Poll resultaat

Zoveel familieleden die het nog niet weten!

Oma An

Buigend bloeit een zonnebloem

Voor jou een laatste keer

Terwijl je zucht: 't is mooi genoeg

Het hoeft van jou niet meer

De gouden kroon verlaat de bloei

En gele druppels dwarlen neer

Waar op de grond je achterkleinkind

Vrolijk danst in wind en weer

Boxtel, 28 augustus 2010

Wij gedenken vanochtend het leven en sterven van Johanna Maria van Meurs,
eerste dochter van Adrianus van Meurs en Martina van de Besselaar,
oudste zus van 5 broers en 7 zusjes,
echtgenote van Edouard Bevers,
moeder van 6 kinderen,
grootmoeder van 12 kleinkinderen,
overgrootmoeder van 5 achterkleinkinderen.

Wie een lang leven mag leiden, die krijgt de kans om véél sporen achter te laten.

Johanna, An van Meurs werd geboren op 13 september 1917 en op de hoge leeftijd van 92, bijna 93 jaar, is zij op maandag 23 augustus 2010 overleden, slechts enkele dagen na haar broer en onze oom Harry van Meurs, bij wiens begrafenis velen van u eergisteren ook aanwezig zijn geweest.

Het heeft weinig gescheeld of we hadden broer en zus tegelijkertijd kunnen begraven. Het lot heeft zich echter netjes aan de volgorde gehouden en de eerstgeborene voorrang gegeven, maar niet onvermeld mag blijven, dat zusje An juist aan deze broer haar man dankte, Ed Bevers, trouwe echtgenoot voor meer dan vijftig jaar, die ze als beste vriend van Harrie al jaren kende.

An en Harrie kwamen uit een oer-Brabants gezin van 13 kinderen van wie de moeder na een langdurig ziekbed voortijdig zou sterven. Op de dag van haar 13e verjaardag in september 1930 werd An door haar vader hoogst persoonlijk uit de zevende klas van de Angelaschool opgehaald omdat hij haar als oudste dochter nodig had om voor zijn grote gezin met nog heel jonge kinderen te gaan zorgen.

Deze zware taak in die moeilijke jaren dertig en tijdens de oorlog, heeft haar leven getekend, en haar ongetwijfeld tot de meest ernstige van alle Meurs-zusjes gemaakt, maar voor zover wij weten is zij er nooit onder gebukt gegaan.

Haar verdriet om de geliefde school te moeten verlaten, werd immers verzacht door het feit dat ze er in dat grote gezin nooit alleen voor stond, maar altijd kon rekenen op de raad en steun van haar wijze en gelukkig lang levende vader, en op de hulp en kameraadschap van haar oudere broers.

Maar het waren vooral de grote humor en eeuwige pret in het gezelschap van haar zeven zussen en hun sterke onderlinge band die An van begin tot einde begeleid en gesteund hebben en die haar tenslotte, hoeveel ze in haar lange leven ook te verduren heeft gekregen, tot een gewoon, bescheiden en gelukkig mens hebben gemaakt.

Op haar 90ste verjaardag heb ik haar nog toegesproken en het volgende over de Meursen gezegd: ‘Als er één familie heeft bestaan, waarover nog niet één kwaad woord te zeggen valt, dan is dat de familie Van Meurs. Zelfs erover roddelen is volgens mij nog nooit iemand gelukt. Het zijn stuk voor stuk heiligen. En moeder komt uit deze familie. Dat is nog eens ‘van geluk gesproken’, niet alleen voor haar, maar via haar ook voor ons.

Want het familieleven en alles wat daarbij hoorde, de huwelijksfeesten van haar zussen die dagen leken te duren, de ontelbare verjaardagspartijen van al die ooms en tantes, de gewone zondagse bezoeken-aan-opa, allemaal in die kleine gastvrije woning in de Ridder van Cuykstraat, later het huis van tante Bab, waar iedereen altijd welkom was, de eindeloze stoet neefjes en nichtjes en buurtkinderen, samen stoeiend in die grote tuin en in de boomgaard, tussen de verboden vruchten en de vruchten die geplukt mochten worden, allemaal onvergetelijke beelden uit onze zorgeloze jeugd.

Zoals ze geleefd had voor háár familie, had gemoederd over haar broers en zusjes, zo leefde ze ook voor haar man en kinderen. Kort na de bevrijding van Brabant in februari 1945 trouwde ze in een zelfgenaaide parachute-jurk met Ed Bevers en startte met hem een gezin dat in die tijd, eind jaren veertig, en de jaren vijftig en zestig, model kon staan voor het leven in het toenmalige Brabant, in de hoogtijdagen van het toen nog zo Rijke Roomsche Leven.

