Domme domme's

Peter vertelt over een extreme wedstrijd waarbij mensen de Nijl afzwemmen vanaf de Victoria Falls. Lonneke: "En waar beginnen ze dan? Boven of beneden?"

Pien: "Ik ga zo even een plasje doen op de zee, hè?!"

Lonneke: "Ik heb een goed idee: we gaan zo even slapen en dan in de zandbak."

Pien: "Ik heb een goed idee: we gaan eerst in de sabbak!"

Jeppe is een heel tevreden mannetje. Waar en hoe je hem ook neerlegt of -zet, het maakt hem niks uit, hij lacht altijd. Maar de laatste tijd is hij wat huilerig.

Lonneke: "Hij heeft waarschijnlijk last van zijn buik... of van een eigen mening..."

Edouard en Pien fietsen langs het huis van Els en Hub. Edouard vertelt aan Pien: "Hier wonen de papa en mama van Wendy." Pien denkt even na en vult dan aan: "En van BroembroemThijs!"

Peter zegt tegen Pien dat hij even gaat douchen. Pien zegt streng: "Ook even seren!"

Buiten komt een groepje gakkende wielrenners voorbij. Pien steekt een vingertje op en roept: "Oh! Malle miertjes!" (meneertjes)

Pien wil mama's schoenen aan. Lonneke: "Maar waar moet ik dan op lopen?"

Pien: "Oppe bloete tiene!"

Pien wil graag vriendjes. Ze heeft heel veel zin in vriendjes. Met worstje. (frietjes met frikandel)

Bij het naar bed gaan bedenken we wie er ook allemaal gaan slapen. "Vennie en BroembroemThijs, en Apa en Ama, en Oepa en Oema, en Rieroen en Esje en Lisa en Venke enneh ..." *stilte* "... eh ... angere Venke!"

Pien verdeelt alles eerlijk: "Jeppe vinne Oema lief, ikke vinne Oepa lief!"

Pien wil heel graag in de puppy. (buggy)

Jeppe worstelt zich 's nachts altijd onder zijn deken uit en daarom krijgt hij, nu de nachten kouder worden, een slaapzak aan. Pien slaapt tegenwoordig in het grote bed (een hoogslaper) onder een heel groot dekbed, maar toch wil ze ook graag een 'slabak' aan!

Pien is heel netjes. Ze gooit alle afval in de 'bulleprak'.

Zonder helm!

Als je maar 2 dagen in New York bent, wat kun je dan het beste doen om zoveel mogelijk van Manhattan te zien? Een skateboard huren in het hotel? Mmm, nou nee, dan neemt een Hollander toch maar liever de fiets!

Hier de mail van Toon na afloop naar het thuisfront:

Beste landgenoten,
In de derde versnelling - want je moet je wel aanpassen aan het autoverkeer - vandaag van downtown naar uptown gefietst, anderhalf uur heen en terug plus museumbezoek. Je ziet op de foto van 5th Avenue, genomen door een passant, dat ik als eerste ben aangekomen bij het stoplicht, haha! Het lijkt niet druk, maar dat was het wel!! Ik heb geslalomd en geaccelereerd om de naar rechts afslaande taxi's en ander verkeer te ontwijken. Ik fietste ook gewoon tegen de verkeersrichting in, bijvoorbeeld op Broadway. Ik vroeg een agent of ik dat wel mocht. Nee, eigenlijk niet, maar dit is NY en dan mag het wel, fiets maar gewoon door, maar take care!

De foto op scherm (Time Square) heb ik zelf genomen! Ik heb de fiets voor morgen ook weer gereserveerd. Het is echt een sport en een bijzondere ervaring!

Wooden Ships

Voor wie het leuk vindt om een keer bij een optreden van mijn bandje Wooden Ships te zijn (Erik, ik reken op je!): je bent van harte welkom op zondag 30-september a.s. tussen 16.00 en 18.00 uur (aperitiefje!) in De Zeester (binnenvaartschip in de passantenhaven Nijmegen). Onze liedjes gaan over alle vrolijke dingen waar gezonde 50-plussers zich mee van de straat houden, zoals burn outs, depressies, relatieproblemen, dagelijkse frustraties, vervlogen dromen en kansloze liefdes. Het hele repertoire beslaat inmiddels ongeveer 24 uur non stop muziek, maar vreest niet: we houden het op twee setjes ellende van een half uurtje. Bovendien is er op het schip een troostrijke bar aanwezig.

