Lopenlopenlopen deel 2

Verslaafd. Aan hardlopen. Als je me dat een jaar geleden had gezegd, had ik het niet geloofd. Sinds Kerst 2006 loop ik ‘hard’. Tussen aanhalingstekens, want ik loop ongeveer 8 km per uur, en dat is meer joggen dan hard lopen. De snelheid mag dan niet bijzonder zijn, de tijd en de afstand worden wel groter. Steeds meer per keer en steeds meer keer per week.(17 e’s in één zinnetje) Ik loop nu drie keer in de week ruim tien kilometer, voor mij is dat dus een uur een kwartier lopen. Als je daarbij het inlopen en het rekken en strekken telt, ben ik zo’n zes uur per week aan het lopen.

Heb ik jullie al verteld dat ik zelfs een wedstrijd heb gelopen? Zes kilometer, een fluitje van een cent voor mij (37 minuten en 7 seconde). Ik was wel de laatste, maar gelukkig viel dat niet op want gelijktijdig was er ook een 10 km race. De winnaar van de 10 km, finishte vóór mij. Volgend jaar wil ik een keer de tien kilometer doen. En dan ga ik trainen voor de halve marathon. Niet dat ik de wedstrijd leuk vond, maar je moet iets hebben om je te motiveren.

Ik heb namelijk nooit zin om te vertrekken. Bij mijn hardlopen, hoort een riedeltje aan spullen. Om te beginnen moet ik elke keer besluiten wat ik aantrek, en dat is een lastig besluit. Als ik begin met lopen dan heb ik het hartstikke koud en als ik eindig zweet ik me rot, vooral als de zon schijnt. Vanmorgen was het zo koud dat ik mijn handen in het trainingsjack verstopte. “Doe dan handschoenen aan”, zegt RJ. Maar dan moet ik die meedragen! En alles is gericht op zo min mogelijk gewicht. Dan maar kou lijden in het begin. Verder heb ik twee papieren zakdoekjes bij me, een voor gebruik en een voor reserve. En een telefoon en een stappenteller. Als ik geen trainingsjack aan heb, stop ik de telefoon onderin mijn beha. Ik durf niet te lopen zonder, als ik mijn enkel verzwik vinden ze mij pas na drie dagen. Diep in het bos. Doodgevroren.

Tenslotte heb ik ook nog een alarm bij me. Die lijkt op een vreselijk groot horloge en is ook nog knaloranje. Omdat ik me daarvoor heel erg schaam, maak ik die helemaal bovenaan mijn arm vast, onder de mouw van mijn shirtje. Ik hoef er maar een klap op te geven en het ding begint te gieren en lichtsignalen te geven. Dat is niet voor verzwikte enkels, maar voor aanrandende mannen. Niet dat ik die tegenkom, gewoonlijk kom ik vrijwel niemand tegen, maar je weet maar nooit. Met dat ding om durf ik in mijn eentje werkelijk overal te lopen, op elke tijd van de dag en nacht.

Als ik volledig gekleed ben ga ik eerst rekken en strekken en inlopen in de tuin. Dan start ik vanaf de voorkant van de oprit, de stappenteller op nul en gaan. Het eerste kwartier is niet leuk. Er is altijd wel iets dat ik voel, een teen die niet goed zit, een spiertje in een bovenbeen dat pijn doet. Ik neem elke dag een ander parcours, keuze genoeg. Maar een route vind ik het aller-fijnst en dat is lopen in de polder. Ten noorden van Oudenbosch begint een kleigebied, met allemaal lange rechte straten en heel weinig boerderijen. Als ik daar loop dan krijg ik de ‘flow’. Het is me al een paar keer overkomen dat ik een afslag miste, gewoon omdat ik helemaal niet meer oplet. Dat is dus het verslavende. Je vergeet dat je loopt en je gedachten doen iets zelfstandigs (wat dat weet ik niet). Daarna voel je je geweldig. Ik word er niet eens echt moe van, het hijgen is ook voorbij en zweten doe ik – vooral nu het echt koud wordt – ook niet meer. Ik krijg alleen nog een roje kop, maar dat is een termeer-ding.