Wie aan de foto’s uit die tijd denkt, die ziet ons gezin voor zich: oerdegelijk, alles en iedereen in het teken van reinheid en regelmaat, 6 kinderen op een rij, allemaal even keurig geknipt, gewassen, gestreken en gekamd, de jongens een messcherpe scheiding, de meisjes een strik in het haar, alle schoenen gepoetst en dan pas schoolwaarts of naar de kerk of allebei.

An leefde een groot deel van haar leven in een wereld waarin de eigen woonplaats, sterker, de eigen parochie alles bepalend was en kerkelijke feesten met kleurrijke optochten en bruidjes, koorzang, kazuifels en misdienaars de normaalste zaak van de wereld waren.
Een spin in het web was ze in die tijd, moeder van zes kinderen, die allemaal aandacht nodig hadden, en vooral eten, en goed eten natuurlijk, en dus stond ze daar, de schort voor achter het fornuis en kookte de sterren van de hemel. Zondags altijd soep, de oma An-soep is legendarisch, en daarna het beste vlees van slager Clerkx.

En toen haar kinderen opgroeiden, en vrienden en vriendinnen meebrachten, waren ook die allemaal welkom, iedereen mocht mee-eten, en vooral ook meekletsen, op vrijdagavonden na de repetitie van de Cantorij en op zondagochtenden met pater Frans Koets erbij, waar belevenissen werden uitgewisseld, en soms hevig gediscussieerd werd, want de jaren zeventig waren begonnen en de tijden drastisch aan het veranderen. Het waren momenten waar moeder intens van genoot, omdat haar kinderen er waren, omdat ze allemaal goed gegeten hadden en zij er alleen maar bij hoefde te zitten en veel chocolaatjes aanvoeren en sokken breien.

Wie een lang leven mag leiden, die krijgt de kans om veel mee te maken, naast geluk ook verdriet.
Veel te jong nog moest ze haar eigen moeder afstaan, en een geliefde broer overleed voor haar ogen. Ze leefde mee met de pijn van haar kinderen na het overlijden van kleindochter Maartje, nog maar een paar dagen oud. Huizenhoog was haar verdriet tijdens de jarenlange ziekte en het veel te jonge overlijden van haar eigen dochter Tineke in december 1978, en hoe groot was niet de schok door het plotselinge overlijden van Theo, Tiens echtgenoot, zo afschuwelijk snel daarna.

Ook toen haar man, ons vader, die al die jaren van hun lange huwelijk standvastig aan haar zijde had gestaan, in de jaren negentig geestelijk achteruit begon te gaan en na een paar moeilijke jaren in 1996 overleed, werd haar kracht ernstig op de proef gesteld.

Zelfs heeft ze moeten meemaken dat haar oudste zoon Mart, die de rol van steun en toeverlaat van ons vader had overgenomen, en daarna haar schoondochter Karin kort na elkaar allebei aan een ernstige ziekte overleden.

Al deze ervaringen hebben haar eindeloos veel tranen gekost, maar ook sterk gemaakt. Want dat ze niet zwak was, niet van lichaam, maar ook niet van geest, dat heeft ze tenslotte met haar bijna 93 jaren wel bewezen. We raakten daar pas goed van doordrongen toen ze na het overlijden van ons vader, op haar tachtigste, moest leren omgaan met de financiën, met instanties, postzaken, met boodschappen doen of zelf telefoneren, want ook dat was ze niet gewend zelf te doen.

Ze hield alle verjaardagen en lief en leed van kinderen en kleinkinderen bij en kwam graag bij iedereen op bezoek. Ze stond erop om als er iets te vieren was, daar ook een feest van te maken, in de Deken Spieringsstraat of, nog beter, elders.

Naarmate ze ouder werd en meer en meer familieleden om zich heen verloor, heeft ze moeten leren om steeds vaker alleen te moeten zijn en dat is haar tot aan haar verhuizing toe naar Emmaus niet meegevallen. Hoe vaak moesten we niet van haar horen, als we vroegen: ‘En moeder? Is er deze week nog iemand geweest?’
Dan zei ze steevast: ‘Nee, er komt hier nooit iemand.’
‘Maar,’ wierpen wij dan tegen, ‘en Corrie dan op maandag?’
‘Ja, die wel!’
‘En zijn tante Bab en tante Annie soms dinsdag niet geweest?’
‘Nou.., eens kijken, ja natuurlijk zijn die geweest.’
‘En moest je woensdag niet naar de kapper?’
‘Nee, toen kwam Kees langs.’
‘En donderdag?’
‘Niemand.’
‘Maar mevrouw Smulders toch wel?’
‘Ja, maar die komt op donderdag altijd!’

Blijkbaar telden voor haar niet zozeer de feiten, maar de beleving ervan, ze had nu eenmaal zo graag mensen om zich heen. Hoe kan het ook anders, als je uit een gezin van 13 komt.

De laatste drie jaren waren niet de gemakkelijkste. Ze moest accepteren dat ze steeds minder kon en wennen aan zoveel nieuwe dingen.

