Op naar Blogger Beta?

Ik heb het even na gezocht. Het lijkt erop dat ik in 1 klap onze blog kan verhuizen naar Blogger Beta.

Zoals ik al bang was krijgen we dan waarschijnlijk wel een aantal mails van mensen die niet meer kunnen inloggen. Maar dat is eigenlijk al aan de gang: A3n liet al weten confuus te worden van al het meta bloggen over bloggen :)

Zie ook: blogger help over team blogs in blogger beta

Voordelen:
1. Geen verhuis problemen, de site kan in een keer over (dat hoop ik tenminste). Dit probleem wordt onderschat (denk aan internet links en plaatjs etc)
2. Meer layout opties (ten minste, dat verwacht ik)
3. Categorie ondersteuning (domme domme etc) - daar gaat het toch voornamelijk om?
4. Het internet address blijft hetzelfde (we blijven bij Google)

Nadelen:
1. Ik zal waarschijnlijk mensen weer moeten uitnodigen. Ben ik niet helemaal zeker van. Niet echt een probleem.
2. Ik niet zeker weet of "last-comments" tracking mogelijk is; waarschijnlijk niet.
3. Misschien even wennen aan een nieuwe interface voor het schrijven.

Wederom, kijk niet teveel naar de "look-and-feel" van de site... Zoals je kan zien is die in zekere mate flexibel.

Deze optie is in ieder geval open. Ik hoop dat we daarna gewoon verder kunnen bloggen.

huidige of nieuwe blog?

Beste allemaal,
als ik zoek over internet, blijken er heel veel mogelijkheden te zijn voor een blog of community als deze. En binnen die mogelijkheden zijn er weer heel veel mogelijkheden om het blog zo mooi mogelijk te maken.

Zo is er deze dus: www.termeer.blogspot.com die we nu zo'n beetje kennen. Naar mijn idee werkt ie eigenlijk prima, kan de kleurkeuze misschien anders (maar smaken verschillen) en is het voordeel dat je steeds ziet wat erbij is gekomen, zoals Erik al zegt en je gemakkelijk dus weer bijgelezen bent. Bij een verdeling in verschillende categoriën moet je deze stuk voor stuk aflopen om te zien wat er is bijgekomen. Mijn voorstel - jawel, ik kom er dus een beetje op terug - is om het dus bij deze blog te houden, nu die net echt van start aan het gaan is. Wellicht kunnen we afspreken dat we een tweeledige titel aan onze teksten toevoegen. Het eerste deel proberen we een onderwerp te kiezen dat we steeds opnieuw kunnen gebruiken (voorbeeld: dommedomme, knuppel-in-hoenderhok, etc). Het tweede deel kan dan de eigenlijke titel worden. Dan is in de 'kolom' hiernaast snel dezelfde categorie artikelen bij elkaar te vinden. Voor wie bijvoorbeeld alleen de afgelopen 'Nieuwtjes' zou willen lezen.

Maar we kunnen inderdaad ook overstappen naar een blog waarbij we alles echt 'labelen'. Kijk even naar mijn probeerblog: http://jebevers.blogspot.com/. Naast labelen, kun je ook nog veel meer dingen toevoegen. Archief, links, verzameling foto's, noem maar op. Daar kunnen we dan weer keuzes in maken.

Op een andere plek kwam ik er een tegen met weer andere layout-mogelijkheden en weer andere opties. http://jebevers.wordpress.com/
Let op: ik heb nu voor deze kleuren en lettertypes gekozen, maar helemaal wit kan ook. Of blauw, met drie kolommen, lijkend op hotmail. Of zwart. Of wie weet hoe. Maar het moeilijke is: wie ben ik dat ik een vorm kan kiezen. Smaken verschillen

http://poezieweb.web-log.nl/poezieweb/2006/12/koningin.html
is weer een andere versie. Deze is lelijk, maar hij kan ook mooi. En hij is in het Nederlands.

Volgens mij is ook hiermee veel mogelijk: http://jebevers.hyves.nl/. Schijnbaar verkozen tot beste blog-site op internet. Ik had er veel over gehoord, vooral tijdens de verkiezingen (had Wouter Bos niet hier een blog?). Maar deze staat me zelf zo tegen dat ik hier niet de verschillende mogelijkheden heb uitgeprobeerd.

Wat vinden jullie? Zoals ik al zei, voel ik zelf nu misschien wel het meest voor de opzet van TweeWo. Zo gek nog niet. Maar het is goed om er een keertje over nagedacht te hebben. Zijn jullie het met me eens om het hierbij te laten? En zullen we voortaan vanaf nu tweeledige titels maken? Na één ja in de comments, zal ik wel kijken of ik bestaande artikelen een tweeledige titel kan geven.

Chaos

(in reactie op Ordening)

Om te beginnen is het waanzinnig fijn dat men duidelijk serieus met ons blogje bezig is. Hiermee is de testfase zo'n beetje over.

Ik ben thans de enige "administrator" van ons blog. Ik kan alles op onze blog editen en weggooien en ik kan het blog deleten en wat nog. Dat is niet omdat ik een blog-nazi wil zijn, maar meer om te voorkomen dat mensen per ongeluk op plekken komen waar ze schade kunnen aanrichten (schade aan de blog wil zeggen: werk voor mij). Iedereen die wil mag natuurlijk mee administrator zijn. Drop me maar een mailtje. Jeroen is hierbij in ieder geval de eerste mede administrator. Jeroen, dit geeft je de vrijheid om te doen wat je wenst met ons blog. Jij kan dan ook anderen administrator maken trouwens.

Dan, even specifiek, want er zijn een aantal hele interessante punten aangehaald:

(1) Kleuren en vormgeving kan heel makkelijk aan gepast worden door een administrator. Sorry voor de doffe groene ellende die het nu is (geheel door mijn gebrek aan smaak). Jeroen, je mag een nieuwe template voor het blog kiezen. En met zelf een klein beetje HTML kennis kan je dan nog veel meer doen. Mijn advies echter luidt: keep it simple. Er zit snel een hoop tijd in het onderhoud van een leuke website. Hou daar rekening mee als je begint.

Moeilijker: (2) Artikelen groeperen. Volgens mij kan dat niet binnen onze huidige blog omgeving. Ik geloof dat we het hele blog naar versie twee kunnen brengen, die zit op dit moment in beta (test) bij Google. Daar kan het blijkbaar wel (als ik Jeroen goed begrijp). Misschien moet wel iedereen dan nog eens uitgenodigd worden. Jeroen, ook hier mag je als administrator wat mij betreft je gang gaan. Maar ik verwacht een korte storm aan problemen en emails. Aan de andere kant is nu wellicht de beste tijd om naar een nieuwe omgeving te verhuizen.

Wat mij betreft hoeft het niet. Ik geloof dat ik ooit een keer in de index van een TLTZTM specifiek naar Toon's Moorddroom heb opgezocht (een van de beste TLTZTM artikels aller tijden), en dat was het. Maar ik vind juist de huidige chronologische volgorde samen met de archives sectie heel makkelijk. Ik weet precies van waar uit ik moet bij-lezen.

Waarom kan “nieuws”, “domme domme”, “van de straat” etc. niet gewoon in de titel van het stukje? Of snap ik weer eens niet wat er wordt bedoeld?

Mijn advies dan: Iemand (Jeroen?) kan een beta blog 2 opzetten bij Google en kijken hoe dat uitpakt. Als dat goed gaat en je hebt er wat ervaring mee dan zouden we kunnen verhuizen? Ik zal ondertussen ook eens kijken of ik de periode waarin een artikel blijft staan op de hoofd pagina wat langer kan maken.

(3) Oud spul weggooien. Persoonlijk vind ik dat alles, inclusief oude comments en testjes en alle mogelijke onzin op het blog mag blijven. Ik heb vroeger ook dingen in TLTZTM geschreven die ik niet van het papier meer kan afhalen. Tegen Beppie heb ik al gezegd dat “bankje te koop” ook niet uit de oude krantjes werd gehaald bij het eind van de jaargang. Maar enfin, wie ben ik? Oh ja. Ik was TweeWo :)

Hetzelfde geldt dus wat mij betreft voor comments. We hebben hier een blog, geen nieuwsgroep of forum. Die comments, managet dat zichzelf niet? Ik was tot nog toe heel tevreden met de manier waarop het ging. En ik heb net als A3N en Jeroen zelfs Michael's late reacties gelezen.

Mijn advies: Als iemand regels wil maken, dan mag dat. Of ik me eraan ook houd... Tja... :)

Finally (4), Emma's privacy opmerking. Die is echt lastig. Ik weet niet zeker of blogger het toe laat dat we het lezen van de site tegenhouden met toegang codes. Vast wel (iedereen is vrij om het verder uit te zoeken). Maar vervolgens is er wel opeens een grotere groep usernames die we moeten onderhouden. Het googelen van namen... Tja... Moeilijk dus. Wat Beppie comment klopt helaas niet. Het duurt Google soms een paar maanden voordat de een site gescanned wordt.

Persoonlijk dan, Emma, vind je dat ik te ver ben gegaan met mijn stukje over jou als “partner”? Dan moet je dat even naar me mailen – ik pas het wel aan (of een andere administrator :) ). Maar ik kon me niet voorstellen dat dat schadelijk kan zijn.

Mijn advies hierover: We zouden om te beginnen alleen voornamen moeten gebruiken. Maar dat doen mensen sowieso al automatisch, dacht ik. Ik vind bij nader inzien wel dat het op het Internet zetten van je eigen (of Oma An's) adres aan de gevaarlijke kant is. Ik heb de stukjes dan ook hierbij aangepast. Misschien beter om dat soort persoonlijke zaken per email te sturen voortaan.

Al met al ben ik dus heel erg blij met de inzet en ideeen van iedereen en knip ik bij deze het lint door: Blog is officieel open.

Ordening

Tweewo en anderen,

ik weet niet of het mogelijk is, maar ik wil onze weblog graag anders zien. Nu is het een krantje als wc-papier. Je begint bovenaan en moet hem helemaal afrollen. Bovendien staan er heel veel teksten tussen die je nooit meer zal lezen. Vergelijking met wc-papier: er zitten velletjes tussen die al te vaak gebruikt zijn en je dus wil overslaan. Emma, en andere testers, het is mogelijk om deze teksten weer te verwijderen. Ik heb dat zelf ook gedaan. Dat ruimt op en houdt de wc-rol al een stuk gebruiksvriendelijker.

Comments die niet meer nodig zijn, zouden ook weg kunnen. Dit heb ik ook geprobeerd, maar dan blijft er een soort skeletje over van "hier stond een comment en deze is door de auteur vermo... verwijderd." Bovendien verandert dat niets aan de leesbaarheid van de weblog.
Wanneer worden comments eigenlijk nog gelezen? Als ik iets publiceer, dan houd ik nog weken bij of iemand erop reageert, maar na een maand houdt dat bij mij toch wel op. En als ik ergens op reageer, kan daar ook weer op gereageerd worden. Dat probeer ik dan ook bij te houden. Maar eigenlijk is dat geen doen. Is daar iets over af te spreken?

Een andere blogvorm werkt met labels. Onze webblog niet. Ik weet niet of dat te veranderen is, Erik, maar op zich zou dat ook de leesbaarheid kunnen bevorderen. Dan zouden we elk artikel dat je plaatst met een van de labels die we afspreken, kunnen labelen. Zo heb je dan straks een verzameling artikeltjes bij elkaar onder één label, bijvoorbeeld Dommedommes (waar zijn ze trouwens?). En een andere verzameling artikeltjes onder een ander label zoals bijvoorbeeld Uit de Oude Doos. Ik stel me nu ook al labels voor als: Vakantie, Nieuws, en natuurlijk (Emma, Klaartje) Tests (dan hoeven ze niet per se gedelete te worden!). Maar daar kunnen we het dan nog over hebben.
Zou iedereen in een comment hierop alsjeblieft willen aangeven wat je hiervan vindt?

Engelbewaarder opnieuw in actie!

Herinneren jullie nog het auto-ongeluk van Toon? Toen een vrachtwagen zijn achterklep verloor waarna Toon als een blindeman met zijn auto door de vangrail schoot? Welnu, de engelbewaarder heeft wederom ingegrepen.

Op zondag 10 december waren we samen op weg naar het muziektheater in Amsterdam, met de auto in plaats van de trein, omdat Toon na afloop met de auto naar Boxtel moest. We reden op de driebaans weg tussen Utrecht en Amsterdam, op de middelste baan. Het was druk en de borden boven de weg begonnen 70 aan te geven, dus Toon nam al wat gas terug, zoals de meeste auto's voor en rechts van ons.

Een bestelwagen passeerde ons links echter nog in volle snelheid, en moest toen vol op de rem omdat hij anders op zijn voorligger zou botsen. We zagen het schuin voor ons gebeuren: de auto remde gierend, begon te slingeren, botste links tegen de vangrail, kreeg daardoor een klap en schoot naar rechts dwars over de weg, voor ons door (want Toon hield uiteraard netjes afstand) klapte rechts tegen de vangrail en stond ogenblikkelijk stil.

Exact op dat moment passeerden wij hem achterlangs.....

Tijdelijk twee banen

Het was weer even wennen om in te loggen, maar het is me gelukt.

Het leek me wel zo leuk om - in aansluiting van alle andere successtories (van Lonneke, Jeroen, Erik) - ook maar even een eigen bijdrage te leveren over mijn nieuwe baan. Ik praat en schrijf er namelijk heel graag over. Zo blij ben ik met deze volgende stap!

Per 1 februari a.s. ga ik als "advocaat-stagiare arbeidsrecht en algemeen civiele praktijk" (de functienaam is net zo'n hele mond vol als de naam van het kantoor) aan de slag bij Wybenga Wildeboer en Van der Puttelaar Advocaten in Rotterdam. Dat blijkt nog wat meer om het lijf te hebben dan enkel het onderhandelen over en ondertekenen van de arbeidsovereenkomst en het opzeggen bij mijn huidige werkgever. En vergeet niet dat ik al een sollicitatieprocedure van een brief en 3 gespreksrondes bij dit kantoor achter de rug heb.

Zo moet ik naar de gemeente Den Haag voor een Verklaring van Goed Gedrag. Maar ook dien ik met 4 leden van de Raad van Toezicht van de Orde van Advocaten te Rotterdam kennis te maken (let wel, dit zijn 4 afzonderlijke gesprekken), alsmede met de adjunct-secretaris van deze club. Daarnaast moet ik een beeidigingsverzoek bij de Rechtbank Rotterdam indienen, moet ik kennismaken met de President van de Rechtbank en vervolgens moet ik, bij weer een 3e bezoek, door deze zelfde President beedigd worden. Voorts wordt ik volgende week op mijn nieuwe kantoor verwacht voor het maken van een foto (deze wordt dan op de website van het kantoor geplaatst). Bovendien heb ik 100.000 formulieren in te vullen en aan te vragen voor de Beroepsopleiding Advocatuur, die per 1 maart a.s. aanvangt. Tenslotte ben ik uitgenodigd voor de kerstborrel van mijn nieuwe kantoor, ter kennismaking met mijn nieuwe collega's.

En dit alles zal tussen nu en 1 maart a.s. plaats (moeten) vinden. Tussen mijn huidige werkweek door. Ik heb er dus tijdelijk een voltijdbaan bijgekregen.

Thuis loopt alles overigens op rolletjes. Alle dozen zijn uitgepakt. Op een paar kleine klussen na, zit het werk van de aannemer er ook op. En vorige week is onze nieuwe keuken dan eindelijk bezorgd, gemonteerd en aangesloten (ja ja, gedurende 3 afzonderlijke dagen). Na 2 weken Chinees, frieten, Thais, pizza, roti en uit eten een hele verademing. Overigens hebben we nog altijd geen koelkast, dus dat betekent nog wel iedere dag verse boodschappen doen.... Maar het resultaat mag er zijn, want de keuken is prachtig. Onze katten zitten overdag graag samen op het nieuwe gasfornuis, maar gelukkig houd ik wel van poetsen.

Groeten van Emma Sr.

Carrière Planning

In 1995 tijdens mijn interview, vroeg mijn toekomstige baas Sjors, “Tja, wat kan ik eigenlijk nog vragen? Oh ja, waar wil je over vijf jaar zitten?” Ik flapte een grapje eruit: “In jou stoel, ha ha ha!” Gelukkig lachte hij met me mee. Gelukkig was het een hartelijke lach. Ik had werk gevonden bij de beste crew die ik me kon toewensen.

Toen ik in Nederland aankondigde dat ik een baantje had gevonden, vroeg A3N aan me, “En wat ga je daar dan precies doen?” Ik zei, “Ik word Software Boer.” Dat vond ik wel een leuke titel. Ik zag het al helemaal voor me op een naamkaartje. “Ha! Software Boerenknecht zul je zeker bedoelen,” zei A3N in een flits en een glimlach. Ik moet nog altijd om die opmerking lachen. Maar ze had wel gelijk.

Zes jaar later vertelde Sjors me dat ik maar zijn taken moest overnemen. Hij ging verhuizen naar Australië, waar het wat rustiger was. Inmiddels was het bedrijf in grote Amerikaanse handen. Ik zat helemaal vol met ideeën, maar ik was er niet klaar voor. Operations Management bleek alles behalve zelfstandig ondernemen. Voor iedere scheet moest “approval” gezocht worden. Mijn collegae, nee ondergeschikten, waren jaloers. Ik had een positie erger dan boerenknecht: boeren-middle-management. Het was de meest deprimerende tijd van mijn carrière.

Eind 2003 werd zo'n beetje het hele bedrijf door de Amerikanen op straat gezet. Met twee ex-collegae hebben we een nieuw bedrijfje door-gestart. Drie dollar gestort kapitaal, een overdosis enthousiasme en heuse bedrijfsdoelstelling voor de eerste drie jaar: Overleven. Werken was weer leuk.

Drie jaar ploeteren met plezier, maar het leeft nog altijd. Het gaat nu zo goed, dat freelancer Sjors in Australië soms zelfs wat werk van ons kan krijgen. Geen baby meer. Voor de komende drie jaar is de doelstelling iets serieuzer: Groei.

En a dream come true. Ik kan trots tegen A3N zeggen, ik ben:

Erik (blog nazi was here)

Software Boer

Toen ik las dat Emma Sr. bij bla, Wildeboer en bla ging werken moest ik dus even lachen. Emma, ik hoop van harte dat je een glansrijke carrière tegemoet gaat. En als Mr. Wildeboer aan jou vraagt “Zeg, Mr. Emma, wat wil je over vijf jaar doen?” Dan kun jij knipogen en zeggen, “Wel, Mr. Wildeboer, over vijf jaar wil ik je partner zijn”. Als ze hartelijk met je mee lachen, dan zit je goed...

Nieuwe baan

Ik (Jeroen) heb net als Lonneke en Emma een nieuwe baan gekregen (bij dezelfde werkgever Dienst Landelijk Gebied (LNV)). Het was onduidelijk of het een verlenging van het uitzendcontract zou worden of een tijdelijk of misschien wel vast contract. Het is uiteindelijk een tijdelijk contract voor onbepaalde tijd geworden. Ik ben er heel erg blij mee.

Oma An gaat naar verpleeghuis

Op maandag 11 december wordt oma An ter revalidatie opgenomen in verpleeghuis E, niet ver van waar Marian woont. Zodra er voor haar plaats is in verpleeghuis S, verhuist ze terug naar Boxtel.

Voor wie haar een kaartje wil sturen kan Beppie mailen voor het adres.

(adres en telno weg ge-edit door de blog-nazi)

Tandarts

Ik belde naar Beppie en die kwam net van de tandarts, dus toen moest ik weer denken aan mijn eigen bezoek aan de beul, vorige week. Ik lag al in de stoel en om tijd te rekken stelde ik hem de volgende vraag: "hoe krijg ik mijn tanden witter, want ze kleuren niet bij mijn haar". Hij gaf zijn antwoord pas toen ik met wijdopengesperde bakkes naar het plafond lag te staren. Minutenlang kreeg ik een preek over hoe belachelijk het was dat iedereen witte tanden wilde hebben en hoe die mode was overgewaaid uit Amerika en dat niemand van nature witte tanden had, maar als ik erop stond dan kon hij wel zorgen dat ze wit werden, alleen dat kostte een hoop geld en heel dikwijls terugkomen, enz. enz. Na drie minuten probeerde ik te zeggen: "stop maar, ik wil het al niet meer!" maar dat is wel moeilijk met open mond, dus hij ging gewoon verder met zijn preek. Toen ik al bijna de deur uit was, riep hij me na: "Laat je haar maar geel verven!"

Oma An had lichte beroerte

Oma An heeft een beroerte gehad. Ze voelde zich heel duizelig en de huisarts zag direct dat het om een beroerte ging. De duizeligheid ging later over in een 'licht gevoel in het hoofd'.
Marianne en Jan waren vrij snel ter plaatse. Ook A3n kwam meteen langs toen ze het hoorde. Later zijn ook Ad en Edouard naar Boxtel gekomen. De vraag is nu: hoe verder? Oma An zal nu dag en nacht verzorging moeten hebben. Hoe? Door wie? En... waar? Want waarschijnlijk betekent het, dat ze niet meer thuis kan blijven wonen, maar naar het verzorgingstehuis moet. Ze maakt zich daar terecht erg zorgen over.

Wie een kaartje wil sturen of wil bellen.
(adres weg ge-edit door de blog-nazi)



Jeroen

Michael's Blog

Nee, ik ga niet bloggen op Twww. Dat doe ik wel op de site van mijn school: www.notredame.nl . Gisteren heb ik daar een verhaal in verwerkt dat uit het ouderschap van Toon afkomstig is. De meisjes waar Toon achter aan moest fietsen waren geloof ik Emma en D... (vergeten).
01-12-2006 Bij de afloop van het sinterklaasfeest van klas 1 ("net zo leuk als het schoolfeest!') stonden er weer vele ouders bescheiden bij de hoofdingang of op de parkeerplaats te wachten. Pa en ma hadden hier en daar duidelijke instructies gekregen: buiten wachten! Want wanneer pa of ma het feest binnen komt banjeren dan ga je als leerling natuurlijk absoluut "voor schut". Wij herinneren ons een vader die zijn dochter en een vriendinnetje met de fiets van een schoolfeest op kwam halen. Hij kreeg de opdracht om dertig meter achter hen aan te fietsen, want dan "zag het er niet zo dom uit". En tja, dat doet zo'n brave sukkel dan gewoon, hè. Want de puberteit (sic) stelt zijn eigen eisen aan het ouderschap: er wél altijd zijn, maar jezelf letterlijk en figuurlijk onzichtbaar maken.

Muziek

Nu deze blog volop in gang is kan ik natuurlijk niet achter blijven met een stukje! Dus ik ga hier ook maar eens even wat (nutteloos?) typen.
De laatste tijd is er niet echt veel interessants gebeurt voor mij..opstaan voor school, boterhammen maken voor school, school, uitrusten van school, dromen over school, opstaan voor school (etc)
Vrijdag voelde ik me perfect. "Nu kan ik 2 dagen uitslapen, en daarna pas weer school!"
Dan zul je denken, zaterdag ben je nog vrolijker, maar nee hoor. Want dan is het namelijk: "Ohnee, nog maar een dag en die dag daarna is het school!"
Zondag hou je jezelf niet meer onder controle "AAARGH, morgen school!"
Maar goed, uiteindelijk valt school dus best mee. Op een schooldag hoef je je tenminste niet druk te maken over dat je over een paar dagen weer school hebt.
En met een positieve blik naar het komende weekend kijken (je realiseert je niet dat het enkel wachten op school is)
Alhouwel....
Vandaag heb ik uiteraard weer grote avonturen beleefd. Ik keek zoals gewoonlijk weer een hele schoolweek uit naar het weekend, want dan mocht ik uitslapen. Mijn hoop was tevergeefs. Zaterdag kon ik niet meer slapen door een rondrennende wasmandfloeper (agnes?) en vandaag moest ik dus ook al om..ACHT UUR?!?!?! opstaan.
Wat een weekend..
Maar goed, ik stond niet zomaar zo vroeg op. Vandaag gingen we namelijk optreden met ons (jaja) pietenorkest!
We speelden in een groepje amateurs samen met een heuse bigband en het ''charivari trio''
Of anders gezegd, de bigband en het trio speelden, en wij zaten erbij. Bovendien hadden we de helft van de partijen niet gekregen..Denk je dat dat het niet erger kan, komt er ook nog een groep zangers met hun kont voor je staan zodat je niet eens de dirigent kan zien!
Uiteindelijk was het toch wel leuk (alhouwel ik blij was dat het afgelopen was, ik had honger!!), vooral als ons valse orkest stil was en de bigband alleen ging spelen. :)

Mmm, volgens mij kan ik maar niet meer verder gaan met deze blog. Het is zo zeurderig dat ik wel lijk op iets wat begint met Za en eindigt op ique (ik noem liever geen namen, anders voelt Zanique zich zo aangesproken)

Groetjes,

Julia

Food for Thought: the Beef Recipe

Put some grass, water and salt in a blender. Make sure there is air left inside. Blend for a while. Heat to a nice warm temperature. Blend a bit more. Alternate the blending and heating stuff a for a while, until the mixture becomes cow. Slice, fry and eat.

Not possible? Let me explain.

A cow eats grass, drinks water, licks on a salt stone and breaths air. That is all that the cow consumes. Nowadays farmers feed cows with much more stuff, but a cow will live finely with only access to those basic four ingredients.

I once learned that for us, humans, all our cells die and are replaced in the time span of less than 20 years (including bone tissue). No cell in your body is older than 20 years. In a way, you could say that every 20 years you have a brand new body. I assume the same rule applies to living cows. In a cow, eventually, all the old cow cells are replaced with new cow cells. These new cow cells are created inside the cow. The only raw material for making those cells is the stuff that the cow consumed.

Hence, to create cow you need only air, salt, grass and water. QED my recipe.

COMPLOT!

Ik wil jullie graag even waarschuwen: de loodgieters van Nederland hebben een complot gesmeed! Ze maken verwarmingsketels stuk (en nog wel op een ZATERDAG!) zodat de gedupeerden diep in de buidel moeten tasten voor reparatie of nieuwkoop!
Het kan immers niet toevallig zijn dat:
1. de ketel van Oma An een lek vertoont. Ze moet een nieuwe aanschaffen!
2. De buren al de hele dag een auto van een onbekende loodgieter voor de deur hebben staan! (maar hier hou ik een slag om de arm, het kan natuurlijk een bezoekende neef zijn)
3. De Krugerlaan precies vandaag aan een nieuwe ketel denkt!
4. De ketel van het Essche Heike op hol sloeg, zodat de temperatuur in huis tot boven de 40 graden steeg. De loodgieter kwam pas rond twaalf uur, intussen stond Opap in brand en was Zebbie gesmolten. Ik was het huis ontvlucht, dus heb het overleefd. De rekening moeten we nog krijgen.

Good company

De band van Ton is van alle markten thuis. Ze draaien hun hand niet om voor het (luidruchtig) opluisteren van een promotiefeestje, maar ook op radarboten weten ze als de "Captains of the Loveboat" de sfeer erin te houden!(vlnr: Martin Jan, gitaar; Ton, zang & gitaar; Ben, drums; Harry, bas)

www.goodcom.nl

Gérard Depardieu

Op donderdagmiddag landt ons vliegtuig op het vliegveld van Florence. Terwijl wij met een bus naar de terminal worden gebracht, zien we nog net hoe een ander vliegtuig vaart maakt in de richting van een plots uit het landschap oprijzende berg. Op het moment dat de machine het contact met de grond verliest, wordt het landingsgestel ingetrokken en maakt het vliegtuig een scherpe bocht naar links om zodoende de berg te omzeilen. Het stemt mij gelukkig dat wij terug zullen vliegen vanaf Bologna.
Eenmaal in de terminal aangekomen worden we verwelkomd door een militair behangen met alle mogelijke wapens, en zijn hond. Hij begeleidt ons naar bagagebelt nummer 3, die zo’n vijf meter van de entree verwijderd is. Na een minuut of 4 komt er een man met een indrukwekkend werkoveral drie knoppen op de band indrukken en nog geen twee tellen later begint de band te bewegen. Het is een enorme band gezien het aantal passagiers in het vliegtuig en hun bijbehorende bagage. Het is daarom dat wij in alle rust, zonder het gebruikelijke gedrang en geruzie over wie als eerste zijn koffer van de band mag halen en dus een halve minuut eerder bij de douane kan staan. Op ons dooie gemakje lopen wij met de stroom Italiaanse zakenmannen in stijve pakken en overgeblondeerde, opgedirkte Italiaanse dames met veel te grote zonnebrillen mee naar het douanepoortje. De militair met de hond heeft daar inmiddels zijn plaats ingenomen en beveelt de hond aan iedere koffer te snuffelen. Mijn koffer blijkt een flesje parfum te bevatten welke geur de hond wel schijnt te waarderen. Overdreven lang besnuffelt hij aan alle kanten mijn koffer en weet feilloos mijn toilettas te lokaliseren. Op een onverstaanbare grom van zijn baasje geeft de hond nog een snelle lik aan de koffer en mijn hand en kijkt me met droevige hondenogen aan, als wilde hij zeggen “Aan jou had ik nog wel wat langer willen ruiken”.
Eenmaal buiten het vliegveld gaan we opzoek naar het loket van het autoverhuurbedrijf waar we via internet alvast een autootje gereserveerd hebben. Wij zijn gewend op grote vliegvelden langs enorme rijen loketten te moeten lopen en drie keer op onze papieren te checken bij welke maatschappij we deze keer ook alweer geboekt hadden. Maar in dit geval was het makkelijk, er was er maar eentje. En gelukkig nog de goeie ook!
Bij het loket staat een jongeman. Een Rus, denk ik. In ieder geval een Oost-Europeaan. Zo’n echte, met kort, vlassig, blond haar, een jongensachtig blotenbillengezicht en een gelige gloed over zijn huid van een teveel aan zelfgestookte wodka. Hij staat er duidelijk al een tijdje en het valt ons meteen op dat het gebroken Engels van de Italiaanse ambtenaren achter het glas niet compatibel is met het gebarsten Engels van de Rus. Als het na lang over en weer gepraat duidelijk is dat ze zijn rijbewijs nodig hebben en niet alleen zijn paspoort, hopen wij dat het nu snel geregeld zal zijn. We staan geduldig op gepaste afstand te wachten, gunnen deze man zijn privacy en genieten intussen van de capriolen die een Engels echtpaar uithaalt dat zojuist, waarschijnlijk bij dezelfde maatschappij, een auto heeft gehuurd. Blijkbaar kennen ze het principe van de centrale deurvergrendeling niet. Steeds als de man op het knopje van het kastje aan de sleutelbos drukt en het geklik van de sloten in de deuren klinkt, slaakt de vrouw een geschrokken gilletje. Daarop drukt de man snel hetzelfde knopje weer in, in een poging de door hem veroorzaakte, onverklaarbare verandering in de motor weer op te lossen. En ja, weer die klik, maar de deuren gaan niet open. Als de vrouw even afgeleid is en niet gilt, lukt het de man eindelijk de deur aan de bestuurderskant te openen. Maar nu moeten de koffers nog in de achterbak. En voor de achterbak zit geen knopje op de afstandsbediening. Na lang zoeken en overleggen, besluiten ze de koffers dan maar via de zijdeuren in de auto te proppen. En dat blijkt nog knap lastig te zijn bij een driedeursauto en een dozijn aan gematchte grote en kleine koffers en beautycases.
Inmiddels is het duidelijk dat de Rus zijn auto niet via internet gereserveerd heeft en ook dat hij niet cash kan betalen. Een creditcard heeft hij niet, of die doet het niet, dat heb ik even gemist door de avonturen van de Engelsen. Een telefoontje moet uitkomst bieden, dus wij denken intussen onze autosleutels wel even te kunnen afhalen, maar de Rus staat zijn plekje voor het loket niet af. Dus geduldig laten wij nog eens 5 minuten van onze welverdiende vakantietijd afsnoepen.
Intussen heeft zich een nieuw tweetal achter ons aangesloten. Een jong meisje, halverwege de twintig met twee vlechtjes en in een hippe trenchcoat, en een man van gevorderde middelbare leeftijd met een enorme neus waar hij juist met behulp van een soort knijpampul een flinke hoeveelheid neusspray in pompt. Overtuigend haalt hij vervolgens zijn neus op om te voorkomen dat een deel van de ingespoten vloeistof weer naar buiten zal komen lopen en steekt een sigaret op. Tevreden blaast hij de rook in mijn gezicht, waarop ik omslachtig mijn neusspray tevoorschijn haal en met nóg meer misbaar mijn eigen neus begin vol te pompen.
De Rus is inmiddels afgescheept door de Italianen en wij worden naar het loket gewenkt. We schuiven onze koffers vooruit en leggen onze al geruime tijd klaargehouden paspoorten en rijbewijzen op de toonbank. Het stel achter ons heeft blijkbaar nooit van de privacy-meter gehoord en komt onmiddellijk in onze nek staan hijgen en roken. Gepikeerd kijk ik om, recht in het linkerneusgat van de man die van dichtbij toch wel heel erg groot blijkt te zijn. Blijkbaar hechten de Italianen ook niet zo aan privacy, want ze wenken de twee naar voren. Ik wil mijn koffer wat dichter naar die van Ton schuiven, zodat ze links van ons kunnen gaan staan, maar dat is niet nodig, want midden tussen ons door blijkt ook prima te werken. De man geeft met zijn voet een tikje tegen mijn koffer die hem blijkbaar in de weg staat, waarop ik in mijn beste en beleefdste Nederlands zeg dat ik de koffer wel even voor hem aan de kant zal zetten en doe dat vervolgens omslachtig. Maar de man is te druk bezig met het zoeken naar zijn paspoort om mijn vriendelijke daad te kunnen appreciëren. Het meisje heeft haar Amerikaanse paspoort en New Yorkse rijbewijs al lang en breed teruggekregen van de Italiaanse beambte, maar de man is nog steeds naarstig op zoek naar de zijne. Eindelijk, na lang worstelen met zijn smoezelige overjas, tovert hij een bezoedeld Frans paspoort tevoorschijn. De Italiaan opent het paspoort, bekijkt de foto, bekijkt de man, kijkt nogmaals naar de foto en knikt dan instemmend. Ik vraag me af of hij geconstateerd heeft dat de neus aan deze man inderdaad een echt onderdeel is van de persoon of dat het er later, door iemand van de rekwisieten afdeling is aangezet. Het is bijna onwerkelijk, zo´n enorm boegbeeld heeft deze meneer.
Terwijl onze paspoorten en rijbewijzen uitvoerig van voor naar achteren doorgebladerd, gekopieerd en nog eens van achter naar voor doorgebladerd worden, krijgt de Fransman zijn reisdokument weer in zijn handen gedrukt. De vinger van de Italiaan bevindt zich op de pagina waar de naamgegevens van de Fransman staan. Ik zie de pasfoto en constateer dat het inderdaad zijn eigen paspoort is, mét zijn eigen foto. Plotseling valt het paspoort open en zie ik de naam van de reus staan. Even ben ik stil.Bij Abraracourcix! Gapend kijk ik het tweetal na dat zich begeeft in de richting van de zojuist voorgereden, zilverkleurige Mercedes. De man die de auto heeft voorgereden, springt achter het stuur vandaan, pakt de klaarstaande koffers en legt ze met veel aandacht en precisie in de kofferbak. De Fransman neemt intussen plaats op de bijrijdersstoel, terwijl het Amerikaanse meisje zich installeert achter het stuur. De bediende salueert, de Fransman steekt even een hand op en het meisje trekt op. Als ze om de hoek verdwijnen, krijgen wij eindelijk onze dokumenten terug en draaien we ons om om onze koffers over te dragen aan de chauffeur die onze auto heeft voorgereden. Maar er staat niemand, ook geen auto. De Italianen achter het loket lachen en wijzen vriendelijk naar links. Met onze koffers achter ons aan, zwoegen we naar de parkeerplaats waar, in tegenstelling tot wat het aantal loketten deed vermoeden, honderden auto’s staan van tientallen verschillende verhuurmaatschappijen. Terwijl de netjes opgevouwen en gesorteerde t-shirtjes en onderbroeken in onze koffers door het hobbelen over de keitjes van het parkeerterrein van plaats wisselen, spotten we in de allerachterste rij de auto’s van ons verhuurbedrijf. Nadat ook wij een koffer en twee tassen via de zijdeuren van de auto ingeladen hebben – de achterbak is met één koffer vol – en Ton de auto vakkundig achteruit over de kinderkopjes door de slagboom manoeuvreert, vraagt hij me wat die Franse reus zich wel niet in het hoofd haalde. Ik haal me de foto voor de geest en verzucht: “Ach, hij waande zich Obelix.”

Eveneens een nieuw adres!

Emma achter een katheder? Dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Ik heb recentelijk namelijk ook achter een katheder gestaan. In bijna net zo'n mooi pak...
En ook wij gaan verhuizen, maar wel een maandje later dan Emma, Miguel en de rest. En waarschijnlijk ook naar een kleiner huisje, want wij zijn maar met z'n tweetjes.
Vanaf (ongeveer) 1 januari is het nieuwe adres van Ton & Lonneke: (adres weg ge-edit door de blog-nazi).

daar ben ik dan!

Hallo familie,
zoals jullie nu merken, mag ik ook voortaan meedoen met de blog, tot nu toe kon ik alleen reageren via de comments en dan nog wel "anonymus" omdat ik mijn wachtwoord vergeten was. Maar nu heb ik een nieuw, en ik heb het overal opgeschreven: sticker op computerscherm, ook eentje achter het diepvriesmagneetje, in mijn agenda, op de verjaardagskalender. Waar bewaren jullie al jullie wachtwoorden en zo?
Groetjes, A3n p.s. de krantjes (jawel, het zijn er TWEE, maar het maakt niet uit waar je begint met lezen!) zijn gisteren gepost. Tenminste, als Rich er aan gedacht heeft!

Cogito ergo curso (ik denk dus ik ren)

Op de treadmill in de gym kijk ik twee keer per week, één uur lang neer op het hectische voet-verkeer van Orchard Road zeven verdiepingen lager. Ik ren samen met de good looking gay muscle men en de spierige sportieve dames die naast de treadmill zich ook bezig houden met home trainers, roei machines, gewichten, en ander gym-spul. Daar doe ik niet aan mee. Ik ren alleen.

Ik maak me geen illusies. Ik zag laatst een marathon op TV waarin een dame de 42 klicks deed in minder dan drie uur. Omgerekend had ze gemiddeld 16 km/uur gelopen. Ik kan dat nog altijd niet geloven. Als ik mijn ratten-radje richting 16 km/uur breng, dan val ik er bijna vanaf. Dat iemand dat meer dan twee en een half uur volhoud lijkt me niet menselijk. Misschien is die treadmill gewoon fout en loop ik feitelijk veel sneller (en dus verder) dan het LCD schermpje aangeeft.

In eerste instantie ben ik erop uit om mijn hersens te rebooten. Ik ben dag en nacht bezig met het oplossen van ingewikkelde wiskundige vraagstukken (lees: ik schrijf software), en dan is het prettig om zo nu en dan je verstand op nul en blik op oneindig te zetten.

In het begin deed ik puffend en steunend een half uur tegen 8 km/uur. Maar vorig jaar deed ik al een halve marathon (21 km) in net iets meer dan twee uur. Dat is ongeveer 10.5 kilometer per uur. Maanden lang kwam ik wel steeds verder maar ik kon niet sneller. Zodra ik de mill op 10.7 km/uur zette, werd het binnen 5 minuten opeens slap in mijn benen.

Recentelijk is het me gelukt 10 kilometer tegen 12 km/uur te doen. Dat wil zeggen, ik liep 10 kilometer in 50 minuten. De truc: “System of a Down”. Dat is een punk bandje uit de VS (of was het de Oekraïne?). De muziek raast door mijn i-Pod met een snelheid van 165 beats per minute, wellicht op maat met mijn hart. Maar het werkt wel! De herrie houdt me op hoge snelheid: “Banana, Terracotta, Pie!”. Blij. Ik vind steeds meer gelijksoortige muziek die me op tempo houdt. De muziek van “Lard” doet het ook erg goed (vooral het liedje “Forkboy”). Ik ben aan het afdwalen, maar ik vindt die titels zo geinig.

Wat me nou opvalt, is dat ik tijdens het rennen de hele tijd mijn hoofd breek met de wiskunde van de loop zelf. Hoe ver moet ik nog in percentages, hoe lang is dat omgezet naar tijd; wat als ik nu switch naar een snelheid van 0.2 kilometer per uur sneller, hoe lang dan nog; en als ik nu nog één kilometer verder ren, op welke snelheid zit ik dan gemiddeld, etc.

Verstand op nul blijkt net zo onmogelijk als een marathon in 3 uur.