Een hele tijd kon ik niet op de blog. Hij verdween samen met mijn vorige computer! Op de nieuwe computer kon ik alleen maar commentaar geven op de stukjes van mijn lieve familieleden, en dan alleen maar als anoniempje.
Maar nu ben ik er weer en kan weer verhalen van mijn spannende avonturen. Als die er waren, tenminste. Nee, ze waren er niet. Ik heb echt niks meegemaakt, de laatste tijd! Geen inbrekers, geen keukenbrandje, geen auto in de sloot, geen wespenplaag, geen Spaanse, Hongkong of Mexicaanse griep, ik sloeg mezelf niet eens met een Zebbie-stok op mijn kop. Wat een saai leven heb ik toch!
Buurvrouw Ineke en ik gaan regelmatig samen wandelen met hondjes Tim en Zebbie. Een paar weken geleden kregen we tijdens een van die tochtjes ruzie met een man die zijn vier honden uitliet. Ik weet niet eens meer hoe het precies begon, het lag niet aan de honden, die wilden heel graag met elkaar spelen. Een week daarna kon ik niet mee, Ineke en Tim deden het rondje met z'n tweetjes. En ja hoor, daar was-ie weer, die man. De ruzie laaide weer op, het begon toen hij een van zijn hondjes aan de kopharen naar zich toe sleurde. De manier waarop Ineke keek beviel hem niet: " wat sta je daar te kijken, arrogant wijf?" De toon was gezet. Ineke was toen nog niet op haar mondje gevallen, en er vielen aan beide kanten onvriendelijke woorden. "Zal ik je eens een klap geven?" vroeg de man. Ik zou dan meteen "nee, dank u!" gezegd hebben, maar Ineke nodigde hem uit om dat maar eens te proberen. Ze kreeg een vuist vol tegen haar slaap en ging tegen de grond. Toen ze weer bijkwam en overend krabbelde, zei de man dat het haar eigen schuld was: ze had maar door moeten lopen.
We gaan nu voortaan altijd samen, telefoontjes mee, en Ineke heeft een busje pepperspray gekregen van haar broer in Duitsland. Ik weet niet hoe Zebbie zou reageren bij een eventueel volgend incident, op Tim hoeven we in ieder geval niet te rekenen: hij stond rustig gras te eten in de berm toen zijn vrouwtje werd neergemept!
Ineke heeft nu een verhaal waarmee ze de komende 10 jaar kan scoren op feestjes en partijen.
Dat soort avonturen zitten niet in mijn saaie leventje. Eerlijk gezegd ben ik daar niet rouwig om!
4 opmerkingen:
Ik zou aangifte hebben gedaan!!
Wat een arrogante zak is dat zeg!
Ik hoop dat jullie nog heel veel van dat soort rare kwasten tegen gaan komen! Kunnen wij tenminste genieten van de spannende verhalen-met-goede-afloop!
Buurman Piet wist om wie het ging en dus kon Ineke aangifte doen, ook al had ze weliswaar geen getuigen, maar wel een (verplicht) briefje van de dokter dat ze inderdaad geslagen was. Vroeg de politieman die het formulier invulde: "Wat is de geboortedatum van deze man?"
Inderdaad een vervelend verhaal zeg! En dat had ook heel wat slechter af kunnen lopen. Die man had bijvoorbeeld z'n hand wel kunnen bezeren.
Een reactie posten