Domme domme

Na een lange kerstvakantie is de verleiding natuurlijk groot om heerlijk in je warme bedje te blijven liggen. Maar helaas worden de kinderen gewoon om half negen op school verwacht, dus moet er opgestaan worden als de wekker gaat. Flinn voelt daar niet zoveel voor en kruipt nog wat dieper onder de wol. Peter, die hem al een paar keer geroepen heeft, trekt het dekbed van hem af om hem aan te sporen toch maar te gaan aankleden. Flinn kan dat niet zo waarderen: "Papa, ik wil dat je weet dat ik dit echt helemaal niet leuk vind!"

Op 10 januari vond er in huize Op de Berg weer een heuglijk feit plaats: Neeltje stond voor het eerst los. Jeppe zag de grote betekenis van dit moment in en ging meteen zijn zus halen, die op dat moment in een andere kamer lag te lezen. Aangespoord door Jeppes enthousiasme kwam Pien meteen even kijken. Neeltje was niet te beroerd om haar kunstje nog een keer te vertonen en daarbij ook meteen hartelijk voor zichzelf te applaudisseren. Pien ziet het aan, lacht vertederd, en zegt dan droog: "Zo, nou nog lopen."

Koekebakker is geaccepteerd!

Gaarne geven wij kennis van de nieuwste spruit onder onze hoede, het woord: de koekebakker!

Geen Nobody, zoals Michael  dacht dat het betekende, maar een totale onbenul die ons opzadelt met onhanteerbare rotzooi, zoals daar zijn: plastic verpakkingen die je zonder geweld niet open krijgt, spijkerbroekjes die de ganse kinderrug blootgeven zodra de kleiner drager zich even bukt, onmogelijk in te pluggen autoriemen-bij-kinderstoeltjes en ga zo maar heel en heel lang door.

Hoewel het adoptiebewijs abusievelijk mijn naam vermeldt, zal mijn echtgenoot ervoor zorgdragen dat er koekebakker geroepen zal worden tot in de eeuwen der eeuwen. Waarvan acte!

Wo ist die Joelia?

Naast haar webonderneming Violinspiration zet Julia haar kennis over online marketing nu ook in voor een Berlijns consultancy bureau. Kun je haar vinden in Das Team?

Julia hoopt in haar team ook weer veel bij te leren voor toekomstige plannen en heeft ook heel veel zin om na een paar jaren solistisch bezig te zijn geweest met anderen samen te werken. 

Singdomdomdomme

A few weeks ago, Elsa, after a long walk outside: "Next, I want to go to the playground, Papa."
Papa: "Hurgh, I don't like this life."
Elsa, smiling: "Then you shouldn't have made an Elsa."

Ik probeer zo nu en dan wat Nederlandse klanken en woordenschat, bijvoorbeeld bij wat vogel plaatjes:
Ik: "kip, kuiken"
Elsa herhaalt: "Kip, kweijken"
Ik: "specht"
Elsa: "spehhh? what papa?"
Ik: "gans"
Elsa: "cunts!"

Intussen is Elsa vier jaar. De foto gemaakt door Katelyn, tijdens een bezoekje bij het art-science museum.

Mop

De moppen zijn bij ons niet van de lucht. Vooral Flinn kan er wat van. Het begint steevast met " Er liepen twee..." en afhankelijk van wat hij net heeft meegemaakt of gehoord zijn het slakken, locomotieven, hertenjagers, bananen, of draken, die dan een eindeloos avontuur meemaken, waar regelmatig 'poep' of 'scheetje' in voor komt. Meestal houden we na twee zinnen op met luisteren. Als hij stopt met praten, lachen we beleefd, maar vooral niet te uitbundig, want dat zou hem maar aanmoedigen een nieuwe mop te beginnen.

Pien daarentegen, die bedenkt de moppen zelf. Naar aanleiding van een bezoekje aan een kippenopvang - wij zijn weer twee dametjes rijker, Roodveer en Kippetje Tok - waar 200 kippen vrij rondliepen, kwam ze met de volgende mop:
Twee mannen willen tweehonderd kippen hebben. Zegt de een tegen de ander: "Zullen we er eerst twee halen, dan komen die andere honderd later wel!"

Dommes

Matthias: “Mama, wanneer ga ik naar de trompetles?”

Emma: “Vrijdag. En jij hoeft nergens heen, want de meneer met de trompet komt bij ons.”

Matthias: “Oh fijn, want ik wil liever niet helemaal alleen naar de trompetschool.”

Maren: “Mama, heel vroeger, toen ik nog Jezus was, waren mijn papa en mama Maria en Jozef.”

“En?” vraagt Emma. “Wat vonden jullie het leukste in het zwembad?”

Maren: “Eh, het water.”

