model, je kent dat wel. Om EERLIJK te zijn: het staat mij van geen kanten en ik trek het nooit aan. Tenzij we samen ergens naar toe gaan en dan voel ik me doodongelukkig. Het is nu te laat om te zeggen dat ik het eigenlijk niet mooi vind, dus mijn vraag aan jullie: hoe kom ik van dat ding af zonder haar gevoelens te kwetsen?

20 weken

Pas twintig weken oud en nu al koppig: handjes voor het gezicht. "Ik wil niet op de 3D-foto!"

Maar wel al een zeer karakteristieke slaaphouding - waarschijnlijk geërfd van moeder.

Zeger in Geneve

Onze zwemkampioen heeft een fantastisch weekend achter de rug. Vrijdagavond vertrokken, maandagavond pas terug (ook nog een dag niet naar school hoeven, wat wil je nog meer). De groep heeft een paar medailles gewonnen (met name op estafettes), en vooral veel plezier gehad. En veel pizza - de enige tent waar de groep van 26 kon zitten om iets te eten...

Kerstboom op de fiets

Ook al zei mijn baas "You must be out of your mind', toen ik haar vertelde dat ik een fiets had gekocht, toch gaat het fietsen in de de straten van Oakland heel goed, zelfs in het het donker; de auto's kijken goed uit en iedereen is beleefd. Ik heb al twee keer meegemaakt dat een automobilist uit het raam 'Thank you!' riep, toen ik voor hem aan de kant ging. En ik ben net een rijdende kerstboom, met al mijn lichtjes op mijn jas, maar dat zijn de andere fietsers ook. Ik zie genoeg mensen die fietsen, zeker als ik rond zessen naar huis ga. Het mag tegen die tijd dan wel pikdonker zijn, maar het is niet midden in de nacht. Ik vind het fietsen ook honderdduizend keer minder eng dan het lopen en de shuttle-bus. Ik zie nu helemaal geen gangs meer en ik vind de buurt al een stuk minder slecht. De weg van het ziekenhuis naar het lab is de ergste die ik tot nu toe heb meegemaakt, en daar hoef ik nu niet meer langs. Groeten van L!

Goed voorbeeld...

In navolging van vele familieleden, stappen wij ook het bootje in om op alle komende golfjes en tsunami's samen verder te surfen.

Wij willen dit graag met jullie vieren en wel op 29 november vanaf een uurtje of 3 op het Essche Heike. Kopje thee, koffie, Limburgse vlaai, koekjes, borreltje met een pindaatje zijn ook van de partij. We horen graag of jullie er ook bij zijn (via de blog of mijn emailadres).

Wij gaan morgen ook naar een Halloween party (hallo-weeën). Ik ga verkleed als "Nederlands spook". Een kostuum van heel weinig moeite; mijn laken met twee geschaarde ogen over mijn hoofd, en een zonnebril (dat lijkt me wel cool).

Dus moest ik mijn laken wassen.
Dus waste ik al mijn beddengoed.
Dus dacht ik: laat ik ook mijn twee favoriete kussens eens wassen -- ik las in een Bill Bryson, dat een zes jaar oud kussen voor 10% bestaat uit "dead skin flakes, mites and mite dung".
Dus zat twee uur later mijn wasmachine vast: tjokvol met natte dons veertjes. Ze zaten overal, in het filter, achter de trommel, onder ieder stukje rubber.

Ik ben ruim 4 uur (!) lang bezig geweest afgelopen nacht: 'rinse & spin', open filter, pulk-pulk-pulk, veren overal, water overal, dweilen, trommel stof afvodden (dead skin flakes, mites and mite dung), en weer overnieuw, rinse-spin... 30 keer

Kostuum van heel weinig moeite.