Mijn naam is haas.

Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Maar ik weet wel hoe een haas (= ik) een koe vangt!
Ben niet bang van koeien als zij in de wei staan met prikkeldraad erom heen, en ik er buiten. Dan roep ik "hoi Klara!" (of Beppie, Merel of Emma nummer drie, afhankelijk van hun voorkomen) in het voorbijgaan, ik geef mijn medewandelaars graag de indruk dat ik op goede poot sta met de dierenwereld. Maar voor geen goud ga ik vrijwillig de wei in om verder te smoezen met mijn melkfabrieken. Echter, als een pracht van een politieman (jong, donker haar, donkere ogen, slank, GROOT) mijn hulp nodig heeft, tja, dat verandert de zaak.
Ik stond voor de spoorbomen te wachten met de Zeb, de treinen reden 10 km per uur, het duurde en duurde maar, tot plotseling een politiewagen achter mij stopte en deze jonge god mij aansprak. Of ik een loslopende KOE had gezien? Best even een teleurstelling, deze woorden had ik niet verwacht van zo'n subliem persoon, maar daar was ik snel over heen, tenslotte kwam Zeus ook af en toe als rund op de wereldbol, nietwaar?. De koe in kwestie was een Schotse Hooglander in de wei achter de Gasunie. Het was weliswaar een stier, maar dat wisten we op dat moment nog niet. Samen gingen we de wei in, hij maakte het bovenste prikkeldraad los en ik testte met mijn blote hand de middelste draad op electriciteit. Ik liep voorop om te zien waar de koeienpoep lag, zodat hij er in zijn mooie schoenen voorzichtig omheen kon. Ik sprak de twee kalfjes aan die naar ons toe kwamen, hij wachtte beleefd achter een boompje tot ze netjes achter me aanliepen richting hun papa, die dus buiten het hek, bij de spoorsloot stond (daarom reden de treinen zo langzaam, weetjewel?) Daar maakte ik alle prikkeldraden los (eerst weer testen op electriciteit) en hij maakte een aantekening in zijn boekje. Zijn collega ... had ik al gezegd dat hij een collega had? Een aardig meisje, hoor, niks bijzonders verder, zijn collega lokte de twee kalfjes een stukje verder de wei in, en ik bracht Scottish Jock weer terug bij zijn gezinnetje.
Daarna liep ik naast mijn grote held (dat meisje aan mijn andere zijde) terug naar het hek-van-de-Gasunie. Daar sprak het meisje de intussen gearriveerde eigenaar streng toe, de trut. En toen vertrok mijn mooie jongen in zijn strijdwagen en reed mijn leven uit. Zucht. Ik ga de koeienstront maar van mijn laarzen wassen, en de verliefdheid van mijn hart.

Oproep

Ik ben op zoek naar een klein, bescheiden, zuinig, tweedehands autootje voor woon-werkverkeer van Zwolle naar Nijmegen. Ik heb er het liefst eentje die de 120 km/u haalt en het stuur links heeft zitten (dus Opa en Erik, dank jullie wel, maar nee dank je).

Is er iemand in de familie die zijn of haar oude rijwiel kwijt wil of kent iemand iemand die een overtollige vierwieler voor de deur heeft staan? Alle tips zijn welkom!

Familiedagfoto's van Toon

Familiedag 777

Degenen die graag alle foto's willen zien of hebben, één meeltje naar mij is genoeg om me aan het werk te zetten!

Liefde (liedje voor de gitaar, geschreven door Merel)

ik kan er niet meer tegen
ik moet het even kwijt
want elke keer als ik jou zie
dan word ik helemaal blij
dan word ik helemaal blij

jij bent het einde voor mij
wat moet ik zonder jou
ik hou van jou
jij hebt mijn hart gestolen
ik wil jou nooit meer kwijt
zonder jou wil ik niet leven
jij bent mijn hartendief,
hartendief

Van de straat

Het was nog rustig op de weg toen ik naar het station fietste. In de stationsstraat werd ik in gehaald door een tractor met oplegger met daarop een shovel. Het gevaarte stond met de graafarm naar achteren gericht. Op de 'graver' stond graffiti, vier letters: R E V E. Ik associeer graffiti altijd meteen met opgeschoten hangjeugd en was blij verrast te zien dat er onder die groep mensen toch ook nog iets van literatuurbesef heerst. Maar al snel gingen mijn gedachte een andere kant op. Shovels staan toch meestal achter slot en grendel, daar komt geen hangjeugd bij in de buurt. Dus moest dit een actie van de eigenaar zijn. Ook dat vond ik wel een mooie gedachte. Een shovelbestuurder die zo gek is op de schrijverij van Reve dat hij het zelfs uitdraagt tijdens zijn werk. Ook een mooie gedachte.

Bij de rotonde boog de tractor naar links af en viel de zon op de graffiti. Toen werd de hele tekst zichtbaar. De shovel was blijkbaar van Rene en die schrijft niet zo netjes...

Eerste twww-quizvraag

Vioolsonate: van wie?
(we doen het uit ons hoofd, score bij benadering)

Adagio
Viool solo: padapadaaaa da da da daa die da da da padada dam
Piano solo: padapadaaaa da da da daa die da da da dam
herhaal iets dergelijks
Samen: padampadampadam plingploing padampadampadam plingploing
Sostenuto
pada... pada... padampadampadam....
Allegro agitato
Padaiiii padadampam padadampam padam PAM!
Vette rust.
Solo piano: Padaiiii padadampam padadampam padam PAM!
En dan gaat het lopen.

Duif in Gouda

Nu Poth uit Singapore uit het nieuws verdwenen is, presenteren wij u een broedende duif in de wilde Malusboom in onze Goudse tuin, op ongeveer 1 meter afstand van het raamkozijn naast mijn bureau. Als ik aan het werk ben, voel ik moederduifs borende oogjes in mijn nek. Als ze haar plek verlaat, wat met enige regelmaat gebeurt om de broodkruimels op te pikken die wij onder de boom strooien, dan kijken twee miniduifjes parmantig over de rand van het nest.

Loesje in Amerika

Op het moment van schrijven van dit bericht is Loesje onderweg naar Boston voor een conferentie van biotechnologen. Tot haar grote verrassing kreeg ze deze week te horen dat uit de 200 aanmeldingen van AIO's die daar hun posters gaan presenteren, zij is uitgekozen als 1 van de 2 die hun resultaten aan de voltallige bijeenkomst mogen presenteren. Dat maakt haar natuurlijk heel zenuwachtig, maar ook wel een beetje trots.

Agnes' eerste turnwedstrijd

Nu doet ie ´t, als het goed is.

NS & KNMI

Forenzen naar je werk kan zo z'n voordelen hebben. Ik had er al een paar van ontdekt, maar vandaag kwam er eentje bij.

Onze wekker gaat iedere morgen om 10 over half 6, waarop ik om 10 over half 7 in de trein zit. Mijn reis duurt zo'n anderhalf uur en die tijd is uitermate geschikt om het slaaptekort weg te werken. Goed, je deelt je bed met medereizigers en helaas heb je je bedgenoten niet voor het kiezen, maar voor dat uurtje extra slaap, neem ik dat met liefde op de koop toe. Bovendien doet een mp3-speler vol muziek van Richard wonderen wat betreft het buiten sluiten van ongewenste geluiden.

Voordeel twee is al het extra werk dat je kunt verrichten op weg terug naar huis. Daarmee verzeker je jezelf van een vrije avond. Iedere keer als ik Edouard bel en aan het eind van het telefoongesprek verneem dat hij nog even moet werken, dank ik de NS voor het mij naar huis brengen.

Wanneer al het werk op het werk reeds verwerkt is, mag de lange reis besteed worden aan het lezen van een exemplaar uit de grote hoeveelheid boeken die ik bij mijn promotie in ontvangst mocht nemen. Inmiddels heb ik al meer dan de helft uit, zelfs die grote, dikke boeken die mijn rugtas met laptop dubbel zo zwaar maken.

Vandaag kon ik een een vierde voordeel aan mijn lijstje toevoegen. Na weken van droogte - in Zwolle viel, ondanks het noodweer in omliggende provincies, ruim 3 weken lang geen druppel - hadden we vandaag eindelijk weer eens een echte Nederlandse dag vol regen. 's Ochtends fietste ik in Zwolle net voor de bui uit, maar aangezien de druppels vanuit het zuiden kwamen, werd ik in Nijmegen goed nat. Gelukkig ben ik altijd voorzien en bevat mijn laptoptas naast een dik boek ook altijd een regenbroek.

Opgedroogd en met een warme kop thee achter de kiezen volbracht ik mijn taken voor de dag en beloonde ik mezelf opnieuw met wat warm vocht. Een collega die eveneens een paar minuten pauze had, opende de internetpagina http://www.buienradar.nl/, een site die door de fietsers regelmatig bekeken wordt aan het eind van de dag. Op de site is een mooi overzicht te vinden van de plaats en intensiteit van de buien die over Nederland trekken, tot twee uur in de toekomst. Lichtblauwe wolkjes staan voor een nat miezerbuitje, rood betekent een stortbui. Het vooruitzicht van 2 uur is voor mij ideaal, want dat is precies de tijd die het mij kost om bij de universiteit mijn fiets te pakken en 'm thuis weer in de schuur te zetten.

Mijn collega riep geschrokken uit: "Als we droog naar huis willen, moeten we uiterlijk om vier uur weg!" Ik keek over haar schouder mee en zag een donkerrode bui vanuit het zuiden over Nederland trekken. Kwart over 4 Nijmegen, half 5 Arnhem, 5 uur Apeldoorn, half 6 Epe, 6 uur Zwolle. Gelukkig had ik mijn labwerk achter de rug en bood de treinreis uitkomst voor de overige werkzaamheden. Dus ik sprong om 4 uur op mijn fietsje. Aangezien mijn trein volgens de dienstregeling om klokslag kwart voor 6 station Zwolle binnenrijdt en ik er met flink doortrappen een kwartier over doe om thuis te komen, moest ik volgens mijn berekeningen nèt droog blijven. Ik moest er in Nijmegen even wat vaart achter zetten, de bui had blijkbaar haast, maar ik zat, voordat het geweld echt losbarstte, in de trein. Onderweg was het zo nu en dan droog, dan waren we de bui voorbij, soms viel er een druppel, dan had het front van de bui ons bijgehaald. Ik bleef optimistisch, de trein reed op tijd en het KNMI had gelijk. Ik bleef droog, deed de schuifpui achter mijn rug dicht en gniffelde stilletjes naar de regen die tegen het raam sloeg, maar mij niet meer kon raken. Dus als de buien uit het zuiden komen, is het maar wat fijn dat je nog naar huis mag treinen!

Voor het gemak en ten behoeve van het anekdotisch karakter van dit verhaal, laat ik even achterwege dat een klein, incontinent deel van de wolk om tien voor 6 al wat water verloor en ik bij thuiskomst alsnog een droge broek aan moest.

Openluchtconcert

Zoek Marleen!

DOMDOM

Als ik een dagje opera heb, mag Zebbie bij Hennie zijn. Dat vind ik fijn want Zebbie is er graag. Ik ben al een hele dag van te voren bezig met de voorbereiding, zodat Zebbie niks te kort komt en uiteraard mag ik het envelopje met wat geld erin niet vergeten. Ook al zegt Hennie iedere keer: "dat hoeft toch niet!" Dat geld stop ik in een giro-envelop, want die zijn gratis. Die giro-envelop leg ik klaar op het tafeltje in de hal.
Opap betaalt zijn rekeningen nog via acceptgirokaarten e.d., die in een giro-envelop moeten. Hij legt ze klaar om gepost te worden. Inderdaad ja, op het tafeltje in de hal.
Ik hoef niet verder te vertellen, hè?

Ge.........

Dan zal ik nog even een domme domme van Puck melden. Hij werd geproduceerd op A3n's verjaardag in het bijzijn van Rich en Jose. Op weg naar A3n hebben de op de fiets geoefend wat Puck moest zeggen tegen A3. Gefeliciteerd. Op het moment supreme geeft Jose de voorzet:"ge........" en dan valt er een deur dicht waarop Puck aanvult: "...sloten". Knap he!

Puck gaat tijdens de familiedag trouwens een zeer spetterend optreden verzorgen samen met Rich. Zij zullen samen het fietslied ten gehore brengen! Van wel 5 coupletten!

No news from de kaasstad

Zal ik dan maar het nieuws uit Gouda verzorgen? Er is vast wel iemand geïnteresseerd in het feit dat de kersenboom dit jaar ondanks ruim gebloesem geen kersen draagt en de leipruim over een paar weken zijn eerste pruim gaat opleveren. De kleur is nog niet vast te stellen. Verheugt het verder iemand dat onze witte bessenstruik volop vruchten draagt? Helaas is er hier in huis maar eentje die ze waardeert: deze Esscheheikespruit eet ze recht van de struik, zonder suiker of wat dan ook. Volgens haar huisgenoot een ware heldendaad.

NIEUWS VAN HET E.H.

Het is echt komkommertijd in de tl-weblog! Iedere keer als ik ga kijken of er iets nieuws is bijgekomen (en ik kijk iedere dag!) kom ik de mooie pinksterdag van Toon tegen. Echt geen slecht stukje, maar ik heb 'm al gelezen. En ik zal zelf dus maar zorgen voor wat ander leesvoer bovenaan de w.c.-rol, al heb ik niet zo heel veel te melden. Maak niet zoveel mee, hier in Boxtel. In mijn dromen wel, zo ben ik vannacht te voet vertrokken uit Den Bosch, halverwege bedacht ik dat ik mijn fiets bij het theater had laten staan alwaar Ans een hoofdrol had in Lucia di Lammermoor. Ik dus terug. Was de fiets uiteraard weg. Overigens heb ik Ans niet horen zingen (misschien maar goed ook) want in het theater was ik alsmaar op zoek naar de zaal. Ik wilde nu zeggen: terug naar het saaie echte leven. Maar die droom was eigenlijk ook maar saai, nietwaar? Met opap gaat het heel goed, hij heeft veel meer energie dan een paar maanden geleden, biljart elke dag een potje met z'n eigen, werkt wat in de tuin, en (hier ben ik heel blij om!) leest ook weer en eet beter. Hij heeft bruis-ijzertabletten tegen bloedarmoede, misschien knapt hij daar wel wat van op. Hij houdt nauwlettend de ontwikkelingen in de buurtuin in de gaten, vooral nu er een nieuwe afscheiding moet komen tussen onze tuinen. De vorige bewoner, Geurts, had daar wat mee gesmokkeld. In onze tuin groeit eindelijk het nieuwe gras, het onkruid verdwijnt, en al is het geen mooi groen biljartlaken, we zijn niet ontevreden over het resultaat. Met dank aan Margriet en Roelofjan, die er ongelooflijk veel tijd in hebben gestoken (en nog steken), en uiteraard Rich voor het regelmatig maaien. Ik heb van Rich en Jose met mijn verjaardag een stoeptegelgleuvenonkruidverwijderaar gekregen. Ik ga er straks weer een kwartiertje mee spelen! We kregen in de afgelopen weken driemaal bezoek uit ons verre verleden. De namen die ik ga opnoemen zullen alleen bekend zijn bij de bovenvijftig Termeers. Eerst kwamen Pietje Schepersen zijn vrouw. Piet was onze fietsenmaker, en opap kende hem ook van het voetballen. Opap was voorzitter van de jeugd van ODC en Piet was toen jeugd. Dat is hij allang niet meer, hij kan nauwelijks nog lopen. Heel aardige man, met heel veel verhalen over vroeger, maar ik kon er maar weinig van verstaan want zodra hij begon te praten, herhaalde zijn echtgenote tegelijkertijd alles wat hij zei, en dan wist ik niet naar wie ik moest luisteren. Ik had overigens veel moeite de naam Pietje Schepers goed uit te spreken, wilde alsmaar "Dag Mijnheer Scheetje Piepers!" zeggen. (Eerste Piekte van Zetra door Nannan!) Bezoek nummer twee waren Gerard en Diny Beekmans. Ook jonger dan Opap, maar allebei slecht ter been, Gerard zelfs zwaar gehandicapt, kan niet rechtop lopen of staan. Vroeger kwamen ze bij Nannan voor "Engelse les" want ze wilden naar Australië. Dat is niet doorgegaan. Gerard loopt rondjes door het park met zijn rollator, eendjes voeren en zo. Hij merkte op zekere dag dat het koppeltje ganzen slechts twee jonkies had in plaats van drie. Er zat wat schorriemorrie langs de vijver en daar lag het derde ganzenjong. Onthoofd. Gerard was zeer boos op de jongens, hoe konden ze zoiets toch doen! De jongens achtervolgden hem naar huis en kort daarna belden er 3 (DRIE) politiemannen aan: Gerard werd ervan beschuldigd een jongen geslagen te hebben. Ondanks dat er iemand kan getuigen dat hij niet heeft geslagen, moet hij binnenkort voor de rechter verschijnen! De wereld op zijn kop. Ik wou dat bezoek nummer drie voor de rechter moest komen om veroordeeld te worden tot een levenslang straatverbod voor het Essche Heike. Ze zagen er allebei nog fit uit, dus dat kan een heel lang verbod worden voor het echtpaar Ien en Har B., exbewoners van het E.H.! Als ik ze aan had zien komen had ik de deur niet opengemaakt, hadden we alle deuren gesloten en de gordijnen ook en hadden we ons urenlang (voor het geval ze nog eens terugkwamen) verstopt. Na een kwartier wisten Opap en ik alle belangrijke conferenties die Harrhrr bij was geweest, de bedrijven die nog steeds in de rij stonden om hem binnen te halen als adviseur (iets met verzekeringen) de namen van alle hooggeplaatste personen waar zij bekend mee waren, de topcarrières van de twee superintelligente kinderen en de hooggeplaatste personen waar die mee omgingen en waren we bijgepraat over alle verre reizen (zo te horen minstens één per week) die ze in de afgelopen 40 jaar hadden afgelegd. Waarom bleven ze dan toch meer dan een uur zitten? Er is natuurlijk één troost: ze wonen ergens in Groningen (uiteraard aan de rand van de stad met schitterend uitzicht) stel je voor dat ze nog steeds twee deuren verder hadden gewoon. Nee, dan waren Opap en ik allang weg hier. Misschien woonden WIJ dan in Groningen met schitterend uitzicht.

