Bij ons thuis gaat dat toch heel anders. Jeppe wil graag alles zelf doen en eet het liefst andermans bord leeg.
maandag, mei 20, 2013
woensdag, mei 15, 2013
Gewonnen!
Termeers winnen nooit wat. Wij hebben al genoeg geluk meegekregen. Maar Frankrijk brengt wat extra geluk. Ik heb in een melige bui in het Frans een puzzeltje ingevuld. Op een mail van Gers-tourisme. Ik ben daar ambassadeur van, daarom krijg ik elke maand een berichtje van hen.
Het was een puzzeltje op het niveau van: Welke bloem is dit? Antwoorden mag je kiezen uit: paardenbloem, klaproos en madeliefje (pardon: pissenlit, cocoricot en paquerette). Dat kon ik aan dankzij mijn kennis van de flora gecombineerd met mij cursus botanie (waar ik voornamelijk Frans leer).
Per post kwam een grote envelop. Heel even hoopte ik dat het mijn tablet was, want die is kapot en bij de reparateur. Maar er zat een brief en een T-shirt in. Vous avez gagné staat in de brief.
Het T-shirt past, maar het kleedt niet erg af.
Nou moet je niet zeuren dat het een T-shirt van 2012 is, dat ze die toch over hadden en dat iedereen die een antwoord instuurde, ongeacht of het goed was, een T-shirt kreeg. Ik heb wat gewonnen!
Het was een puzzeltje op het niveau van: Welke bloem is dit? Antwoorden mag je kiezen uit: paardenbloem, klaproos en madeliefje (pardon: pissenlit, cocoricot en paquerette). Dat kon ik aan dankzij mijn kennis van de flora gecombineerd met mij cursus botanie (waar ik voornamelijk Frans leer).
Per post kwam een grote envelop. Heel even hoopte ik dat het mijn tablet was, want die is kapot en bij de reparateur. Maar er zat een brief en een T-shirt in. Vous avez gagné staat in de brief.
Het T-shirt past, maar het kleedt niet erg af.
Nou moet je niet zeuren dat het een T-shirt van 2012 is, dat ze die toch over hadden en dat iedereen die een antwoord instuurde, ongeacht of het goed was, een T-shirt kreeg. Ik heb wat gewonnen!
zondag, mei 12, 2013
Help! Mijn man is met pensioen!
Lieve Neeltje,
Besta je nog? Ik heb een dringende vraag voor je. Sinds januari is mijn echtgenoot met pensioen gegaan. Is het normaal dat hij met de volgende zaken zijn zondagochtend vult?
Met deze is-ie al klaar:
Deze moeten nog: 
Zo pakt-ie het aan:
Hij zegt dat het een noodzakelijke klus is. Zijn hele DNA van 20 jaar zit erin, beweert hij.
Help me Neeltje! Hoe krijg ik hem aan het zemen van ramen vol 2 jaar weer-DNA? Het opruimen van de beschimmelde schuur? Idem dito de ondoordringbare zolder? De keukenkastjes vol naar binnen geworpen spullen? Zijn eigen klerenkast? De diepvriezer barstensvol zuidpoolse ijsplakken?
zondag, mei 05, 2013
Plantaardigheden
Maar de foto hiernaast is ook niet mis: deze twee vetplantjes kregen we van Marleen met kerst, maar dan een stuk kleiner. Aangezien ze positie hebben gekozen naast de keukenkraan, doen ze het erg goed. Ze bloeien nu voor de tweede keer. Marleen, dit jaar met kerst graag twee grotere lege potjes en wat potaarde.donderdag, mei 02, 2013
Domme domme
Pien en Jeppe krijgen van een jarig vriendje op de crèche een doosje rozijntjes. Ik leg Pien uit dat ze geen rozijntjes aan Jeppe mag geven, dat hij dat nog niet zo goed kan eten, omdat hij nog geen kiezen heeft. Pien bevestigt dat: "Nee, hè mama, hij kan nog niet kiezen!"
dinsdag, april 30, 2013
Domme dommes
We kijken samen naar het moment van abdicatie. Pien, helemaal fan van Het Zandkasteel met Sassa, Toto en Koning Koos, snapt het nog niet helemaal. Als Koning Willem IV in beeld komt, vraagt ze: "Is dat Koning Koos?"
Van al die handtekeningen is ze wel onder de indruk: "Ooh, mooie tekeningen, hè mama?!"
Bij de ceremonie in de Nieuwe Kerk komt Ronald Plasterk kort in beeld. "Kijk! Apa!"
zondag, april 28, 2013
Omgeschoold!
