In wiens schoenen?

Edouard heeft een drukke dag voor de boeg en gaat vroeg naar zijn werk. Sportief als hij is neemt hij de trap naar de vierde verdieping. Vervolgens sprint hij door de lange gang waar zich, helemaal aan het eind, zijn kamer bevindt. Bij het openen van de deur kijkt hij naar beneden en realiseert zich plotseling dat hij terug naar huis moet: hij heeft twee verschillende schoenen aan.

The Riga files: day 5

Dag V: the end is near!

Vandaag was echt een rustig dagje, gelukkig. Ik stond heel laat op en Monta was ziek, dus we zijn nergens naartoe geweest. Er is dus vandaag niet echt veel spannends gebeurd. Ik heb een paar films gekeken op de computer, het nieuws gevolgd en met de moeder gepraat (voor zover dat mogelijk was) over de vliegvelden die allemaal gesloten zijn. Morgen gaan we naar Ventspils, een stad helemaal in het noorden. Ik heb gehoord dat het zo'n 3-4 uur rijden is, dus ik ga de stroopwafels alvast inpakken. :)

Laat ik, bij gebrek aan gebeurtenissen, het maar eens gaan hebben over de pluspunten van Letland. Ik denk namelijk dat ik een te negatieve kijk op de dingen hier heb. Er moeten toch ook leuke dingen aan dit land zijn?
Eerst hebben we het eten. Dat is hier echt heel erg lekker! Misschien ligt het gewoon aan de cooking-skills van Monta's moeder, maar ik heb nog geen enkele avond met tegenzin iets doorgeslikt. Er zijn ook een aantal typisch Letse dingen. Bijv. een raar soort brood, dat ze bij elke maaltijd eten. Het is ontzettend zwaar en heel donker, en ik vind persoonlijk dat het een alcoholische nasmaak heeft, maar iemand zei dat dat aan de hoeveelheid anijs lag.
Ook hebben ze hier Laima, dat blijkt een heel beroemd merk chocola te zijn, en ik kan je vertellen, dat is LEKKER! Ik zal een paar zakken meenemen als ik een Rimi tegenkom. Op dit moment ligt er zelfs een heerlijke zak Laima-chocoladetruffels naast me: Mmmm.... Daar kunnen die paaseitjes toch niet tegenop!

Een ander positief punt aan Letland is dat alles hier relatief goedkoper is. Met kleding en schoenen is dit juist niet het geval, maar bij bioscoopkaartjes en boodschappen bijvoorbeeld wel. In Nederland betaal je belachelijk veel voor een avondje bios, terwijl het in Letland meer dan de helft goedkoper is. Ook het openbaar vervoer is hier handiger geregeld. Je betaalt hier een vast bedrag per maand, waarmee je de hele maand onbeperkt kan reizen.

Ik heb toch wel een beetje medelijden met de mensen hier. Ze zullen nooit verder kunnen kijken dan deze armoedige appartementblokken, en als ik dan denk aan hoe ze het in Nederland ervaren moeten hebben, voel ik me toch wel een beetje verwend. Ik zou daarom een uitwisseling met Letland niet zo snel meer aanraden aan de school, omdat ik het een beetje te confronterend vind. En het gaat alleen maar bergafwaarts. De bevolking neemt af, de jeugd drinkt ontzettend veel, de regering is corrupt...

Toch denk ik dat ik veel aan deze uitwisseling heb gehad. Als je me een jaar geleden had verteld dat ik rond deze tijd in Letland zou verblijven, had ik je vierkant uitgelachen. Maar ik ben er nu toch wel mooi geweest. En ik heb het allemaal gezien van dichtbij. Ik waardeer Nederland nu zo veel meer, terwijl ik dat altijd al heel erg gedaan heb. Ik wist dat ik ontzettend veel geluk had dat ik in Nederland geboren was, maar nu begrijp ik ook echt waarom.

Ik hoop echt ontzettend dat de vliegvelden woensdag weer open zijn, want het ziet er op het moment niet erg rooskleurig uit...

xxxx Emma

PS: Weet je nog dat jullie me hebben aangeraden zakdoekjes mee te nemen, waarop ik zei dat het wel

PPS: Ik zie nu juist op de website van Ryanair dat ze niet zullen gaan vliegen van en naar Letland en alle andere Baltic States tot in ieder geval woensdag 12.00. Onze vlucht gaat om 10.00, dus ik vrees het ergste...

The Riga files: day 4

... en we zijn alweer bij Dag IIII!

Aangezien het zaterdag was kon ik vandaag heerlijk uitslapen. Ik lag er vrijdag al om 22.00 in en werd om 10.00 weer ongeveer wakker, dus ik heb weer wat slaap ingehaald. Omdat ik gister te moe was om nog een verslag te schrijven begon ik daar 's ochtends maar mee. Na het rustig aan gedaan te hebben in de ochtend gingen we om 12.00 de stad in, we zouden namelijk met Jeanne, Maudy (blog: ook een vriendin van me) en haar Let en Britta, een ander Nederlands meisje, waarvan de uitwisseling ergens anders moest zijn, naar de film gaan. De bioscoop is helemaal goedgekeurd, hij was namelijk enorm. Ook is er ontzettend veel beenruimte, terwijl je in Nederland altijd met je benen zit te klooien. Puntje voor Letland.
Voor de film begon, gingen we nog snel even de Rimi in, wat ongeveer de Letse Albert Heijn is, maar dan wat goedkoper en primitiever. Echter, in de Rimi bleken de zogenaamde Trakas Dienas (letterlijk: dwaze dagen) aan de gang te zijn. In de V&D betekenen de dwaze dagen wat extra drukte bij de kassa. In Letland pakken ze het toch wat anders aan. Twee beveiligers bij de deur probeerden de drukte een beetje te beheren, wat absoluut onmogelijk bleek te zijn. De enige optie was om ons schuifelend naar de pringles en de gekoelde cola te bewegen, die zich uiteraard weer helemaal achterin de winkel bevonden. Al met al duurde het een half uur voordat we weer goed en wel de winkel uit waren. Sommige Letten hadden absoluut geen moeite met de drukte: opvallend was hoeveel mensen er in de rij voor de kassa schaamteloos voorkruipen.