Taule wordt Thuis

Je spullen naar Frankrijk verhuizen is eigenlijk ongeveer hetzelfde als van Oudenbosch naar Raamsdonksveer verhuizen. Je ruimt eerst gigantisch op. En dan ook echt gigantisch. Alles wat je niet meer hebt, hoef je niet te verhuizen. Wij ruimden alles weg op drie manieren. Een enkele chantage: als jullie het mannetje niet nemen, gooien wij het weg. Het mannetje is een beeld in de tuin dat tot het erfgoed van de Van Dongens behoort. Een beetje verkopen: onze koper wilde wel een paar kasten en zo overnemen. Heel veel weggeven: wie wil een bankstel, een wasmachine, een fiets? Weggeven gaat ook heel goed op marktplaats.

Toen we nog maar een half huis over hadden, hebben we Hans van Errotrans met zijn maatje Koen en met zijn vrachtwagentje laten komen. Daar gaat 19 kuub in. Elk kubieke cm was gevuld met ons huishouden. De auto zat vol  electronica en de aanhanger was gevuld met 'tuin'. Zo reden we naar het zuiden. Hans en Koen leegden de vrachtwagen in ruim een uur en bleven nog twee dagen vakantie vieren. Wij hebben daarna nog een beetje opgeruimd om dan ook weer terug te keren naar Oudenbosch.

Daar leverden we het huis op en namen poes Moby mee. Die werd al jammerend in één rit van 13 uur naar Taule gereden. Hij is nu al vijf dagen aan het bijkomen en aan zijn nieuwe omgeving aan het wennen. Hans en Koen hebben de grote bank van Roelof boven in de woonkamer gezet en daar ligt de poes nu dankbaar op. Toch een stukje thuis voor de arme Moby, die verder schrikkerig en onzeker tussen de opgestapelde rekken, dozen en tig andere spullen loopt. Maar op de bank voelt hij zich veilig en slaapt daar de dagen weg.

En, vraagt iedereen, hoe bevalt het om daar te wonen? Nou, we wonen hier niet. We kamperen deels in de annex, deels in het hoofdhuis. Want er moet nog heel wat afgebouwd worden. Wat nog eens extra bemoeilijkt wordt door het feit dat er dik 19 kuub spullen bij is gekomen. Ze staan grotendeels in de schuur/bijkeuken/eetkamer. Maar - helaas - toch ook wel in de rest van het huis.

Het werk is inmiddels al begonnen. In het 'bureau van Roelof', dat is de kamer naast de woonkamer op de eerste verdieping. De eerste steiger staat, de eerste emmer voegspul is geopend en de eerste afspraken met bouwvolk worden gemaakt. Roelof moet leren dat hij werk uit handen moet geven en dat is moeilijk. Maar vanwege zijn rug moet het echt.

Verder hebben we heel wat op het boodschappenlijstje staan. Een (oude) nieuwe auto voor mij, een kachel voor de woonkamer, vloerbedekking voor de slaapkamer (ligt er al in, soms gaat het heel snel). En natuurlijk heel veel gipsplaat, giboblokken, deuren, hout, verf, lijm, elektriciteitskabel, enz enz.

En er moet nog veel geregeld worden. We moeten een zorgverzekering voor buitenlanders aanvragen, de auto en aanhanger invoeren, een bedrijf zoeken dat de buitenkant van het huis voegt en het land van Yves zien te verwerven (nee, nog steeds niet).

Vanmiddag heb ik weer eens in mijn zwembadje gezeten. Het was dertig graden en in de zon zitten is nu eenmaal mijn doel. Dertig graden op 17 september. Zelfs Roelof deed een korte broek aan. We hebben geen spijt. We hebben de Jan Teunisstraat uit ons hoofd gezet en symbolisch van de navigator verwijderd. Thuis is nu Taule.

