Domme dommes

Pien wil een paté trui aan. Geen idee wat dat is, dus Lonneke suggereert om 'm zelf maar even te pakken. Pien pakt een zachtroze trui uit de kast.

Er ligt een stukje tomaat met een gat op Piens bord. Ze geeft het snel weer terug: "Ik vind dat gat niet lekker!"

Een lekker lui ochtendje met z'n vieren in bed. Jeppe kruipt over Pien heen, die kan dat niet waarderen. "Niet op mij leuningen, Jeppe!"

Pien maakt een grap voordat ze naar bed gaat. "Jij hebt zeker je grapjas aan?" vraagt Lonneke. Pien kijkt even omlaag en zegt: "Nee, mijn toewama!"

Pien wil niet mee onder de douche, want dat is 'hete herrie'.

Pien wil iets waarvan ze weet dat ze er eigenlijk nog te klein voor is, dus voegt ze meteen toe: "ik ben namelijk al groot!"

Pien is druk in de weer. Ze heeft haar handen vol. "Cadeautje voor Melanie," mompelt ze.

Lonneke: "Wat lief, heb je een cadeautje voor Melanie? (leidster op het kinderdagverblijf) Wat krijgt ze?"

Pien laat zien wat ze in haar armen heeft: de portemonnee van Peter en de autosleutel. Daar zal Melanie blij mee zijn!

Pien gaat mee buiten de was ophangen. Er staat een lekker briesje en Pien merkt dat meteen op: "Hee, het windt een beetje!"

Domme domme van Matthias

De nieuwste aanwinst in de familie is nog niet bijzonder actief op domme-domme-gebied. Sterker, het blijkt nog een hele kunst hem wakker aan te treffen! Wel was uw reporter er getuige van hoe hij bij zijn allereerste bezoek aan het consultatiebureau met een sierlijke waterstraal de werktafel van de dokter meende te moeten inwijden.

Domme domme

Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, dus op de fiets en in de auto krijgt Pien verkeersregels aangeleerd. "Kijk Pien, het is rood, nou moeten we wachten tot het groen is." Als we denken dat ze het door heeft, mag ze dat bewijzen: "Kijk Pien, het is rood, wat moeten we nou doen?"

Pien: "Wachten tot het blauw is!"

twilight zone

Eindelijk zie ik weer eens een momentje om op de blog te komen. Wat is er weer veel moois bijgekomen, zeg! (dit is een knipoog naar Beppie).

Laat ik ook weer eens een stukje plaatsen.

Onze kat is overreden (andere knipoog naar Beppie). We zijn er wel verdrietig om, maar hoezeer schrik je als je dan toch ineens iets ziet bewegen... 

We hebben het goed in ons nieuwe huis. Het vorige is inmiddels verkocht. Waar we nu wonen is de rust al helemaal neergedaald. We voelen ons gelukkig in aanwezigheid van... 

Een beschermheilige?

De geest van een vorige overleden bewoner?

De heilige geest zelf?

Af en toe schrokken we ons rot als hij weer eens van onder de tafel naar boven steeg. Of zomaar om een hoekie tevoorschijn kwam. Maar nu, nu zijn we er wel een beetje aan gewend.

Kijk ook maar eens naar het filmpje. 

Het gaat niet om Femke die voor zichzelf een boekje op de bank zit te lezen. Of om Es en Marijntje die gezellig aan tafel hun boterhammetje opeten en samen een beetje kletsen. 

Ik hoop dat jullie hem ook kunnen zien en het niet iets paranormaals is wat ik me maar inbeeld.

 

Wonen als Margriet in Frankrijk

J'habite à Taule, zeg ik in ons dorp. En buiten het dorp zeg ik: J'habite à Courrensan. Het is eigenlijk hetzelfde als de afgelopen twee jaar. Maar het gevoel is heel anders. We hebben nu een echte toekomst hier. We zullen straks wonen in het werk dat RJ nu doet.