Tja, het is duidelijk een domme afwijking. Al heeft Lonneke verteld dat zij – wel heel leuk met een podcast gedownload op een i-pod met een stem die zegt wat ze moet doen – ook begonnen is. En zij lijkt me verder toch best verstandig. Misschien moet ik haar maar adviseren om te stoppen nu ze nog kan. Want ik ben erg oud, en langer dan een paar jaar zit er voor mij niet in, dan begint de rollator-periode. Dan houd zo’n verslaving vanzelf wel op. Maar als je nog jong bent: niet mee beginnen! Anders krijg je afkickklinieken en verdrietige ouders ….

Dommedomme

Puck zit bij Rich op schoot en boekje te lezen. Het gaat over verschillende vormen. Duidelijk iets nieuws voor Puck. Rich legt uit: "Kijk deze heeft vier hoeken en vier kanten en heet een vierkant en deze heeft drie hoeken en drie kanten en heet een driehoek." Dat Puck de uitleg nog niet altijd even goed kan toepassen is duidelijk als ze bij een cirkel belanden: Heel enthousiast roept ze: "En dit is een eenhoek!"

Dommedomme

A3n bladert door haar adresboekje op zoek naar een oude bekende. Ze kan haar niet vinden.
"Ik kan me niet voorstellen dat ik haar in mijn huidige boekje heb gezet."
Lonneke: "Zat je nu dan niet in je huidige boekje te kijken?"
A3n: "Nee, dit was mijn voorhuidige!"

Tip voor een bezoekje aan Boxtel

Wandelingetje in het bos!

(Living) out-of-the-box in Box

Ruim twee maanden geleden verliet ik Zwolle om me gedurende de week in Boxtel en tijdens de weekenden in Maastricht te vestigen. Na tien jaar hadden Ton en ik het wel gezien. Het was mooi geweest, tijd voor iets nieuws. Met een koffer vol lievelings t‑shirts, een stapel schone onderbroeken en nog een aantal hoogstnoodzakelijke eigendommen, denk aan blokfluiten, een leesboek en een boekje vol sudoku’s, stapte ik in mijn opeltje, zwaaide nog een keer naar het huis op de Frankhuizerallee en reed een nieuw leven tegemoet. Aangezien ik al een tijdje sukkelde in mijn baan en niet zo goed wist wat ik nou eigenlijk wilde, had ik het liefst ook per direct mijn baan op gezegd. Als je dan toch met een schone lei begint, kan je het net zo goed helemaal doen. Gelukkig waren er wat verstandige mensen om mij heen die mij adviseerden niet mijn hele leven meteen op de schop te nemen. Volgens een collega van Marleen zijn in een mensenleven de drie wee’s het belangrijkst: Werk, Wonen en Wederhelft. Aangezien ik tweederde al had afgestoten, leek het me, na lang overleg en veel nadenken, inderdaad niet onverstandig dat laatste deel nog even aan te houden.

Werk was gelokaliseerd in Nijmegen, dus Wonen moest daarop aangepast worden. Maastricht-Nijmegen was op papier een goed te overbruggen afstand, maar bleek in de praktijk toch zeker twee-en-een-half uur in beslag te nemen. Dus er moest een andere oplossing gevonden worden. Die oplossing diende zich aan in de vorm van het Essche Heike. A3n stond onmiddellijk de kast in de logeerkamer af. Daar hadden tot dan toe al haar gebackupte opera’s onderdak gevonden, maar nu werden de planken vrijgemaakt voor mijn lievelings t‑shirts en blokfluiten. Het sudokuboekje was inmiddels geconfisqueerd door Marleen, wat resulteerde in extra ruimte voor de gekopieerde sudoku’s uit de krant die A3n iedere avond onder de deur doorschoof. Hiermee was één wee gedeeltelijk hersteld en kon de andere wee in stand gehouden worden. Die derde wee leek me na tien jaar ach en wee even iets minder essentieel.