Klik op de onderstaande link voor de foto's. Soms werkt ie.
LINK

Nieuws uit Nieuw Vennep en Tilburg

Zeger heeft vorige week zijn eerste week op kamers beleefd. Hij had er al wel op een luchtbed tijdens de introductie week gelogeerd, maar afgelopen week was het helemaal ingericht. Dat was nog een hele klus: hij had een super kamer uitgezocht (20m2, achter het station, vlakbij centrum en kleine 10min fietsen naar de universiteit), maar het was een duidelijk uitgeleefde, vieze kamer.

De bedoeling was dat we hem samen zouden opknappen na zijn intro-week. Wat bleek - hij had meteen al colleges. Daarom een logeeradres geregeld (nogmaals DANKJEWEL A3n!!!), en elke morgen ik aan de klus, Zeger naar college. Hij hielp uiteraard na zijn colleges mee. 4 dagen schuren, schoonmaken en verven, dan met Pauwel een dag laminaat leggen en zaterdags verhuizen (zie foto - spullen in het busje, het vertrek is nabij...). Zondag nog de laatste dingen opgehangen en toen begon het studentenleven. En zover ik kan zien bevalt het prima: interessante colleges, leuke studie- en huisgenoten, al flink aan het sporten en druk met een hoop andere activiteiten.

Voordat Zeger zijn kamer introk, kwam hij in zijn oude omgeving nog even zijn zus aanmoedigen bij haar eerste 10km hardloop-wedstrijd. Haar doel - minder dan een uur. En dat bleek een makkie: madam liep zo maar even 52min 42sec. Ze blijkt 12de in haar categorie (vrouwen tot 35 jr), echt een super prestatie voor deze pas 15 jarige!

Niet lang meer!
Nog even geduld!

Domme domme

Eten bij opapa, bij wie we toch vaak vlekken op z'n blouse zien:
"Pa, ik ga m'n servet voorhangen, anders knoei ik misschien wel."
"Ja, doe maar."
"Lijkt me voor jou ook geen gek idee, anders heb je straks vlekken op je blouse."
"Nee, dâ gebeurt nie."
"Maar..."
"Onmogelijk!"
Opapa houdt het inderdaad droog bij de soep en de hoofdprut, maar bij het toetje gaat ie voor de bijl.
"Je hebt geknoeid, pa."
"Dâ kan niet!"
"Ik veeg het even op een servetje. Zie je?"
"Verrek."
"Weet je pa, soms vraag ik me wel eens af, van wie ik toch mijn eigenwijsheid heb."
"Nou...van mij in elk geval nie!"

Huisgenoten

Wij wonen sinds november in ons huis op de berg. Aanvankelijk met z'n drieën, een week later met z'n vieren. In de wintermaanden deelden wij het huis ongewild met een koppeltje muizen. Omdat deze huisgenoten niet netjes gebruik maakten van de wc of luiers, zoals wij allemaal wel deden, maar hun keutels her en der in de box, kinderstoel en babybedjes achterlieten, schaften wij een viertal muizenvallen aan. Behalve onze duimen bij het spannen van de vallen, werd er niks geklemd en werd de pindakaas er gretig afgegeten zonder dat er ongelukken gebeurden.

Vervolgens gingen wij, op advies van huisgenoten van andere muizenbeesten, over op gifkorrels die we in de ongebruikte la onderin de box strooiden. Dat gaf nogal eens verbaasde reacties: "Gooien jullie het gif onderin de box?!" Maar het had wel effect. We vonden een dode, stinkende muis in een boodschappentas, de korrels vonden gretig aftrek en een tijd lang renden er geen muizen door de kamer als we 's avonds tv zaten te kijken.

In de zomermaanden vieren de muizen vakantie in hun buitenverblijf. Ze rennen langs de muren van het huis, hebben holletjes door de hele tuin, maar komen niet binnen.

