Luister nu eens mee!

Haal je I-pod van de oren en zet je Skype uit. Er valt weer wat te luisteren! Donderdag heb ik voor het eerst sinds jaren een gesprek gehad met mijn vader, voor de meesten van jullie opa of superopa. Terwijl A3n aan een groepje dames Engelse les gaf, zaten wij samen buiten. We keken naar de vijver en naar het gras dat zo netjes gemaaid wordt door Richard. Het was bewolkt, maar terwijl wij spraken, kwam er langzaam een zonnetje door. We zaten daar anderhalf uur, vredig te kijken en te babbelen.

Waar wij het over hadden? Hij denkt dat hij spoedig dood gaat. Ik denk van niet, de Termeers hebben sterke harten. Maar hij had die ochtend om vier uur gevoeld dat hij op dat moment dood zou gaan. Ik vroeg wat hij dan gevoeld had, maar hij had eigenlijk niks gevoeld. Vervolgens was hij in slaap gevallen en weer levend wakker geworden. Jullie zien dat ik gelijk heb. En hij praatte over de veranderingen Boxtel. Alles wordt volgebouwd. En in elk huis wonen veel minder mensen. Vroeger zorgden hele families voor opa en oma, nu moesten ze naar verzorgingstehuizen. We besloten dat komt omdat bijna alle vrouwen tegenwoordig een baan buitenshuis hebben.

Een stuk van het gesprek wil ik jullie niet onthouden. We hoorden het geluid van een vogel.
Opa: Wat was dat?
Ik: Een kraai.
Opa: Nee!
Ik: Dan was het een ekster.
Opa: Eksters maken geen geluid.
Ik: Bij ons wel, heel erg. Maar het kan ook een Vlaamse gaai geweest zijn.
We hoorden het geluid weer.
Opa: Volgens mij is het wel een kraai.

Jullie vragen je af hoe dit mogelijk is? Dat een opa die altijd in een hoekje heeft zitten slapen nu gesprekken voert van anderhalf uur? Juist, omdat hij weer kan luisteren. Dank zij een nieuw apparaatje.

Bereid je erop voor: als je naar het Essche Heike gaat valt er ineens heel veel te luisteren.

Margriet