Maar er bleef een probleem bestaan: ik greep regelmatig mis. De lievelings t‑shirts bleken niet geheel te voldoen aan de weersomstandigheden. De schoenen zaten goed, maar waren niet in alle situaties toereikend. De blokfluiten lagen werkloos op hun plank, aangezien de bijbehorende muziekboeken de planken in Zwolle nog vulden. Kortom, het werd tijd de spullen te verzamelen. Na twee dagen van verdeling in Zwolle, een proces dat er erg vrolijk en vriendschappelijk aan toe ging, regelde ik een kennis met een busje en werd er een hoeveelheid dozen naar Boxtel overgebracht. Tijdens de twee verhuizingen die ik met Ton had doorgemaakt, verweet ik hem teveel spullen te hebben, maar ik realiseer me nu dat ook ik een flinke bijdrage leverde aan de spierpijn na een dag verhuizen. Gelukkig was er bij Oma An op zolder plaats zat voor wat verhuisdozen. En terwijl ik met een stijve nek, immobiel aanwijzingen gaf, sjouwden Toon, Edouard, Beppie en Marleen met mijn leven. Het ging zo snel en het was zo veel, dat ik niet in staat was bij te houden wat welke doos aan inhoud bevatte. Daar kwam nog bij dat een aantal dozen in het voorraadhok op het Essche Heike bleven staan en zes overvolle boxes inmiddels de zolder in Maastricht behuisden. Stonden mijn spullen eerst nog geconcentreerd op een plaats ver weg waar ik er niet makkelijk bij kon, nu lag mijn leventje verspreid over drie verschillende locaties, eenvoudig bereikbaar voor als ik iets nodig heb. Gevolg daarvan is dat nu overal alle dozen open zijn en de inhoud van menig doos verspreid ligt over mijn verschillende leefomgevingen. Zo zijn de blokfluiten nog steeds in Boxtel, maar bevinden de muziekboeken zich in Maastricht. De elektrische piano staat op het Essche Heike, maar de bijbehorende koptelefoon die voorkomt dat medebewoners gek worden van het studeren op steeds datzelfde loopje, ligt ergens in een doos op de Deken Spieringstraat. Het geurtje, dat in mijn toilettas zat toen ik uit Zwolle vertrok, is bijna op, maar ik zal moeten gaan graven in nog ongeopende dozen om de verzameling andere ruikertjes te lokaliseren. Leven out-of-the-box is niet perse gemakkelijk maar wel avontuurlijk!

Het zal nog een hele klus worden om straks alles weer te verzamelen als ik verhuis naar de stad waar ik met mijn nieuwe baan begin. Langzaamaan ben ik daarom maar vast begonnen met het heropvullen en catalogiseren van dozen. Nu alleen nog een baan.

Maglietje.nl

Het is zover, ik heb een paar dagen per week mijn baan opgezegd en ben part-time kweker geworden. Ik ben dat al twintig jaar van plan. Vorig jaar merkte ik dat ik niet meer zo goed kon bukken, ik raakte ook snel vermoeid en toen bedacht ik ineens: als ik nou geen kwekerij begin dan KAN ik het straks niet meer. Ik ben met mijn baas gaan praten, en we regelden het zo dat ik nu ongeveer de helft van de week voor hem werk en de rest voor mezelf. Inmiddels ben ik hard gaan lopen, kan ik zeer goed bukken en is mijn conditie top, maar och, je moet toch een aanleiding hebben.

Ik pak het goed aan natuurlijk. Ik heb een adviseur. Dat is een mevrouw van een zeer kwijnend Tuincentrumpje om de hoek die nooit een klant heeft. Maar ze weet wel waar ik potten en etiketten moet kopen en naar welke beurzen ik moet. Ik ben dus al tweemaal naar een beurs geweest, net vaak genoeg om te constateren dat ik dat niet meer doe. Ik heb trouwens nog een adviseur, dat is Erik. Hij helpt me bij het vullen van de website: http://www.maglietje.nl/ (niet gaan kijken, hij doet het nog niet, Erik heeft het veels te druk).

De kwekerij heet dus maglietje.nl. Maglietje? Ja maglietje. Er is in 57 jaar niks veranderd, toen ik als kind de lucht in sprong om aan iemand uit te leggen dat ik niet Maglietje, maar Maglietje heet. Iedereen vraagt nog een keer of hij het wel goed gehoord heeft, en volgens Roelof is dat een goed teken, zo hoort iedereen het meteen twee keer. Bovendien bestaat maglietje in geen enkel land. Ik heb dat bij de aanschaf van een webadres gemerkt, ik kon alle varianten van maglietje nog aanschaffen.