Uiteindelijk kwamen we iets te laat de film binnen, wat niet zo erg was: hij was nog net niet begonnen. In Letland doen ze niet echt aan uitzonderlijk lange reclames voor de film begint. Trailers komen echter wel voorbij.

Na de film kwamen we nogal verslagen buiten. De film eindige namelijk nogal heftig, en we hebben allemaal wel een traantje gelaten. Al snel hadden we het winkelcentrum gevonden (de Letse Bijenkorf), dus de tranen waren al snel vergeten. Na er wat rondgelopen te hebben begaven we ons naar een busstation, om vanuit daar naar het huis van Maudy's Let (Anna) te gaan, waar we vervolgens pizza's zouden gaan maken.
Het appartement van Anna was al een stuk groter dan dat van Monta, maar Anna had dan ook wel 2 broers en een zusje. Terwijl de pizza's in de over zaten hebben we nog wat Kabouter Wesley gekeken op de computer, en het nieuws over de aswolk gevolgt, wat op het moment nogal speelt hier. Het is namelijk erg onduidelijk of we terug kunnen of niet. In Nederland wordt de tijd dat het luchtruim nog gesloten zal zijn constant verplaatst, en ook de Letse vliegvelden zijn gesloten. Het gaat er dus echt om spannen.
Maudy vroeg een beetje naar mijn Let, waarop ik antwoorde dat ze nooit iets wist. Jeanne wou dat eens uitproberen. 'Monta, is your house very far from here?' waarop ze antwoorde: 'Uh, don't know...'
We gaven haar een tweede kans. 'Monta, what are you going to do tomorrow?'
'Uh, don't know, really...'
We kwamen niet meer bij.

Nadat we klaar waren met de pizza's werden Monta, Jeanne en ik opgehaald door Monta's vader, die ons thuis zou brengen, waarna Jeanne door de vader van haar Let zou worden opgehaald. De rit was nogal onstabiel. De Letten hebben namelijk een nogal aparte manier van rijden. Telefoneren achter het stuur is hier geen probleem, en het gebruikelijke 'ogen op de weg' is hier niet bekend. Doodeng. En dan de wegen, die zijn hier ook zo ontzettend slecht.

Gelukkig zijn we toch veilig thuisgekomen, is Jeanne nu opgehaald en zit ik nu lekker achter de computer. Ik heb geen idee wat de plannen zijn voor morgen, dus dat gaat interessant worden. Ik slaap in ieder geval weer lekker uit.
Wat me trouwens ook opvalt is dat niemand hier rekening met elkaar houdt. Laatst zag ik een oud vrouwtje dat nogal slecht ter been was, een wannabe-bus aanhouden. De wannabe-bus stopte, en een vrouw stapte uit. Hoewel ze het oude vrouwtje gezien had, smeet ze de deur recht voor haar neus dicht, waarna ze gewoon doorliep. Ook liepen Monta en ik een keer over een straat heen, waar we werden voorgelaten door een auto. Ik stak netjes mijn hand op om te bedanken, waarop ze me aankeek alsof ik haar net had verteld dat Rusland weer eens zou komen binnenvallen. Als Letten elkaar nodig hebben, schreeuwen ze gewoon, al is het midden in de nacht. De tv staat loeihard en de deur wordt 's ochtends ontzettend hard dichtgegooid (wat echt ENORM veel lawaai maakt), terwijl andere mensen in het appartementencomplex nog gewoon slapen.

Dan zijn wij toch maar een netjes volk, hoor...

xxx Emma

PS: Ik mis de thee met melk ontzettend...

The Riga files: day 3

Dag III in het bruisende en avontuurlijke Letland!

Ik werd vandaag om 6.22 wakker gemaakt, omdat we op tijd op school moesten zijn. Het was namelijk de bedoeling dat wij een aantal lessen gingen volgen. We konden het ons dus niet permitteren nog een keer een wannabe-bus te missen. Gelukkig waren we meer dan op tijd op school en vond ik Jeanne en Margriet al snel, waarmee ik de eerste twee lesuren zou doorbrengen. Onze Letten zetten ons netjes af bij lokaal 306. En dat was niet zomaar een lokaal. Toen we binnenstapten, konden we een lach niet onderdrukken. Wat in onze school een rommelige bezemkast van de congierge zou zijn, is hier een tip-en-top Engels lokaal, zelfs het alfabet hangt achter het bureau van de docent. Het schoolbord is nog net wat centimeters groter dan het schoolbord waar ik thuis altijd schooltje mee speelde, en zo'n 12 tafeltjes staan wat onhandig tegenover elkaar (foto's volgen zodra ik thuis ben!)
Hoewel wij een wat formeel onderwijs verwachtten, komen de leerlingen hier gewoon zo'n 20 minuten later binnenlopen, wat geen probleem is voor de docent. De lessen duren hier wel wat korter, 40 minuten, waarvan ongeveer 20 minuten echt les wordt gegeven. De docente Engels stond namelijk nog wat met haar mobieltje te spelen.
Het Engels is niet echt van een heel hoog niveau. Ik heb in totaal 4 Engels lessen gevolgd, waarvan 1 docent zo'n ongelooflijk accent had! Ze kon de 'th'-klank met geen mogelijkheid uitspreken.
Het is handig te bedenken dat ik me op het moment van spreken dus bevind op het RIGA STATE GYMNASIUM NO.1, wat in principe betekent dat als je, volgens Letse maatstaven, ontzettend slim bent, je hier terecht kan.