Maar de winter zit er weer aan te komen. Waar Pien geen interesse toonde voor de geheimzinnige la onder de box, kan Jeppe er niet vanaf blijven. Een giftige maaltijd voor onze ongewenste huisgenoten, is dus geen optie meer. Tijd voor een andere oplossing.

De oplossing is afgelopen zaterdag gearriveerd: twee jongens uit het asiel. De halfbroertjes Bunzing en Vosje, door Pien omgedoopt tot Kinsie en Siepie. De heren brengen hun dagen door onder de bank of, als de kinderen op bed liggen, op de bank, in de kast, op onze schoot, in de kinderstoel, op de tafel, achter de plant, onder de stoel, op de vensterbank en in de box. En nou maar hopen dat ze iets minder bang zijn voor muizen...

Domme domme

Pien bekijkt een reclamefoldertje. Ze bewondert een balletdanseres met een tutu. "Mooie luier!"

In het winkelcentrum komt een meneer op een scootmobiel voorbij. "Wat is dat?" vraagt Pien.

""Dat is een scootmobiel, Pien. Kan jij dat zeggen, scootmobiel?"

Pien denkt even na en zegt dan "snoephelikopter!"

Pien mag met Apa mee naar de speeltuin. Apa moet eerst nog even naar de wc. Pien moppert tegen Ama: "Apa is wel lang op de zee!"

Als de speeltuin dicht gaat, is Pien nog helemaal niet klaar om naar huis te gaan. Voor op de fiets klaagt ze tegen Apa: "Piene vindte wel jammer. Piene beetje sielig!"

Domme domme

De kinderen van de buren zijn in de tuin aan het overleggen wat ze gaan spelen. De kleinste, een pittige en slimme tante,  weet wel wat met haar piepstemmetje: "Beachvolleybal!" De anderen wijzen dat heel serieus af: geen strand beschikbaar. Maar de kleine weet gelukkig nog wel iets anders: "Rolstoeltennis!"

Air Crash Investigation

Lag me daar toch opeens een houtduif voor het huis op het kiezelplaatsje. Echt een groot  beest en erg dood. Hoe kon deze Antonow onder de stadsvogels daar neergestort zijn? Wat had tot deze trieste afloop geleid? (spannende muziek) Al snel ging de blik naar boven, want daar moest het beest toch vandaan zijn gekomen. Serene rust op de gevel, niets te bespeuren, tot... het oog viel op de dakkapel... hoog boven de grond... (hier even eruit voor de reclame) Houtduiven zijn goede vliegers. Als je het plompe beest bekijkt, snap je niet hoe het kan en als je een dooie hebt moeten opruimen, snapt je het al helemaal niet. Dat beest weegt zeker een kilo. (zo, dat was de info, weer even muziek) Een dode houtduif ligt op het kiezelplaatsje. Hoe is dat zo gekomen? De gevel wordt geinspecteerd en... op het raam van de dakkapel is een duidelijk afdruk waarneembaar. Maar... is die ook van de onfortuinlijke duif? En... waarom zou een duif tegen raam van de dakkapel vliegen? Hij... kan er toch ook... overheen? (aanzwellende muziek, dan weer reclame)

Het onderzoek naar een neergestorte houtduif leidt naar het raam van de dakkapel. Daarop is een duidelijke afdruk waarneembaar, maar is deze ook van de duif? De afdruk wordt zorgvuldig geanalyseerd. Stapje voor stapje wordt het plaatje duidelijk: de afdruk van de vleugels, de kop en de landingsgestel. Alles wordt zorgvuldig nagemeten en past precies. Een houtduif  is hier in volle glijvlucht tegen het raam gevlogen. Maar er is nog meer te zien... Duidelijke sporen van een ontploffing aan de onderkant... (dramatische muziek, reclame; NB: nu even geen producten als Heinz sandwichspread) OK, genoeg, hier aangekomen zapp ik uit verveling altijd weg. Bovendien weet ik de uitkomst al lang: dit is de Heilige Geest, stralenkrans en al,  die 'm dus gegeven heeft.

Het derde bedrijf begint!