Sinds we definitief hier zijn, zijn onze dagindeling en onze werkzaamheden ongeveer hetzelfde gebleven. Roelof-jan werkt hele dagen in het hoofdhuis en ik doe het huishouden en de tuin. Ondanks het feit dat we nu stinkrijk zijn, blijven we zuinig met de uitgaven voor dit huis. Ooit zullen we het verkopen en dan willen we niet teveel verliezen.
Heel soms werken Roelof-jan en ik samen. Als een plank te lang is, houd ik het uiteinde even vast. Ik help mee de gipsplaten naar boven de sjouwen (via het balkon, het valt wel mee). Ik houdt de gipsplaten vast als RJ schroeft. Ik heb RJ geholpen de satelietschotel opnieuw uit te richten, als tegemoetkoming heb nu tijdelijk een tvtje met de BBC op de slaapkamer. Eigenlijk zou RJ een maatje zoeken om hem te helpen. Eigenlijk wel, ja.

Niet zuinig was de aankoop van een kachel. Iemand is bij ons komen kijken en heeft onze plannen helemaal op zijn kop gezet. We wilden een simpele kachel voor de woonkamer, die samen met de kachel in de keuken zou worden aangesloten op de schoorsteen. Maar dat mag niet, twee kachelpijpen in één schoorsteen. Hij overtuigde ons van zijn alternatief, eigenlijk hadden we geen keuze. We krijgen nu een inbouwkachel, die drie ruimtes gaat verwarmen: de woonkamer rechtstreeks en via twee buizen ook de keuken en het bureau van RJ. De kachel wordt ook helemaal ingebouwd, dat is wel een beetje jammer van onze rustieke schoorsteen - die overigens ook niet echt een beauty is.
Ze komen over een maand of zo de kachel plaatsen. Eerst moet er een gat in de vloer van de kamer (voor de buis naar de keuken) gemaakt worden. Gezien de dikke laag bewapend beton + isolatie die daar ligt een afschuwelijk karwei.

 Al een hele tijd dans ik met mijn nieuwe oude autootje door het landschap. Zij volgt de hobbels in de wegen erg enthousiast, vandaar dat dansen. Ik ben er supertevreden mee, lekker klein, makkelijk op de smalle weggetjes hier en goed te parkeren. Zelfs Roelof vindt het leuk om erin te rijden.

We hebben twee offertes gevraagd voor een 'hangar annex schuur'. Het hangargedeelte is voor het parkeren van auto's en de aanhanger. De schuur is voor alle tuinspullen bedoeld. Het duurt nog even voordat hij gebouwd wordt, we moeten toestemming vragen via de gemeente. Het formulier ligt al klaar.
Roelof is gaan praten (lees: drinken) met Yves, dat is de man die ons het terrein achter onze tuin verkoopt. De schuur is op zijn terrein gepland, we willen het onderhand bezitten. Maar het is vendange (wijnoogst), dus hij heeft er nu geen tijd voor. Maar als dat voorbij is, belooft hij, dan komt het in orde. Ik geloof helemaal niks meer.

Samen hebben we een privéles Frans gevolgd van een mevrouw die in Eauze op de 'volksuniversiteit' ECLA les geeft. Maar we zijn teveel verwend door Corrie, onze vorige lerares. We hebben besloten dat Roelof zijn lessen schriftelijk voortzet bij Corrie, hij wil namelijk vooral leren schrijven. Ik wil juist leren praten en ga me daarom wat meer mengen onder de Fransen. Op de ECLA Frans volgen is geen optie, daar zijn we 'te goed' voor. Leuk toch!

Daarom ben ik op de ECLA gestart met een cursus (atelier noemen ze het) botanie. Het is een groep van ongeveer acht vrouwen en één man die samen lokale planten heel goed bekijken en bespreken. De leidster brengt een tas met één soort onkruid mee en wij kunnen aan de slag. Determineren, naamgeving, voorkomen, gebruik en plantenfamilies komen aan de orde. Maar ook alle kletskoek uit de buurt. Ze lijken het leuk te vinden dat ik meedoe, ze praten langzaam en duidelijk als ze zich tot mij richten en verbeteren vriendelijk mijn Frans. Ik leer dus drie dingen tegelijkertijd: determineren, de lokale roddels en Frans. Gelukkig zijn plantennamen voor een groot deel in Latijn, ik zoek dan in mijn flora de Nederlandse naam op en de gegevens en ik kan dus leuk meedoen. Afgelopen donderdag hebben we de Donzige Klis gedaan, een distel.