Haar gezichtsvermogen nam sterk af, ze moest wennen aan een wandelstok, aan een rollator, aan een rolstoel. Na al die jaren zelf gekookt te hebben, moest ze wennen aan thuisbezorgd eten, aan de magnetron, aan instellingsmaaltijden.

Ze moest wennen aan thuiszorg, ze moest afscheid nemen van huis en tuin in de Deken Spieringsstraat. Na zo lang zo honkvast te zijn geweest, heeft moeder in haar laatste jaren nog vele verhuizingen moeten ondergaan, van verzorgingshuis Simeonshof naar verpleeghuis Liduina, naar huize Molenweide en tenslotte naar Emmaus/Lindenlust, waar we met bewondering en grote waardering van nabij hebben ervaren hoe goed en hartelijk moeder daar werd verzorgd. We zijn verplegers en verzorgers van huisje 5, veel dank verschuldigd.

Het wordt tijd om veel meer mensen te bedanken.

We danken Corrie en Jan voor de maandagse bezoeken, tante Annie en tante Bab voor de dinsdag, mevrouw Smulders voor de donderdag, Gerrie die haar was deed en de boodschappen, en al die andere familieleden, vrienden en bekenden die zo maar eens bij haar langs kwamen, die haar iets lekkers te eten brachten of die haar meenamen voor een uitstapje.
Bijzonder dankbaar zijn we Cees en Tonny, haar overburen, die jarenlang een oogje in het zeil hielden en die tenslotte dagelijks even bij moeder binnenliepen voor de krant, de koffie en een praatje.

Maar mijn laatste woord van dank gaat naar moeder.
Lieve moeder, we danken je voor alles wat je ons hebt meegegeven. Nog één keer kan ik hardop afscheid van je nemen, en ik doe dat namens allen: je kinderen, mijzelf, Ad, Edouard en Marian, je schoondochters Marianne, Marleen en Beppie en je zeer gewaardeerde schoonzoon Jan.

Ik groet je namens je kleinkinderen Jaap en Marjolijn, Loes en Emma, Linda en Irene, Lonneke, Jeroen en Matthijs, Bart en Hanneke en hun partners Ahmed, Esteban, Miguel, Peter, Esmeralda, Wendy en Mirte.

Namens je achterkleinkinderen, Jed en Iman, Lisa en Marijntje, en natuurlijk de kleine Pien, je achterkleindochter van pas een paar maanden oud, die je in je allerlaatste uren nog in de ogen hebt gezien. Zo wordt de fakkel van het leven doorgegeven, en zul je nog heel lang bij ons blijven, in onze herinnering.

Dag Anneke. Dag An. Dag moeder.

Toon

Blootgewoon

Een beetje mosterd na de maaltijd maar via uitzending gemist terug te zien!
Afgelopen donderdag 26 augustus was Bas op de TV in het KRO programma Blootgewoon waarin 12 groepen mensen voor het goede doel mee werken aan een kalender en zoals de naam van het programma al doet vermoeden doen ze mee in hun blootje.
Bas deed eraan mee om geld in te zamelen voor het goede doel van de Duchenne Heroes waarvoor hij over 2 weken ook nog eens 700 km gaat mountainbiken!
Nee nu niet te veel nadenken het is geen pornokalender geworden maar een kalender met mooie foto's waar ook naaktelementen inzitten!
Ik zou graag een voorbeeld laten zien maar het uploaden van de bestanden lukt me niet.
Op de site van de KRO kun je de link naar het programma Blootgewoon volgen. Hier kun je de uitzending terugzien en ook de foto's bekijken die tot nu toe gemaakt zijn voor op de kalender.
De kalenders zijn inmiddels geproduceerd en verkrijgbaar via de site. Dan kosten ze 20 euro exclusief verzendkosten.
Ze kunnen ook via de mail bij ons besteld worden (klaartje.vanderburgt@ziggo.nl). Ze kosten dan net zoveel als je ervoor wil geven en zonder verzendkosten (ze zijn dan of bij ons of op het Essche Heike af te halen en daar komen de meeste mensen toch wel eens in de buurt of kunnen een boodschappenjongen/meisje/man/vrouw langssturen)
De opbrengsten gaan als vanzelfsprekend volledig naar het DOE-team en daarmee naar Duchenne Heroes om onderzoek naar de erfelijke spierziekte Duchenne mogelijk te maken.

Groetjes
Klaartje

Nieuws uit Oudenbosch en Courrensan

Wen er maar vast aan. Roelof-jan en ik hebben nu twee huizen. Het landgoed in Oudenbosch staat te koop. Vóór de vakantie was er wel wat belangstelling, nu is het erg stil. Alleen stopt bijna elke vreemde auto bij ons voor en de mensen hangen uit de ramen om te kijken. Maar kijken, kijken, kijken en niet kopen is niet voor niets een bekende uitdrukking, zelfs in Thailand kennen ze die.