Sinds hij per 1 januari met pensioen is, heeft Toon een aantal nieuwe vaardigheden ontwikkeld, die ver af staan van lezen, schrijven en lesgeven. Zie onderstaande voorbeelden.
1. Werken in de bouw.
Met als specialisatie: restauratie van monumentale
panden.
2. Werken in de installatie-techniek.
Met als specialisatie: repareren van lekkende boilers op zolderverdiepingen.
Eerst de oude eruit:
Dan de nieuwe erin:
3. Werken in de cultuureducatie.Specialisatie: pianoles aan zuigelingen.
4. Werken in de kinderopvang.
Met als specialisatie: schootzitten en verwennen!
Met als specialisatie: schootzitten en verwennen!
maandag, april 22, 2013
dinsdag, april 16, 2013
Bijna getrouwd
Het is 16 april en het is zomer. Overdag is het 25 graden en de
vogels weten van gekkigheid niet hoe ze de lange natte winter moeten
compenseren. De koolmezen vechten om het kasje dat voor het raam van de
annex hangt. Er zijn twee nachtegalen die 24 uur per dag fluiten. 's
Nachts is er een kikkerkoor dat je de adem beneemt, maar de nachtegalen
fluiten er overheen. 's Morgens vroeg zingen ze zo hard dat het voor de
andere vogels niet leuk meer is. De zielige zwarte roodstaart, die al
wekenlang het gekke geluid van een opgefrommelde krant maakt, is
verhuisd naar de voorkant van het huis, daar kun je hem nog net horen.
En als de zon hoog aan de hemel staat en wij ons middagdutje doen, zijn
de nachtegalen nog steeds vurig bezig. Het is heel erg mooi, maar het
wordt op den duur vervelend.
De mannen zijn inmiddels klaar met het voegen en dichtsmeren van het huis. Het staat nu nogal wit te blinken in de zomerzon. Maar het ziet er wel netjes uit. Als zit de stuclaag er nergens recht op, waardoor RJ de grootste moeite had om de luiken weer terug te hangen. We hebben ook al tegels en een tegelboer uitgekozen voor het balkon en het terras. Vóór de zomervakantie klaar, zegt hij.
In februari hebben Roelof-jan en ik ten overstaan van de notaris in Condom een PACS getekend. Een Pacs (het is een afkorting) is een soort geregistreerd partnerschap, dat volgens de notaris vrijwel hetzelfde is als een 'mariage'. Hoe ik Roelof zover heb kunnen krijgen? Wel, dit deden we voor de belasting. Die halveert als je getrouwd of gepacst bent. De notaris maakte de foto:
De foto's van de afgelopen twee maanden zijn te vinden via deze link
De mannen zijn inmiddels klaar met het voegen en dichtsmeren van het huis. Het staat nu nogal wit te blinken in de zomerzon. Maar het ziet er wel netjes uit. Als zit de stuclaag er nergens recht op, waardoor RJ de grootste moeite had om de luiken weer terug te hangen. We hebben ook al tegels en een tegelboer uitgekozen voor het balkon en het terras. Vóór de zomervakantie klaar, zegt hij.
In februari hebben Roelof-jan en ik ten overstaan van de notaris in Condom een PACS getekend. Een Pacs (het is een afkorting) is een soort geregistreerd partnerschap, dat volgens de notaris vrijwel hetzelfde is als een 'mariage'. Hoe ik Roelof zover heb kunnen krijgen? Wel, dit deden we voor de belasting. Die halveert als je getrouwd of gepacst bent. De notaris maakte de foto:
De
woonkamer van Roelof-jan is af en inmiddels ook al bewoond. Op de dag
voordat Erik en Katelyn kwamen, hebben we de meubels er in gezet.
Gelukkig, want daardoor hadden we een plek om lekker te zitten in alle
natte periodes. Zij zetten in Bordeaux hun huurauto weg en samen hebben
we de stad bekeken, daar geslapen en de volgende dag een bezoek aan een
wijnchateau gebracht. We zijn veel op pad geweest, naar de pyreneeën,
naar de markt in Barbotan, toerist spelen in Mont-de-Marsan, dat soort
werk. Ze zijn zelf nog een dagje gaan winkelen in Toulouse, anders was
het wel erg afkicken van Singapore. En verder hebben we natuurlijk heel
veel rummikub gespeeld, wijn gedronken en lekker gegeten.