Onze derde huisbewoner, poes Moby, heeft zijn draai wel gevonden. Een heel groot deel van de tijd brengt hij door op de bank in de woonkamer. Toen hij daar eenmaal goed aan gewend was, kwam het gevaarlijke moment. De buitendeur werd opengezet. Aarzelend stapte Moby de zon in. Maar al snel werd hij blij, zelfs een ietsje te blij. Hij liep de eerste dag al een rondje rond het huis en wij zaten in paniek te wachten. Daarna weer gauw binnen. De tweede dag liep hij weg. RJ er achteraan, hij was al op het pad naar Courrensan (voor de kenners), drie- vierhonderd meter van huis. RJ heeft hem teruggelokt. Maar hij was zelf ook wat geschrokken en sindsdien blijft hij dicht bij huis. Als dank kreeg hij een poezendeurtje, en nu mag hij dus altijd buiten, ook 's nachts. Hij is wel erg aanhankelijk geworden, loopt ons na en wil op schoot zitten. Gisteren had hij een slang ontdekt. Hij mauwde dan als een gek, dus wij kwamen kijken. Al die belangstelling en een stok in zijn nek werd de slang teveel dus hij kroop onder de stenen. Maar Moby zal zelf moeten leren dat hij van slangen af moet blijven. Ze zijn bijna nooit giftig hier, maar ze kunnen lelijk bijten.

Ik kan nog een beetje opscheppen over het mooie weer, maar leven als Margriet in Frankrijk heeft ook nadelen. We zaten een paar dagen zonder telefoon en dus ook zonder internet. Een reparateur vond het probleem in een stel wrakke kabels ergens bij de buren (le Castellan). Hij was een wonder dat het tot nu toe gewerkt had. Onze internetverbinding deed het een tijdje fantastisch, maar nu is zijn reparatie waarschijnlijk ook uiteengewaaid. Over deze blog en de foto's heb ik uren gedaan,

maar toch zijn  hier de foto's.

Hé! Alweer een fijne plek om in te zittten!

Al eerder toonden we deze Haagse dame, uiterst comfortabel gezeten in een lege bloempot in de tuin. Ja, mevrouw is een heuse inzitter gebleken.

Pak een doos uit, draai je om en hé, wie zit daar ineens in?
Zet ergens een lege tas en hop, daar zit ze al.

Dat ze ook hierin zou plaatsnemen was dus te voorspellen. Kwestie van 10 seconden wachten.

De Berging

Ik heb bij de gemeente (zijn wij dat niet met z'n allen?) vergunning aangevraagd om een bijkeukentje te bouwen aan de keuken. Alleen moet ik het een berging noemen, dan vindt de gemeente het wat sneller goed, volgens de man die een mooie tekening heeft gemaakt à raison van 350 euro. Dat vond ik best een hele som toen ik hoorde dat ik helemaal geen vergunning nodig had als ik maar een meter van de voorgevel wegbleef. Geen 99 cm (dat heb ik geprobeerd) maar een hele meter. Uiteindelijk koos ik er toch voor om een vergunning aan te vragen, à raison van 500 euro, omdat ik dan een doorgang blijf houden tussen de buurman (waar vroeger Geurts woonde, dus) en mijn huis.
Die vergunning kon wel verleend worden, kreeg ik vorige week te horen, mits ....
En in die mits zat 't 'm dus! Ik brachts MITS naar Jan de Bouwer en die gaf mij advies voor mijn antwoord aan de Welstandscommissie. Dat advies luidde ongevoor zo:
Wè zèn dè doar vor verrekkusse dokusse! Wè hèn ze nou wirres verzonne tusse de koffie en durren middagbotterham! Ze zèn zikker blint omdè ze teveul ut 't roam hebbe zitte glure, die mislukte orchitecte! Gewòn teveul tèd hèn ze doargiendswijd en ze mèène dè ze dan zo'n mèdje az gij duronder kunne lulle. Nooit unne hoamer in dur haand gehad en ze mèène dè ze alles better weete. Ze moesse ze gelijk ammal opvatte en verplicht us op de bouw nir te zette, en nie irder noar haus loate gòn tò dè ze minstens d'r haand vull hèn gemokt, de godverdommese smirlappe.