Taule in het dorpje Courrensan is nog steeds niet bewoonbaar, maar het heeft wel een nieuw dak, nieuwe vloeren en er is een begin gemaakt met het inrichten van de annex. De annex is het deel van Taule waar ik kom te wonen en jullie ook wanneer je op bezoek komt. Er komt een aparte badkamer en een eigen keuken in. Er is water, een sceptic tank voor de afvoer en elektriciteit. Binnenkort komen er nieuwe ramen en deuren in. Roelof-jan gaat, als alles meezit, op 5 september die kant op en blijft dan weer een paar maanden weg.

Niet iedereen weet dat ik inmiddels geopereerd ben aan een tumor in de dikke darm. Na drie maanden buikpijn vonden de doktoren een mooie roze bult in mijn darm, en dat gedeelte plus alles wat er omheen zat is weggehaald. Het is nu twee-en-een-halve week geleden dat ik geopereerd ben , en ik moet echt opletten dat ik geen zware dingen til, want ik ben het al helemaal vergeten. Ik heb een tijd met EI rondgelopen, een knuffel die ik als kussentje tegen mijn buik houd wanneer ik moet hoesten (zie foto), maar die vergeet ik nu steeds.


Morgen, vrijdag 27 augustus, begin ik aan een ‘aanvullende chemokuur’. Dat betekent dat ik acht keer drie weken, steeds beginnend op een vrijdag, een infuus krijg en daarna twee weken pillen. Na nog een week begint het feest weer opnieuw. Of het echt nodig is en of het helpt kan niemand zeggen. Ze weten het eigenlijk alleen wanneer het niet helpt, want dan ga ik eraan dood, maar die kans is zo klein dat jullie maar beter hard door kunnen werken. Een erfenis van tante Margriet zit er eerstkomende 30 jaar niet in. En tegen die tijd is het geld op.

Intussen ben ik vrijwel steeds alleen in Oudenbosch. Ik zorg dat het allemaal netjes is voor de bezichtigingen, ook en vooral de tuin. In de praktijk zit ik vooral met een borduurwerkje op een bankje, en zucht dan hoe goed ik het heb en hoe mooi het hier is. Dit jaar zijn in de vijver zeven eendjes zonder moeder neergestreken (zie foto), op zijn laatst was er nog maar eentje over en dat eendje heette natuurlijk Eentje. Later bleek dat er nog een survivar was van de roofvogels en de reigers, en die heette toen maar Tweetje. Alles beter dan Kwik en Kwek. En Kwak wat is dat voor naam, vooral als het een kleintje is (hier moet je misschien even over nadenken). Ze zijn nu de wijde wereld in.

Ik vind het dus niet zo erg dat het huis nog niet verkocht is, en ik reken erop dat het nog heel lang kan duren. Financieel is dat geen probleem, alleen willen we straks graag voltijds in Frankrijk wonen. Gelukkig kun je makkelijk en snel op en neer reizen, met de TGV of het vliegtuig. Ik ben er sinds april ook niet meer geweest en moet het dus hebben van de foto’s. De allerlaatste foto druk ik hierbij af, gemaakt door Nicolas onze aannemer toen Roelof al weer naar Nederland was. Toen vonden we het nog leuk dat hij foto’s stuurde van een opgeruimde en schoongeschraapte tuin van Taule, inmiddels hebben we de rekening voor dat werk gehad en denken we er heel anders over. Voor dat geld had ik het wel met een schopje gedaan.

In oktober gaan A3n en ik een keertje op en neer, als de chemo het toelaat. We logeren dan in de gîte die Roelof-jan huurt in het nabijgelegen dorp Gondrin. Dan gaan we samen de toerist uithangen terwijl Roelof-jan doorzweet als bouwvakker. Ja, ik vind het helemaal niet erg dat ik met pensioen ben! Wordt vervolgd …..

Margriet

logeren in maastricht en gouda

Bedankt Beppie, Toon, Marleen en Edouard, voor het heerlijke logeren bij jullie! Het was heel leuk!

groetjes,

Lisa


ps: als de opaal pruim weer verschijnt,
is het zeker dat de zomer snel verdwijnt.

