vrijdag, maart 22, 2013
woensdag, maart 20, 2013
Geen broccoli vandaag!
zaterdag, maart 16, 2013
Brief aan Auntie Marie
Deze brief heeft papa geschreven toen Auntie Marie was overleden. De brief is na haar uitvaart door Adrienne voorgelezen. De brief is tijdens papas uitvaart niet gebruikt, ik typ hem hier over om hem voor het nageslacht te bewaren.
Maria
dear Mary, with tears in my eyes, I am sorry to hear that you have finished your work this side of heaven and a good job you made of it leaving a lovely but sorrowful family behind you earned your place up there meeting again Mam and Dad and your sisters and brothers. Thinking of you Maria I always remember when we were touring Australia together. We came to a place where there was only a double bed for us to sleep in, we never slept together. Marie was a bit scared, so what do we do. Marie went in one side of the bed under the top sheet and I went on the other side on top of the top sheet. So we didn´t sleep together. We always had a good laugh when mentioned ¨the other side of the sheet¨. My dear dear Marie, why didn´t you ask me to come with you, I wouldn´t have minded but I realise that your guardian angel is a much better guide than I ever could be.
God bless you Marie I won´t be long anymore
my heartfelt condolences to the children Adrian
Maria
dear Mary, with tears in my eyes, I am sorry to hear that you have finished your work this side of heaven and a good job you made of it leaving a lovely but sorrowful family behind you earned your place up there meeting again Mam and Dad and your sisters and brothers. Thinking of you Maria I always remember when we were touring Australia together. We came to a place where there was only a double bed for us to sleep in, we never slept together. Marie was a bit scared, so what do we do. Marie went in one side of the bed under the top sheet and I went on the other side on top of the top sheet. So we didn´t sleep together. We always had a good laugh when mentioned ¨the other side of the sheet¨. My dear dear Marie, why didn´t you ask me to come with you, I wouldn´t have minded but I realise that your guardian angel is a much better guide than I ever could be.
God bless you Marie I won´t be long anymore
my heartfelt condolences to the children Adrian
Het gedachteniskaartje
Het bidprentje is, evenals de tekst van de kaart, de tekst van de advertentie en de basis voor de tekst van Margriet, geschreven door Beppie. De foto van het bidprentje is de foto die verderop in de blog staat.
Twee zusjes en één broer had hij, deze jongste zoon uit een boerenfamilie in Olland bij Sint Oedenrode. De bestemming van deze kinderen lag vast: de boerderij was voor de oudste en Janus, een zwijgzame jongen die goed kon leren, moest priester worden. Hoe hadden ze kunnen weten dat deze wereld voorgoed zou verdwijnen?
In september 1939 ging Adriaan naar Leicester in Engeland voor zijn noviciaat. Maar het beviel hem daar niet en twijfels over zijn priesterschap overvielen hem. Terugkeren naar Nederland bleek onmogelijk. Duitsland was Polen binnengevallen en England was in oorlog.
In mei 1940 trok hij naar Londen, waar hij zich meldde bij de Nederlandse ambassade en een baantje vond als afwasser om zich in zijn levensonderhoud te voorzien. In augustus 1940 volgde een oproep om toe te treden tot de Prinses Irene Brigade, waar hij een opleiding kreeg tot wapeninstructeur.
In Londen leerde hij zijn vrouw kennen, Elizabeth van Pelt, dochter van Nederlandse ouders die naar Engeland geëmigreerd waren. Een meisje vol grapjes, dat van dansen hield en van muziek. Ze werden verliefd, trouwden en kregen hun eerste kind nog vóór de invasie kwam. Die bracht hem terug naar het gehavende continent, waar zijn vrouw en dochter hem één jaar later volgden.
Na zijn ontslag uit het leger, in 1948, duurde het enkele jaren voor hij zijn draai vond. Uiteindelijk werd hij chef-inkoper bij de metaalwaren-fabriek van Van Geel, en werkte daar tot zijn tevredenheid tot aan zijn pensionering.