Na de lessen gingen we meteen door naar het station, aangezien we de trein naar Jurmala (een badplaatsje) moesten halen. De treinen hier zijn toch wel wat anders dan gewend. Ze zijn heel erg breed, en de opstapjes zijn belachelijk hoog. We kwamen dus na zo'n 20 minuutjes aan in het Letse Scheveningen, waar echt, maar dan ook echt, geen HOL te zien was. Het plaatsje bestond uit Pippi Langkous huizen, waar ik jammer genoeg vergeten ben een foto van te maken, het waren namelijk serieus Pippi Langkous huizen! Ze hadden allemaal een of ander 'torenkamertje' en waren allemaal van hout. Na een tijdje lopen door de Pippi Langkous-tour kwamen we bij een villa met een groot hek ervoor. Iemand vertelde ons dat dit het duurste huis was in Oost-Europa. Oost-Europa ja.. Het huis zag er nogal vervallen uit, maar was schijnbaar helemaal van marmer gemaakt. Ik was niet de enige die het huis aan de overkant van de straat, dat compleet gerenoveerd en opgeknapt was, stukken mooier vond.

Al snel liepen we door naar het strand, waar Jurmala om bekend staat. Het strand was ontzettend smerig en bezaaid met hout. Verder was er niet veel meer te zien, dus gingen we al snel weer naar het 'station'. Het punt is, in Letland hebben ze geen spoorbomen of een perron. Je kan hier gewoon rustig op de rails gaan staan, aangezien dat ook gelijk de enige manier is om over de rails te komen (zie verslag 1 ;))

's Avonds stond er een Opera op het programma, dus gingen we eerst naar huis om ons daarvoor klaar te maken. We kwamen dus om 7 uur heel netjes bij het gebouw aan, wat heel mooi was. Ook de zaal was ontzettend mooi, een enorme kroonluchter hing er in het midden. Wij hadden dus met z'n allen een plaatsje op het hoogste balkon. We konden dus alles wat op het podium gebeurde goed zien.
De opera begon, en na een half uur kwamen we er achter dat het in het Frans was. We konden er niks van verstaan en hadden geen idee waar het over ging. Na een tijdje kwam ik erachter dat er ondertiteling was, hoog boven het podium. De kroonluchter was zeker mooi, maar heeft ons wel mooi belet om ook maar iets van het verhaal te snappen! We probeerden de Engelse ondertiteling een beetje om de kroonluchter heen te lezen, maar dat was niet te doen. In de pauze kwamen we er pas achter wat er nou allemaal gebeurde.
Jeanne had het in het tweede deel echter al snel gezien, en besloot dus Bobby Carrot op haar mobiel te spelen. Al met al hebben we in deze avond flink wat afgelachen. De man op het podium, die dus verliefd was op de vrouw die eigenlijk al getrouwd was met een man waar ze eigenlijk helemaal niet van hield, maar dat ze nu eenmaal aan haar stervende moeder had beloofd dat ze met deze man zou trouwen, maar eigenlijk verliefd was op de ander man, was volgens ons autistisch, om de manier hoe hij slepend over het podium liep en constant op de grond neerviel, dan weer naar de ene deur rende, en dan weer naar de andere.

Toen we weer thuis aankwamen was ik zo moe, dat ik meteen ging slapen. Daarom schrijf ik dit verslag ook pas vandaag :)
Maar nu ga ik me aankleden, want... Nee, dat komt in het volgende verslag! :)

xxx Emma

PS: Zal ik de stroopwafels die ik ook eigenlijk als cadeautje had bedoeld ook maar in beslag nemen?
PPS: De zak drop is inmiddels op.

PPPS: Het is niet zeker of er woensdag vliegtuigen gaan, aangezien de aswolk nu deze kant op komt. Er is mij verteld dat het luchtruim tot zeker woensdag dicht zou zijn, dus FINGERS CROSSED! Ik wil hier niet langer zijn dan nodig...

The Riga files: day 2

Dag II van mijn denderende avonturen in Letland!