Maar
nu is alles weer gewoon. Roelof is begonnen met het werk in de keuken
van het hoofdhuis. Maar die stond nog vol spullen. Net als de bijkeuken
en de schuur. Op een zonnige dag heeft hij alles naar buiten gedragen en
uitgezocht. En daarna bijna alles weer naar binnen gedragen, maar nu
netjes gesorteerd en opgestapeld. De rest is voor de stort. Hij kan nu
enigszins uit de voeten. Er moet wel nog een vloertje in de keuken
gestort worden en hij maakt zich zorgen over wie dat moet doen. Hij is
zelf de enige die het goed doet, maar zijn rug laat het niet toe. Maar
het is in elk geval leuk om de keuken te plannen en ervoor te winkelen.
We
hebben een aanvraag ingediend voor de bouw van een carport/tuinschuur.
Een architect heeft de aanvraag voor de vergunning gedaan, dat was zo
ingewikkeld dat we het zelf niet konden. Maar het was wel erg duur. De
aanvraag kwam retour omdat het een en ander nog niet goed was, dus werd
het nog duurder. Maar we hopen dat we over een paar weken de vergunning
krijgen en dat Nicolas dan ook tijd heeft om te gaan bouwen. Want vooral
de tuinschuur is nodig om veel spullen die nu nog in het huis staan, op
te bergen. En onder de carport komt een houtopslag, dat scheelt weer
veel stapels in de tuin.
Intussen
is RJ vrijwel geheel verdreven uit de annex. Hij komt alleen nog om te
koken en te eten. Ik krijg daardoor steeds meer plek. Moby de poes is
zeer tevreden met de woonkamer van Roelof, liefst met Roelof erin zodat
ze samen op de bank kunnen zitten. Verder vermaakt hij zich goed met de
hagedisjes die overal tevoorschijn komen. Af en toe wisselt hij die af
met een lekkere muis. We zijn alle drie tevreden.
Ik
vertel dan ook maar even niks over het terrein van Yves dat we nog
steeds niet bezitten. Inmiddels hebben we onze juridische
bijstandsverzekering ingeschakeld. Als het verhaal is afgelopen maak ik
er wel een aparte blog van. Als het ooit afgelopen is.
woensdag, april 10, 2013
Vermeerderen
Dat zie je toch zo?! Da's weer een jongetje! Pien was al een beetje gewend: "ik krijg een broertje en hij heet Blauw... of Rood", maar moest het toch even natellen: "dan hebben we twee Jeppes en één Pien en één papa en één mama".
zondag, april 07, 2013
Domme dommes
Tijdens een fietstocht ziet Pien een slootje. De sloot staat droog. "Kijk mama, een blote sloot!"
Jeppe begint te praten. Als hij een eend ziet, roept hij "kaak, kaak, kaak", als hij een kip ziet, roept hij "kaak, kaak, kaak", als hij een pimpelmeesje ziet, roept hij "kaak, kaak, kaak"...
Jeppe begint te praten. Als hij een eend ziet, roept hij "kaak, kaak, kaak", als hij een kip ziet, roept hij "kaak, kaak, kaak", als hij een pimpelmeesje ziet, roept hij "kaak, kaak, kaak"...
woensdag, april 03, 2013
Domme domme
Wam! Klokslag 6.00 uur hoor ik ineens keihard de radio aan gaan, bij de buren. Met wat moeite hield ik het vol om te blijven liggen en om 7.00 uur ging de radio ineens weer uit, op het moment dat mijn wekker ging. Volgende dag: precies zelfde liedje. Nu zijn de buren altijd héél stil, dus hield ik het erop dat ze op vakantie waren gegaan en vergeten waren om hun wekker op de zomertijd te zetten. Nou, daar was ik mooi klaar mee terwijl zij in Torremolinos zaten te chillen. Vanmorgen was het voor de derde keer raak - g**kolere! - en stond ik om half zeven in arren moede maar op... om onder aan de trap te merken dat het mijn eigen radio was die in de keuken stond te toeteren. Per ongeluk op de wekfunctie gezet bij het instellen van de zomertijd. De buren moeten wel gedacht hebben...
vrijdag, maart 29, 2013
Domme domme
Het is Peter in zijn rug geschoten. Pien snapt het niet helemaal en wil opgetild worden.
Peter: "Dat gaat niet, Pien, papa heeft pijn. Papa is een beetje een ouwe lul."