De jaren vijftig en zestig waren die van het vaderschap. Maar hij was geen vader die de hele dag met zijn zes kinderen in de weer was. Deze vader trok zich liever terug in zijn werkhok en zorgde ervoor dat de spullen in orde waren. Hij repareerde de fietsen. Timmerde kasten. Maakte een keukenblok. Zette Friese staartklokken in elkaar. Liever doen, dan praten.
Zijn grootste en meest dierbare project was de tuin van het huis op het Essche Heike. Daar deed hij alles zelf, de borders, de moestuin, de vijver en de kleine boomgaard. Hier was hij de boer die hij van zijn ouders niet mocht worden. Hier lag zijn hart.
Toen zijn kinderen het huis verlieten, bleef hij hen bijstaan, op zíjn manier. Bouwde een schuur bij de een, een schutting bij de ander. Ook na zijn pensioen ging hij daarmee door, hij was een fitte man. Samen met mama ging hij tennissen en ze ondernamen reizen, naar Engeland en naar Schotland, waar vrienden woonden.
Toen mama in 1993 stierf, was hij van slag. Hij moest zich hervinden, ging op vakantie in Australië, nam daarna langzaam de draad weer op. Helemaal dezelfde werd hij echter niet meer.
De laatste jaren zijn voor elk mens de moeilijkste. Toch heeft hij in het verzorgingshuis nog fijne jaren gekend. Hij leefde op en vond het leuk om bezoek te ontvangen.
Nu is hij waar hij het liefste wilde zijn. Terug bij mama.
Papa, opa, bedankt voor alles.
Ter herinnering aan Adrianus Termeer
* Olland, 26 januari 1918 - † Boxtel, 8 maart 2013
echtgenoot van Elizabeth van Pelt † 1993
Twee zusjes en één broer had hij, deze jongste zoon uit een boerenfamilie in Olland bij Sint Oedenrode. De bestemming van deze kinderen lag vast: de boerderij was voor de oudste en Janus, een zwijgzame jongen die goed kon leren, moest priester worden. Hoe hadden ze kunnen weten dat deze wereld voorgoed zou verdwijnen?
In september 1939 ging Adriaan naar Leicester in Engeland voor zijn noviciaat. Maar het beviel hem daar niet en twijfels over zijn priesterschap overvielen hem. Terugkeren naar Nederland bleek onmogelijk. Duitsland was Polen binnengevallen en England was in oorlog.
In mei 1940 trok hij naar Londen, waar hij zich meldde bij de Nederlandse ambassade en een baantje vond als afwasser om zich in zijn levensonderhoud te voorzien. In augustus 1940 volgde een oproep om toe te treden tot de Prinses Irene Brigade, waar hij een opleiding kreeg tot wapeninstructeur.
In Londen leerde hij zijn vrouw kennen, Elizabeth van Pelt, dochter van Nederlandse ouders die naar Engeland geëmigreerd waren. Een meisje vol grapjes, dat van dansen hield en van muziek. Ze werden verliefd, trouwden en kregen hun eerste kind nog vóór de invasie kwam. Die bracht hem terug naar het gehavende continent, waar zijn vrouw en dochter hem één jaar later volgden.
Na zijn ontslag uit het leger, in 1948, duurde het enkele jaren voor hij zijn draai vond. Uiteindelijk werd hij chef-inkoper bij de metaalwaren-fabriek van Van Geel, en werkte daar tot zijn tevredenheid tot aan zijn pensionering.
De jaren vijftig en zestig waren die van het vaderschap. Maar hij was geen vader die de hele dag met zijn zes kinderen in de weer was. Deze vader trok zich liever terug in zijn werkhok en zorgde ervoor dat de spullen in orde waren. Hij repareerde de fietsen. Timmerde kasten. Maakte een keukenblok. Zette Friese staartklokken in elkaar. Liever doen, dan praten.
Zijn grootste en meest dierbare project was de tuin van het huis op het Essche Heike. Daar deed hij alles zelf, de borders, de moestuin, de vijver en de kleine boomgaard. Hier was hij de boer die hij van zijn ouders niet mocht worden. Hier lag zijn hart.