Op een mooie Pinksterdag....

Hoi Webtermeers,

Ik kan jullie nog niet bijhouden, maar zal toch proberen om regelmatig op het web aanwezig te zijn. Reageren op ieders bericht is zeer, zeer, zeer verleidelijk, maar ik ben al ongeveer 1 dag per week kwijt aan het beantwoorden van mijn e-mails, dus besteed ik voorlopig mijn tijd maar aan actie in plaats van aan reactie. Misschien dat ik me nog eens ga concentreren op professioneel reageren en word ik de eerste criticus/recensent van uw familieweblog. Er is natuurlijk al een webmaster, maar die is alleen maar doorgeefluik, terwijl zo’n open webkrant natuurlijk schreeuwt om kritisch te worden beoordeeld.

PINKSTERWEEKEND: DE GEEST UIT DE FLES

Pinksteren is het feest van de Heilige Geest. En? Is het nog iets geworden? Zelf heb ik wel een geestig weekend gehad en voel ik me behoorlijk geestelijk gesterkt door alle bezigheden, ontmoetingen, gesprekken en indrukken. Welke dat zijn geweest? Hieronder volgt een kleine samenvatting.

1. Vrijdag voor Pinksteren

Werkmannen over de vloer. Een eigen huis is ook een zorgenkindje. Om onze geest te verlichten en ons geestelijk leven wat te veraangenamen moest er weer iets verbeterd worden aan huis en haard. Jullie zien op de foto een stilleven van het klussen. Om de geest te prikkelen mogen jullie raden welk karwei we nu weer onder handen hebben genomen. Inzenders van het origineelste antwoord kunen te zijner tijd een prijs verwachten. De foto is gemaakt in onze slaapkamer met uitzicht op het balkon. Zij die het antwoord al weten zijn uitgesloten van deelname!!!




2. Pinksterzaterdag

Is het niet 39 jaar geleden dat de Geest neerdaalde over Landgraaf en een massa publiek de apostelen van het lied hoorde zingen en zag dansen en dat iedereen zich herkende in de muziek, de taal en de ritmes van bonke, bonke, bonke, oehoe, oehoe, oehoe, dingedong en mama mia? Kom, dachten Beppie en ik, tijd voor een bedevaart naar PINKPOP. Al wisten we niets van de hedendaagse helden die er optraden zoals de Arctic Monkeys, maar wie kijkt er tegenwoordig met al die opwarming nog van op dat de apen tegenwoordig van Antaritica komen? Op de foto is te zien dat we hebben genoten van het popconcert. We zaten eerste rang in het bezoekerscentrum op de Brunssummerheide vanwaar we weliswaar geen goed zicht hadden op het Pinkpoppodium, maar wij heerlijk konden genieten van de welluidende, sterk afgezwakte klanken die zich vanuit het nabijgelegen Landgraaf door een aangenaam akoustisch briesje lieten verspreiden over de heide. Wij waren dankbaar gestemd door zoveel geestelijk voedsel dat we gratis en voor niks over ons uitgestort kregen. Waar de Geest van Pinksteren anno 2007 al niet toe in staat is! Nog niets van zijn kracht en inventiviteit verloren sinds het jaar 34 na Christus.



3. Eerste Pinksterdag

Omdat wij daags voor Pinksteren al inspiratie hadden opgedaan in het Zuiden van Limburg dankzij Pinkpop en reeds vol zaten van zendingsdrift, wilden wij de volgende dag – op eerste Pinksterdag – het er niet bij laten zitten en voelden wij net als destijds de apostelen dat we zo snel mogelijk naar alle windstreken moesten uitzwermen om de daad bij het woord te voegen. Het was meteen raak. In Boxtel – waar zelfs de brandweer eraan te pas moest komen om het enthousiasme van een al te vurige lokale geest tot bedaren te dwingen - konden we meteen aan de slag. Zie onderstaande foto van de ijverige werkers en een verbaasde oude dame die haar woestenij van een tuin in een mum van tijd in een paradijs zag veranderen. Als dat geen Pinksterwonder mag heten?




3. Eerste Pinksterdag vanaf 15.00 uur

Na gedane arbeid was het heerlijk uitrusten op het Essche Heike. Michael en Ineke hadden voor een voortreffelijke Italiaanse maaltijd gezorgd. Naast van het voedsel was er ook volop te genieten van spiritualia: inspirerende dranken die goed passen bij Pinksteren, maar die ook het hele jaar door rustig gedronken mogen worden en de geest in optimale conditie houden, zo kan ik jullie verzekeren (mits met mate natuurlijk!!!)
De geest bleef tot het einde van eerste Pinksterdag onder ons, want Michael en Ineke moesten zich nog haasten om op tijd weer thuis te zijn, want Julia, Emma en Agnes wilden voor geen goud het live optreden van Muse missen aan het slot van deze mooie eerste Pinksterdag.

OUDER WORDEN

Ik word ouder. Nee, geen aanstaande mama, ik word over 38 uur 64. Dat soort ouder. Ik was gewoon een middelbare leeftijder totdat ik met de vut ging, dat heet op school FPU, Flexibel en nog wat. Daarna werd ik opeens oudere. Nu viel dat in het begin niet op, al mijn nieuwe kennissen waren al oudere, sommige al flink gevorderd. Ik was het jonkie dat er bij kwam. Mijn nieuwe leerlingen, de z.g. 55-plussers, waren bijna allemaal dik 65-plus. En voor het eerst in 40 jaar ging ik iets aan sport doen, bij de pas opgerichte gym-voor-ouderen-club. Het leek mij een goede manier om jong te blijven. Je bent immers zo jong als je je voelt. Jaja, dat is dus eeuwig 18, zelfs met een flinke pillenpot om de cholesterol de baas te blijven en nog eens drie pillenpotten van de Hema om geestelijk en lichamelijk kraakbeen soepel te houden. Wist ik op school feilloos hoe een komende week er van minuut tot minuut uitzag, eenmaal in de FPU moest ik overal briefjes neerleggen om afspraken niet te vergeten, was regelmatig sleutels/ portemonee/ pinpasjes /telefoontje / tas / abonnementen etc. etc. kwijt, en vroeg in de winkel naar het bonnetje dat ik net daarvoor in mijn tas had gestopt. Het lijkt meer op eeuwig 3 ipv 18! En hoe zit het met het uiterlijk? Zo jong als je eruit ziet? Ik ga hier echt niet allemaal opnoemen wat ik in de spiegel zie, maar het is echt geen 18, hoor! Ik kijk dus niet al te vaak en als ik mijn kippige ogen ook nog half dicht knijp, dan word ik weer wat vrolijker. En bij de gym ben ik, bij het rondjes lopen, nog altijd de snelste. Maar er zijn al jongere ouderen bijgekomen. Ik hoor nu bij de middenmoot. Nog 37 en een half uur en ik ben 64. SVP geen felicitaties. Dank u.