Dit verslag wordt gelukkig veel positiever. Ik heb d'r vandaag namelijk maar weinig gezien, wat voor ons allebei volgens mij beter uitkomt ;)

Ik ging vandaag vroeg uit de veren, want we moesten al om 8.20 op school zijn. De moeder was speciaal voor mij opgestaan om ontbijt te maken: de thee en boterhammen lagen al gesmeerd en wel klaar. Hartstikke lief natuurlijk.
Een paar minuten later stonden we op een taxi/bus te wachten, die ons naar school zou brengen. Het is een soort wannabe bus. Met de sterke nadruk op wannabe. En de bussen daar! God, de bussen.. Dat verhaal komt later.
We hadden de eerste wannabe-bus dus gemist, dus ik kwam te laat aan in het 'school-museum', waar we wat over de school te horen kregen.
Daarna mochten we de directeur van de school ontmoeten en kregen we een rondleiding. Een hoop gelul over 'onze leraren zijn zo slim', maar Engels spreken kon de zo intellectuele directeur niet! De Engels leraar vertaalde alles (met een ontzettend zwaar accent) en ging ons daarna iets van de school laten zien. De school is voor Letland redelijk modern, maar het voelde helemaal niet aan als een school. Hele hoge plafonds en geen kleuren. Ook de klaslokalen waren ontzettend klein. De tafels stonden ook allemaal schots en scheef, het zag er echt niet uit. Morgen gaan we 4 lessen volgen, dus dan kan ik jullie wat over de kwaliteit van het onderwijs vertellen. :)
De bel is daar trouwens heel leuk, het is het eerste stuk van de Big Ben. Tu du du duuu..

Daarna konden we gaan brunchen in de kantine. Mijn hemel, wat een kantine. Dat is geen kantine meer, dat is een bunker. Als ik terug in Nederland ben zal ik foto's laten zien. Vervolgens gingen we naar een museum van Letse kunst. De Letten begonnen ongeveer rond 1900 met het maken van kunst. Dan weet je wel ongeveer hoe ver gevorderd dit land wel niet is.

Toen hadden we 2 uur vrije tijd, dus ben ik met Jeanne op pad gegaan. Al snel hadden we iets gevonden waar we koffie konden drinken (obviously :)). De koffie hier is trouwens zo slecht nog niet! Daarvoor hadden we nog even wat 'Lats' gepint, dus we zaten hun geld flink uit te lachen. Op een briefje van 5 staat namelijk een boom, op een munt van 1 een vis (volgens ons zelfs een dooie vis) en op het muntje van 2 een.. KOE! En niet zomaar een, een GRAZENDE koe! Hoe verzinnen ze het. De halve dierentuin komt eraan te pas..
In Riga kan je geen kraanwater drinken (of je moet een verschrikkelijke uitwisselingspartner hebben en dus zelfmoord willen plegen), dus besloten we wat flesjes water te kopen. Alles is hier heel erg goedkoop, dus veel waren we er niet aan kwijt.
Het was echt ontzettend warm buiten, terwijl de Letse weerman ons had verteld dat het 8 graden zou worden en het zou gaan regenen. Geen wolkje aan de hemel! Geen een! De uitwisseling van Jeanne (Kristiana) vertelde ons later dat je het nieuws en weer niet kan vertrouwen, ze roepen gewoon maar iets, wat niet echt als een verrassing kwam.

Nadat we ons allemaal weer hadden verzameld voor de school, gingen we het oude gedeelte van Riga in, waar de Letse studenten ons dingen vertelden over de gebouwen. De binnenstad is zeker veel mooier dan de rest, maar het heeft totaal geen sfeer. De straten zijn ontzettend slecht, de gebouwen zijn allemaal kapot..
Toen iedereen het wel een beetje had gezien, riep de Geschiedenis docente dat we naar huis mochten gaan, of nog even in de stad mochten blijven rondhangen. Jeanne en ik zorgden ervoor dat we samen met Kristiana en Monta nog iets gingen drinken (lees: koffie). We denken dat ze het wel goed met elkaar kunnen vinden, dus daar zijn we heel gelukkig mee. We gaan in het weekend ook iets samen afspreken, dan hebben we namelijk het hele weekend geen programma.

Nu zit ik weer lekker op m'n kamer, heb al gegeten en is Monta naar een basketbalwedstrijd. Daar zijn we dan ook weer mooi vanaf. We gaan trouwens niet meer zwemmen, wat eerst het plan zou zijn. Daar ben ik heel blij mee, aangezien ik net ongesteld ben geworden (kan het nog erger..).

Groetjes aan iedereen daar!

xx Emma

PS: Ik ben er eindelijk achter waarmee ik de omgeving hier kan vergelijken. Het is gewoon de setting van een computerspelletje. Zo'n verzinwereld. Maar dan in het echt. Stel je overal zand voor, Eindeloze appartementblokken met duizenden balkonnetjes, een paar zwerfkatten die je voor de bonuspunten kan neerschieten en je bent er wel zo'n beetje.
PPS: Oja, de bussen! Haha, die komen echt nog uit het jaar 0. Jeanne en ik liepen over straat, en opeens hoor ik allemaal herrie achter me, dus ik dacht, zijn ze daar aan de weg bezig ofzo. Maar nee, het was een bus! En wat voor een... Geef er een tikje tegenaan en hij flikkert uit elkaar.

The Riga files: day 1

Emma ("kleine"Emma) zit in Letland op uitwisseling. Het meisje Monta waar ze bij logeert is niet echt haar type. Monta komt wat autistisch over, eet niet, interesseert zich nergens voor, maakt zinnen van één of twee woorden en stelde gedurende haar verblijf bij ons geen enkele vraag. Emma houdt ons op de hoogte via de mail. Dag 1.

