Zie hier twee ongenode gasten in mijn huis. Links het vetplantje, geschonken door Marleen (kerst 2013?), rechts een cactus. Ik ben vergeten hoe de cactus als klein bolletje in huis is gekomen, maar ik heb hem in ieder geval niet gekocht maar gekregen. Toen hij te groot werd voor het oorspronkelijke mini-potje is hij wel honderd keer op de grond gevallen en evenzoveel keren heb ik me bij het oprapen aan die vlijmscherpe naalden geprikt. Bij het ompotten heb ik ovenwanten aangedaan en zelfs dáár gingen ze doorheen. Ik heb de klotecactus vaak verwenst. Maar helaas voel ik me voor levende dingen erg verantwoordelijk en het onding in de kliko kieperen was er dus niet bij. Zo zijn er wat jaartjes verstreken en ach... kijk nu eens.
5 opmerkingen:
Mm, past de kleur wel in je interieur?
Jij accepteert vast ook geen 'moestuintjes' bij Albert Heijn? Kleine Matthias heeft al veldsla gezaaid, want "ik vind veldsla heel lekker!"
Onze vensterbank staat vol met Albert Heijn moestuintjes. Alles wat Marleen dubbel heeft, krijgen wij, naast al die potjes die we zelf verzamelen (bij een pak luiers krijg je heel wat moestuintjes). Er komt al heel wat op, al is Pien daar niet altijd even gelukkig mee: "Maar die spinazie hoeven we niet zelf te eten, toch?!"
Als die bloempjes straks opdrogen, dan mag je ze één voor één uit pulken... begin maar al naar een pincet te zoeken.
En dan eerst goed oefenen die pincet te hanteren met de ovenwanten aan!
Het is een oud gebruik: niemand geeft een ander een cactus. Als je dat wel doet, betekent dat zoiets als de ander ongeluk toewensen. Daarom zal iemand die een cactus cadeau krijgt. altijd ervoor betalen, soms simpelweg symbolisch met een enkele stuiver ofzo. Kortom, Michael, weet je nog van wie je je geprikkelde huisgenoot gekregen hebt en of het nog nodig is om die beste kennis alsnog ervoor te betalen?
Een reactie posten