MEEZINGE
Ik wit nie of gullie oit mee d´n autoradio meezinge? Ik doe dah dus wel. Minstus is ut van "lalala" of tralala", moar vanogtund zong ik ut volle borste een stukske Brahms mee. Zo van "En dur isss ginne klup in ut zuide, die Brabant kan verstaon". Ut duurde wel een tédje veur da´k wist wah ik nou percies fout hah gedaon.

MEEZINGE
Ik wit nie of gullie ok luidkeels in d´n auto mee de radio meezinge? Ik doe dat dus wel. Al is het minstus maar van "lalala" of "tralala". Maar een enkele keer doe´k er de tekst bij, zoals vanochend mee ´n stukske Brahms mee "En d´r IS ginne club in ´t zuiduh die Brabant kan verstaan". Ik wiss wel da´k ik iets fout hah gebruld, moar ut duurde efkes voorda´k wis watter nou persies fout woar gegoan. 

Domme domme

Elsa stands under a blowing aircon. "it's a windy day"

Elsa: is corn a vegetable?
Katelyn: yes
Elsa: but not a unicorn hahah

Vooruit dan!

Op veler verzoek een encore voor singersongwriter Maren van Wijck:

Dommes

Matthias, achterop de fiets : “Mama, als je dood bent, is dat een beetje leuk en een beetje niet goed.Want als je oversteekt en een auto rijdt over je heen en je bent helemaal plat en je bent dan dood, en als er dan nóg een auto over je heen rijdt, dan bén je al dood.“ 

Sofía tegen haar vader, die pas ná het avondeten arriveert: “Oh papa, wat heb je lang gewerkt! Waren je centjes op?” 

Emma: “Waar is Miguel?” 
Matthias: “Ik hoop niet dat hij weer in de kas is, die luilak.”

Sofía:  “Mam, mag ik een deuk?”

Loes: “Een wát?”
“Nou, een deuk, een lekkere warme deuk.” 
(een kruik)

Sofía: "Ik heet Sofía Jaramillo Freydell!"
En Matthias?
"Matthias van..... Rijswijk!"

Maren produceert nog niet veel dommes, maar ze heeft wel een vaardigheid waarin zij iedereen naar de kroon steekt. Maren zingt niet alleen - dat doen haar grote broer en Ypenburgse nichtje ook - maar ze begeleidt zich daar ook bij op de piano:

Domme domme

Jeppe is druk bezig met ministeck: "Kijk, dit is een mooi pratoontje! Het is bijna clompeet!"

Het is weekend, ieder doet zijn ding. Peter vraagt of ik koffie wil, waar ik bevestigend op antwoord. Jeppe is zeer verbaasd: "Lusten mevrouwen koffie?!"

Groot nieuws op de radio: Topadviseur van Trump, Michael Flynn, stapt op om rel over gesprek met de Russen. Flinn van achteruit de auto: "Hee, dat gaat over mij!"

Peter: "Flinn, niet op de bank springen!"

Flinn: "Oké papa."

Peter draait zich om en loopt naar de keuken. Flinn begint meteen weer op de bank te stuiteren.

Oma: "Hee Flinn, je mocht van papa niet op de bank springen!"

Flinn: "Maar papa is er nou toch niet?!"

Het is ook moeilijk, al die talen. In plat Limburgs zegt Flinn: "Deej es vaan miech. Dat is Engels voor die is van mij."

Flinn zit te spelen. Drie legomannetjes ontmoeten elkaar: "Hallo, hoe heet jij? Loelja. En hoe heet jij? Frielja. En wie ben jij? Kafka."

Wij gaan volgens Flinn regelmatig naar de 'thiopeek' (bibliotheek).

Flinn slaapt een nachtje bij apa Edouard en ama Marleen. Die laatste past een avondje op de jongste twee en zit beneden terwijl Edouard Flinn naar bed brengt: "Welterusten jochie, slaap lekker."

Flinn: "Welterusten apa, slaap lekker. Ik hou van jou! Doe de groetjes aan ama!"

Elsa en de vulkaan

Ik help al een paar jaar mee met DataKind Singapore, we zijn een soort pro-bono datascience organizatie. We werken met honderden professionals die zich vrijwillig inzetten voor non-profits, charities en de social sector.

Sinds de geboorte van Aiden werk ik op een super laag pitje (officieel heb zelfs ik mijn ontslag aangeboden).

Echter, toen er door het core-team een trip naar Mount Bromo in Indonesië gepland werd, kreeg ik jeuk om mee te gaan. Dit soort vakantie is niets voor Katelyn, maar het leek me leuk om Elsa eens te polsen voor een wat outdoorsy backpacker style vakantie. Elsa vindt alles prima als er maar een doosje rozijnen meekomt, en mijn collegae vonden het geweldig dat ik Elsa meenam op de trip.

En het was een mega succes. De eerste dag beklommen we meteen de vulkaan, en op dag twee gingen we de berg aan de overkant van de vulkaan op. We hadden vooral op dag één behoorlijk slecht weer (regen en koude wind), en dat maakte het allemaal wat moeilijker, en slipperiger en dus zwaarder.

Ik droeg Elsa in een soort kinderzitjerugzak (een geweldige hand-me-down van vrienden). Elsa vond het prima. Ze had het de eerste dag wat koud, maar op dag twee moedigde ze het hele team aan als een soort slavendrijver vanuit een draagtroon: "Let's go everyone! Chopchop, Raymond!" (chopchop is colloquial for hurry up)

Het laatste stuk van de vulkaanklim was een paar honderd stappen op een uitgehakte trap. Het was wat zwaarder dan ik had verwacht, met die twintig extra kilo's op mijn rug. Mijn kuiten doen nu nog zeer, alsof ik weer aan het ultra-marathon trainen ben.

En toen waren we boven.

Elsa kwam uit de rugzak geklommen om rond te kijken. Maar we bleven niet al te lang aan de top. De krater stonk ontzettend naar de H₂S, en het was er best gevaarlijk – stijl naar beneden aan beide kanten, zonder een goed beschermend hek.

Nadat we de trap af waren, besloot Elsa dat ze zelf wat ging lopen. Ze begon, eerst heel voorzichtig, maar snel steeds moediger aan haar eigen afdaling. Ze heeft een flink eind afgelegd. Tegen het einde ging ze regelmatig net iets te ver; dan versnelde ze, of ze probeerde over een iets te grote aardscheur te springen (met stevig mijn hand vast was het nooit echt gevaarlijk). Ik vond het prachtig, dit is helemaal mijn dochter. Niets van Katelyn.

Toen begon het weer hard te regenen, en werden we allemaal nat en koud en kleum. Elsa bewees wederom helemaal mijn dochter te zijn: Ze huilde van kou, en de ellende, en van de honger na alle inspanning.

Maar dat kan geen kwaad, want als je eerst wat moet afzien, dan is het extra genieten als je het daarna weer goed hebt..

Hier geen vulkanen....

Maar....: 

 

Nog meer "beestjes" raden...

Elsa: What has many brown spots, eats the leaves on the tree, and is very tall?
Katelyn: Hmm... a giraffe!

Even later:
Elsa: What has only one brown spot, eats the leaves on the ground, and is short?
Katelyn: Eh...?
Elsa: A baby giraffe!

Deze vonden we erg moeilijk: What has two big balls, no legs, and eats carrots?
Na een tijdje geeft Elsa ons een hint... It melts in the sun!

We besluiten maar meteen dat we in Januari 2018 naar de Pyreneeën komen voor Elsa's eerste winter experience, dan mag ze er zelf eentje maken.

In Singapore gaat verder alles uitstekend. De foto getuigt van een groeiende Aiden, een lief knulletje. Katelyn gaat over een week terug aan het werk, en Elsa en ik gaan dit weekend een heuse vulkaan beklimmen (mount Bromo, op Java).

Domme domme

Flinn is een zeer beleefde jongen. Zelfs als Apa en Ama er voor de zoveelste dag op rij zijn, en ze vertrekken als hij net middenin een spannend speelavontuur met zijn treinen zit, neemt hij heel netjes afscheid: "Tot ziens, Ama, dank je wel dat je er was."

Jeppe doet dieren na en wij mogen raden welk dier hij is. De slang en de slak zijn niet moeilijk, maar het volgende dier kent niemand. Jeppe helpt ons uit de brand: "Het is een giftige hazedís!"

Dommes

Sofía, al een hele week ziek en zonder eetlust: "Mam, hoe kan ik weer klein worden? Ik vind die boterhammen van de crèche met kipfilet zo lekker."

Matthias: “Weet je nog dat er treinen zijn die peterselie heten?” (intercity)

Sofía: "Die bak is kletszwaar!"
Sofía: "Ik ben kletskousboos!"

We hebben intussen al volop kennis kunnen maken met satire op Trump. Maar dat Matthias al in 2016 zijn steentje hieraan bijdroeg is wel heel erg kras! 

Domme domme

Jeppe zit bij Neeltje. Ik vertel hem dat hij vroeger, toen hij klein was, Pien 'Pippa' noemde, en vraag hem hoe hij denkt dat Neeltje hem zal gaan noemen. 'Urre' is het antwoord. Meteen daarop lacht Neeltje breed en zegt "Urre orre".

"Hee," roept Jeppe, "ze praat over mijn oren!"

Flinn is voor een checkup bij het consultatiebureau als het brandalarm af gaat. Hij gaat samen met Marleen op onderzoek uit en ze zien vier brandweermannen het pand betreden. Gelukkig blijkt het vals alarm, maar Flinn blijft vriendelijk. Hij doet de brandweermannen persoonlijk uitgeleide: "Doei doei! Daar staat jullie brandweerwagen."

Kunstkenner

Matthias wijst Toon op de plaat bij de ingang van zijn klas: "Kijk opa, een Piet Mondriaan!"

Opa staat even met de mond vol tanden. Dan corrigeert hij zijn kleinzoon: "Nee Matthias, dat is een Escher."

Zegt M: "Oh ja! Piet Mondriaan schildert alleen met de kleuren rood, geel en blauw! Maar hij heeft zijn schilderij niet afgemaakt. En weet je waarom opa? Want toen ging hij dood!"

Blijkt deze kleuterklas bezig met een kunstproject. Ze hebben het Escher-museum bezocht, en in de klas worden Mondriaans geschilderd!

Van de werkvloer...

Na het leggen van een nieuwe marmoleumvloer in de keuken en hal, bleken de naden van de ondervloer zichtbaar. Dat was niet de bedoeling en de leverancier was het gelukkig met ons eens.

Dus kwamen de mannen die de vloer gelegd hadden (zuchtend) om alle tegels er weer uit te slopen en de onderlaag te bedekken met een dun laagje cement.

Vervolgens arriveerde dertiger Martijn uit Werkendam die de vloer zou egaliseren en daarna nieuwe tegels leggen.

Kwamen de vorige leggers met hun puppy, deze kwam met zijn zus, die hem zou assisteren. Ik hoorde ze de hele dag samen op een vrolijke toon babbelen, als zij tenminste niet hoefde te stofzuigen.   

De tweede dag, toen er gelegd moest worden, kwam Martijn alleen. Vanaf 7 uur 's ochtends was-ie in zijn eentje in de stille hal bezig, tot ik eraan dacht hem misschien te kunnen plezieren met een muziekje.





 "Martijn, wat is het toch stil. Vind je dat niet saai? Heb je misschien een radiootje bij je?"
"Nee, maar ik mis het niet hoor, mevrouw."
"Maar misschien vind je het gezellig om wat muziek te horen."
"Nou, wat zal ik zeggen mevrouw, ik hou namelijk van klassieke muziek."
"Wij anders ook, hoor."
"O! Nou, u zult het wel heel gek vinden, maar ik hou eigenlijk vooral van orregelmuziek."
"Nou, dat vind ik helemaal niet gek. Mijn man houdt daar ook van! Het is jammer dat-ie vandaag niet thuis is."
"Mag ik u vragen mevrouw, maar klopt het dat ik uw man gisteren piano heb horen spelen boven?"
"Dat klopt zeker. Hij heeft daar een piano staan."
"Ach, de koning van de instrumenten, mevrouw. Ik ga vaak naar concerten, orgelconcerten dan hè, in de Laurenskerk bijvoorbeeld. Mijn zus ook, die is ook gek van orregelmuziek. Franse orregelmuziek, maar ook Beethoven, Händel, Bach, práchtig."   

 Natuurlijk zet ik meteen orregelmuziek voor hem op. Ik zoek via mijn telefoon 'orgelmuziek' op You-Tube en dan gaat het op de speaker. Allemaal rustige deunen, een beetje saai misschien, maar om nou meteen de toccata van Widor op te zetten, een van de weinige orgelstukken die ik bij naam ken en meteen ook mijn enige favoriet, want 42 jaar geleden door mijn oud-klasgenoot Ted gespeeld op ons huwelijk, dat is nou ook wat. 

Ik doe zelf wat bezigheden op de computer, en in de gang hoor ik mijn werkman met de muziek mee-neuriën....
 

