Kadootje

Vandaag reed ik tussen de buien door naar huis. Op de Annastraat (druk-druk-druk) probeerde een klein meisje van een jaar of 5-6 een fietser aan te houden, maar had niet veel succes. Omdat er geen moeder of vader in de buurt was, ben ik even gestopt. "Dag meneer, wilt u een tekening? Die mag je zó meenemen!" Nou, dat liet ik me natuurlijk geen twee keer vertellen. Toen holde ze een openstaande deur van een herenhuis binnen, waarschijnlijk om nieuwe kunst te maken. Haar naam was Beke, maar daar kon ze natuurlijk niets aan doen. Ik heb dus een echte Beke.

Geldige poll

Vaste rente, cash in de sok, en wat bellegingsfondsjes... De familie is behoorlijk risico mijdend.

Trouwens, ETFs (aka indexfondsen) zijn beleggingsfondsen met minimale kosten. Als je niet echt veel onderzoek wil doen, en je hebt al wel eens wat in een fonds op de bank gezet, dan is dat wel een avondje internet lezen waard.

Volgens mij vertelde iemand mij ooit eens dat Termeers geld 'vies' vinden. Is dat zo? Hey... leuk idee voor een poll een keer.

Koningsspelen

Pien doet voor de eerste keer mee aan de Koningsspelen. 's Ochtends zoekt ze zorgvuldig haar sportkleren uit. Het resultaat is een prachtig groen ensemble. Na de sportdag komt ze enthousiast thuis. Ze heeft een heerlijke dag gehad. Maar die kleren, dat waren toch geen sportkleren. Sportkleren zijn oranje!

Tuinbonen

Tegenover ons huis is een akker waar de hele winter tuinbonen op hebben gestaan. Dat was niet om bonen te oogsten, maar als groenbemester. Groenbemesting is het zaaien van een plantensoort die goed is voor de grond. Zo stonden er in Oudenbosch afrikaantjes naast ons huis, dat is een plant die aaltjes (bodembeestjes) bestrijdt.

Maar hier dus tuinbonen, die zijn goed omdat ze stikstof in de grond brengen. Ik kijk vanuit de annex uit op dat veld en het was de hele winter mooi groen. De volgende foto is van 'bovenaan de berg' gemaakt. Links zie je ons huis. Rechts, van boven naar beneden: gras (van Taulet), de tuinbonen en water. Een deel van de tuinbonen was toen overstroomd. Je ziet hoe mooi groen de tuinbonen zijn.

De tuinbonen begonnen dit voorjaar te groeien en te bloeien. Prachtige planten werden het, zonder zwarte luis (dit voor de kenners) met bloemen die in kleur varieren van zwart, een soort paarsrose naar wit en allerlei combinaties hiervan. 

Tussen de tuinbonen bleek ook nog phacelia te staan. Phacelia is ook een groenbemester, met blauwe bloemen waar bijen gek op zijn. Het wordt in Nederland bijenvoer genoemd. Het was een aangenaam geheel.

Er waren zoveel bloemen dat de hele buurt onder het stuifmeel kwam te zitten. Op de buitentafel, op het terras, op de auto's. Alles werd geel, zoiets als Saharazand maar dan poeder. Het rook ook heerlijk naar bloemen.

Om jullie een indruk te geven hoe hoog de planten waren, heeft Roelof een foto van mij genomen in te tuinbonen.

Kun je me niet vinden? Dan nog een, maar dichterbij.

Afgelopen week kwam Regis langs, de eigenaar van die grond. Regis is een intelligente boer die gek is op nieuwe technieken. Heel on-Gers. Hij komt dan ook uit de Bearn, dat is in de Pyreneen. Hij praat graag, veel en lang over zijn werk. Hij legde uit dat hij eerst mais zou gaan zaaien op dit veld. De tractor zou dus over de tuinbonen heen maiskorrels in de grond duwen. Dat doen ze met GPS die precies tussen de tuinbonenplanten de maiskorrels neerlegt. Tijdens dit proces zou natuurlijk een deel van de tuinbonenplanten platgereden worden. Maar dat was geen probleem, daarna zou het hele perceel platgereden worden. Zo gebeurde het. Vanuit mijn raam kon ik de tractor zien.

De tuinbonen zijn nu een paar dagen plat. De stengels zijn gebroken en ze worden zwart. Dat is ook de bedoeling, zo doceerde Regis, want zwarte dingen houden de warmte beter vast dan de gele klei waar de maiskorrels in liggen. De mais kiemt daardoor beter en sneller. Ook zitten de slakken tevreden in de zwarte tuinbonen. Tegen de tijd dat die vergaan zijn, zijn de maisstengels zo sterk dat de slakken niet veel meer kapot kunnen maken.

