Opsporing verzocht!

 In de zomervakantie ben ik mijn verzameling schilderijtjes begonnen met twee thema's: 1. water & lucht en 2. bloemen. Die thematiek werd gedicteerd door de schilderijtjes die ik al had, zo had ik er in het thema alvast één. Bij water & lucht stuitte ik al gauw op de schilder Dunlop. Daarvan zag ik een aantal schilderijen op Marktplaats en mijn collectioneurscarrière nam zijn aanvang: ik bracht op alle een bod uit. Waar ik niet op gerekend had... elk bod werd geaccepteerd. Nu zit ik dus met vijf grote schilderijen van meester Dunlop. Alle schilderijen hebben grote overeenkomsten en daarmee versterken ze elkaar bepaald niet. Sterker nog, ze schoffelen elkaar ongenadig onderuit. De wind waait altijd van links, het licht is altijd nachtelijk, de tinten zijn immer alle vijftig grijs, het gras heeft steeds een zuchtje kleur, de meeuwen vliegen gewoontegetrouw op gelijke wijze van ons weg... en hoe langer ik er naar kijk, hoe meer ik er van overtuigd ben dat de vogels uit een Suske en Wiske album komen. Elk schilderij apart is echt wel knap geschilderd, maar naast elkaar werken ze door de
one-trick-pony-aanpak op de lachspieren. Daarom heb ik ze maar door het huis verspreid. Uiteindelijk zal ik die wel cadeau gaan doen aan de eerste bezoeker die binnenkomt en zegt het een mooi schilderij te vinden, maar voorlopig vullen de doeken naar tevredenheid een aantal lege plekken op de muren. Wie meester Dunlop is, kom ik niet te weten. Internet, zo snel met alle antwoorden, zwijgt over hem/haar in alle talen. Ik zie op internet wel heel veel andere werken (inmiddels herkenbaar in één oogopslag), maar een beetje info over een "zonderlinge romanticus die zijn hart had verpand aan de nachtelijke zee"? Ho maar. Ik had
het al opgegeven, maar nu kwam ik vandaag bij mijn lokale schilderijenboer - een tweedehands zaak met de intrigerende naam "MARO" (Met Alle Respect Ontruimd, dit verzin ik niet) - en trof daar een reproductie aan van... F83?! Voor de dunlopkenner onmiskenbaar een afbeelding van een dunlopschilderij, inclusief suske-en-wiske-duif. Nu krijg ik een zwaar opsporingverzochtgevoel. Een reproductie... van een schilder die zijn eigen schilderijen sowieso al kopieert? Wat heb ik nu aan mijn huis hangen!? Massaproductie uit China? Wordt vervolgd, zo gauw ik de dader - eventueel posthuum - in de kraag gegrepen heb.

Domme dommes

 Matthias plakt een sticker van de Deltawerken in zijn Albert-Heijn-plakboek. Nee, hij weet niet wat dat zijn. 

Beppie: “Dat is een soort muur in de zee bij Zeeland, een hoge muur die het water tegenhoudt als er storm is, zodat het land droog blijft.” 

“Oh! Dan is die zeker wel zo hoog als... als deze kamer?” “Nee, zo hoog als dit huis Matthias, nog wel hoger!” “Hoger dan ons huis? Dat is toch niet te geloven!?!”

Matthias heeft op woensdagmiddag met een vriendinnetje gespeeld:  “Weet je mama, de vader van Maud is scheidsrechter. En de moeder van Maud is juf. Zo hebben ze allebei wat te doen. Dat kunnen ze elke dag in hun agenda schrijven.”

Sofía: “Opa, mag ik mama even bellen?”

Opa Toon: “Nu?” Hij kijkt op de klok. “Mama is nu aan het werken.”

Sofía: “Maar het is een noodgeval! Mijn roze stiften zijn op!”

's Avonds, Loes: “Welterusten Sofía.”

Zij: “Mam, ik zal je nooit vergeten!”