Ik ben nu vooral bezig met het samenstellen van een voorraad. Just in time is geen begrip dat wij kwekers kennen, elke pot moet minstens een paar maanden gevuld staan om goed aangeslagen te zijn. Ik verkoop alles wat ik:
1. heb
2. leuk vind
3 kan stekken, scheuren of zaaien.
Aangezien ik bijna 600 soorten planten op het landgoed heb, zullen er straks wel ongeveer 200 planten aan deze criteria voldoen. In het algemeen zijn dat vaste planten, eenjarigen, tweejarigen en kleine struiken. Voorraad maken is het leukste wat er is. Ik kan uren bezig zijn met zaaien en stekken en plantjes in potjes doen. Na 40 jaar tuinieren vind ik het nog steeds een wonder dat er uit een zaadje een plant groeit en dat een stekje worteltjes krijgt.

Ik verkoop de planten dus om van de rommel af te zijn. Ik heb nog wel wat problemen daarbij, tot nu toe heb ik geen een klant. Ik ben van plan deze winter een marketing-actie-plan te schrijven en volgend voorjaar kunnen de bestellingen dan binnenstromen. Via de telefoon en de mail, want Roelof wil geen vreemd volk op de dam (een dam is een oprit, dat is denk ik west-brabants). Ik moet wel nog enkele briljante gedachtes krijgen over de combinatie van plantjes verkopen zonder dat mensen langs mogen komen om in mijn enorme voorraad rond te struinen. Maar ik ben creatief en inventief en intussen kan ik toch maar lekker plantjes maken. Want daarom is het allemaal te doen.

PS ik geef ze ook nog steeds weg!

Out-of-the-box

I heard of a psychological test that is frequently conducted in job interviews. The question is: “Can you connect all the points with only four lines?”



The applicant thinks this should be easy and starts:



Wrong! Pressure mounts. The applicant tries again:



Wrong again! The psychologist gniffles. The applicant starts sweating and starts again:



Arrgh!

The applicant gives up and the triumphant psychologists explains: “You see, the test is to measure whether or not you can think out-of-the-box. The answer is simple. You see, this is how you do it.” He draws on the the paper the four line connection, like this:



The psychologist is in control and starts lecturing how thinking out-of-the-box means that you look beyond the limits of what initially seems to be the border and how...bla...bla...bla.

This upsets me. The psychologist probably never came up with the answer himself. Somebody else (cleverly) once did, and everyone who read a couple of Interviewing Applicants for Dummies since then knows the answer.

In fact, I truly believe that the test merely shows that the applicant has come well-prepared to the interview and knows this question from reading lots of What Questions Can I Expect in a Job Interview books. So, arguably it is not a bad question for the purpose of ensuring that the applicant prepares well for formal events.

My answer to the psychologist: “Sir, I can do it with a single line!”

“Show me then”, he says. And I draw:



“Ha, funny. But, no, that is cheating,” he answers, “of course, the lines must be straight.”

To this I reply: “OK, then, I can do it with three lines.” He looks at me with a skeptical grin, but I have his attention. I draw and explain at the same time:



The psychologists stares at the paper for a while and finally he manages: “that is interesting, I have never seen such a solution. I guess you are using mathematical trickery on me”.

At this point it is worth mentioning that psychologists hired to conduct interviews generally suck at maths. If they were good with maths, they would be employed in more interesting psychological research, for example involving cognition, disorders or something else that requires serious statistical analysis.

Noticing how he is now all ears, I continue with the bulldozer technique: “Sir, I am just thinking out-of-the-box, you see. Actually, I am convinced I can still do it with a single line. One straight line!”

He looks uncertain now and says, “that seems rather impossible.” I draw:



As an encore, I give yet another single-line solution to the problem:



“Well, hmmm, I guess all those solutions could classify as quite out-of-the-box indeed,” he says. By now he is very much in doubt what to do with me, because I did not answer the question correctly according to the procedure. This is unsettling to the psychologist, because (you guessed it) he is not very much an out-of-the-box person himself.

Whilst he is contemplating his ordeal, I feel elated and continue for the knock-out. I come up with my final solution. “In fact, dear Sir, I don't want your job”. A brief sigh of relief from the psychologist, the procedure is safe. But then I continue: “I also have one more solution to the problem, where I do not need any lines to connect all the nine dots together. Here it is, and it reflects very much what I think of the whole interview.”

Can you imagine what I would do next? Are you out-of-the-box?

Hij Verhuist!

Ik heb mijn flat verhuurd en ben naar ons kantoortje verhuist (oops, nog één!). Dat was nogal een karwei voor de verhuizers (alles moest 5 verdiepingen omhoog, en het is hier warm). Wonen op kantoor was even wennen, maar nu dat ik een douchegordijn heb opgehangen is het een stuk leefbaarder.

Als je dus in Singapore langs komt dan moet je naar mijn nieuwe adres, te vinden op onze verouderde website (www.solution-space.com).

Snettebol

De tijd voor het snotteren is weer aangebroken, dus roep ik naar Puck als er weer een neus gepoetst moet worden: "Kom eens even dan kan ik je snottebel even wegpoetsen."
5 minuten laten komt ze bij me terug: "Moet weer even poetsen mama, ik heb weer een snettebol."

Puck is ook bezig met zelf aantrekken van haar schoenen. Als we bezig zijn met klaarmaken om boodschappen te doen komt ze trots laten zien dat ze zelf haar schoenen heeft aangedaan! Jammer alleen dat de de rechter schoen aan de linker voet zat en de linker schoen aan de rechter voet!

Puck en Bas zitten samen aan tafel te eten. Bas heeft bloemkool gemaakt. Zegt Puck: "Mama kan lekker koken, maar jij ook lekker gekookt hoor papa!"

Job produceert nog geen domme dommes maar laat wel grappige dingen zien! Hij is druk bezig rollend de wereld te verkennen. Hij is op die manier al een keer onder de bank terecht gekomen. Er onderuit komen lukt te niet meer!

AH en de codes voor groente en fruit

Ik sta aan de kassa met een nieuwe medewerkster. Welke appels zijn dit? vraagt ze. Elstar. Ze zoekt de code op en tikt het in de kassa. Dan is er een courgette. Eh, wat is dit? Ik zeg een courgette. Na even zoeken, is de code gevonden. De peren, tja, dat staat niet als peer op de lijst maar als 'Conference'. Uiteindelijk ook die code gevonden. Dan ligt er een bloemkool op de band. Ah, roept ze enthousiast, ja, dit weet ik, dit is witlof!

Dat doet de deur dicht!

Al een week op schok met Mexicaanse collega's. Vrijdagavond afsluiting met een dinertje in het Wilhelmina Dok in Amsterdam (Noord). De avond begint al fout omdat we het verkeerde pontje vanaf het Centraal Station nemen. Ach, weer met het pontje terug en hop, op het andere pontje. We zijn met z'n 4-en, een collega (Spaanse, maar al enkele jaren in Nederland), de twee Mexicanen en ik.

Mijn collega heeft hem het eerst gespot: Wouter Bos. Naast ons aan een tafeltje met vriendin. Na wat uitleg wie hij is, zijn de Mexicanen hoogst verbaasd dat hij gewoon in dat restaurant tussen anderen zit te eten. Waar is de beveiliging? Geen apart menu, speciale wensen? In Mexico zou zo'n man blijkbaar in z'n eentje het hele restaurant afhuren, en dan nog: hij zou waarschijnlijk niet eens iets van de kaart eten, maar gewoon aangeven wat hij wil en de keuken moet het maar regelen. Maar het kan nog erger in Nederland. Hij zat aan een tafeltje naast de terras-schuifdeur. Iedereen die wilde roken, ging via die deur naar buiten. En liet de deur vervolgens open staan. Wouter deed hem dan braaf dicht, meer nog - hij begon er handig in te worden, en deed hem achterloos met zijn elleboog dicht. Dat kon er bij onze Mexicaanse vrienden echt niet in: kon men niet iemand die deur laten dicht doen, dit was gewoon geen respect tonen voor zo'n man!!
Waarop mijn Spaanse collega in haar beste Nederlands tegen mij zei: dat doet de deur dicht!

Kruidvat junkie #

Laatst zat ik weer op mijn stokpaardje in het gezelschap van een aantal collega's. Gevraagd naar mijn muzieksmaak "als deskundige" gaf ik mijn standaard antwoord: op het gebied van de smaak is iedereen zijn eigen deskundige. Meestal voeg ik daar dan aan toe, dat het me wel verbaast dat sommigen in de loop der jaren wél een persoonlijke ontwikkeling laten zien voor wat betreft literatuur, beeldende kunst, film, dans en architectuur, maar in de muziek amechtig blijven hangen in hun puberjaren met de popmuziek, bijvoorbeeld met The Rolling Stones. Helemaal kassa: maar liefst drie collega's waren daarmee in één keer op hun tenen getrapt, verstokte stonesfans als zij bleken te zijn.

Ik moet terugkomen op mijn lelijke woorden over Shostakovitch als een over het paard getilde zeurneus (vioolconcert, aantal symfoniën). Deze in navolging van Bach geschreven 24 preludes en fuga's zijn zeer goed te beluisteren zonder iets over zijn moeizame levenswandel te weten. Geen communistische symboliek, geen rare Russische tekstjes. Alleen muziek. Prachtig.

Toeval

Deze week haalde ik een boek van Nelleke Noordervliet van de bieb met als titel: Mevr. Gigengack. Ik had nog nooit gehoord van iemand die zo heet en dacht dat het een verzonnen naam was. Maar wat bleek: in het stapeltje boeken dat ik die dag van de bieb had gehaald, zat een boek waarvan de schrijver heet: Jeroen Gigengack.
Toeval.

DE VETCLUB
Was best leuk, die vetclub van ons. Jammer dat ie ter ziele is. Voor diegenen die er nog nooit van hebben gehoord: het was een clubje tantes en nichtjes (Marleen, Beppie, Ineke, ik, Lonneke, Loesje) die elkaar een hart onder de riem moesten steken bij de pogingen overtollig vet kwijt te raken. Doel was om onder de 60 kg per stuk te komen. Behalve bij mij, want ik begon bij 58 kg en probeerde van de andere kant juist de 60 te halen. Tot groot chagrijn van de rest meldde ik regelmatig dat ik slagroom op toetjes deed, lunchte op repen chocola en iedere zomerdag een Magnum naar binnen likte.
Sinds ik een verhoogd cholesterolgehalte heb, probeer ik echter weer wat verstandiger te eten, en dus gaat mijn gewicht weer omlaag. De Magnums waren toch al verzonnen, dus die kon ik gemakkelijk laten, de rest kostte wat meer moeite. Regelmatig kreeg ik te horen: "ben jij afgevallen de laatste tijd?" en men keek bewonderend naar mijn terugkerende taille. Weliswaar had ik nog steeds twee tailles, eentje boven de vetrol en een eronder. Maar mijn gewicht daalde inderdaad behoorlijk, 54,5 kg was ik vorige week. Toen las ik in de krant dat mensen die plotseling gewicht verliezen, vaak op latere leeftijd dement worden. Nu bén ik al op latere leeftijd, dus toen de groenteboerin zei: "Goh, je bent wel mager geworden, zeg!" schrok ik toch wel een beetje! En toen ik even later met mijn links/rechts sokken in mijn hand zat en niet wist welke sok bij welke voet hoorde, toen vreesde ik dat de dementie al was begonnen. Ik rende naar de weegschaal. Gelukkig, meer dan twee kilo aangekomen! En later dacht ik er opeens aan dat ik altijd al moeite heb gehad met links en rechts. Goddank, ik dementeer niet. Nog niet. Maar ik weet het, ik nodig hiermee wel de comments uit van mijn familieleden.

Verrassing!! Post van je vakantieadres!!

Wat een verrassing om zo maar post te krijgen van je vakantie-adres als je al weer lang en breed thuis en aan 't werk bent. Dat overkwam ons dit jaar voor het eerst ('dus toegevoegd aan mijn lijstje 'ERSTMALIGKEITEN) en wel twee keer.

