Ik heb met Auntie Marie hele gesprekken over van alles en nog wat. Het zijn wel steeds dezelfde gesprekken, want haar geheugen laat haar danig in de steek. Toch beginnen we iedere keer enthousiast over dezelfde onderwerpen, al moet ik bekennen dat MIJN enthousiasme minder wordt naarmate de dag vordert. Een populair onderwerp van gesprek gaat over "common people" (in de betekenis van "ordinaire mensen") Volgens Marie zijn dat mensen die niet in staat zijn beschaafd Engels te spreken (of bij ons dus Nederlands). Ik zeg dan dat ik mensen pas "common" vind als ze roddelen, rochelen of hun neus snuiten in mijn nabijheid. Ik moet toegeven dat ik deze discussie ook wel een beetje aanga om haar hersenen een beetje aan te zwengelen.
Vanmiddag maakten we een rondje rond het Essche Heike vennetje, en ik waarschuwde haar niet in de "dog shit" te trappen. Dat vond ze heel erg "common" van mij. Wat ik dan moest zeggen? Nou, "pooh" bijvoorbeeld. Ik zei dat het toch echt hetzelfde was: het was bruin en het stonk en je moest het niet aan je schoen krijgen! Nee, "shit" kon niet, vond ze. Mocht ik dan wel "tish" zeggen? Of "sith" of "hist"? Nou, als ik dat persé wilde, dan mochten die wel, ook al waren het niet bestaande woorden. Maar "shit" dus niet? Ook al waren het gewoon dezelfde vier letters? Nee, "shit" dat mocht echt niet. Intussen waren we alweer thuis gekomen en kwamen we (O)pap tegen. Marie vroeg wanneer hij en ik nu eindelijk eens gingen trouwen, we woonden al zo lang samen! Dat vond ik nou echt een shit vraag.
2 opmerkingen:
Ik werk in een omgeving met veel Engelsen en 'shit' is inderdaad het 'kun je echt niet gebruiken' woord. En dan valt enorm op hoeveel andere nationaliteiten, en vooral de Nederlanders, dat als scheldwoord gebruiken...
goh, ik was ooit een grote fan van Winnie the Pooh, maar had er nooit bij stilgestaan dat-ie dus eigenlijk Winnie the Shit heet, voor mij, als common people.
Een reactie posten