VAKANTIEGELD

“Vervelend dat we onze vakantiereis dit jaar moesten annuleren, maar eh… nu hebben we wel wat geld over voor iets anders….”
“Ja, daar heb je gelijk in. Wat zullen we daarmee doen?”
“Weet je waar ik aan zat te denken: jij wilde toch iemand laten komen om de tuin op te knappen, de kersenboom kappen, de bloesemboom snoeien, de stoep opnieuw leggen, van die dingen.”
“Ja, maar eerst zou de timmerman een nieuwe houten pui met dubbel glas voor de slaapkamer maken, dat hadden we afgesproken.”
“Okay, dat kunnen we dan mooi betalen van het uitgespaarde vakantiegeld.”
“En vergeet de aannemer niet die in september de dakpannen opnieuw komt leggen.”
“Oh ja, dat is waar ook.”
“En als de kabelmaatschappij helemaal digitaal gaat, in oktober, dan moeten we geloof ik ook een nieuwe TV kopen, zo een die digitale programma’s kan ontvangen.”
“Hebben we die echt nodig? Ik dacht eerder aan een nieuwe kast op zolder. Weet je nog hoe je de hele nacht lag te niezen toen we daar een keer hebben geslapen? Al dat stof op die troep die daar staat uitgestald. Ik zou daar graag een grote kast willen. Is die ouwe rommel eindelijk uit zicht! Nu ik er toch aan denk: misschien zouden we die hele zolder eens een fijne opknapbeurt moeten geven.”
“Goed idee! Maar vergeet dan die dubbele beglazing in mijn werkkamer niet. Daar wacht ik al jaren op. Ik ben trouwens ook hoognodig aan een nieuwe computer toe. Ik zit iedere ochtend een half uur te wachten tot het kreng eindelijk eens is opgestart. En was er niet ook iets mee de wasmachine?”
"Ja, die houdt er vandaag of morgen mee op, net als de koelkast trouwens. Die is deze zomer 20 jaar oud. Maar als we daaraan beginnen dan kunnen we eerlijk gezegd beter meteen de HELE keuken een opknapbeurt geven, moet je dat marmoleum zien, geen gezicht, daar in de gang ook niet trouwens.”
“Oh! Nou! Wel fijn dan!”
“Wat is fijn?”
“Dat we ons vakantiegeld aan nuttige dingen kunnen besteden!”
“Ja, en dan doen we die vakantie gewoon in december of zo!"
“Oh, wat een geweldig idee!”

Ter illustratie

Pien en haar frustie-boekje, ook eno!

Eno

Van: Wim Stols
Verzonden: dinsdag 3 augustus 2010 21:19
Aan: Jeroen
Onderwerp: RE: vraag over korte dikke oranje potloodjes

Geachte familie Bevers,

Met veel plezier en genoegen hebben wij uw vorstelijk verhaal gelezen over uw dochtertje en haar onafscheidelijk vriend “Eno”.

Waarlijk een schitterende story.
Uiteraard willen we graag Marijntje blij maken en zullen u snel oranje dikke potloden ( gratis )toesturen.

Veel plezier voor haar hiermee.
Veel geluk.

P.S. Ik reageer eveneens namens onze collegae van onze vestiging in België.
P.P.S Beschikbaar hebben wij alleen de dikke lange “Kleurknotsen”. De korte uitvoering namelijk wordt direct na productie verpakt in setjes assortie, zoals u deze ook in de winkels aantreft. Wij hopen, dat dit voor Marijntje geen probleem oplevert. U kunt desgewenst deze slijpen tot een kleiner formaat zoals onze “Kortjakjes”.


Met vriendelijke groeten / Best regards,

Wim StolsManager Customer Services


bruynzeel-sakura bv P.O. Box 110 4600 AC Bergen op Zoom The NetherlandsE: wstols@bruynzeel-sakura.com T: +31(0)164 214410 F: +31(0)164 214419 Bezoek onze vernieuwde/Visit our renewed website www.bruynzeel-sakura.com


Van: Jeroen
Verzonden: dinsdag 3 augustus 2010 10:08
Onderwerp: vraag over korte dikke oranje potloodjes

Geachte heer/mevrouw,

ik wil u graag iets vertellen over Eno.

Mijn dochtertje van anderhalf heeft een vriendje. Het is geen knuffeltje. Het is geen lappenpop. Het is een potloodje. "Eno".
Ze heeft hem de hele dag bij zich. Dan weer in haar linkervuistje, dan weer in haar rechtervuistje. Ze neemt Eno overal mee naar toe. Behalve mee naar bed. Mee naar bed vinden we niet goed, want dan zien we niet of ze hem niet per ongeluk in haar oortje steekt.
Eno is oranje. Het is een oranje kortjakje. Marijntje (zo heet ons dochtertje) kan nog niet praten. Maar 'oranje' kan ze wel zeggen: "eno". Als ze iets ziet dat oranje is, roept ze dolenthousiast: "eno!" Ze is daarom ook erg blij met een vriendje dat zo mooi oranje is. Ze kan er zelfs een beetje mee krassen. Nog niet veel, maar dat komt vanzelf.
Inmiddels heeft Marijntje als Eno-fan ook een eno-shirtje en een broekje met eno-streepjes van ons gekregen. En een eno-Ernie en een Bert met een eno-neus. Bert en Ernie zijn nu twee hele lieve vriendjes die ze graag knuffelt, maar in haar handje zit steeds Eno, haar echte trouwe metgezel. Marijntje en Eno zijn onafscheidelijk.