In de ochtend:

Hee daar,

Een bericht vanuit Letland! We zijn veilig aangekomen, na een vlucht van precies 2 uur. Nu is het hier half 12, en zit ik in hun appartement. Het is wel best klein, maar ze heeft me haar eigen kamer gegeven, en daar heb ik zeker geen problemen mee :) Ze is nog steeds heel raar. Nu heeft ze opeens een of andere ontmoeting geregeld met haar vrienden (zonder het mij te vertellen). Dus dat gaat interessant worden.
Riga is in een woord.. lelijk. Stel je Berlijn in de tijd van de Muur voor. En dan het oostelijke gedeelte. That's right, lelijk dus. Maargoed, daar moeten we dan maar mee leven.
Ik ga jullie waarschijnlijk mailen ipv bellen, want mijn mobiel doet het gewoon echt helemaal niet hier en bellen gaat gewoon niet werken, dus mailen wordt het :) Een stuk goedkoper ook.
Dus, jullie zullen nog van me horen!

xx Emma

PS: Ze heeft een kat, natuurlijk heel leuk. Het enige nadeel is dat dat beest over m'n spullen en m'n SCHONE handdoek kruipt. Ik kom dus thuis met een aantal haren aan m'n kont. Geen probleem, hoop ik?

Een paar uur later:

Hee!

Ik heb foto's gemaakt vanuit de kamer, maar het enige wat je ziet is appartementen en dorre bomen. Dat is het. De moeder is wel heel aardig, maar kan niet zo goed Engels, dus communicatie gaat nogal lastig. En als ze dan Engels praat is het compleet onverstaanbaar.
Ze zei dus net: Ja, dan gaan we naar m'n vrienden, bier drinken. Ik ga d'r zo toch wel even duidelijk maken dat ik daar niet lang blijf!
Ik hoop echt enorm dat ik een keer te eten krijg, volgens mij doen ze hier niet echt aan middageten..
Ik ben nu wel heel erg moe, en morgen weer vroeg op.. Het is trouwens el mooi weer hier, veel zon en best warm. Maar morgen gaat het regenen. Oja, en nog een probleempje: mijn mobiel kan dus geen netwerk vinden, wat betekent dat als ik verdwaal ofzo, ik niemand kan bellen om me uit de brand (of in dit geval: de verdwaal) te helpen.

Hoe hou ik dit vol..

Een halve dag later:

Hoihoi, hier komt een compleet verslag van de dag van vandaag :)

Het begon allemaal op het vliegveld, waar alles wonderbaarlijk genoeg heel vlot verliep. Niemand was zijn of haar identiteitskaart vergeten! Het is bijna een wonder. Jeanne en ik kwamen dus als laatste het vliegtuig in, waar een steward zijn werk wel heel geinig vond.. tijdens de demonstraties van de exit's en zwemvesten enzo, kon hij z'n lach niet inhouden :P Wat een beroep..
De reis duurde dus precies 2 uur, en Jeanne en ik zaten, hoewel we dus geen plekje naast het raam meer hadden kunnen bemachten, wel naast een Nederlander die ons over het een en ander waarschuwde in Letland. Volgens hem waren er daar mensen die een of andere valse muntsoort wilden omwisselen voor euro's, dus dat we daar flink voor moesten uitkijken!
Het was een beetje bewolkt, maar er was wel land te zien (lees: bos). Op een gegeven moment kwam het icoontje 'fasten your seatbelts' in beeld, tot verbazing van iedereen (of waren het alleen Jeanne en ik?), er was namelijk geen landingsbaan te bekennen. Laat staan een auto. Laat staan een weg. En toen beseften we het. We waren in Letland. En niet zomaar in Letland, we waren op het grootste vliegveld van Letland. Het Schiphol van Letland. Weeze mag in z'n handjes klappen.

Nadat we waren geland liep alles ook weer lekker vlotjes door, behalve dan dat we 40 minuten op onze bagage moesten wachten. Letten nemen de tijd. Onze geliefde Letjes stonden ons daar natuurlijk al geirriteerd (sorry, ik krijg tekentjes op de letters op die toetsenbord niet voor elkaar!) op te wachten: 'We hebben hier wel 50 minuten gestaan!' Wij lachen.

Met een zucht wierp ik mijn laatste blik richting de Nederlanders, en volgde ik de moeder van Monta naar de auto. Gelukkig wonen ze dicht bij het vliegveld, dus we waren snel zu hause. Ik kreeg de kamer van Monta toegewezen, en met een subtiele ' Oh, krijg ik een kamer voor mezelf!' had ik er ook weer mooi voor gezorgd dat ze niet op een matras naast me ging liggen. Die gaat lekker op de bank.
Ik pakte mijn koffer een beetje half uit en gaf de cadeautjes aan haar, die nu ongeopend naast me liggen, as we speak. God, wat heb ik zin die zak drop open te trekken.
Vervolgens vroeg ze wat ik graag wou doen, waarop ik zei dat ze misschien iets van de omgeving kon laten zien. 'Omgeving me hol' moet ze gedacht hebben, want nog geen minuut later hing ze met haar vrienden aan de telefoon om een afspraak te maken. Ze vertelde me dat we rond 13.00 naar haar vrienden zouden gaan, waarop ik geirriteerd antwoorde dat ik moe was en daarom niet te lang wou blijven. Met een verwijtende 'Jij wou de omgeving zien!' gingen we om 13.00 op pad.

En wat voor een pad! Niet zomaar een, kan ik je vertellen. Wat een pad, wat een pad. Appartementenblokken torenen boven je uit, allemaal dezelfde balkonnetjes, geen enkele kleur, triest, triest en nog eens triest. In plaats van over de stoep te lopen, vinden ze hier midden op straat ook prima, waar ik me lekker niet aan hield. Die stoep is er niet voor niks. Weg oversteken? Nee joh, we klimmen gewoon over de treinrails. Ze kon nog wel lachen om mijn paniekerige 'Loop ik nou serieus over een TREINRAILS?'

Na een tijdje lopen kwamen we 'de vrienden' tegen. Lullen allemaal lekker door in het Lets natuurlijk, wat ik toch niet zo erg vond, ik wil niet eens weten waar zij het allemaal over hebben. Monta probeerde wel zo veel mogelijk te vertalen. De uren die volgden zijn bij uitstek de vreselijkste van mijn leven tot nu toe geweest. De reis begon bij een supermarkt (waarbij je niet moet denken aan een hypermoderne Albert Heijn, no, I'm talking USSR supermarkt..) waar natuurlijk gelijk naar de bier-sectie werd gesjeest. Hoppa, 10 flessen bier d'r in (0,5 liter!!) en nog een aantal blikjes. Daarna gingen ze ergens in het doolhof van appartementen op een bankje zitten (alles lijkt daar zo op elkaar!) en trokken met z'n allen een fles bier open. Daarna ging het ongeveer zo: zuipen, zuipen, zuipen, spugen, roken, spugen, zuipen, spugen, zuipen, roken, spugen..
En wat schaamde ik me toch voor al die vrouwen die daar met hun kinderwagen voorbij liepen (die heb je hier massa's!) en een blik van minachting over ons heen lieten gaan. Verschrikkelijk. Er was een meisje bij die in mei 20 wordt. Wat is daar nou mis mee, zul je denken. Nou, het feit dat ze net als ik in de VIERDE klas zit, kan het verklaren. Naast het bankje waar we zaten stond een prullebak. Prullebak? Het is toch veel leuker om het ergens midden op straat te flikkeren? En het is daar normaal! Het is daar gewoon normaal als je een flesje bier leegdrinkt en 'm vervolgens gewoon over je schouder gooit. Het kan hier allemaal.
Wat ook opvallend is is dat de oudere mensen de jongere heel veel aanspreken. Ik versta er natuurlijk geen hol van, maar ze hebben altijd kritiek. Terecht natuurlijk ;)

Nouja, daarna ging ze me thuisbrengen, hebben we even met z'n allen gegeten en nu is ze dus weer weg en zit ik heerlijk alleen op m'n kamer :) Ze heeft een paar films op d'r computer staan, dus ik vermaak me wel. Die zak drop kan ze vergeten.

xx Emma

PS: Nog 6 dagen, nog 6 dagen, nog 6 dagen..
PPS: Haar moeder is overigens echt heel erg lief. Ze kan echt 0,0 Engels maar ze is ontzettend gastvrij. Ik verhonger dus gelukkig niet (weer een zorg minder..).

Pien ontmoet historie

Pien maakte op de 15de dag van haar leventje haar eerste wereldreis die haar naar haar roots leidde. Een kleine impressie.

Pien muziekje

Een opname van ons concert op 7 maart: http://www.youtube.com/watch?v=QPjEvpxN2y8

Het lijkt een heel leven geleden, en dat is het voor Pien ook. Toch heeft ze het toen duidelijk meegekregen, want als ik het nu opzet, wordt ze meteen rustig. Geweldig, zo'n dochter die actief meewerkt aan je eigen zelfverheerlijking!

Advocaatje is gearriveerd

Hoewel 3 jaar geleden officieel beedigd tot advocaat, was Emma eigenlijk advocaat-in-opleiding. In deze fase heeft ze niet alleen een aantal tentamens gedaan, maar ook verschillende workshops, en moest ze proefpleiten bij de rechtbank. Nu alle opdrachten goed zijn afgerond, en haar stage ook inhoudelijk naar de wens van haar superieuren is verlopen, is haar vandaag formeel de stageverklaring overhandigd, waarmee haar status als stagiair voorbij is. Overigens gaat Emma verder met een vervolgopleiding. Van haar patroon mag ze zich volgend jaar inschrijven voor een prestigieuze specialisatie arbeidsrecht, een deeltijdstudie aan de Erasmusuniversiteit. Succes Emma!
(www.wp-lawyers.nl)

Piens geboortekaartje with a bite

Pien heeft nu al een hoop fans!

En moeder multitasked erop los.

De geboortekaartjes komen eraan. Voor degenen die niet kunnen wachten, of graag de volledige versie voorzien van geluid willen bekijken:

MILITAIRE DIENST

Mijn echtgenoot heeft, in een tijd dat in Nederland de militaire dienstplicht nog bestond, en hij was opgeroepen zich te melden op de kazerne van de Garde Grenadiers in Arnhem, daar geweigerd een wapen ter hand te nemen. Toen de majoor-van-dienst niet genegen was hem andere taken te geven, zoals het dagelijks schoonvegen van het kazerneplein, deed hij een beroep op de toenmalige Wet Gewetensbezwaren, een wet waar 98% van de Nederlandse studenten in de jaren zeventig een beroep op deed, DE aanleiding om de dienstplicht tenslotte maar helemaal op te heffen.
Niettemin arriveerde onlangs op de Krugerlaan als postadres voor de kersverse Nederlander Gabriel E. Jaramillo Freydell, een brief van het ministerie van Defensie, met het bericht dat hij "is ingeschreven voor militaire dienstplicht". Zijn registratienummer luidt 78.08.24.244.
Wat is dit? Moet de schoonzoon alsnog boeten voor de wandaad van zijn schoonvader? Gelukkig, het gaat alleen om "heel uitzonderlijke situaties". Voor als de Spanjaarden weer bij ons binnenvallen!