Dè ging zo nog een tijdje door, Jan woont in Gemonde en soms moet ik aan zijn dochter vragen wat hij nou precies heeft gezegd. Maar goed, hij gaf aan wat er fout was aan de MITS, en ik ging thuis een brief schrijven. Dat ging dus ongeveer zo:

Geachte Welstandscommissie,
betreft aanvraag vergunning aanbouw van berging aan mijn huis, Essche Heike 3, Boxtel.
Graag wil ik reageren op de veranderingen die u voorstelt. Ik begrijp dat u het netjes zou vinden als de berging en het huis een geheel gaan vormen, en dat er dus vanaf het keukenraam tot en met de berging een en dezelfde muur moet komen, zodat men geen afscheiding meer ziet. Heeft de commissie echter rekening gehouden met de volgende punten?
En hierna volgen dus de bezwaren van Jan, die overigens IN ZIJN EENTJE huizen kan bouwen. Brieven schrijft hij echter nooit, dan roept hij zijn dochter, die dermatoloog is, erbij.

Nieuw lid van de familie

Geboren in Den Haag op 3 oktober 2012 om 4 uur 's ochtends: Matthias Miguel van Wijck, 3490 gram, zoontje van Emma en Miguel, hier op zijn allereerste foto:

 Alles goed met het kleine jongetje en zijn dolgelukkige ouders!

Student?

En wij maar denken dat er hard gestudeerd wordt in Tilburg...

Domme domme's

Peter vertelt over een extreme wedstrijd waarbij mensen de Nijl afzwemmen vanaf de Victoria Falls. Lonneke: "En waar beginnen ze dan? Boven of beneden?"

Pien: "Ik ga zo even een plasje doen op de zee, hè?!"

Lonneke: "Ik heb een goed idee: we gaan zo even slapen en dan in de zandbak."

Pien: "Ik heb een goed idee: we gaan eerst in de sabbak!"

Jeppe is een heel tevreden mannetje. Waar en hoe je hem ook neerlegt of -zet, het maakt hem niks uit, hij lacht altijd. Maar de laatste tijd is hij wat huilerig.

Lonneke: "Hij heeft waarschijnlijk last van zijn buik... of van een eigen mening..."

Edouard en Pien fietsen langs het huis van Els en Hub. Edouard vertelt aan Pien: "Hier wonen de papa en mama van Wendy." Pien denkt even na en vult dan aan: "En van BroembroemThijs!"

Peter zegt tegen Pien dat hij even gaat douchen. Pien zegt streng: "Ook even seren!"

Buiten komt een groepje gakkende wielrenners voorbij. Pien steekt een vingertje op en roept: "Oh! Malle miertjes!" (meneertjes)

Pien wil mama's schoenen aan. Lonneke: "Maar waar moet ik dan op lopen?"

Pien: "Oppe bloete tiene!"

Pien wil graag vriendjes. Ze heeft heel veel zin in vriendjes. Met worstje. (frietjes met frikandel)

Bij het naar bed gaan bedenken we wie er ook allemaal gaan slapen. "Vennie en BroembroemThijs, en Apa en Ama, en Oepa en Oema, en Rieroen en Esje en Lisa en Venke enneh ..." *stilte* "... eh ... angere Venke!"

Pien verdeelt alles eerlijk: "Jeppe vinne Oema lief, ikke vinne Oepa lief!"

Pien wil heel graag in de puppy. (buggy)

Jeppe worstelt zich 's nachts altijd onder zijn deken uit en daarom krijgt hij, nu de nachten kouder worden, een slaapzak aan. Pien slaapt tegenwoordig in het grote bed (een hoogslaper) onder een heel groot dekbed, maar toch wil ze ook graag een 'slabak' aan!

Pien is heel netjes. Ze gooit alle afval in de 'bulleprak'.

Zonder helm!

Als je maar 2 dagen in New York bent, wat kun je dan het beste doen om zoveel mogelijk van Manhattan te zien? Een skateboard huren in het hotel? Mmm, nou nee, dan neemt een Hollander toch maar liever de fiets!

Hier de mail van Toon na afloop naar het thuisfront:

Beste landgenoten,
In de derde versnelling - want je moet je wel aanpassen aan het autoverkeer - vandaag van downtown naar uptown gefietst, anderhalf uur heen en terug plus museumbezoek. Je ziet op de foto van 5th Avenue, genomen door een passant, dat ik als eerste ben aangekomen bij het stoplicht, haha! Het lijkt niet druk, maar dat was het wel!! Ik heb geslalomd en geaccelereerd om de naar rechts afslaande taxi's en ander verkeer te ontwijken. Ik fietste ook gewoon tegen de verkeersrichting in, bijvoorbeeld op Broadway. Ik vroeg een agent of ik dat wel mocht. Nee, eigenlijk niet, maar dit is NY en dan mag het wel, fiets maar gewoon door, maar take care!