Geniaal, vind je niet. Alleen zitten wij nu in de walm van rottende tuinbonen. Dat is de vooruitgang.

Gapende tijger, slapende draak

Dit is het gevolg van het aanzetten van de cultuur mixer:

Elsa krijgt,  in balans, ook een Nederlandse achtergrond mee, bijvoorbeeld met 'klappen-in-de-handjes blij-blij-blij'. Wij hebben echt veel domme liedjes trouwens. Hebben jullie wel eens de tekst van altijd-is-Kortjakje-ziek gezien of tante-uit-Marokko?

Ik improviseer dus meestal mijn Nederlandse lied. Inmiddels heb ik voor de ochtend massage na het bad: "mijn dijen aan mijn benen, mijn kalven en mijn schenen, mijn voeten en mijn teeheenen!" Elsa vindt dat geweldig, en het is geen 2500 jaar oude kongfu, maar mijns inziens beter dan "een boek vol zilverwerk"

Even doorgroeien, straks is ze groot genoeg voor rupsje-nooit-genoeg (bedankt Rich & Jose!). Dan kunnen we weer trots zijn op onze Nederlandse memen.

Mooie jas!

Na de foto's van model Pien, kan ik het niet laten jullie de serie te laten zien van de 9-jarige Emma die weer eens een nieuwe lintjesjurk had gekregen van Nanan. Apetrots liet ze de jurk zien in het park nabij ons toenmalige huis, maar ja, het was hartje winter, dus de jas moest wel aanblijven!

Nou oké dan, nu nog eentje met de jas uit!

De titel van deze tekst is is een ode aan de een- of net twee-jarige Dirkje, die een nieuwe winterjas had gekregen en aldus gekleed met ons in de bossen van de Kampina uit wandelen ging. Elke keer als je haar vroeg: "Wat heb jij daar toch aan Dirkje?" Dan sprak ze, licht-krakend, de nooit vergeten woorden : "Mooie jas!!!"  Toon en ik zeggen deze woorden tot op de dag van vandaag - indien relevant uiteraard.

Nieuwe schoenen...

... en als echt model weet je natuurlijk precies hoe je die het best kunt showen: in een mooie pose, mét een chocolade-smoel.

Domme domme

Het is koffietijd. Peter zit aan tafel te kletsen met zijn moeder die tegenover hem zit. Jeppe gaat bij Peter staan en probeert op schoot te klimmen.
"Wat wil je, Jeppe?"
"Op soet!"
"Op schoot? En dan?"
"Oma Jannie kijken!"

Op school

Als je Pien aan het eind van een schooldag vraagt of ze nog wat heeft geleerd, is het antwoord steevast: "Ja, maar dat weet ik niet meer." Misschien niet geheel onverwacht gezien de bijzondere lesmethoden; de kinderen hebben vast een hoop geleerd, maar beseffen ze dat wel?

Eitjes in de broedmachine
met daarachter op de deur de aftelkalender

Pien voorzag het gele kuikentje Piepie van haar naam

Pien (helemaal links) met haar klas tijdens
een bezoekje aan de bibliotheek van Meerssen

Portemonnee kwijt

Zo ongeveer het vervelendste wat je kan gebeuren, niet zozeer om het geld, dan wel vanwege al die andere dingen die je in je portemonnee bewaart, zoals in het geval van Toon: bankpas, creditcard, rijbewijs, NS-jaarkaart, pas van Achmea, van de universiteit enz.

En waar was-ie 'm eigenlijk kwijtgeraakt? Bij de parkeerautomaat van het ziekenhuis laten liggen, waar we op vrijdagochtend even langs moesten voor bloedprikken? In de auto, ergens neergesmeten bij het instappen, Toons handelsmerk bij alle voorwerpen die je zorgvuldig op een vaste plek hoort weg te bergen - sleutels, paspoort, treinkaart - zoals een Termeer dat zou doen? Rondslingerend in het appartement  in Ypenburg, waar we vrijdag gingen oppassen? Of toch uit zijn ondiepe jaszak gerold bij de bankje in het plantsoen waar hij uitbundig damespaardje herenpaardje boerenknol had gedaan met de kleine meid?

Overal driemaal gezocht, alle matten uit de auto overhoop gehaald, nergens gevonden.

Dus volgden in het weekend én op maandag het blokkeren van bankpassen, bellen naar NS en Achmea, en de gang naar het stadhuis voor een nieuw rijbewijs. Dat laatste ging lekker vlot op maandagochtend. "Dat is dan €38,- meneer", zei de ambtenaar. Maar mijn portemonnee is gestolen, sprak Toon hulpeloos. Ja, dat had-ie gedacht. Dus eerst terug naar huis om geld te halen.