1) De postbode belde aan met een grote witte A-4 formaat envelop in zijn handen die er verkreukeld en opgezwollen uitzag. Afzender: Hotel Geilo (ja, zo heette dat hotel in Noorwegen nu eenmaal). Surprise!!! Mijn verloren gewaande colbert weer terug!!!

2) De postbode laat een bericht achter - we waren niet thuis - dat er een pakketje voor ons klaarligt om afgehaald te worden. Afzender: Staatsbosbeheer. Leuk!! Post vanwege onze heerlijke vakantieweek in het boswachtershuis in Ommen. Wat attent van SBB. We maken het pakketje open en onze twee paspoorten komen tevoorschijn met de mededeling: gevonden in het hoeslaken onder het matras van een van de bedden.

(Zie foto van bewuste boswachtershuis, vriendelijk overdag, maar 's avonds.....dan ga je vanzelf je kostbaarheden verstoppen: zie rode slaapkamer en punt van het matras met daaronder de pp. van T. en B.

Voortaan verwachten wij iedere keer nagezonden post te zullen ontvangen van ons vakantieadres.

Toon

KNOCK OUT

Wie van jullie is er al eens in geslaagd zichzelf knock out te slaan? Ik wel, althans: bijna! Ik zàg de sterretjes al, en ik moest moeite doen om op de been te blijven. Het kwam zò: In Sparrenrijk liggen Zebbies favoriete stokken, groot en dik en zwaar. Als ik ze van de grond kan tillen dan gooi ik ze voor me uit, Zebbie rent er dan achteraan. Ik had een mooi exemplaar gevonden. Dacht ik. Ik zwaai ermee naar achter en geef 'm een formidabele zwiep. En op dat moment brak ie. Een centimeter of 10 had ik nog in mijn hand, de rest kwam met een klap tegen mijn achterhoofd. Eerst dacht ik dat iemand mij had aangevallen, maar het bos was verder mensloos. Ik had het echt zelf gedaan. En voor wie het niet gelooft: de deuk is nog te zien.

Bim bam Beieren...

Van uw verslaggever Edouard

Toon en Beppie op vakantie in Noorwegen, wij met onze nieuwe, comfortabele auto naar Beieren om per fiets het Duits-Oostenrijkse grensgebied te verkennen. De prachtige symmetrische natuurfoto’s zoals gemaakt door onze broer en zus kunnen wij niet bieden. Ober Allgau is erg mooi, maar de scene is waarschijnlijk voor iedereen bekend uit de film ‘the sound of music’, dus daarvan geen foto’s. Wel een foto van het prachtige Beiers-barokke kerkje, dat zich bevond in de achtertuin van ons hotel. Het was tijdens onze fietstochten steeds een baken in het landschap; we hadden dus geen ‘fiets-Tomtom’ nodig, hoewel de kortste weg naar het kerkje, dus hotel, altijd langer bleek te zijn dan we vermoedden. De kerktoren was voorzien van twee luidklokken, een hoog- en een laag gestemde, en een uitstekend functionerende tijdklok. Een en ander bleek goed op elkaar afgestemd. Op het kwartier luidde de klok bim (hoog)-bam (laag), op het half uur bim-bam, bim-bam, op 45 minuten….jawel. En op het uur 4 keer bim-bam, gevolgd door het aantal slagen om het uur aan te geven. Dit laatste met de hoge klok. Soms, en dat zal iedereen op zijn tijd wel eens hebben, dan twijfel je… was het nu vijf of zes slagen? In dit geval was dat niet erg. Bij deze kerktoren werd het uur in aantal slagen aangegeven met de ‘bim’ en daarna voor alle zekerheid nog een keer met de ‘bam’ klok. Niet zo erg als het 1 of 2 uur is, maar wel als het 10, 11 of 12 uur is. Vooral wanneer je na een dag fietsen lekker vroeg, soms om 9 uur ’s avonds al, in bed ligt. En om de vrome kerkgangers naar de heilige mis te lokken werd om zeven uur ’s morgens eerst een tijdje met de ene klok geluid en daarna nog een keer hetzelfde met de andere klok.Wij weten nu in ieder geval hoe laat het is daar in Beieren.

