De strategieën om maar niet naar bed te hoeven zijn legio. Pien gooit het meestal op een zielig "ik voel me niet zo lekker", maar Jeppe heeft zijn strategie verder doorgedacht. Aan tafel wil hij niet eten, hoewel het toch zijn lievelingsmaaltje betreft. Na het voorlezen geef ik Pien en Jeppe nog een knuffel. Als ik op het punt sta de kamer te verlaten, schrikt Jeppe op: "Oh! Ik ben wat vergeten!"
Lonneke: "Wat ben je dan vergeten, Jeppe?"
Jeppe: "Ik ben vergeten te eten!"
Lonneke: "Tsja, daar is het nou te laat voor. Dat had je net aan tafel moeten doen. Nou is het eten op."
Jeppe zit inmiddels rechtop in bed: "Misschien moet ik toch maar even gaan kijken!"
2 opmerkingen:
Heel goed, Jeppe, eerst zien dan geloven! Want als jij het niet opgegeten hebt, wie dan wel?
Zo ontstaan dus die verhalen van "ze werden zonder eten naar bed gestuurd". Ach, arm Limburg, dat het zover moest komen.
Een reactie posten