Kruidvatjunkie 4

Afgelopen vrijdag moest Julia optreden op een muziekavond van haar school. Ze had me gevraagd om iets te maken voor haar muziekmaatjes van school (piano, fluit, viool en klarinet) en zo kwam ik op dezelfde bladzijde van het programmaboekje te staan als Haydn en Liszt. Niet slecht voor een uurtje werk. Helaas stond er op dezelfde bladzijde ook "Björk", maar in plaats van de associatie met overgeven, moet deze artieste blijkbaar tot de betere popmuziek gerekend worden. Voor de gelegenheid had ik een stukje voor drie piano's bewerkt dat ik eerder voor een van Ineke's ensembles had gemaakt. Hoewel het resultaat ten opzichte van het origineel mij wat "uitgekleed" voorkwam, was het voldoende om Julia's groepje veel complimentjes te bezorgen. Ze speelden het dan ook heel mooi. Een andere kwaliteit van het stukje was, dat het niet te lang was. De Haydncompositie betrof een compleet strijktrio waar de leerlingen maar liefst alle delen van speelden en helemaal zo slecht nog niet. Maar vanwege de lengte - en omdat het wat plichtmatig klonk - was dat zelfs voor het publiek van het Stedelijk Gym wat veel. In de 3e editie (tja, als je de delen 1 en 2 al gekocht hebt kun je deel 3 natuurlijk niet laten liggen) van de strijkkwartetten van Haydn is een bewerking van Die sieben lezten Worte unseres Erlösers am Kreuze voor strijkkwartet opgenomen. Ook een beetje uitgekleed ten opzichte van de gezongen versie met koor en solisten. Het origineel is een braaf en plechtig gekweel in ingehouden tempi. Wie een aangrijpend dramatisch verslag van het sterven van Christus verwacht, komt bedrogen uit en dat terwijl Haydn in andere werken vaak zo verrassend en meeslepend is. Zeven woorden wekken de suggestie van kort maar krachtig, maar het tegendeel is het geval. De strijkversie is niet veel spannender, maar heeft het voordeel dat je hem tijdens het eten op kunt zetten zonder dat er ooit een erwtje door van je vork zal rollen.