Dommes

Na een dag op de crèche heeft Milo een blauwe bijtafdruk in zijn been staan. Loesje: “Milo, heeft iemand jou gebeten op je been?” Hij, heel verontwaardigd: “Ja!” Loes: “Wie dan?” Hij, vol overtuiging: “Oma!”  

Sofía groet een jongetje uit haar klas en zegt dan ernstig tegen opa Toon: “Dat is Bengt. Die heeft iets uit de klas gestolen.” 

“Dan is hij een Swieber de Vos,” constateert opa die wel eens meekijkt op de Ipad.

“Ik heb ook een keer iets gestolen,” geeft Sofía toe.
“Dan ben jij ook een Swieber de Vos!”
“Nee, want hij heeft 2 keer gestolen en ik maar 1 keer.” 

Maren mag een boek uitkiezen voor het voorlezen. Ze pakt de kinderbijbel en zegt: “Ik wil graag dit boek. Over de oorlog.” 

Loesje vertelt Sofía dat ze volgende week een dag vrij heeft van school, omdat het dan Prinsjesdag is. Zegt Sofía: “Mooi! Dan kan ik eindelijk eens zien hoe de koning en de koningin eruit zien!”

Emma: ”Maren, als je nog meer aardappelen uit de pan eet, dan word je een klein dik rond bol sneeuwpopje.” Maren: “Ik wil graag een klein dik rond bol sneeuwpopje zijn!”

Domme domme

Neeltje ontdekt haar stem en daar mag iedereen van meegenieten.

Nu het met die stembanden wel goed zit, is het tijd om haar woordjes te gaan leren.
Ik: "Neeltje, zeg eens pa-pa. Pa-pa. Ma-ma. Ma-ma."
Flinn: "Neeltje, zeg eens fo-to-toe-stel."

Ik zal de boel hier even opfleuren...

...want mijn bloemenmuur is zo'n beetje klaar. Alleen nog wat kleine schilderijtjes om de gaatjes te vullen. In een boerenschuur vond ik het grote doek voor de muur ertegenover. Vervaardigd door een schilder met een ronkend c.v.: "Al op twaalfjarige leeftijd begon Gaston te schilderen. Voor de kost werkte hij twee jaar in de Borrinage, namelijk in de kolenmijn Sainte Cathérine te Dour.  Later werkte hij als houthakker in de Franse Ardennen." Kijk, dát zijn pas schilders! 
















Ho, er zaten weer twee schilderijen bij de post, update!






Zo, mooier gaat het vast niet worden. A3n, die rechtsboven noem ik Maria Callas, komt uit Italië.

Domme domme

Flinn: "Mama, wanneer ben je klaar? Om zeven unie? Maar dat was gisteren!"

Flinn zit amper een week in groep 1: "Het was wel leuk op school, maar ook een beetje saai, want we hadden vandaag geen rekenen en ook geen spelling."

Flinn mag voor zijn 4e verjaardag uitdelen op school. Daarbij krijgt hij hulp van twee astistenten die hij zelf mag kiezen. "Ik had Mels en nog een meisje, maar ik weet niet hoe die heeft. Ze is het vriendinnetje van Rosa."
Jeppe weet te vermelden dat het betreffende meisje India heet. Het is een heel bijzonder meisje, "want haar vader is een Spanjeder en haar moeder is een Engelander!"

Groeten uit Taipei

Zeger is zijn reis begonnen in Taipei. En dan stuurt hij ons deze foto:

Nee, niet gemaakt in Zaandam, echt in Taipei. Een oud fort, ooit bezet door Nederland.

Twee foto's van de (zeer drukke) stad:

Deze foto stuurde hij ook door, waarvan ik dacht - iets militairs??:

Hilariteit alom, want dit is zijn slaapplek in het hostel (achteraan, bij de blauwe handdoek). Tja...

En wat doe je in een stad vol auto's en drukte:

Juist ja, lekker fietsen.

Hij blijft nog een maand of 3-4 rondtoeren afhankelijk van wat/wie hij tegen komt, ervaart, ontmoet etc.  

Wagner en wij

En wederom waren wij in Bayreuth, stadje in Beieren, want we kunnen het gewoon niet laten: wie Wagner zegt die moet ook Festspielhaus zeggen, het door de componist zelf ontworpen muziektheater voor zijn eigen werken, uren durende stukken met oude Noord-Europese mythen als uitgangspunt, op die unieke, meeslepende ondergangsmuziek, waarheen wij steeds weer terugkeren, hoe genoeg we er ook van krijgen.

Vergezelde A3n ons vijf jaar geleden nog naar Lohengrin, dit jaar gingen we met zijn tweeën voor Der Ring des Nibelungen, ein Bühnenfestspiel für drie Tage und einem Vorabend, een zit van 12 uur in totaal, verspreid over 4 avonden, onderbroken door pauzes waarin het publiek (volgens Wagner) geacht wordt te wandelen en te picknicken op de groene heuvel, met zijn bomen en grasvelden. Dat niet iedereen zich aan die opdracht houdt, bewijst de enorme hal die naast het Festspielhaus is opgetrokken, waar menigeen de pauzes doorbrengt met het tot zich nemen van de gangen van een luxe diner. Want ja, het voorschrift van Wagner dat zijn Spartaans ingerichte theater - harde houten stoelen, de rijen dicht op elkaar - gratis toegankelijk diende te zijn, wordt ook niet nagekomen. Dit grapje van ons - zoals Emma het noemt - twee kaartjes op de tweede rang, kostte € 2400,- en daar moeten verblijfskosten nog bij opgeteld worden, in ons geval een kamer in een Gasthaus in de heuvels.

Niettemin werd er ook volop gepicknickt en menigeen vertrok in de pauzes naar de auto op het parkeerterrein, waar vanuit diverse achterbakken hele feestmalen tevoorschijn kwamen en natuurlijk gekoelde witte wijnen en waar we mensen vurig hoorden discussiëren over de huidige enscenering, die inderdaad lelijk was en waarvoor na de première dan ook luidkeels ge-boed is, maar nu niet meer, want dit was de allerlaatste Ring van deze enscenering en het publiek wil toch ook graag klappen voor de musici en de zangers (allemaal geweldig). Over 2 jaar zal er een nieuwe Ring zijn - de 17e enscenering sinds de start van de Bayreuther Festspiele in 1876.

Een paar observaties: 
- Bij ons eerste kijkje bij het Festspielhaus, een dag voor de start, de heuvel uitgestorven op een paar toevallige kijkers na, zagen we een Frans echtpaar dat tijdens de 4 dagen durende voorstelling voor ons bleek te zitten.
- Na afloop van een concert klappen Duitsers niet alleen, er wordt ook gestampt met de hakken, een oorverdovend geluid. "Daar kan ik zo 3 foute grappen over maken," zei Michael al. Gaan staan, irritante gewoonte van Nederlanders, daar doen de Duitsers niet aan. Dichtbij ons ging een grote dikke man steeds staan, die werd door diverse achterzitters gemaand om te gaan zitten en toen hij dat niet deed, werd er gewoon aan hem getrokken.
- Een van de voornaamste karakters in het stuk is Brünhilde, dochter van Wotan die tegen haar vaders wil ingaat en die daarvoor gestraft wordt: ze wordt ten prooi gelegd voor een gewone man.....  Haar allerlaatste daad is springen op de brandstapel die voor haar dode geliefde Siegfried is opgetrokken. Onze Brünhilde scheurde echter haar pees in de pauze na het eerste bedrijf, de laatste twee bedrijven zong ze - leunend op krukken - vanuit de coulissen. Haar rol op toneel werd gespeeld door de regisseur - een man dus - die zich in haar gouden jurk gehesen had.
- Een brandstapel had deze enscenering overigens niet. We moesten het doen met een brandje in een vuilnisbak in een vieze achterbuurt.

Het zou de laatste keer worden dat we naar Bayreuth gingen, maar mijn echtgenoot aarzelt al weer. Hij zou eigenlijk wel naar de Parsifal willen of naar de Meistersinger. Hebben zij dan nog steeds niet genoeg van die Wagner, hoor ik jullie denken. Tja, dat denken wij zelf ook wel eens, zeker na de platvloerse enscenering die we dit jaar te zien kregen.
Maar eenmaal in de ban geraakt, dan is afkeren onmogelijk. In de woorden van Gerrit Komrij: "Voor de zoveelste keer open ik de deur en vaarwel Richard, zeg ik, ik zeg vaarwel Richard, maar hoe vaak hij ook afscheid neemt en hoe vaak hij ook vertrekt, hij blijft. (Uit: Richard Wagner en ik, 2006)

Domme dommes

Flinn deelt graag mee wat hij gaat doen. Tijdens het eten roept hij: "Ik ga even poepen!"
Edouard, altijd bereid assistentie te verlenen, vraagt: "Heb je hulp nodig?"
Flinn: "Nee, man! Maar ik moet me wel even consrentreren!"

De kinderen hebben de eerste week van het nieuwe schooljaar er alweer opzitten. Flinn beleeft spannende tijden in groep 1, Pien geniet van de uitdagende rekenopdrachten in groep 5, maar voor Jeppe hoeft het allemaal niet zo nodig. Na zijn eerste dag in groep 3 heeft hij er eigenlijk al geen zin meer in: "Ik wil vandaag niet naar school, want ik kán alles al!"

Zeger Master of Science

Zeger is als oudste achterkleinkind van Nannan en opa altijd de eerste van zijn generatie. Gisteren is hij afgestudeerd. Hij nodigde enkele vrienden uit voor de verdediging van zijn stageverslag.

Petra, Adrienne en ik, Margriet, hadden onszelf uitgenodigd.

Zeger heeft econometrie gestudeerd in Tilburg. Zijn verhaal was desondanks redelijk goed te volgen, wij weten nu alles van algoritmen, topics en verdelingen. Hij kreeg er dan ook een glansrijke 8 voor.

En daarna gingen we dit allemaal met een drankje vieren.

Zeger ook natuurlijk.

Het was een leuke en leerzame middag in de prachtige groene omgeving van de universiteit. Mooi weer, vrolijke jonge mensen, iedereen blij. Zeger  is van plan een reis te maken naar Taiwan, China, Japan en nog wat in die buurt. Als hij terugkomt gaat hij een baan zoeken in Nederland. Als hij niet in Singapore blijft plakken .....

Kleine Flinn wordt groot

Flinn vierde zijn laatste dag op het kinderdagverblijf. Hij is klaar voor een nieuwe uitdaging, maar zijn lieve leidsters zijn er eigenlijk nog niet klaar voor hem te laten gaan, getuige het berichtje in zijn schriftje:

Lief, vrolijk en slim vriendje van ons, je laatste dag vandaag op Juliana... en ondanks dat je heeeel erg toe bent aan een nieuwe uitdaging willen wij jou niet loslaten. Wij hebben 4 jaar mogen genieten, van een eigenwijs baby'tje dat niet bij ons aan de fles wilde drinken, af en toe een beetje eigenwijs was, een peuter die de hele dag zong en grapjes met ons maakte, een heerlijke knuffelkont, kortom een mooi, lief en sociaal kereltje dat wij heerlijk verwend hebben. Genoten van jou droge opmerkingen en je humor. Lieve Flinn wat gaan we jou missen, kom echt een keertje met papa of mama langs zodat we kunnen zien hoe groot je bent geworden en hopelijk stuurt mama ons regelmatig een foto van jou. Gelukkig hebben we lieve Neeltje nog en ook die gaan we goed verwennen. Dag lief vriendje we zullen jou missen ❤️

Piesrecht

Matthias en Maren waren onder de toeschouwers bij het Haags Historisch festijn, in het centrum van Den Haag, rondom de Ridderzaal. Er waren niet alleen ridders en jonkvrouwen te zien, er werden ook
belangwekkende historische feiten aangehaald. Daar hebben ze niet alles van begrepen....

De scholen beginnen weer....!