Nieuws van de oisterwijkstraat

Het lukt eindelijk om berichtjes achter te laten op de blog dus dat doe ik dan ook lekker. Er valt zat te melden maar moet ook niet te veel vertellen om niet stil te vallen op de familiedag.

Laat ik bij Bas beginnen: Zoals altijd lekker aan het werk. Niet te druk maar da's niet erg. Daarnaast is hij druk bezig in de tuin. Nou ja nu niet maar als de stratenmaker weer komt dan mag hij weer zand kruien en stenen sjouwen om van onze tuin een kindvriendelijke tuin te maken. Deels terras en verder veel gras.

Puck is heerlijk aan het peuterpuberen maar dan niet op de vervelende manier. Ze zingt bijna de hela dag liedjes en kan helemaal verdwalen in haar verhaaltjes met de poppen en beesten. Ze komt naast me zitten op de bank met een pop en en nepfles om de pop een fles te geven als ik dat met Job doe. Die flessen zijn meestal in no-time leeg en dan moet er natuurlij keen boertje gedaan worden.

Als grote zus is ze al helemaal aan haar status gewend. Ze laat Job zien waar hij op het kinderdagverblijf moet spelen geeft mee flesjes en deelt voordurend aaitjes en kusje uit. Als Job het even mindr naar zijn zin heeft zoekt ze zijn speen en stopt hem in zijn mond (soms een beetje onvoorzichtig zodat ook het schildje achter zijn lippen verwdijnt maar ze bedoelt het goed).

Job is een heerlijk vrolijk mannetje dat stevig doorgroeit. Hij weegt inmiddels al bijna 8,5 kilo en valt nog steeds buiten alle groeicurves. Slapen doet hij de hele nacht en 's morgens is hij onze wekker die doorgaans tussen 6 en 7 uur begint te roepen om een fles. Prima tijd want dan moeten we toch op.

En dan ik zelf. Ik ben inmiddels weer helemaal hersteld van mijn keizersnee. Ook al weer aan het werk. Ik heb het deze keer even rustig opgebouwd en begin in juni pas met 4 dagen per week. Ik vind het wel weer lekker. Ik hou er neit zo van om de heledag maar bezig te zijn met luiers en flesjes en wil ook wel weer bezig zijn met complexere zaken.

Zo dit was 'ie dan wel weer. Nog even een foto van mijn kroost en dan zie ik jullei allemaal wel weer op de familiedag!

Groet

Klaartje

Puck's domme domme's

We hebben weer en domme domme producent in de familie. Ik ben nog niet getraind in het onthouden dus ik schrijf ze voortaan op het whiteboard in de keuken.

We zijn de lichaamsdelen aan het oefenen: Duim hand arm elleboog schouder knie neus oog en zelfs wenkbrauw gaan allemaal goed. Dan wijs ik naar mijn oor en roept Puck enthousiast: "belle-oor" (ipv oorbel)

Puck vindt het heerlijk om in bed tussen haar 2 favoriete knuffels te slapen. Een kangaroo en een echte Bambi. Daarnaast heeft ze de laatste tijd in de gaten dat je naast in bed kruipen er ook weer uit kunt komen. Dit gebeurt dus ook geregeld en meestal zo'n 1,2,3,4 en 5 minuten na we haar in bed gelegd hebben. Als bij mama de maat vol is zeg ik: "Als je nu nog een keer uit bed komt dan pak ik Bambi van je af!" Heel wijs zegt ze dan tegen mij: "Nee, mama nie bambi appakken, kanga appakken."