Sofía wil ons iets laten zien, iets moois dat haar papa voor haar gemaakt heeft op haar kamer boven.

Matthias herinnert zich ineens iets: “Oh ja, weet je nog opa, dat Esteban vorige week tegen Sofía zei,” - intussen knikkend, met een glimlach - “ja, in het Spááns natuurlijk, dat hij een verrassing voor Sofía had?”

Beppie tegen Milo: “jij bent toch mijn kleine vriend?”

“Nee, ik ben een grote jongen.”

“En wat ben ík dan?”

“Jij bent,” hij laat even een pauze vallen en zegt dan ernstig, “Jij bent een méns.”

Sofía heeft haar paddenstoelhuisjes, en Matthias zijn.... monsters!

 

Kerstconcert in Rotterdam

Dit jaar was was er wel een heel bijzonder kerstuitje: voor het eerst gingen de 3 oudsten met 3 vaders naar een familieconcert in De Doelen: De Notenkraker voor  4+ers. De kleintjes vonden het net zo mooi als de papa's! De enorme ontvangsthal, met veel musici en hun instrumenten om van dichtbij te bekijken, het kinderkoor, de grote trappen, de uitverkochte grote zaal vol jong en oud!

  

Ze zaten bijna vooraan, op een zitverhoger, waardoor ze makkelijk over eventuele grote mensen heen konden kijken. Maren kon het niet laten de zilveren haren van een dame voor haar te strelen.

Er zat een volledig orkest op het podium, en de bijbehorende beelden kwamen van levende poppenspelers en poppenspel op een scherm. 

De kleintjes leefden luidkeels mee met de gebeurtenissen op het podium: de grote Chinese draak bijvoorbeeld, die met zijn kop bijna tot hun rij kwam.... 

Toen het gevecht van de muizenkoning met de Notenkraker begon, en de muizenkoning een klap kreeg, riep Matthias keihard “yes!” door de stille zaal, en toen het grote scherm omhoog ging waar een groot, verlicht orgel achter schuil bleek te gaan, riep hij: “Opa, kijk! Het orgel!”

 

Domme dommes

We bezoeken ieder jaar met kerst een kerststal ergens in een lokale kerk. Dit keer is de kerststal in de basiliek van Meerssen aan de beurt. De mis is net uit, er scharrelen nog wat mensen rond. Het is de 24 december, dus het kindje is nog niet geboren, maar dat is niet het grootste probleem. Want wat zien we daar achter in de stal staan, op de plek van de os en de ezel? Flinn: "HEE KIJK! TWEE EVERZWIJNEN!!!"

Flinn waakt met zijn stethoscoop over het welzijn van de familie. Hij luistert naar mijn hart en concludeert: "Ja, oké, dat kan nog wel even." Dan luistert hij naar mijn buik en stelt vast: "Ik hoor het al: teveel gegeten!"

Vrolijk genderneutraal kerstfeest, allemaal!

Dommes

Emma legt uit dat poezen alleen op de rug rollen, als ze zich veilig voelen, omdat ze dan niet snel weg kunnen rennen. Ze sluit ten overvloede af met: “Astra voelt zich dus nu heel veilig.” 

Matthias, ernstig: “Ja, dat komt omdat Maren nog in bed ligt.”

Matthias: “Mama, waarom heten de kinderen in mijn klas eigenlijk klasgenoten?”

“Omdat ze samen bij jou in de klas zitten.”

“Maar wat zijn genoten dan?”

Emma: “?”

Matthias: “Nou, want je hebt ook muzieknoten! Zonder ge!”

Sofía (net 5) is op haar mondje gevallen, precies op de voortand die al eerder een flinke val heeft opgevangen. Nu heeft de tand het niet overleefd. 

Na de tranen kwam het interessante verhaal van de tandenfee (in Colombia de tandenmuis!) die de tand komt halen en er een muntje voor in de plaats legt. Teleurgesteld dat het niet om een chocolademuntje ging, was ze meteen ook bezorgd. “Maar wat nou als ik te weinig muntjes heb om in de winkel te kopen? Ik ben toch nog te klein om te werken?”

Matthias heeft het door: “School is eigenlijk werk voor kinderen. Eigenlijk moet ik ook iedere dag werken.”

Een os en een stier en...?

Matthias is op de ijsbaan bij het Kurhaus en krijgt schaatsen aan. "Zitten ze goed?"

Hij: "Ja, ze zitten héél goed.  Ik kan alleen mijn tenen niet strekken."

De kersttijd is gearriveerd, onze kerststallenexpert kan zijn hart weer ophalen! Hier legt hij zijn zus nog eens goed uit wie en wat je precies bij de stal kunt aantreffen: 

Intussen is er in Ypenburg weer eens eentje ziek: koorts, hoofdpijn en misselijk.
Eh ja, dat is te merken: