Ik heb iets met sleutels. Ik koester ze. En niet alleen de sleutels van mijn huis. Ook die van mijn buren en zelfs oude sleutels, waarvan ik niet eens weet waarop ze passen, krijgen een liefdevol bedje achter in de keukenla. Omdat ik bang ben dat de deur ineens achter mij dichtklapt hebben ook al mijn buren een sleutel van mijn voordeur. Lonneke, Jeroen en Matthijs hebben er een en natuurlijk Maria, onze Poolse wervelwind. Wat dat betreft voel ik me wel zeker.
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!
1 opmerking:
Ook ik heb sleutels van de buren, want die gaan om de haverklap op vakantie en dan moet ik de post uit het zicht van potentiele dieven halen. Maar toen buurvrouw Barbara op een dag zag hoe ik haar sleutel in ons laatje bewaarde, een reusachtig etiket eraan met hun adres erop in hoofdletters, toen was ze zo geschokt dat ze een week later met een smoes de sleutel terugvroeg en sindsdien ben ik niet meer gevraagd voor de post....
Een reactie posten