Na 11 jaar wachten op 3 van de 54.000 jaarlijks beschikbare kaartjes, werden Adrienne, Toon en ik deze zomer dan eindelijk toegelaten tot het Walhalla voor Wagnerliefhebbers, het Festspielhaus op de Grüne Hügel in Bayreuth, waar ieder jaar in augustus de Bayreuther Festspiele gehouden worden.   


Richard Wagner ontwierp dit theater zelf en opende het in 1876 met zijn 4 avonden durende, magistrale Der Ring des Nibelungen. Zelf hadden we 5 dagen voor ons avontuur uitgetrokken: 2 voor een rustige heenreis, 1 voor de terugreis, 1 dag om in Bayreuth rond te kijken en 1 dag voor de voorstelling zelf, de Lohengrin, een fenomenale opera over de Zwaanridder die de in nood verkerende Elsa van Brabant komt helpen, met als voorwaarde dat ze hem niet naar zijn naam mag vragen. En dat loopt natuurlijk slecht af.

Het theater is berucht om zijn eenvoud: zo'n 1500 toeschouwers  zitten opeengepakt op de houten stoelen, sommigen zijn zo slim om een kussentje mee te nemen.

De Lohengrin-enscenering die op dit moment in Bayreuth loopt is ernstig bekritiseerd vanwege de keuze van de regisseur om de Brabanders in het verhaal als ratten voor te stellen. Er klonk dan ook volop boe-geroep direct na het vallen van het gordijn, dat dan weer wel gevolgd door een ruim twintig minuten durend klappen, stampen (de Duitse dames met hun hoge hakken op de houten vloer) en een luidkeels ge-bravo voor de, inderdaad, geweldige zangers.

In de pauze laat iedereen zich graag even op op het beroemde balkon fotograferen:

Daarna moet je wegwezen, want in tegenstelling tot andere theaters heeft het Festpielhaus geen gong of bel om de aanwezigen op te roepen voor het 1e, 2e en 3e bedrijf. In Bayreuth gaat zoiets in stijl:

Tot ver in het festivalpark, waar in de langdurige pauzes volop gepicknickt wordt, is een voor elke akte tot driemaal toe herhaalde oproep van de blazers te horen!

Nog maar eens een layout aanpassing

Ik kreeg geen nieuwe poll meer toegevoegd, en dacht prompt dat dat door de kolibri(e)s kwam.  En er werd nogal geklaagd over de vorige layout, dus heb ik maar weer eens een random andere ingezet.  Nieuwe klachten zijn welkom als commentaar.

De poll werkt nog altijd niet trouwens.  Het zit ergens bij google/blogger fout.

autopoll

Oh well, duurde een maandje langer omdat Meneer Sukkel op vakantie was.  Met de auto wel te verstaan.

Vakantiegangers in Taule

Edouard stuurde wat vakantiefoto's naar het thuisfront. Er werd duidelijk genoten in Taule! Zo werd er heerlijk gegeten, zowel buitens- als buitenshuis. Op de linkerfoto vermoed ik rauwe wortel als hoofdgerecht en een grote, witte steen toe:

 

Er was even sprake van wat spanningen; een deel van de familie werd verbannen naar een tentje in de tuin:

Maar vuur doet alle harten smelten, en al snel was het weer gezellig en onrustig in Taule:

En ondanks de nachtelijke, vurige avontuurtjes, werd er ook nog heel sportief gefietst. Bergop!

En dan werd er nog wat inspiratie opgedaan voor thuis. Wij verwachten bij thuiskomst...

... een levensgrote spiegel:

... een mooie nieuwe stoel:

... en binnen afzienbare tijd een oude, stenen brug in de tuin!

Van de site...

Pien ziet op facebook een foto van de stoere mountainbike-benen van Merel en roept enthousiast: "Aardappels!"

Domme dommes

Pien verheugt zich enorm op het avondeten. Ze heeft wel zin in 'poenekakken'!

Onze auto boft maar dat we bovenop de berg wonen! Hij mag steeds naar beneden over de 'glijbaan voor de auto', aldus Pien.