Nou ja, u begrijpt wel, zo'n anderhalfjarige raakt heus nog wel eens afgeleid. Soms legt ze Eno neer en moet ze even iets anders doen. Meestal weet ze precies waar ze hem het laatst gelegd heeft en weet ze hem dus weer keurig te vinden. Helaas niet élke keer.

Tijdens een wandelingetje op vakantie naar het strand zat Marijntje bij mij in de rugdrager. Met Eno. Maar op de terugweg was Eno weg.
Gelukkig hadden we een reserve-Eno bij ons. En gelukkig hebben we ook een reserve-reserve-Eno en zelfs een reserve-reserve-reserve-Eno, voor het geval dat.
Alles bij elkaar komen we al een beetje om in de vele verschillende kortjakjes bij ons thuis. Ons elfjarige dochtertje Lisa kleurt ook wel veel met de kortjakjes van Bruynzeel, maar ook graag met de gewone langere Bruynzeelpotloden of met Bruynzeelstiften. We houden dus toch een overschot aan niet-eno-kortjakjes.

Vandaag is Eno weer zoekgeraakt. "Eno, Eno?", roept Marijntje zachtjes in de hoop dat haar vriendje zelf tevoorschijn komt. Het doet een beetje zielig aan. Wij zien ons nu toch weer genoodzaakt een nieuwe Eno voor haar te kopen. Het is immers de reserve-reserve-reserve-Eno die nu verdwenen is.

Nou vind ik het geen probleem om nieuwe potloodjes te kopen. Zo erg is dat niet. De andere potloodjes worden ook vast gebruikt. Zo niet nu, dan wel in de toekomst. Maar ik vroeg me toch af of het niet mogelijk is dat ik ergens een hele set eno's kan kopen. Gewoon een doosje of potje met alleen maar oranje kortjakjes. Dat zou in ons geval een zeer welkome uitkomst bieden. Is er ergens een groothandel of via internet een mogelijkheid waar ik voor Marijntje een nieuwe Eno en een heel stel reserve-eno's kan kopen of bestellen zonder ook alle andere kleuren aan te schaffen?

Ik hoop dat u hier een positief antwoord op hebt en ons, maar vooral mijn kleintje Marijntje weer blij kunt maken.

Met vriendelijke groet,

Jeroen
Pappa van Marijntje en Lisa

Steak results

Koken voor Termeers? Vlees extra medium en doe ook maar wat vegetarisch...

Nieuws uit Nieuw-Vennep

De laatste tijd erg weinig computer-minded en al helemaal niet meer op de blog geweest, dus even de schade ingehaald vandaag. Bij deze dan ook aan iedereen met een diploma, een nieuwe baan, verhuizing, verjaardag, een bentje, (klein)kinderen en wat nog allemaal meer: nog maar eens van harte gefeliciteerd namens ons 4 in NV!!

Zo, dat is dat.
Lang geleden vroeg iemand (ons mam?) om meer nieuws, bij deze een bijdrage uit Nieuw-Vennep. Nu kabbelt ons leventje gewoon verder zonder echte bijzonderheden, maar hierbij toch een poging tot nieuwsfeiten...

Met kids in deze leeftijd gaat er heel veel vanzelf en hoef je als ouder nog maar weinig te doen. Echt het moment om een sabbatical te nemen. Nou ja, een sabbatical kun je het al niet meer noemen: al anderhalf jaar geniet ik van niets doen. Niets doen? Ik heb nooit tijd en ben te weinig thuis! Veel sporten, organisatie van allerlei activiteiten voor de sportvereniging, lunchen/dinertje met vrienden om eindelijk eens bij te kletsen, zieke vriendin (en moeder ook eventjes!) begeleiden, maar ook: de krant helemaal lezen, het huishouden en andere zaken thuis regelen, en gewoon uitslapen. En ach, als ik toch eens thuis ben: met een kopje thee en koekje op de kids wachten. Nee, dat ECHT niet. Niet alleen drinken ze geen thee, ze zouden gillend weglopen. Zeger heeft al een aantal keer gezegd dat ik maar snel weer moest gaan werken. Ik bemoei me blijkbaar net iets teveel met zijn leven. Mijn goede voornemen is om in september een zoek-werk aktie op te starten. Niet te snel hè, eerst nog even genieten van de zomer!

En terwijl ik gezond niets deed, werkte Pauwel hard voor het geld dat ik allang had uitgeven, en hebben de kids hun schooljaar netjes afgemaakt (1ste en 4de). Het zijn gezellige pubers, met veel vrienden en een druk sociaal leven. Af en toe toch ook tijd voor familieactiviteiten.