Domme domme's uit Boxtel

Job is begonnen.

Hij is op Domino (het kinderdagverblijf) aan het spelen. De meiden krijgen nagellak op hun nagels.
Job: "Ik wil ook lippestip op mijn nagels."

Ook is Job inmiddels overdag goed zindelijk. Hij roept op tijd als hij moet plassen of voor de grote boodschap. Ook bij opa en oma gaat het goed. Als hij terugkomt roept hij triomfantelijk: "Ik heb een grote plons knol gemaakt!"

Margriet vraagt...

... wij draaien! Maar ik wil niet de hele TLTZTM met baby Pien vullen. Dus voor een laatste update van Piens leventje, zie http://pienvermeer.blogspot.com/

Nieuwkomers

Zoals bekend geef ik NT2 - ik hoop dat jullie weten wat dat betekent (NL als tweede taal) want onderwijsambtenaren die ik uit hoofde van mijn neventaak (= verantwoordelijke voor de inburgering) spreek, denken nog steeds dat het 1 niveau hoger is dan NT1 (= NL als moedertaal)- en de klas waar ik in deze periode 1 x per week voor sta, is een beginnersklas vol vluchtelingen, jonge mensen, voornamelijk Somali's, maar ook 1 Nigeriaan, 1 Liberiaanse en 1 Afghaan. De kleine Thaise Duangai is de enige importbruid, want het is moeilijk geworden om bruiden en -gommen ons land binnen te krijgen. Twee berichten uit deze groep.

NEDERLAND LAAG LAND
In mijn klas ben ik begonnen met het vak Kennis van Nederland, een van de onderdelen van het inburgeringsexamen. We lezen een tekst over Nederland in Europa en ze pakken de atlas erbij. Men zoekt ingespannen op de kaart en er ontstaat enige hilariteit als ze Nederland gevonden hebben en zien hoe klein het land is. Op de kaart van Europa in de Bos-atlas is het zo klein, dat de naam afgekort moet worden tot NED.
Dan lezen we over het vele water in Nederland en over de grote rivieren, zoals de Rijn die uit Zwitserland naar Nederland loopt. "Kennen jullie Zwitserland?" vraag ik. "Wat weten jullie over Zwitserland?". Dungai weet dat daar bergen zijn. We zoeken nu ook Zwitserland op de kaart en het blauwe kronkellijntje van de Rijn. Ik leg uit hoe het water van de bergen naar beneden loopt, door Zwitserland, door Duitsland naar Nederland, het laagste land in Europa. Azeez, die toch de middelbare school heeft gedaan in Nigeria, tuurt op de plattegrond van Europa. 'Docent Beppie", zegt hij. "Jij zegt het water loopt naar beneden. Maar is niet waar. Deze rivier loopt naar boven..."

MAMA
Abdi is een Somalische jongeman, type verstrooide lieverd en gemotiveerd van hier tot Mogadishu en weer terug, gelukkig maar, want dat verzacht zijn lage leerbaarheid een beetje. Tijdens de les gaat zijn mobiele telefoon, streng verboden natuurlijk, maar helaas vergeten uit te zetten. In plaats van dat alsnog te doen, schiet hij als door een adder gebeten uit de stoel en roept: MIJN MAMA! De klas moet lachen. MIJN MAMA BELT! Hij wijst op zijn telefoon en baant zich struikelend een weg langs de anderen naar de gangdeur. MIJN MAMA! MIJN MAMA BELT! roept hij steeds, in grote staat van opwinding verkerend. "Nou, gauw opnemen dan maar," zeg ik, want mama's zijn heilig, zeker de mama's van een vluchteling.
Na een paar minuten keert hij terug. MIJN MAMA BELT! zegt hij nogmaals, de telefoon innig tegen de borst drukkend. 'Geweldig" zeg ik. "Hoe lang is het geleden dat je haar gesproken hebt?" In de veronderstelling van een jaar of wat. "Vorige week", zegt Abdi en hij bergt zijn telefoon in zijn tas.
Later hoor ik van mijn collega, tutor van deze groep, dat Abdi's mama minstens 1x per week belt. Dat ze hem de stuipen op het lijf jaagt omdat ze geld van hem verwacht, het liefst veel en nu meteen. Ze denkt, als zovelen daar ver weg, dat de straten in Europa met goud geplaveid zijn. Abdi mag van mij zijn MAMA niet meer opnemen.

Nieuws uit Oudenbosch

Waar is deze rubriek gebleven? Vroeger schreef iedereen wel eens nieuwsfeitjes bij elkaar. Ik (Margriet) probeer een traditie te herstellen. Overigens is ‘nieuws’ wel het meest gebruikte label op de blog, dat komt van al die babies.

Ik ben sinds 1 maart ‘met pensioen’. Het contract dat ik had met KPC is afgelopen, en er werd mij niks nieuws aangeboden. De crisis, ook in het advieswerk rond het onderwijs, zorgt ervoor dat er veel te weinig werk is. Ruim een jaar geleden vroegen ze me nog wat ze moesten doen om mij te behouden, de braindrain van ouderen uit de organisatie was begonnen. Nu zijn ze blij dat ze een mond minder te voeden hebben.

Dus ik heb afscheid genomen. Het was goed voor mijn ego dat er binnen drie weken een vraag lag of ik kon interimmen als schoolleider. Waarschijnlijk gaat het niet door, ik had teveel concurrentie en ik wil pas in mei beginnen.