Pien: "Ik heb geen pijn aan mijn ouwe lul."
woensdag, maart 27, 2013
vrijdag, maart 22, 2013
woensdag, maart 20, 2013
Geen broccoli vandaag!
zaterdag, maart 16, 2013
Brief aan Auntie Marie
Deze brief heeft papa geschreven toen Auntie Marie was overleden. De brief is na haar uitvaart door Adrienne voorgelezen. De brief is tijdens papas uitvaart niet gebruikt, ik typ hem hier over om hem voor het nageslacht te bewaren.
Maria
dear Mary, with tears in my eyes, I am sorry to hear that you have finished your work this side of heaven and a good job you made of it leaving a lovely but sorrowful family behind you earned your place up there meeting again Mam and Dad and your sisters and brothers. Thinking of you Maria I always remember when we were touring Australia together. We came to a place where there was only a double bed for us to sleep in, we never slept together. Marie was a bit scared, so what do we do. Marie went in one side of the bed under the top sheet and I went on the other side on top of the top sheet. So we didn´t sleep together. We always had a good laugh when mentioned ¨the other side of the sheet¨. My dear dear Marie, why didn´t you ask me to come with you, I wouldn´t have minded but I realise that your guardian angel is a much better guide than I ever could be.
God bless you Marie I won´t be long anymore
my heartfelt condolences to the children Adrian
Maria
dear Mary, with tears in my eyes, I am sorry to hear that you have finished your work this side of heaven and a good job you made of it leaving a lovely but sorrowful family behind you earned your place up there meeting again Mam and Dad and your sisters and brothers. Thinking of you Maria I always remember when we were touring Australia together. We came to a place where there was only a double bed for us to sleep in, we never slept together. Marie was a bit scared, so what do we do. Marie went in one side of the bed under the top sheet and I went on the other side on top of the top sheet. So we didn´t sleep together. We always had a good laugh when mentioned ¨the other side of the sheet¨. My dear dear Marie, why didn´t you ask me to come with you, I wouldn´t have minded but I realise that your guardian angel is a much better guide than I ever could be.
God bless you Marie I won´t be long anymore
my heartfelt condolences to the children Adrian
Het gedachteniskaartje
Het bidprentje is, evenals de tekst van de kaart, de tekst van de advertentie en de basis voor de tekst van Margriet, geschreven door Beppie. De foto van het bidprentje is de foto die verderop in de blog staat.
Twee zusjes en één broer had hij, deze jongste zoon uit een boerenfamilie in Olland bij Sint Oedenrode. De bestemming van deze kinderen lag vast: de boerderij was voor de oudste en Janus, een zwijgzame jongen die goed kon leren, moest priester worden. Hoe hadden ze kunnen weten dat deze wereld voorgoed zou verdwijnen?
In september 1939 ging Adriaan naar Leicester in Engeland voor zijn noviciaat. Maar het beviel hem daar niet en twijfels over zijn priesterschap overvielen hem. Terugkeren naar Nederland bleek onmogelijk. Duitsland was Polen binnengevallen en England was in oorlog.
In mei 1940 trok hij naar Londen, waar hij zich meldde bij de Nederlandse ambassade en een baantje vond als afwasser om zich in zijn levensonderhoud te voorzien. In augustus 1940 volgde een oproep om toe te treden tot de Prinses Irene Brigade, waar hij een opleiding kreeg tot wapeninstructeur.
In Londen leerde hij zijn vrouw kennen, Elizabeth van Pelt, dochter van Nederlandse ouders die naar Engeland geëmigreerd waren. Een meisje vol grapjes, dat van dansen hield en van muziek. Ze werden verliefd, trouwden en kregen hun eerste kind nog vóór de invasie kwam. Die bracht hem terug naar het gehavende continent, waar zijn vrouw en dochter hem één jaar later volgden.
Na zijn ontslag uit het leger, in 1948, duurde het enkele jaren voor hij zijn draai vond. Uiteindelijk werd hij chef-inkoper bij de metaalwaren-fabriek van Van Geel, en werkte daar tot zijn tevredenheid tot aan zijn pensionering.
De jaren vijftig en zestig waren die van het vaderschap. Maar hij was geen vader die de hele dag met zijn zes kinderen in de weer was. Deze vader trok zich liever terug in zijn werkhok en zorgde ervoor dat de spullen in orde waren. Hij repareerde de fietsen. Timmerde kasten. Maakte een keukenblok. Zette Friese staartklokken in elkaar. Liever doen, dan praten.
Zijn grootste en meest dierbare project was de tuin van het huis op het Essche Heike. Daar deed hij alles zelf, de borders, de moestuin, de vijver en de kleine boomgaard. Hier was hij de boer die hij van zijn ouders niet mocht worden. Hier lag zijn hart.