Bevroren koolmees

Zie je hem zitten? Hij zit voor het raam van de studio, dus rechts van de omhoogstekende bloembladen van de plant voor het raam. Niet zo duidelijk op deze foto, maar in real life volkomen helder voor het oog van de ervaren vogelaar. Koolmees, geen twijfel. Maar... hij zit wel érg stil, zelfs als poes eronder door loopt beweegt hij niet. En waar zit hij eigenlijk op? Er staat daar niets om op te zitten...

Ow. Duif, geen twijfel.

Domme dommes

Pien vraagt zich af wat bidden is. Met mijn gebrekkige geestelijke opvoeding zeg ik een weesgegroetje op, maar loop halverwege vast: "Wees gegroet, Maria, vol van genade. De Heer is met U. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen, en gezegend is Jezus, de Vrucht van Uw schoot. Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons, zondaars, hier en tot..."

Pien en Jeppe in koor: "DAAR!!"

Flinn gaat een optreden geven en moet natuurlijk goed hoorbaar zijn voor het hele publiek, dus zijn stem moet versterkt worden. Hij houdt een beker voor zijn mond en legt uit: "Zo, dit is mijn mariekmofoon."

Domme domme

Maren is aan het schilderen.
Emma: "Maren wat mooi! Dat lijkt wel een hoofd!"
Maren: "Maar is een kip!"


Sofía op de vraag hoe oud haar jarige juf vandaag is geworden: "Dat weet ik niet." Ze denkt even na en zegt dan, aarzelend: "Vijfentwintig. Is dat héél oud?"

Matthias mag de verjaardagstaart van opa uitkiezen (een Maja-de -Bij-taart) én aansnijden. Als het grote mes erin gaat zegt hij: "En nu gaat Maja dood!"





Sofía gebruikt als een oude Griek haar ingewanden als bron van haar denken. Dus niet alleen: "Mijn buikje heeft zin in een koekje!" Maar ook: "Mijn buikje heeft zin om te springen!"

Matthias heeft een exemplaar van het lesboek van oma gekregen. Sindsdien schrijft hij zelf ook:

"Even in mijn boek opschrijven welke dag het vandaag is."

Domme Domme

'sMam whatsappt vanuit Haïti een videocall naar Singapore. (Had iemand dertig jaar geleden gewed dat ik zo'n zin zou opschrijven? Enfin...) Elsa loopt met mijn telefoon in het rond en praat (nou ja) wat met Oma. Ze is heel voorzichtig.
Ik zeg: "Elsa you are very good at carrying Oma!"
Elsa: "I am not carrying Oma, I am carrying the phone!"

Katelyn verzorgt thuis een knie schram na Elsa's val op straat. Ik zing een random liedje om haar wat af te leiden. Aiden begint opeens hard te huilen vanuit zijn bedje een paar meter bij ons vandaan. Elsa: "Oh Papa, the baby doesn't like your song!"

Domme dommes

Een vriendelijk winterzonnetje schijnt de kamer in en verlicht Neeltjes achterhoofd. "Oh kijk!" roept Jeppe vol verwondering, "Oranje met goud!" Ze lijkt inderdaad wat rossig.

De cd van Kinderen voor Kinderen is razend populair in huize Berg. Uit volle borst wordt er meegezongen:

"Voor altijd jong, dat is mij opa, klimt in de bomen, kan marathons lopen, zo chill"

Ook Flinn kent de tekst, bijna:

"Voor altijd jong, dat is mijn opa, klimt in mijn oma, zo chill"

Elsa en de getallen

Katelyn haalt Elsa op uit school, de bomen aan de straat worden gesnoeid met veel lawaai, vrachtwagen en ketting zaag. Ze zijn er twee dagen mee bezig.
"Mama, look, the men are still cutting the trees!"
"Yes, Elsa, it is a lot of work."
"Oh my goodness... They really don't like those trees!"


Elsa wil graag leren klok lezen, want ze heeft vorige week voor haar derde verjaardag van Oma een leuke klok gekregen die hardop de tijd leest. Ze snapt er niets van.

Getallen tot tien gaan redelijk goed, maar daarna wordt het lastig. En dus is "eleven twenty five" voor Elsa een mond vol moeilijk.

Getallen zijn belangrijk. Ik besloot met kleine stapjes te beginnen. We spelen dus al een paar dagen "which one is the largest" op de fiets...

"Which is bigger Else, five or eight?"
"Five!"
"Hmm... five, six, seven, eight"
"Ah, eight is bigger Papa"
"Which is bigger Elsa, six or five?"
"Six! Six! Six!"
"Well done! Now tough one: which is bigger, ten or seven?
"Seven!"
"Hmmm..."
"Yes papa: ten, eleven, twelve, seven"