De foto op scherm (Time Square) heb ik zelf genomen! Ik heb de fiets voor morgen ook weer gereserveerd. Het is echt een sport en een bijzondere ervaring!

Wooden Ships

Voor wie het leuk vindt om een keer bij een optreden van mijn bandje Wooden Ships te zijn (Erik, ik reken op je!): je bent van harte welkom op zondag 30-september a.s. tussen 16.00 en 18.00 uur (aperitiefje!) in De Zeester (binnenvaartschip in de passantenhaven Nijmegen). Onze liedjes gaan over alle vrolijke dingen waar gezonde 50-plussers zich mee van de straat houden, zoals burn outs, depressies, relatieproblemen, dagelijkse frustraties, vervlogen dromen en kansloze liefdes. Het hele repertoire beslaat inmiddels ongeveer 24 uur non stop muziek, maar vreest niet: we houden het op twee setjes ellende van een half uurtje. Bovendien is er op het schip een troostrijke bar aanwezig.

Taule wordt Thuis

Je spullen naar Frankrijk verhuizen is eigenlijk ongeveer hetzelfde als van Oudenbosch naar Raamsdonksveer verhuizen. Je ruimt eerst gigantisch op. En dan ook echt gigantisch. Alles wat je niet meer hebt, hoef je niet te verhuizen. Wij ruimden alles weg op drie manieren. Een enkele chantage: als jullie het mannetje niet nemen, gooien wij het weg. Het mannetje is een beeld in de tuin dat tot het erfgoed van de Van Dongens behoort. Een beetje verkopen: onze koper wilde wel een paar kasten en zo overnemen. Heel veel weggeven: wie wil een bankstel, een wasmachine, een fiets? Weggeven gaat ook heel goed op marktplaats.

Toen we nog maar een half huis over hadden, hebben we Hans van Errotrans met zijn maatje Koen en met zijn vrachtwagentje laten komen. Daar gaat 19 kuub in. Elk kubieke cm was gevuld met ons huishouden. De auto zat vol  electronica en de aanhanger was gevuld met 'tuin'. Zo reden we naar het zuiden. Hans en Koen leegden de vrachtwagen in ruim een uur en bleven nog twee dagen vakantie vieren. Wij hebben daarna nog een beetje opgeruimd om dan ook weer terug te keren naar Oudenbosch.

Daar leverden we het huis op en namen poes Moby mee. Die werd al jammerend in één rit van 13 uur naar Taule gereden. Hij is nu al vijf dagen aan het bijkomen en aan zijn nieuwe omgeving aan het wennen. Hans en Koen hebben de grote bank van Roelof boven in de woonkamer gezet en daar ligt de poes nu dankbaar op. Toch een stukje thuis voor de arme Moby, die verder schrikkerig en onzeker tussen de opgestapelde rekken, dozen en tig andere spullen loopt. Maar op de bank voelt hij zich veilig en slaapt daar de dagen weg.

En, vraagt iedereen, hoe bevalt het om daar te wonen? Nou, we wonen hier niet. We kamperen deels in de annex, deels in het hoofdhuis. Want er moet nog heel wat afgebouwd worden. Wat nog eens extra bemoeilijkt wordt door het feit dat er dik 19 kuub spullen bij is gekomen. Ze staan grotendeels in de schuur/bijkeuken/eetkamer. Maar - helaas - toch ook wel in de rest van het huis.

Het werk is inmiddels al begonnen. In het 'bureau van Roelof', dat is de kamer naast de woonkamer op de eerste verdieping. De eerste steiger staat, de eerste emmer voegspul is geopend en de eerste afspraken met bouwvolk worden gemaakt. Roelof moet leren dat hij werk uit handen moet geven en dat is moeilijk. Maar vanwege zijn rug moet het echt.

Verder hebben we heel wat op het boodschappenlijstje staan. Een (oude) nieuwe auto voor mij, een kachel voor de woonkamer, vloerbedekking voor de slaapkamer (ligt er al in, soms gaat het heel snel). En natuurlijk heel veel gipsplaat, giboblokken, deuren, hout, verf, lijm, elektriciteitskabel, enz enz.

En er moet nog veel geregeld worden. We moeten een zorgverzekering voor buitenlanders aanvragen, de auto en aanhanger invoeren, een bedrijf zoeken dat de buitenkant van het huis voegt en het land van Yves zien te verwerven (nee, nog steeds niet).

Vanmiddag heb ik weer eens in mijn zwembadje gezeten. Het was dertig graden en in de zon zitten is nu eenmaal mijn doel. Dertig graden op 17 september. Zelfs Roelof deed een korte broek aan. We hebben geen spijt. We hebben de Jan Teunisstraat uit ons hoofd gezet en symbolisch van de navigator verwijderd. Thuis is nu Taule.

Klik op de onderstaande link voor de foto's. Soms werkt ie.
LINK

Nieuws uit Nieuw Vennep en Tilburg

Zeger heeft vorige week zijn eerste week op kamers beleefd. Hij had er al wel op een luchtbed tijdens de introductie week gelogeerd, maar afgelopen week was het helemaal ingericht. Dat was nog een hele klus: hij had een super kamer uitgezocht (20m2, achter het station, vlakbij centrum en kleine 10min fietsen naar de universiteit), maar het was een duidelijk uitgeleefde, vieze kamer.

De bedoeling was dat we hem samen zouden opknappen na zijn intro-week. Wat bleek - hij had meteen al colleges. Daarom een logeeradres geregeld (nogmaals DANKJEWEL A3n!!!), en elke morgen ik aan de klus, Zeger naar college. Hij hielp uiteraard na zijn colleges mee. 4 dagen schuren, schoonmaken en verven, dan met Pauwel een dag laminaat leggen en zaterdags verhuizen (zie foto - spullen in het busje, het vertrek is nabij...). Zondag nog de laatste dingen opgehangen en toen begon het studentenleven. En zover ik kan zien bevalt het prima: interessante colleges, leuke studie- en huisgenoten, al flink aan het sporten en druk met een hoop andere activiteiten.

Voordat Zeger zijn kamer introk, kwam hij in zijn oude omgeving nog even zijn zus aanmoedigen bij haar eerste 10km hardloop-wedstrijd. Haar doel - minder dan een uur. En dat bleek een makkie: madam liep zo maar even 52min 42sec. Ze blijkt 12de in haar categorie (vrouwen tot 35 jr), echt een super prestatie voor deze pas 15 jarige!

Niet lang meer!
Nog even geduld!

Domme domme

Eten bij opapa, bij wie we toch vaak vlekken op z'n blouse zien:
"Pa, ik ga m'n servet voorhangen, anders knoei ik misschien wel."
"Ja, doe maar."
"Lijkt me voor jou ook geen gek idee, anders heb je straks vlekken op je blouse."
"Nee, dâ gebeurt nie."
"Maar..."
"Onmogelijk!"
Opapa houdt het inderdaad droog bij de soep en de hoofdprut, maar bij het toetje gaat ie voor de bijl.
"Je hebt geknoeid, pa."
"Dâ kan niet!"
"Ik veeg het even op een servetje. Zie je?"
"Verrek."
"Weet je pa, soms vraag ik me wel eens af, van wie ik toch mijn eigenwijsheid heb."
"Nou...van mij in elk geval nie!"

Huisgenoten

Wij wonen sinds november in ons huis op de berg. Aanvankelijk met z'n drieën, een week later met z'n vieren. In de wintermaanden deelden wij het huis ongewild met een koppeltje muizen. Omdat deze huisgenoten niet netjes gebruik maakten van de wc of luiers, zoals wij allemaal wel deden, maar hun keutels her en der in de box, kinderstoel en babybedjes achterlieten, schaften wij een viertal muizenvallen aan. Behalve onze duimen bij het spannen van de vallen, werd er niks geklemd en werd de pindakaas er gretig afgegeten zonder dat er ongelukken gebeurden.

Vervolgens gingen wij, op advies van huisgenoten van andere muizenbeesten, over op gifkorrels die we in de ongebruikte la onderin de box strooiden. Dat gaf nogal eens verbaasde reacties: "Gooien jullie het gif onderin de box?!" Maar het had wel effect. We vonden een dode, stinkende muis in een boodschappentas, de korrels vonden gretig aftrek en een tijd lang renden er geen muizen door de kamer als we 's avonds tv zaten te kijken.