Pien slaat thuis haar handen tegen haar wangen en roept: "Oh my god! Wie wie wie!" We ontdekken later dat ze dat op het kinderdagverblijf heeft geleerd. 'Wie wie wie' is het brandalarm dat een keer per maand getest wordt.

Pien is heel stellig: dat is geen koe, dat is een 'kavlaf'! Als we om bevestiging vragen "een kavlaf, Pien?", antwoordt ze "neehee, een kalluf, natuurlik!"

In de auto klinkt het adagio assai (langzame deel) uit het 5e pianoconcert van Ravel op de radio. Pien: "Lekker liedje!"

Piens jas hangt aan de 'hangstok'.

Peter: "Ga je mee tandjes poetsen, Pien?"

Pien: "Neehee! Ikke niet!"

Pien probeert iets ergens in te krijgen. Wij zijn allemaal druk bezig, en hebben dus geen idee wat ze aan het doen is. We horen haar mopperen. Even later komt haar frustratie delen: "Ik lukt niet, mama!"

Zebbie en de rothond

Zebbie heeft een bestest friend, hij heet Tim. Samen mogen ze, op warme dagen,  in een riviertje vlakbij zwemmen. Baasje Peter en Vrouwtje A3n staan naast het bruggetje en gooien  tennisballen in het water totdat ze op zijn en niet meer terug worden gebracht. Ze hebben het goed naar hun zin, met z'n viertjes. Totdat een man over het bruggetje komt met zijn hond aan een lang touw. A3n nodigt hem uit om mee te komen spelen, en dat doet ie meteen: hij springt van het bruggetje en grijpt Zebbie bij haar nek en duwt haar onder water. Het duurt maar even, Zebbie weet te ontsnappen. A3n is boos, maar de eigenaar van het valse geval is nog bozer: waarom zijn onze honden niet aangelijnd? Er ontstaat een discussie, en intussen valt de valserik Zebbie opnieuw aan. De man moet daardoor van het bruggetje afspringen. Het komt blijkbaar niet in hem op om het lange touw wat op te rollen! Vriendje Tim steekt geen poot uit om Zebbie te helpen. Hij is tenslotte al een bejaarde heer van over de tien. Het scheelt echter niet veel of er ontstaat een gevecht tussen Baasje Peter en baasje X. Dat ziet A3n niet zo zitten, 2 vechtende mannetjes plus een valse rothond. Ze vraagt X om weg te gaan. X vertrekt met de mededeling dat hij de politie zal bellen. A3n zegt dat dat prima is, ze heeft de politie ook het een en ander te melden. Zebbie wordt vluchtig onderzocht, er is zo te zien niks aan de hand, ook al loopt ze een beetje vreemd. De volgende ochtend blijkt ze toch gewond te zijn, een wond in de lies en eentje op haar rug. Snel naar de dierenarts. Meteen een spuitje penicilline en een spuitje pijnstiller. Plus pillen voor de rest van de week. Een angstige week, Zebbie wil aanvankelijk niet eten en drinken. A3n voert haar vanuit de hand, en water via een lepel.
Na een dag of 5 is ze weer beter. Ze speelt weer, is weer stout met Andie en Robbie, komt haar piepbiefstuk brengen, blaft tegen andere honden, jaagt de duiven weg en bedelt om koekjes. Ze heeft zelfs alweer een tik gehad!
Weet je waar A3n nu nog verdriet om heeft? Nee, niet de 85 euro voor de dierenarts. Maar toen Zebbie kon ontsnappen, rende ze over het bruggetje naar Baasje Peter. Niet naar Vrouwtje A3n.

Zet maar gewoon wat foto´s op de blog

Erik en Katelyn zijn in Nederland (geweest).

Zeger op de diploma-uitreiking

Merel in het voorprogramma van de diploma-uitreiking

Katelyn en Erik zijn in Frankrijk (geweest)

Moby verhuist begin september naar Frankrijk. Roelof-jan en ik ook.

Fijne vakantie!

Domme domme

Pien is behoorlijk vol van zichzelf. Als ze na het tandenpoetsen weer beneden in de kamer komt, roept ze: "Hallo mama, leuk hè, ik ben er weer!"