Toen zijn kinderen het huis verlieten, bleef hij hen bijstaan, op zíjn manier. Bouwde een schuur bij de een, een schutting bij de ander. Ook na zijn pensioen ging hij daarmee door, hij was een fitte man. Samen met mama ging hij tennissen en ze ondernamen reizen, naar Engeland en naar Schotland, waar vrienden woonden.
Toen mama in 1993 stierf, was hij van slag. Hij moest zich hervinden, ging op vakantie in Australië, nam daarna langzaam de draad weer op. Helemaal dezelfde werd hij echter niet meer.
De laatste jaren zijn voor elk mens de moeilijkste. Toch heeft hij in het verzorgingshuis nog fijne jaren gekend. Hij leefde op en vond het leuk om bezoek te ontvangen.
Nu is hij waar hij het liefste wilde zijn. Terug bij mama.
Papa, opa, bedankt voor alles.
Voor wie er niet bij waren 4
De tekst die Julia heeft uitgesproken
Als ik denk aan opa, denk ik aan Nannan.
Als ik aan opa denk dan zie ik de tuin op het Essche Heike, met het gras, de aardbeien, erwtjes, boontjes, prei, rabarber, en bessen.
Als ik aan opa denk, denk ik aan samen vissen en niks vangen.
Als ik aan opa denk, dan zie ik pimpelmezen, roodborstjes, reigers en kraaien.
Als ik aan opa denk, dan zie ik zijn klokken.
Als ik denk aan opa, dan denk ik aan de biljarttafel pontificaal in het midden van de kamer.
Als ik aan opa denk, dan voel ik zijn stevige knuffels en warme omhelzingen.
Als ik aan Opa denk, dan zie ik mij spelen met de playmobil op het Essche Heike.
Als ik aan opa denk, dan zie ik vier generaties Termeer op de foto.
Als ik aan opa denk dan hoor ik het tikken van de stok op de rand van de vijver.
Daarna vertelde Julia dat haar viool haar herinnerde aan opa. Hij had deze mede betaald, evenals de gitaar van Michael.
Daarna speelde Julia op de viool en Michael op de gitaar een stukje van Fauré.
Als ik denk aan opa, denk ik aan Nannan.
Als ik aan opa denk dan zie ik de tuin op het Essche Heike, met het gras, de aardbeien, erwtjes, boontjes, prei, rabarber, en bessen.
Als ik aan opa denk, denk ik aan samen vissen en niks vangen.
Als ik aan opa denk, dan zie ik pimpelmezen, roodborstjes, reigers en kraaien.
Als ik aan opa denk, dan zie ik zijn klokken.
Als ik denk aan opa, dan denk ik aan de biljarttafel pontificaal in het midden van de kamer.
Als ik aan opa denk, dan voel ik zijn stevige knuffels en warme omhelzingen.
Als ik aan Opa denk, dan zie ik mij spelen met de playmobil op het Essche Heike.
Als ik aan opa denk, dan zie ik vier generaties Termeer op de foto.
Als ik aan opa denk dan hoor ik het tikken van de stok op de rand van de vijver.
Daarna vertelde Julia dat haar viool haar herinnerde aan opa. Hij had deze mede betaald, evenals de gitaar van Michael.
Daarna speelde Julia op de viool en Michael op de gitaar een stukje van Fauré.
Voor wie er niet bij waren 3
De tekst die Klaartje heeft uitgesproken
Dit verhaal gaat over Janus.
Het was september 1999. Opa was 81 jaar oud. En hij was toe aan een nieuwe auto.
Hij had er al een op het oog en de oude kon verkocht worden. Ik was toe aan mijn eerste auto en wilde zijn oude wel hebben.
Op een zonnige zaterdagochtend ging ik naar het Essche Heike .
Opa was in zijn klokkenhok. Hij was of daar of achterin de tuin.
