Eén rat is geen rat

De mijnheer van de gemeente wist het zeker. We hadden geen rat. We kregen een heel college hoe ratten zich gedragen en hoe ze hun aanwezigheid verraden, maar dit, nee, dit was geen rat. Hoogstens een muisje. Eigenwijs gingen we toch met cement en gif aan de slag, want een muis, nee dat was het zeker niet. Daarna kwamen de stank en de vliegen. Uit de kruipruimte haalden we - na een paar dagen uitstel, want dat is wel een vies karweitje - een dooie rat bovengronds. Harrie bleek flink uit de kluiten gewassen: zo'n 25 cm. bruine rat schoon aan de haak. (Schijnt heerlijk te smaken, maar dat hebben we maar niet gedaan.) Weg stank. Maar gek genoeg kwam de stank na een dag weer sterker terug. Nog een rat in de kruipruimte? Toch maar eens even goed de kelder zelf geïnspecteerd. En de meneer van de gemeente kreeg toch gelijk: het was inderdaad geen rat. Het waren er twee. Harriet, wat beter toonbaar, staat op de foto. We houden het erop, dat zij van liefdesverdriet gestorven is toen alle gaten naar de kruipruimte - waar Harrie lag te creperen - waren dichtgesmeerd. Maar misschien had het zakje gif onder de kast er ook iets mee te maken. Hopelijk zijn we er nu een beetje klaar mee. Wie komt er een keer langs om de keldervoorraad mee op te maken?