Er is nogal wat geschoven met de kinderen, de laatste vakantieweek in onze regio:

Sofía is in Rijswijk, met z'n drieën zitten ze aan tafel te kleuren. Matthias: “Niet zo krassen met die stiften jongens, want dan moet Emma nieuwe kopen en daar moet ze hard voor werken!”

Matthias: “We spelen oorlogje!” Sofía: “Er is niet echt oorlog, hoor.” Matthias: “Jawel, in Syrië.” Sofía: “Oh nee! Daar wil ik dan nooit op vakantie!”

De kinderen hebben gekleid, op de grote tafel is het een rotzooi. Beppie moppert: “Jullie moeten later maar nooit oma worden, want dan moet je altijd alle rommel opruimen.” 
Matthias: “Dat komt goed uit, want ik wil politieman worden.”
Sofía: “En ik een roze aap!”

Matthias en Sofía spelen op de bank dat ze op vakantie zijn met hun poppen. Als “de nacht” voorbij is, en Matthias vraagt of ze lekker hebben geslapen roept Sofía uit: “Nou, mijn baby’s hebben geen oog dicht gedaan en ik ook niet, ik heb de hele tijd naar ze gekeken!”

Loesje: “Sofía, help je me de bessen wassen?” Sofía: “Nee hoor, ik heb even speeltijd nodig!”

Er komt een buurmeisje vragen of ze bij Sofía mag komen spelen. Sofía schudt van nee en zegt dan zachtjes tegen Loes: “Ik vind het prettiger met jou...”

Singadommapore

Katelyn en Elsa kunnen mij niet vinden in een druk winkelcentrum.
Elsa: "Maybe a stranger took papa away."

Elsa zit alleen te spelen, wij luisteren mee: "I am a meat eating dinosaur, I eat Papa, ummahm, Papa is gone! Now I eat Mama hrrurhrm, Mama gone! Then I eat Aiden, arhmrham, gone! Then I eat Elsa, and I am gone."

Elsa speelt met een zware deur, die vervolgens haar vingers bijna afknelt.
Ik: "No playing with doors, just like you are not allowed to play with escalators."
Elsa: "Unless it is a toy escalator!"

We kijken een filmpje over albatrossen.
Elsa: "They fly so fast, faster than a jetplane."
Ik: "Hmmm, a jetplane is faster than any bird."
Elsa :"Except for this bird."

En zo gaan wij iedere ochtend met z'n drieën naar de peuterschool, de grootouders en het kantoor:

Zoals Katelyn zegt: "Happy papa, unsure children..."

Dommelse uitspraken

Maren: “Mama, ik heb de schaar in de tas gedaan, zodat we hem niet raak gekwijt!”

Maren ziet Emma in een nieuw kledingstuk: “Hé, wat heb je een mooie jurk, schat!” 

Maren weet hoe je moet zwemmen:  “slijt en spruit”(spreid en sluit)

Maren speelt met een poppetje. “Je bent mijn superheld. Ik ben heel blij op je. Ga maar gauw in de gevangenis!”

 

In de auto staat een CD met sprookjes op. “De prins knielde naast de kist en hij kuste Sneeuwwitje. Zijn lippen raakten die van haar.” Matthias:  “Dat klopt niet. Het is hem lippen raakten haar lippen!”

Loesje telt koeien in een wei. Milo: “Goed zo, mama.”

Sofía tegen haar broertje: “Milo, wat wil je later worden? Ik ben al later geweest!”

“Au!” Loesje stoot haar voet. Milo: “Gaat het, mama?”

Sofía gaat na de vakantie mee haar broer naar de crèche brengen, en ziet dus ook zijn verdriet als hij daar alleen achter moet blijven. ’s Avonds heeft ze het er nóg moeilijk mee. In tranen: “Ik vond het zo zielig voor Milo, ik wou dat hij bij mij op de BSO zat. Ik wil nooit alleen zijn en nooit in de steek gelaten worden.” Dan, op normale toon: “Wat is de steek eigenlijk?”