Toen zijn kinderen het huis verlieten, bleef hij hen bijstaan, op zíjn manier. Bouwde een schuur bij de een, een schutting bij de ander. Ook na zijn pensioen ging hij daarmee door, hij was een fitte man. Samen met mama ging hij tennissen en ze ondernamen reizen, naar Engeland en naar Schotland, waar vrienden woonden.
Toen mama in 1993 stierf, was hij van slag. Hij moest zich hervinden, ging op vakantie in Australië, nam daarna langzaam de draad weer op. Helemaal dezelfde werd hij echter niet meer.
De laatste jaren zijn voor elk mens de moeilijkste. Toch heeft hij in het verzorgingshuis nog fijne jaren gekend. Hij leefde op en vond het leuk om bezoek te ontvangen.
Nu is hij waar hij het liefste wilde zijn. Terug bij mama.
Papa, opa, bedankt voor alles.
Ter herinnering aan Adrianus Termeer
* Olland, 26 januari 1918 - † Boxtel, 8 maart 2013
echtgenoot van Elizabeth van Pelt † 1993
Twee zusjes en één broer had hij, deze jongste zoon uit een boerenfamilie in Olland bij Sint Oedenrode. De bestemming van deze kinderen lag vast: de boerderij was voor de oudste en Janus, een zwijgzame jongen die goed kon leren, moest priester worden. Hoe hadden ze kunnen weten dat deze wereld voorgoed zou verdwijnen?
In september 1939 ging Adriaan naar Leicester in Engeland voor zijn noviciaat. Maar het beviel hem daar niet en twijfels over zijn priesterschap overvielen hem. Terugkeren naar Nederland bleek onmogelijk. Duitsland was Polen binnengevallen en England was in oorlog.
In mei 1940 trok hij naar Londen, waar hij zich meldde bij de Nederlandse ambassade en een baantje vond als afwasser om zich in zijn levensonderhoud te voorzien. In augustus 1940 volgde een oproep om toe te treden tot de Prinses Irene Brigade, waar hij een opleiding kreeg tot wapeninstructeur.
In Londen leerde hij zijn vrouw kennen, Elizabeth van Pelt, dochter van Nederlandse ouders die naar Engeland geëmigreerd waren. Een meisje vol grapjes, dat van dansen hield en van muziek. Ze werden verliefd, trouwden en kregen hun eerste kind nog vóór de invasie kwam. Die bracht hem terug naar het gehavende continent, waar zijn vrouw en dochter hem één jaar later volgden.
Na zijn ontslag uit het leger, in 1948, duurde het enkele jaren voor hij zijn draai vond. Uiteindelijk werd hij chef-inkoper bij de metaalwaren-fabriek van Van Geel, en werkte daar tot zijn tevredenheid tot aan zijn pensionering.
De jaren vijftig en zestig waren die van het vaderschap. Maar hij was geen vader die de hele dag met zijn zes kinderen in de weer was. Deze vader trok zich liever terug in zijn werkhok en zorgde ervoor dat de spullen in orde waren. Hij repareerde de fietsen. Timmerde kasten. Maakte een keukenblok. Zette Friese staartklokken in elkaar. Liever doen, dan praten.
Zijn grootste en meest dierbare project was de tuin van het huis op het Essche Heike. Daar deed hij alles zelf, de borders, de moestuin, de vijver en de kleine boomgaard. Hier was hij de boer die hij van zijn ouders niet mocht worden. Hier lag zijn hart.
Toen zijn kinderen het huis verlieten, bleef hij hen bijstaan, op zíjn manier. Bouwde een schuur bij de een, een schutting bij de ander. Ook na zijn pensioen ging hij daarmee door, hij was een fitte man. Samen met mama ging hij tennissen en ze ondernamen reizen, naar Engeland en naar Schotland, waar vrienden woonden.
Toen mama in 1993 stierf, was hij van slag. Hij moest zich hervinden, ging op vakantie in Australië, nam daarna langzaam de draad weer op. Helemaal dezelfde werd hij echter niet meer.
De laatste jaren zijn voor elk mens de moeilijkste. Toch heeft hij in het verzorgingshuis nog fijne jaren gekend. Hij leefde op en vond het leuk om bezoek te ontvangen.
Nu is hij waar hij het liefste wilde zijn. Terug bij mama.
Papa, opa, bedankt voor alles.
Abonneren op:
Posts (Atom)