Zo zijn Zeger, Pauwel en ik in mei 3 dagen gaan (race)fietsen in de Vogezen. Terwijl Merel een weekje bij ons mam verbleef (zij houdt niet van fietsen), gingen we de 'Ballons' opfietsen. Iedere berg zo'n 10-15km flink klimmen. Voor Pauwel was dit een belangrijk onderdeel van zijn training voor het Alpe d'Huez avontuur. En ik heb ontdekt dat ik een uitstekende daler ben, maar dat klimmen is niet mijn sterkste kant. Ik kom boven, maar wel wat trager dan de rest. En Zeger - om jaloers op te zijn! Die fietst even de berg op alsof het niets is.

Begin juni was er dan het grote Alpe d'Huez event: ca 2700 fietsers die deze berg zo vaak mogelijk opreden tbv het KWF. Pauwel heeft hem uiteindelijk 4x opgereden. Eigenlijk had hij gemakkelijk een vijfde keer kunnen halen, maar het begon saai te worden (alweer die bocht!) en het was èrrug gezellig boven op de berg.
Het evenement was voor Pauwel een prachtige ervaring: zoveel mensen die de berg samen bedwongen, en nog veel meer die langs de kant de deelnemers de berg op schreeuwen. Een aantal collega's wil volgend jaar weer meedoen, maar Pauwel's voorkeur is voor een meer trektocht-achtige actie (zoals bijv Bas dit jaar doet met zijn DOE-team, zie ook http://www.duchenneheroes-doeteam.tk/). Dat is echt een team-gebeuren en je ziet een hoop meer.



En dat brengt me terug naar ons familie-tje, ons 'team'. Overigens hebben we afscheid genomen van onze twee kleinste familieleden: de konijntjes hebben een nieuw onderkomen gevonden bij een familie met jonge kinderen. Merel was er een beetje op uitgekeken.
De kids zijn vorig jaar al een keer mee geweest naar een pop-theatershow, maar Zeger heeft in juni zijn eerste echte concert beleefd: Muse. Overigens gezellig met zijn ouders.

En tenslotte: We hebben er net een vakantie in Italie (Umbrie: heet! niets doen!) en Duitsland (Freiburg: warm, maar hier waren we een stuk actiever: oa klimparcours in de bomen, fietsen) opzitten. We plannen nog een lang weekend fietsen in de Vogezen (dit keer wel met Merel, al zal ze niet mee fietsen, maar er is daar genoeg te doen), en daarna begint het gewone leventje weer - werk, school. Wellicht ook voor mij... Nog even genieten dus!!

Een grote opruiming en een raadsel

Zoals iedereen hebben ook wij een ruimte op zolder waar in de loop der jaren allerlei spullen een plekje hebben gevonden. Spullen die wij - of onze dochters -'even' kwijt moesten of zonde vonden om weg te gooien. Eens in de zoveel tijd waadt T daar wel eens doorheen, meestal als de hoeveelheid rommel zodanig ondoordringbaar wordt dat hij iets niet kan vinden, zijn boormachine of een koffer of zo. Dan is hij een hele ochtend bezig de hoop te selecteren tussen ROMMEL en BEWAREN, stouwt hij zijn auto vol rommel en rijdt naar de stort. Meestal is twee, drie maanden later al niet meer te zien dat hij iets heeft weggegooid, want niet alleen lijkt het wel onkruid wat daar op zolder staat, ook heeft hij zo zijn 'darlings' waar hij maar geen afscheid van kan nemen. Sommige voorwerpen hebben al twee verhuizingen overleefd, die zijn dus al twintig jaar van de ene rommelzolder op de andere beland, zoals zijn eindeloze verzameling oud-hout-dat-misschien-nog-ergens-nuttig-voor-is.

Sinds de verhuizing van L&E naar Emeryville, is echter ook nog eens de halve inventaris van hun Delftse bovenhuis bij ons terechtgekomen, waardoor onze woning in een pakhuis veranderde, met op elke verdieping niet alleen dozen met boeken, studiemateriaal, keukenspullen, kleding en beddegoed, maar ook losse koffers, manden, bergschoenen, computers, printers, versterkers, lampen, bakjes, zakken en mappen met BELANGRIJK erop en losliggende tandartsrekeningen.

De vakantie leek ons een buitengewoon moment om orde in de chaos te scheppen. Ditmaal waren we vastbesloten: ook de darlings moesten weg! En daar gingen ze dus:
- de ontmantelde Ikea-kastdeurtjes uit de beginjaren van ons huwelijk
- Loesjes rode bureaustoel-vol-vlekken
- de pre-historische tafel-airco die we ooit kochten voor een hete zolder
- een houten stoel nog uit de Essche Heike-inventaris
- het enorme metalen frame van de multi-bruikbare tafel die Richard ooit maakte.