Samen fietsten wij naar het postkantoor aan de prins Bernardstraat. Ik herinner me dat ik een beetje zwabberde want het tempo lag niet zo heel hoog. Maar Opa fietste kaarsrecht.
Hij had alle papieren in de binnenzak van zijn jasje want ondanks het mooie weer kon hij niet zonder jas de deur uit.
Terug op het Essche Heike gaf ik Opa het afgesproken bedrag en hij gaf mij de papieren en de sleutels. De sleutels van mijn eerste auto. En dat ik er nog maar veel plezier van mocht hebben.
De auto was een blauwe Ford Escort die van mij de naam Janus kreeg. Hij was 14 jaar oud, had elektrisch bedienbare ramen en buitenspiegels, centrale deurvergrendeling en ongeveer 30 duizend kilometer op de teller.
Janus heeft mij zonder veel problemen een aantal jaar overal naar toe gebracht en bracht ook nog eens een bezoekje aan het Essche Heike.
Aan het einde van Janus zijn dienstverband bij mij is hij Dirkje ook nog geruime tijd van dienst geweest. Het aantal kilometers op de teller was inmiddels ruim verdubbeld.
Janus had nog veel meer kilometers kunnen rijden. Maar een ongelukkige joyride door kwajongens maakte dat we hem, vroeger dan verwacht, naar de sloop moesten brengen.
Met plezier denk ik terug aan Janus en Opa zal ik missen maar deze herinnering neemt niemand mij meer af.
Dit verhaal gaat over Janus.
Het was september 1999. Opa was 81 jaar oud. En hij was toe aan een nieuwe auto.
Hij had er al een op het oog en de oude kon verkocht worden. Ik was toe aan mijn eerste auto en wilde zijn oude wel hebben.
Op een zonnige zaterdagochtend ging ik naar het Essche Heike .
Opa was in zijn klokkenhok. Hij was of daar of achterin de tuin.
Samen fietsten wij naar het postkantoor aan de prins Bernardstraat. Ik herinner me dat ik een beetje zwabberde want het tempo lag niet zo heel hoog. Maar Opa fietste kaarsrecht.
Hij had alle papieren in de binnenzak van zijn jasje want ondanks het mooie weer kon hij niet zonder jas de deur uit.
Terug op het Essche Heike gaf ik Opa het afgesproken bedrag en hij gaf mij de papieren en de sleutels. De sleutels van mijn eerste auto. En dat ik er nog maar veel plezier van mocht hebben.
De auto was een blauwe Ford Escort die van mij de naam Janus kreeg. Hij was 14 jaar oud, had elektrisch bedienbare ramen en buitenspiegels, centrale deurvergrendeling en ongeveer 30 duizend kilometer op de teller.
Janus heeft mij zonder veel problemen een aantal jaar overal naar toe gebracht en bracht ook nog eens een bezoekje aan het Essche Heike.
Aan het einde van Janus zijn dienstverband bij mij is hij Dirkje ook nog geruime tijd van dienst geweest. Het aantal kilometers op de teller was inmiddels ruim verdubbeld.
Janus had nog veel meer kilometers kunnen rijden. Maar een ongelukkige joyride door kwajongens maakte dat we hem, vroeger dan verwacht, naar de sloop moesten brengen.
Met plezier denk ik terug aan Janus en Opa zal ik missen maar deze herinnering neemt niemand mij meer af.
Voor wie er niet bij waren 2
De tekst die Margriet heeft uitgesproken
Lieve mensen
bedankt dat jullie allemaal hierheen zijn gekomen. Ik ben Margriet en ik wil met jullie een beetje over ons pap mijmeren. Ik denk dat jullie het verhaal moeiteloos kunnen aanvullen, maar ja, ík heb de microfoon. Ik doe eerst een kort stukje in het Engels vanwege de Engelse familie die hier aanwezig is, maar de rest gaat gewoon in het Nederlands.
Dear family, we very much appreciate that you have travelled all this way to be with us today. We have received many mails from relatives in England and Australia. I quote our cousin Marie Dye: Remember many happy days embraced in the love and warmth of Uncle Adrian. I passed on the news of his passing to mum and dad, Marj and Lyn van Pelt. Although dad suffers from dementia he remembers the family well. He was very quiet, but understood. They asked me to pass condolences to all the family.
I´ll continue in Dutch now.
Op het bidprentje dat jullie straks krijgen staat dat ons pap op het seminarie heeft gezeten. In zijn tijd was dat doorstuderen. Hij was dan ook een hartstikke slimme jongen en later dus een intelligente man. Maar een seminarie levert geen diploma en dat heeft hij in zijn werkende leven erg gemist. Hij zat daarom alle kinderen achter hun broek “ doorleren … als je het maar goed doet op school ... rapportcijfers” en hij was zelfs blij met een zwemdiploma. Wij waren best een beetje bang van hem en Beppie heeft zelfs een hele zomervakantie haar rapport achtergehouden. Met minder dan een acht nam hij geen genoegen.
Het gevolg is dat zijn kinderen en alle veertien kleinkinderen en nu zelfs zijn eerste achterkleinkind (van de zestien) allemaal dóórleren. Dat kon, want wij hebben natuurlijk allemaal die intelligentie geërfd. Maar het meest bijzondere was dat hij ook de meisjes naar de HBS stuurde. En dat in de vijftiger jaren, toen alle andere meisjes zo snel mogelijk huisvrouw werden. We hebben mede dank zij hem financiële onafhankelijkheid gekregen.
Hij was ook erg zuinig. Maar wel goudeerlijk. Zo beviel hem het werken bij de belasting niet. Hij had een hekel aan de rijke boeren die onder hun aanslag uit probeerden te komen, maar die op zondag wel “voorin de kerk zaten”, zoals hij het zelf zei. Als chef-inkoper bij Van Geel ging hij even zuinig te werk als voor zijn eigen portemonnee. Hij was een geducht onderhandelaar en wij namen hem altijd mee als er een huis of een auto gekocht moest worden.
Ja, eerlijk, ook dat is doorgedruppeld in je afstammelingen, pap. Alleen noemen onze partners dat `wel erg direct´.
Bij ons pap hoort ook het woord ´eigenwijs´. Ik lees een stukje voor dat Michael vorig jaar publiceerde op TeLandTerZeeTermeer:
Eten bij opapa, bij wie we toch vaak vlekken op z'n blouse zien:
"Pa, ik ga m'n servet voorhangen, anders knoei ik misschien wel."
"Ja, doe maar."
"Lijkt me voor jou ook geen gek idee, anders heb je straks vlekken op je blouse."
"Nee, dâ gebeurt nie."
"Maar..."
"Onmogelijk!"
Opapa houdt het inderdaad droog bij de soep en de hoofdprut, maar bij het toetje gaat ie voor de bijl.
"Je hebt geknoeid, pa."
"Dâ kan niet!"
"Ik veeg het even op een servetje. Zie je?"
"Verrek."
"Weet je pa, soms vraag ik me wel eens af, van wie ik toch mijn eigenwijsheid heb."
"Nou...van mij in elk geval nie!"
Ons pap was ook hartstikke praktisch. Hij zat in zijn werkhok en later in zijn sousterrain en maakte dingen. Hij was te zuinig om veel dure materialen te kopen en gebruikte vooral wat hij al had liggen. Daarom lukte niet alles even goed. Zo maakte hij een kast die niet waterpas stond. Een ladekast waarvan de laden niet dicht konden of als ze dicht waren konden ze niet meer open. En legendarisch is zijn serie Friese staartklokken die de tijd niet aangaven. Heel bijzonder was, dat hij ook allerlei gereedschappen zelf maakte, voor elk klusje had hij wel wat. Richard heeft van alles van hem verzameld en gefotografeerd. Helaas wist hij zelfs zelf niet meer waar sommige dingen goed voor waren. Maar het is een heel mooi fotoboek geworden en het ligt straks bij de koffie.
Zijn allergrootste en meest dierbare project was zijn tuin. Werkelijk hele decennia heeft hij erin doorgebracht. Hij deed alles zelf, de bloementuin, de moestuin en de boomgaard. De vijver. De inrit en de trap naar het balkon. Hier lag zijn hart.
Toen wij, de kinderen, het huis uitgingen, bleef hij ons helpen. Bij de een bouwde hij een schuur, bij de ander een schutting. Dit was een vader die alles kon. Alleen als hij kwam snoeien moest je een beetje oppassen. Hij deed dat namelijk erg goed. `Het groeit voor niks` was zijn staande uitdrukking, maar bij struiken en bomen duurt dat wel lang.
Kleinkinderen zeiden op de vraag waar ze aan moesten denken bij opa spontaan: dan denk ik aan nannan. Zij was veel aanweziger dan ons pap die als het druk was – en dat was het vaak – de kelder in dook. Ons pap miste haar verschrikkelijk en wij ook en dubbel op een dag als vandaag. Daarom wil ik eindigen met een gedicht dat papa zelf schreef aan mama. Ja, hij hield veel van poëzie en ook dat vond ik bijzonder. Het is geschreven ongeveer 2 jaar nadat ons mam is overleden. Hij noemde het Azalea.
Jouw voorjaarsbloem staat weer in bloei
Kom gauw 'ns kijken, Bep
voor ze zijn uitgebloeid en
neem mij gelijk ook mee
want ik weet de weg niet
naar waar jij bent.
Ik sta al heel lang klaar.
Lieve mensen
bedankt dat jullie allemaal hierheen zijn gekomen. Ik ben Margriet en ik wil met jullie een beetje over ons pap mijmeren. Ik denk dat jullie het verhaal moeiteloos kunnen aanvullen, maar ja, ík heb de microfoon. Ik doe eerst een kort stukje in het Engels vanwege de Engelse familie die hier aanwezig is, maar de rest gaat gewoon in het Nederlands.
Dear family, we very much appreciate that you have travelled all this way to be with us today. We have received many mails from relatives in England and Australia. I quote our cousin Marie Dye: Remember many happy days embraced in the love and warmth of Uncle Adrian. I passed on the news of his passing to mum and dad, Marj and Lyn van Pelt. Although dad suffers from dementia he remembers the family well. He was very quiet, but understood. They asked me to pass condolences to all the family.
I´ll continue in Dutch now.
Op het bidprentje dat jullie straks krijgen staat dat ons pap op het seminarie heeft gezeten. In zijn tijd was dat doorstuderen. Hij was dan ook een hartstikke slimme jongen en later dus een intelligente man. Maar een seminarie levert geen diploma en dat heeft hij in zijn werkende leven erg gemist. Hij zat daarom alle kinderen achter hun broek “ doorleren … als je het maar goed doet op school ... rapportcijfers” en hij was zelfs blij met een zwemdiploma. Wij waren best een beetje bang van hem en Beppie heeft zelfs een hele zomervakantie haar rapport achtergehouden. Met minder dan een acht nam hij geen genoegen.
Het gevolg is dat zijn kinderen en alle veertien kleinkinderen en nu zelfs zijn eerste achterkleinkind (van de zestien) allemaal dóórleren. Dat kon, want wij hebben natuurlijk allemaal die intelligentie geërfd. Maar het meest bijzondere was dat hij ook de meisjes naar de HBS stuurde. En dat in de vijftiger jaren, toen alle andere meisjes zo snel mogelijk huisvrouw werden. We hebben mede dank zij hem financiële onafhankelijkheid gekregen.
Hij was ook erg zuinig. Maar wel goudeerlijk. Zo beviel hem het werken bij de belasting niet. Hij had een hekel aan de rijke boeren die onder hun aanslag uit probeerden te komen, maar die op zondag wel “voorin de kerk zaten”, zoals hij het zelf zei. Als chef-inkoper bij Van Geel ging hij even zuinig te werk als voor zijn eigen portemonnee. Hij was een geducht onderhandelaar en wij namen hem altijd mee als er een huis of een auto gekocht moest worden.
Ja, eerlijk, ook dat is doorgedruppeld in je afstammelingen, pap. Alleen noemen onze partners dat `wel erg direct´.
Bij ons pap hoort ook het woord ´eigenwijs´. Ik lees een stukje voor dat Michael vorig jaar publiceerde op TeLandTerZeeTermeer:
Eten bij opapa, bij wie we toch vaak vlekken op z'n blouse zien:
"Pa, ik ga m'n servet voorhangen, anders knoei ik misschien wel."
"Ja, doe maar."
"Lijkt me voor jou ook geen gek idee, anders heb je straks vlekken op je blouse."
"Nee, dâ gebeurt nie."
"Maar..."
"Onmogelijk!"
Opapa houdt het inderdaad droog bij de soep en de hoofdprut, maar bij het toetje gaat ie voor de bijl.
"Je hebt geknoeid, pa."
"Dâ kan niet!"
"Ik veeg het even op een servetje. Zie je?"
"Verrek."
"Weet je pa, soms vraag ik me wel eens af, van wie ik toch mijn eigenwijsheid heb."
"Nou...van mij in elk geval nie!"
Ons pap was ook hartstikke praktisch. Hij zat in zijn werkhok en later in zijn sousterrain en maakte dingen. Hij was te zuinig om veel dure materialen te kopen en gebruikte vooral wat hij al had liggen. Daarom lukte niet alles even goed. Zo maakte hij een kast die niet waterpas stond. Een ladekast waarvan de laden niet dicht konden of als ze dicht waren konden ze niet meer open. En legendarisch is zijn serie Friese staartklokken die de tijd niet aangaven. Heel bijzonder was, dat hij ook allerlei gereedschappen zelf maakte, voor elk klusje had hij wel wat. Richard heeft van alles van hem verzameld en gefotografeerd. Helaas wist hij zelfs zelf niet meer waar sommige dingen goed voor waren. Maar het is een heel mooi fotoboek geworden en het ligt straks bij de koffie.
Zijn allergrootste en meest dierbare project was zijn tuin. Werkelijk hele decennia heeft hij erin doorgebracht. Hij deed alles zelf, de bloementuin, de moestuin en de boomgaard. De vijver. De inrit en de trap naar het balkon. Hier lag zijn hart.
Toen wij, de kinderen, het huis uitgingen, bleef hij ons helpen. Bij de een bouwde hij een schuur, bij de ander een schutting. Dit was een vader die alles kon. Alleen als hij kwam snoeien moest je een beetje oppassen. Hij deed dat namelijk erg goed. `Het groeit voor niks` was zijn staande uitdrukking, maar bij struiken en bomen duurt dat wel lang.
Kleinkinderen zeiden op de vraag waar ze aan moesten denken bij opa spontaan: dan denk ik aan nannan. Zij was veel aanweziger dan ons pap die als het druk was – en dat was het vaak – de kelder in dook. Ons pap miste haar verschrikkelijk en wij ook en dubbel op een dag als vandaag. Daarom wil ik eindigen met een gedicht dat papa zelf schreef aan mama. Ja, hij hield veel van poëzie en ook dat vond ik bijzonder. Het is geschreven ongeveer 2 jaar nadat ons mam is overleden. Hij noemde het Azalea.
Jouw voorjaarsbloem staat weer in bloei
Kom gauw 'ns kijken, Bep
voor ze zijn uitgebloeid en
neem mij gelijk ook mee
want ik weet de weg niet
naar waar jij bent.
Ik sta al heel lang klaar.
vrijdag, maart 15, 2013
donderdag, maart 14, 2013
Bedankt voor alles
Vandaag hebben we papa/opa begraven. Het was een heel bijzondere dag,
met een mooie dienst, paarse crocussen, zon én sneeuw.
Zelf voorzag hij zijn uitvaart aldus:
(Uit: een brief aan Jeroen, december 2010)
Dag papa/opa, zo ver weg.
De groeten aan mama/Nanan!
met een mooie dienst, paarse crocussen, zon én sneeuw.
Zelf voorzag hij zijn uitvaart aldus:
Dag papa/opa, zo ver weg.
De groeten aan mama/Nanan!
dinsdag, maart 12, 2013
zondag, maart 10, 2013
vrijdag, maart 08, 2013
woensdag, maart 06, 2013
runnerds
De Singapore City Race. we schreven ons in voor het lange-afstand-team event. Op vijf plaatsen in Singapore moesten we (samen) een stempel halen. Zodra we alle stempels hadden, mochten we terug naar de start om aldaar te finishen. De vijf checkpoints werden pas 30 minuten voor de wedstrijd bekend gemaakt. Het zou alles bij elkaar ongeveer 40 km zijn.We schreven in met z'n vieren, maar we liepen uiteindelijk met vijf. We noemden ons team "runnerds", want tijdens het trainen kwamen we erachter dat we wel erg geek waren. Zo werd er gediscussieerd over 10-tot-de-macht-hoeveel het getal van Avogadro is, of er al iemand een Harlem Shake had ge-upload op youtube, en waarom Nokia toch ingosnaam met Microsoft in zee is gegaan.
Met behulp van twee kaarten en google-maps op een mobieltje werd de rit eerst gepland en vervolgens uitgelopen. Met z'n vijven samen een marathon rennen wil zeggen dat je als team zo snel bent als de zwakste schakel. We verwachtten niet dat we serieus mee zouden racen, helemaal al niet toen één van onze nerds kramp kreeg na 32 km, en we in de resterende kilometers hele stukken moesten wandelen. Maar we werden uiteindelijk 9de in het klassement!Het was een bijzonder leuke ervaring, en we blijven samen trainen op de zaterdag ochtend.
Trouwens, ik heb me ook al ingeschreven voor een 100 km (!) race in Singapore in september 2013. Een vraag bij de registratie was "Why do you want to run 100 km, what is your motivation?" Mijn antwoord: "Because I am an idiot."
dinsdag, maart 05, 2013
zaterdag, februari 23, 2013
Incognito maar niet heus
Het is een zonnige, koude winterdag. Nul graden, maar met een wind die recht uit Siberië komt. Ik vertel Roelof dat ik met de fiets naar de bakker ga. Je bevriest, zegt hij. Maar ik heb een muts, een das, handschoenen, alleen mijn ogen zijn zichtbaar, zeg ik. Straks kom je terug met bevroren ogen, zo voorspelt hij. Dus ik zet ook nog een zonnebril op.
Ik kan de bakker overvallen, ze kunnen me nooit herkennen.
Op de weg naar Gondrin komt de postbode me tegemoet in haar gele autootje. Ze is een goede vriendin, want ik spaar Nederlandse postzegels voor haar. Ze zwaait enthousiast naar mij en ik zwaai natuurlijk terug.
Hee, hoe weet ze eigenlijk dat ik het ben?
Door mijn fiets natuurlijk, ik ben in de winter hier de enige gek op de fiets.
Ik kan de bakker overvallen, ze kunnen me nooit herkennen.
Op de weg naar Gondrin komt de postbode me tegemoet in haar gele autootje. Ze is een goede vriendin, want ik spaar Nederlandse postzegels voor haar. Ze zwaait enthousiast naar mij en ik zwaai natuurlijk terug.
Hee, hoe weet ze eigenlijk dat ik het ben?
Door mijn fiets natuurlijk, ik ben in de winter hier de enige gek op de fiets.
vrijdag, februari 22, 2013
woensdag, februari 20, 2013
Domme domme?
Lastig genoeg als je een probleempje met drinken en autorijden hebt en je een alcoholslot in je auto hebt moeten laten installeren. Maar als je dan ook nog eens voor de hele buurt met de billen bloot moet...
En nog erger: stel je voor dat een of andere onverlaat het op internet zet en ze zelfs tot in zeg Singapore van je alcoholprobleempje weten...
dinsdag, februari 19, 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)