Want april is voor ons de maand dat we Taule definitief kopen. RJ en ik rijden op 11 en 12 april naar het zuiden. We hebben dan een auto en een aanhanger tjokvol spullen geladen. Dat zijn vooral gereedschappen, en zaken als een ladder en een steiger.
RJ blijft drie maanden daar, om zelf te werken en de aannemer op zijn vingers te kijken. Ik blijf twee weken, om vakantie te vieren. Verschil moet er zijn ….

Alle afspraken met de aannemer (Nicolas) zijn gemaakt, vastgelegd, getekend en gedeeltelijk al betaald. Hij doet het ‘hoofdhuis’: het dak, de schoorsteen, de vloeren, de ramen en deuren. RJ gaat aan de slag in de annex, ‘mijn’ huisje. Het is de bedoeling dat in de annex een douche, wc en keukentje komt. We kunnen daar dan wonen als RJ begint met de interne verbouwing van het hoofdhuis.

We zullen het huis doorlopen met de huidige eigenaresse, kennis maken met de buren, kennis maken met de Maire, boodschappen doen (een telefoon, een bankrekening, internetaansluiting) en natuurlijk naar de notaris. Het is heel spannend of het water en de elektriciteit in Taule gaan werken. En ik ga naar de kapper. Franse kappers zijn beroemd, ik ben benieuwd.

Het huis is nu onbewoonbaar. We hebben daarom tot 1 juli een gîte (zomerhuisje) gehuurd. Willem, zwager van RJ, komt ook een paar weken helpen.

Ons huis in Nederland staat vanaf volgende week ‘te koop’. Natuurlijk hebben we weer nieuwe problemen met de gemeente Oudenbosch, die eerdere toezeggingen van ‘robuust groen’ tussen ons huis en de rondweg weer halfhartig intrekt. De makelaar heeft een brochure gemaakt en hij kan daarin eigenlijk geen duidelijkheid geven aan belangstellenden hoe de situatie in de toekomst zal zijn. Terwijl alle besluiten al zijn genomen!

We verwachten dat de verkoop van ons huis erg lang gaat duren. We proberen het maar gewoon. In principe ben ik in Nederland om de verkoop te begeleiden en te zorgen dat alles er netjes uitziet, RJ doet de Franse kant.

Verder heb ik alle 1850 dia’s van de jeugd van Petra en Erik gedigitaliseerd. Ik ga nu aan het werk om ze te catalogiseren en ze op dvd te zetten. Kost vreselijk veel tijd, maar dat heb ik genoeg.
En ik ben begonnen met het herlezen van oude TLTZTM’s, om te beginnen 1986. Elke dag een paar stukjes. Leuk om te lezen, en heel veel ‘nieuws’.

Maar nu is het Pasen en gaan we naar PPZ&M (= Petra en aanhang) voor het weekend. Genieten dus.

En, hebben jullie ook nieuws?

Margriet

Poll resultaat: de 38% foute familie

De Termeer familie = 1 ignorant, geen enkele nerd, 2 snobs, 1 geek, 4 slimmeriken en 5 probleem gevallen.

Bias, hoezo bias?

Marijntje kan helemaal zelf gaan staan

... en trots dat ze is. Applaus!

en hier zijn de eerste beelden!

Daar is ze dan,

Opa's nummer tien,

onze lieve kleine Pien!

Hieronder twee filmpjes:

daar is ze dan!

* Pien *

geboren op 27 maart 2010, om half twee 's middags

ze weegt ongeveer 3200 gram

een mooi kindje

met mooie lange vingertjes en mooie lange teentjes

*

Zojuist, om half vier, belde Marleen deze gegevens vol trots door.

De bevalling schijnt vannacht om 2.30 thuis begonnen te zijn. Lonneke had veel pijn. Uiteindelijk moesten ze toch naar het ziekenhuis waar al gesproken werd over keizersnede. Het kindje reageerde heftig op de weeën.

Lonneke kreeg een ruggeprik en daarna ging het snel. Keizersnede hoefde niet meer. Ze heeft wel veel bloed verloren.

Marleen had 's ochtends een afspraakje met Lonneke om samen boodschappen te doen. Peter zou naar een open dag moeten. De komst van de kleine Pien schopte lekker alles in de war. Marleen gaf toe dat ze behoorlijk zenuwachtig was.

Alles is goed afgelopen dus. Op dit moment zijn Pien en haar ouders nog in het ziekenhuis. Lonneke moet wachten tot de verdoving van de ruggeprik is uitgewerkt. Daarna mag ze weer naar huis.

*

Lonneke, Peter, van harte gefeliciteerd met jullie kleine Pien!

Wij zijn heel blij voor jullie en gaan het hier lekker vieren.

Tot binnenkort!

groetjes,

nichtje Lisa, nichtje Marijntje, tante Es en oom Jeroen

Zonnig project

Moet je kijken wat Matthijs samen met zijn collega heeft gemaakt als afstudeerproject: een zonnecollector. Ze hebben er wel een paar duizend spiegeltjes voor moeten plakken op een oude schotelantenne, maar het werkt! Het youtubefilmpje van hem laat het zien. Jammer dat alleen zijn collega er op staat en van Matthijs alleen zijn overhemd. Maar je hoort 'm wel lachen. Ze zijn duidelijk trots. En terecht!!

http://www.youtube.com/watch?v=x76xAZSZXyw