Er ging dit keer ook iets weg waarvan ik hier de naam niet zal noemen, maar dat we al jaren met ons meeslepen en dat op werkelijk iedere plek in de weg heeft gestaan tot het op zolder belandde en zodoende al 25 jaar met ons mee-verhuist. Om een onderdeel ervan als aandenken in ons 'museum' te kunnen opslaan, heeft Toon het ding eerst met veel geluidsoverlast in de tuin uit elkaar geslagen. Een ander deel, dat ooit op een haar na een van onze kleuters verpletterde, hadden we veiligheidshalve al opzij gezet.

Wie van jullie denkt te weten wat ik bedoel? Wie het goed raadt mag onze complete verzameling LP's hebben, de laatste darlings die van T nu eindelijk weg mogen....

Op vakantie!

Wij gaan twee weekjes op vakantie naar Duitsland. Pien is er helemaal klaar voor, maar is ook wat onrustig door de ongewone bedrijvigheid in huis. Ze heeft veel aandacht nodig en huilt zichzelf in de armen van Peter in slaap. Kunnen wij nog even rustig verder inpakken!

Baan!

Esteban heeft een baan aangeboden gekregen als senior-scientist bij Bio-Rad, een van de vele biotech bedrijven in de Bay area. Loes en hij zijn in de wolken. Met des te meer zelfvertrouwen kan hij nu zijn promotie tegemoet zien. Die vindt plaats op maandag 20 september om 14.30 in de aula in Delft. Iedereen die wil/kan komen is welkom!

http://www3.bio-rad.com/B2B/BioRad/br_corp.jsp?loggedIn=false&country=HQ&lang=English

Diplomauitreiking Julia

In een bloedhete aula heeft Julia vandaag haar diploma uitgereikt gekregen. Alle kandidaten werden één voor één verzocht om plaats te nemen op een mooie rode stoel, waarna ze met een persoonlijk woordje van de mentor uitgewuifd werden. Met Artur ging het al niet anders.

Kat of Hondepoll

Hondenfamilie...

Klamboe

Van Toon en Beppie gekregen voor mijn 30e verjaardag: een mooie, grote klamboe. Zodat we in het warme weer heerlijk met de slaapkamertevenstuindeuren open konden slapen, zonder te worden gestoord door ongenode gevleugelde gasten.

De klamboe houdt inderdaad alle insecten tegen. Maar vanacht hadden wij wel ineends de kat van de achterburen in onze slaapkamer op bezoek!

rara, waar ben ik?

rara, wíe ben ik?
(let op detail: het kleine oranje potloodje in haar hand)

Gillian and What the...

Lang geleden, had het bentje zijn/haar eerste concert (en laatste, Benson en Eric zijn met de vogels mee weg-gemigreerd). Er is ook een studio opname ergens in de maak, maar dat zal nog wel een paar maanden duren.

Dit is Katelyn's favoriete liedje (let op haar jump-start).

Koolmees volgnummer 17

Zojuist gebeld met Vogelasiel De Wulp, om te horen hoe het met onze koolmees ging. "Prima!", was het antwoord. Hij verblijft momenteel in een speciaal voor jonge vogels ingerichte "babykamer" (!) bij een "pleeggezin". Daar wordt hij handmatig gevoerd. Als hij groot en sterk genoeg is, gaat hij terug naar de voliere van De Wulp om te leren hoe hij zijn eten in het wild kan vinden. Lukt dat, dan wordt hij uit gezet.

Ik mocht gerust nog eens navraag doen. Of ik dan wilde verwijzen naar "24 juni 2010, Koolmees volgnummer 17".

Geen lassiedaad, maar wel een mooi resultaat

Een werkverslag.

De uitspraak van het Gerechtshof 's-Gravenhage d.d. 7 oktober 2009 in een van mijn familierechtelijke zaken is op internet gepubliceerd!

Klik op http://zoeken.rechtspraak.nl/ResultPage.aspx, type "E.M. Bevers" in het vakje achter "Tekst" en kies uit de gevonden treffers de tweede uitspraak (LJN: BK2703). (De eerste treffer betreft overigens ook een van mijn zaken, bij mijn vorige werkgever, maar is tegelijkertijd een van mijn zeperds, dus daar wijs ik jullie hierbij slechts terloops op....).

De overwegingen 4. en 5. van het hof Den Haag, over de bevoegdheid van het hof, zijn zelfs nagenoeg één op één afkomstig uit mijn pleitnota!

Het was ook wel een sappige zaak, over de vermiste/ontvoerde zuster van mijn cliëntes. Maar de uitspraak van het hof, dat mijn cliëntes voortaan bewindvoerder zijn over de goederen van hun zuster, in plaats van de echtgenoot van hun zuster, is met name in juridisch opzicht interessant en bijzonder. Nog niet eerder week het Gerechtshof Den Haag af van de wettelijk bepaalde volgorde van personen die tot mentor/bewindvoerder kunnen worden benoemd (te weten: eerst de echtgenoot, dan de ouders en dan pas een broer/zus).

Groetjes,
Emma