Sophia weet dat sommige besjes niet voor ons, maar voor de merel zijn. Ze weet ook een en ander van spijsvertering. Er zat immers een flinke witte poepstreep op haar regenschermpje die verklaart moest worden. Al die kennis beklijft, zo blijkt als ze een vuurdoorn ziet, overladen met oranje besjes: "Da! Prrrrt!"
Er wordt nog al eens met opa gevideobeld. Sophia kijkt dan naar opa op het scherm... en opa kijkt naar een plafondlamp, een muur of de rug van de bank. Regelmatig krijgt opa een videoknuffel, dan gaat bij opa het scherm op zwart, omdat Sophia de telefoon tegen haar trui drukt. Als Julia belt om snel even wat te regelen en zonder Sophia de telefoon afsluit, wordt ik meestal meteen weer teruggebeld. Sophia is dan in huilen is uitgebarsten omdat ze geen afscheid heeft kunnen nemen van opa, knuffels, zwaaien en handkusjes.
Sophia gaat steeds beter praten. Als we thuiskomen vertelt Sophia enthousiast: "Da dieje deja es-lisjes!" Julia: "O ja?! Kerstlichtjes? Mooi!" Sophia:"En kerstman!" Julia, niet bedacht op heldere taal, heeft echter geen idee waar ze het over heeft...
De kerstman in kwestie is een grote opblaaskerstman, waar we al een paar keer langsgefietst zijn. Maar nu staat er ineens een oudere dame met lang wit haar naast te roken. Ik: "Hé kijk, daar is ook de kerstvrouw. Is die écht Sophia?" Sophia:"Neeeuuh."
1 opmerking:
Ah, hoe kon ik toch denken dat het 'sterretjes' waren. Tsk.
Een reactie posten