Het is allemaal de schuld van Sofietje, zegt Toon nu. Ik heb alleen maar aandacht voor haar. Niet dat de kleine meid zich daar druk over maakt. Die zit al weer te skypen met haar oma-aan-de-overkant.

Domme dommes

We zijn een weekendje in Oisterwijk met de familie Vermeer. Er staat een grote glijbaan waar Pien meteen gebruik van maakt. Zittend, liggend, met handen, zonder handen, vooruit, achterstevoren, ze doet het allemaal. Jeppe wil ook wel van de grote plimplam. Hij klimt vakkundig het trapje op, maar eenmaal boven blijkt het toch wel hoog. "Beetje bang," zegt hij en laat spontaan beide handen los.

Een dag later heeft Jeppe wat meer lef. Enthousiast loopt hij met oom Lex naar de plimplam. Aan de voet van de glijbaan vraagt oom Lex: "Wil jij eraf glijden, Jeppe?" Jeppe kijkt bedenkelijk omhoog en zegt dan: "Is een beetje moeilijk."

Pien is geïntrigeerd door de grote kinderen die zittend op een skateboard door de gang crossen. Dat wil ze ook wel. Maar de neven en nichten gaan zo op in hun spel, dat ze niet in de gaten hebben dat Pien staat te wachten. 

Pien: "Ik mag niet op het skateboard."

Papa: "Heb je het gevraagd?"

Pien: "Ja, maar heel zachtjes."

Wat zal het worden...

... wij zijn er nog niet helemaal uit: voetballer, kickbokser, danser, playbacker of gewoon ADHD'ertje.

Buitenlander

Binnenkort zijn er verkiezingen voor het Europees Parlement. Tijdens mijn 68 jaar in Nederland zijn er daar al een aantal van geweest. Tot mijn verbazing kreeg ik dit keer een brief van de Gemeente Boxtel dat ik mocht kiezen: Of naar het land van mijn herkomst om te gaan stemmen, of een registratieformulier downloaden en ingevuld (met kopie van mijn legitimatiebewijs) naar het Gemeentehuis brengen. Doet me denken aan een onderzoekje dat een leerling van vijf Havo moest uitvoeren voor Maatschapijleer in onze straat: "hoeveel allochtonen wonen er op het Essche Heike?" Bleek er eentje te zijn, op nummer 3. Als ik op 22 mei niet thuis ben, dan ben ik dus effe stemmen in Wolverhampton. p.s. toch maar even gebeld met het Gemeentehuis. Was een foutje! Ik mag gewoon gaan stemmen op Molenweide.

Domme dommes

Jeppe praat goed en veel, maar hij heeft één eigenaardigheidje: iedere K aan het begin van een woord, spreekt hij uit als T. Hij gaat met Apa mee naar het dierenparkje, waar Pien de konijnen gaat voeren. Als Jeppe is uitgekeken op de schapen roept hij: "Apa, tom! Tonijnen!"

De volgende dag mag Jeppe met papa mee naar de boerenbond en daar komt hij weer een beest tegen: "Papa! Tip!"

Pien is nieuwsgierig. Er wandelt iemand langs de tuin. Ik zeg vriendelijk goedendag. Pien vraagt nogal luid en dwingend: "Hoe heet die?"

Ik besluit dat het tijd is voor een opvoedkundig praatje: "Pien, ik vind het niet zo netjes als je dat op die manier vraagt."

Pien begrijpt de boodschap meteen: "Hoe heet die, alsjeblieft?"

... werk in uitvoering...

Goed, bij ons is het nog niet af. Maar wij hebben ons eigen personeel! En professioneel toezicht daarop.

Nou jullie weer.

Het personeel wiedt...

... het personeel kiept...

... en de opzichter luncht.

...ons werk kijkt uit op...

Leuk, kiekjes delen...

5th Floor

4th Floor

The mannequin is a work of art called "Penelope, pensive reflections"

Maar hier kan niemand tegenop!

En schuin fotograferen kan ik ook! Voor de bloesem van de malus heeft u wel een verrekijker nodig.

...en als ik dan op de fiets stap....

Japanse kers

Als ik 's ochtends mijn gordijnen open...

Japanse Malus Floribunda links, onbekende Chinees rechts.

Stemmen

Vorig jaar heb ik me op de stemlijst van Courrensan laten zetten.  Niet dat ik zo sta op mijn democratische rechten, maar ik wilde zien hoe dat gaat hier. Ik mag dit jaar stemmen voor de gemeenteraad en voor Europa. Verder mag ik nergens voor stemmen, niet voor de 'assemblée' en niet voor de president.

En hoe gaat dat dan? Bijna hetzelfde als in Nederland. Je krijgt een stemkaart over de post:

En de lijst met kandidaten. 

Tot mijn verrassing kende ik bijna iedereen op de lijst. Aymeric bijvoorbeeld is onze buurman van Le Castélan (met die lelijke schuur). Het kringetje is klein, maar dat is logisch in een gemeente met 380 inwoners. Ook wist ik al via de tamtam dat Roland wel de nieuwe burgemeester zou worden. 

In de envelop hadden ze meteen hun programma gestoken, daar was ik erg tevreden over. Ik was wel wat verbaasd dat er geen enkele andere lijst kwam. Ik vroeg aan Stefanie hoe dat zit en zij legde uit dat er 11 vacatures waren (een burgemeester, drie wethouders en zeven raadsleden) en dat die dus al ingevuld waren. 

Op zondag 23 maart toog ik naar het stembureau in de Salle de Fêtes. De scheidende burgemeester, Honorine, was voorzitter. Rechts van haar Pascal (die de zonnebloemen achter rondom ons huis beheert) en links Bernard. De vierde ken ik niet dus die is niet belangrijk.

Honorine vertelde dat er 267 stemgerechtigden waren en meestal ongeveer 80% van hen kwam stemmen.

Er was een stemhokje, en ik kreeg nogmaals dezelfde lijst als hierboven en een blauw envelopje. Maar ik verwachtte een vierkantje waarin ik een kruisje moest zetten. Ik wilde namelijk op Olivia stemmen. Zij is de beste van het dorp. Maar zo gaat het niet. Ik kon drie dingen doen:

1 De lijst gewoon in het envelopje stoppen, ik stemde dan op iedereen. Ik wees hun erop dat ik dan niet het stemhokje in hoefde, maar ze vonden dat dat wel zo hoorde.

2 Namen afstrepen, ik stemde dan op de overige kandidaten.

3 Een nieuwe naam toevoegen, dan telde mijn stem niet mee. Ik vroeg me hardop af wat dat voor zin had, ze konden me dat niet uitleggen.

Later begreep ik dat er ook blanco stemmen waren, waarschijnlijk moet je ze dan allemaal afstrepen.

Ik ging in het stemhokje en stemde toch maar op iedereen. Als je de moeite doet om dit dorp vooruit te willen helpen, honoreer ik dat. Ik deed dus niks en stopte de lijst in het blauwe envelopje en stemde:

Daarna vertelden ze mij dat vanaf zes uur geteld zou worden en dat ik daar welkom was. De burgemeester zou later worden gekozen door degenen die op de lijst staan. Ik kan nu vast verklappen dat Roland het geworden is.

Om zes uur ben ik gaan kijken naar het tellen van de stemmen. Dat was heel serieus. In iedereen zat doodstil te luisteren naar Honorine. Zij las de namen van de gekozenen voor:

Gelukkig las ze alleen de briefjes voor waar namen afgestreept waren. Mijn stem werd op de grote hoop gegooid (108 in totaal) van mensen die voor iedereen hadden gestemd. Het viel mij op dat Roland zeker niet als vaakste gekozen was, dat was Sabine Hulshof. Ja! Haar vader komt uit Nederland, ze hebben hier melkkoeien. Daarna was er een drankje natuurlijk. Een tweede ronde, die nodig is als geen enkele lijst meer dan 50% heeft, zat er voor ons niet in. Het percentage van onze lijst werd niet bekend gemaakt, dat kan ook niet want je kunt alleen het percentage tellen van elke persoon die erop staat. En die was vast ruim boven de 50%.

Tijdens het hele proces heb ik rondgevraagd wat het nut van het stemmen was, als alles toch al vast stond. Niet te dwingend natuurlijk, ik wil ze niet beledigen. Maar iedereen vond dat het goed gegaan was en 'als verwacht'.

Ui t de pers begreep ik dat er een groot verschil is tussen gemeentes onder en boven de 1000 inwoners. Boven de 1000 is het hetzelfde als in Nederland, alleen wordt daar de burgemeester meegekozen, door op zijn of haar lijst te stemmen. 

Er zijn gemeentes onder de 1000 inwoers die ook meer dan een lijst hebben, maar dan wordt het 'heel ingewikkeld'. Hier in de buurt ligt Cazeneuve, 145 inwoners, en daar hadden ze drie lijsten, alle drie met te weinig mensen voor alle vacatures.  Mijn vriendinnen van de Botanie konden het elkaar ook niet uitgelegd krijgen hoe daar werd bepaald wie nou wat zou gaan doen, dus daar berust ik dan maar in.

Mijn stemkaart bewaar ik, want die is nog goed voor de Europese verkiezingen. Dan stem ik op Eva Joly van de groenen. Een leuk mens.