In de zomermaanden vieren de muizen vakantie in hun buitenverblijf. Ze rennen langs de muren van het huis, hebben holletjes door de hele tuin, maar komen niet binnen.

Maar de winter zit er weer aan te komen. Waar Pien geen interesse toonde voor de geheimzinnige la onder de box, kan Jeppe er niet vanaf blijven. Een giftige maaltijd voor onze ongewenste huisgenoten, is dus geen optie meer. Tijd voor een andere oplossing.

De oplossing is afgelopen zaterdag gearriveerd: twee jongens uit het asiel. De halfbroertjes Bunzing en Vosje, door Pien omgedoopt tot Kinsie en Siepie. De heren brengen hun dagen door onder de bank of, als de kinderen op bed liggen, op de bank, in de kast, op onze schoot, in de kinderstoel, op de tafel, achter de plant, onder de stoel, op de vensterbank en in de box. En nou maar hopen dat ze iets minder bang zijn voor muizen...

Domme domme

Pien bekijkt een reclamefoldertje. Ze bewondert een balletdanseres met een tutu. "Mooie luier!"

In het winkelcentrum komt een meneer op een scootmobiel voorbij. "Wat is dat?" vraagt Pien.

""Dat is een scootmobiel, Pien. Kan jij dat zeggen, scootmobiel?"

Pien denkt even na en zegt dan "snoephelikopter!"

Pien mag met Apa mee naar de speeltuin. Apa moet eerst nog even naar de wc. Pien moppert tegen Ama: "Apa is wel lang op de zee!"

Als de speeltuin dicht gaat, is Pien nog helemaal niet klaar om naar huis te gaan. Voor op de fiets klaagt ze tegen Apa: "Piene vindte wel jammer. Piene beetje sielig!"

Domme domme

De kinderen van de buren zijn in de tuin aan het overleggen wat ze gaan spelen. De kleinste, een pittige en slimme tante,  weet wel wat met haar piepstemmetje: "Beachvolleybal!" De anderen wijzen dat heel serieus af: geen strand beschikbaar. Maar de kleine weet gelukkig nog wel iets anders: "Rolstoeltennis!"

Air Crash Investigation

Lag me daar toch opeens een houtduif voor het huis op het kiezelplaatsje. Echt een groot  beest en erg dood. Hoe kon deze Antonow onder de stadsvogels daar neergestort zijn? Wat had tot deze trieste afloop geleid? (spannende muziek) Al snel ging de blik naar boven, want daar moest het beest toch vandaan zijn gekomen. Serene rust op de gevel, niets te bespeuren, tot... het oog viel op de dakkapel... hoog boven de grond... (hier even eruit voor de reclame) Houtduiven zijn goede vliegers. Als je het plompe beest bekijkt, snap je niet hoe het kan en als je een dooie hebt moeten opruimen, snapt je het al helemaal niet. Dat beest weegt zeker een kilo. (zo, dat was de info, weer even muziek) Een dode houtduif ligt op het kiezelplaatsje. Hoe is dat zo gekomen? De gevel wordt geinspecteerd en... op het raam van de dakkapel is een duidelijk afdruk waarneembaar. Maar... is die ook van de onfortuinlijke duif? En... waarom zou een duif tegen raam van de dakkapel vliegen? Hij... kan er toch ook... overheen? (aanzwellende muziek, dan weer reclame)

Het onderzoek naar een neergestorte houtduif leidt naar het raam van de dakkapel. Daarop is een duidelijke afdruk waarneembaar, maar is deze ook van de duif? De afdruk wordt zorgvuldig geanalyseerd. Stapje voor stapje wordt het plaatje duidelijk: de afdruk van de vleugels, de kop en de landingsgestel. Alles wordt zorgvuldig nagemeten en past precies. Een houtduif  is hier in volle glijvlucht tegen het raam gevlogen. Maar er is nog meer te zien... Duidelijke sporen van een ontploffing aan de onderkant... (dramatische muziek, reclame; NB: nu even geen producten als Heinz sandwichspread) OK, genoeg, hier aangekomen zapp ik uit verveling altijd weg. Bovendien weet ik de uitkomst al lang: dit is de Heilige Geest, stralenkrans en al,  die 'm dus gegeven heeft.