Als de meeste conversaties zó gaan: "Toto deja da dieja tata e-a dada!" Dan kijk je toch raar op als je Sophia een muts probeert op te zetten: "Het is heel koud hoor Sophia!" Sophia: "Nee joh. Helemaal niet!"
Bij de kinderboerderij staat een flinke samenscholing van kabouterbeeldjes, allemaal exact hetzelfde - lange baard, zelfde pose en kleuren - maar wel in diverse formaten. Sophia wijst aan: "Mama, Sascha, Tatia, Toto, E-ise, oma Bibi..."
Sophia wordt vaak herinnerd aan gevaar: "Sophia... Trappen zijn....?" Waarop Sophia antwoordt: "Gevaarlijk." Maar de waarschuwing slijt: "Sophia... Trappen zijn....?" Sophia: "Blubblub."
Sophia begint nieuwsgierig te worden. Ze vraagt veelvuldig: "Tat is tat?"
Sophia helpt graag bij bakken en koken.
En is erg lief voor Elise.
Vertrek.
Aankomst.
4 opmerkingen:
Het is zo leuk, als ze helpen in de keuken. Maar, indien je hoort dat kids, die zelf koken, ook eten wat ze maken: da's gewoon een leugen. Elsa helpt mij vaak genoeg in de keuken, ze snijdt bijvoorbeeld champions al sinds haar 4/5de of zo (prima job, met een boterham mes). Maar, die champignons eten? Nog altijd niet (bijna 12 nu) :)
Komt vanzelf Erik!
De P-barrière is genomen! Pappa en opa zijn toegevoegd aan de vocabulaire. Poes is evenwel nog “Teus”.
Bij Sophia valt dat mee. Ze eet bijna alles.
Een reactie posten