Opmerkingen uit Gouda

Geloofsafval
Tante Pietje en oma An bespraken in Gouda de verschillen tussen het leven vroeger en nu.
Oma An: 'Da ze ons-lieven-heer gingen rondbrengen, witte dè nog?
Tante Piet: 'Dan moesten wij knielen op de straat.'
Oma An: 'Da ziede tegenwoordig toch nie meer.'
Een kleine pauze.
Dan Oma An, diep zuchtend: 'Wa hebben ze ons toch voor de gek gehouden.'
Tante Pietje: 'Zeg dè wel!'

What's in a name
Piet en Hanny lieten in Gouda wat staaltjes van hun eigen geitenkaas achter. Dan merk je toch hoe het woord GEIT zijn uiterste best moet doen een positieve indruk te wekken. De geitensmeerkaas, een eenvoudig kuipje met een paar gezellig kijkende geiten op de voorkant, werd voorzichtig terzijde gelegd. Ik heb het niet zo op smeerkaas. De feta-achtige spread, die lustte ik daarentegen wel. Maar de naam hè, GEITENZUIVEL en GEITENSPREAD, wie verzint dat nou....

Nieuws en domme dommes van de Oisterwijkstraat

Het grote nieuws is dat Job een tand heeft
Ja moeders zijn blij met elke mijlpaal. Hoe klein of hoe scherp dan ook!

Bas heeft vorige weeg samen met zijn vader weer een deel van het Pieterpad afgelegd. Het eindstation was nu Coevorden. Ze hebben in 4 dagen 107 kilometer afgelegd. Bas heeft nu nog last van de spierpijn. Hij heeft wel een groot applaus gekregen van Puck toen hij weer thuis kwam.

Domme domme van Puck:
Job ligt in de Box te spelen is is druk bezig uit te vogelen hoe hij op zijn buik kan komen. Hij stmapt en duwt met zijn voeten tegen de spijlen terwijl hij ligt te grijpen naar speelgoed dat buiten zijn bereik ligt. Opeens roept Puck naar Klaartje die in de keuken staat te koken: Job op de buik Job op de buik. Als Klaartje vraagt of Puck hem hierbij een handje heeft geholpen zegt ze: Nee mama, heb ik niet gedoend.

Je hoort ook continu jezelf praten:
Als Bas de lege fles van Job naar mij gooit dan zegt Puck: Niet gooien papa. Geven!

Klaartje heeft haar bord helemaal leeg gegeten. Puck zegt: Goed gedaan, mama!!
Als ze dan zelf ook haar bord leeg heeft zegt ze: Goed gedaan, Puckje!!

Ze heeft ook inmidels ontdekt hoe ze het naar bed gaan kan uitstellen!! Op woensdag avond is het tijd om naar boven te gaan maar het nog best een rommel in de kamer. Puck zegt: er zijn nog allemaal speelgoedjes op de grond mama, moet ik eerst opruimen! Klaartje vindt dit een priam idee en helpt een handje. Daarna gaat Puck zonder mopperenmee naar boven.
De volgende dag is het rond dezelfde tijd weer tijd om naar boven te gaan. Deze keer is het geen rommel want ze zijn de hele dag naar het kinderdagverblijf geweest! Puck zegt: ik moet nog even opruimen mama! Waarop Klaartje antwoordt: maar er is niets om op te ruimen! Puck: Ik moet de niets opruimen!
Leuk bedacht maar daar trapt mama niet in!

Zo nog 3 dagen werken en dan is het vakantie.
Tot snel!
Klaartje

Olland op bezoek in Holland

Geitenkaasboeren Hanny en Piet van Heesch uit Olland wilden graag eens de toeristische kaasmarkt in Gouda bezoeken. Dat kon geregeld worden. Natuurlijk namen ze tante Pietje mee, haar eerste bezoek aan Gouda! En voor de gezelligheid werd oma An ook uitgenodigd. Voor de bejaarde dames waren rolstoelen geregeld. En paraplu's, want we hielden het niet droog!