Berichtje van Marleen!

Uit de eerste email die ik van Marleen kreeg:

Over het slapen op haar rug: "De nachten slaap ik licht en ongemakkelijk, maar na de ochtend- en de middagpillen (vele!!!!!) val ik als een blok ik slaap, zelfs op mijn rug."

Over de periodieke bezoekjes van het gezin van Lonneke: "Als ze met hun familietje hier op bezoek komen ontstaat er eerst een kleine strijd wie waar op het bed mag zitten. Jeppe wint, hij heeft het midden, van waaruit hij triomfantelijk de hele kamer kan overzien. Dat is vrij onhandig, want hij heeft me niets te vertellen, kijkt zo nu en dan even geïrriteerd om met een blik van: wat doe jij daar eigenlijk? Pien daarentegen heeft me echt wel wat te vertellen en dat moe zij nu doen vanaf het voeteneind. Laatst had ze een heel belangrijk bericht, nl dat ergens de P niet in stond. Ze kan het woordje OP al lezen en ook de losse letters herkent ze. En gisteren had ze een prachtige kroon bij zich."

Het terugmailen kost haar veel tijd en inspanning, maar emails lezen kan ze goed!

snow-den-poll

Een "snow-den" is een Russische kerstboom. Dit type spar houdt het twee jaar vol in een gewone pot.

Marleen in het ziekenhuis

Peter was een weekje op vakantie en Marleen en Edouard stonden de achterblijvers dag in dag uit bij. Het was warm, dus hoogzwangere en kleine kinderen verbleven voornamelijk binnen, waar het lekker koel was, terwijl M&E de plekjes in de tuin opzochten waar schaduw te vinden was, waar ze zich vervolgens uitleefden op uitgeschoten gras en onkruid. De tuin knapte zienderogen op. Het was bijna jammer dat Peter na een week op woensdagmiddag weer thuis kwam.

Op donderdag gingen we langs op de Laan om een Hamamelis mollis af te leveren, als dank voor het vele harde werken. Marleen stond net op het punt om naar bed te gaan. Ze had slecht geslapen en wilde een middagdutje doen. Een telefoontje naar de Laan op vrijdag, leerde dat Marleens hernia hoogstwaarschijnlijk terug was. Ze had vreselijke pijn in haar rug en zat alleen maar stil achterin de tuin in een tuinstoel. Een groot contrast met de voorgaande week; Marleen is geen stilzitter.

Hoopten we eerst nog dat de hernia misschien gewoon extreme spierpijn was, op zaterdag lag ze de hele dag in bed. Hoewel het buiten bloedheet was, lag ze zo nu en dan te rillen in bed, onder het dekbed. Bewegen kon ze nauwelijks. Ze kreeg pijnstillers die Edouard via een bevriende arts had weten te bemachtigen. De pijn werd iets minder, maar een van de bijwerkingen was misselijkheid en daar had ze behoorlijk last van. Zondag was er geen verbetering, dus Edouard had zich al voorgenomen op maandagochtend meteen de huisarts te bellen.

Omdat ik op maandag naar de verloskundige moest, die bij Marleen en Edouard in de buurt zit, besloot ik de dag daar door te brengen. Dan kon ik Edouard een beetje ondersteunen bij het verzorgen van Marleen. Peter zou mij afzetten, maar omdat Pien en Jeppe in de auto zaten, op weg naar het kinderdagverblijf, en we wilden voorkomen dat ze dachten dat ze de dag bij Apa en Ama mochten doorbrengen, zette Peter mij af op de hoek bij de slager. De afstand slager-Laan is ongeveer 200 meter. Ik deed er, door mijn enorme buik, eindeloos over. Ik bedacht nog dat ik er waarschijnlijk te voet net zo lang over deed van de slager naar het huis als Peter erover deed met de auto tot in de binnenstad. Tot ik de hoek om kwam. Ambulance. Mijn benen gingen vanzelf, dubbel, driedubbel tempo. Ik hoopte nog even dat de ambulance voor de deur van de buren stond, maar het was duidelijk.

Toen ik binnenkwam, strompelde Marleen net tussen twee enorme ambulancebroeders in de trap af. Op het moment dat ze op de brancard ging liggen, klapten de wieltjes om. Gelukkig lag ze net goed. Terwijl ze naar buiten werd gereden, zei ze dat ik maar een lekker kopje koffie moest pakken. Ze hebben net een nieuw Nespresso apparaat. Ik was te geschrokken om ook maar zin te hebben in koffie. En ik had bovendien geen idee hoe dat nieuwbakken apparaat werkte.

Edouard reed mee met de ambulance en hield me via sms op de hoogte. Eerst de hele ochtend en middag op de spoedeisende hulp. Bloedafnames, urinekweken, foto's, uitgebreide anamnese. Rond half 2 belde Edouard of ik hem op wilde komen halen. Marleen lag te slapen, Edouard had honger en wilde een tas inpakken voor Marleen. Er was nog geen duidelijkheid over de diagnose, maar zeker was wel dat Marleen een nachtje zou moeten blijven.

Inmiddels is dat ene nachtje uitgegroeid tot 3 nachten. En dat worden waarschijnlijk nog veel meer nachten. Marleen heeft spondylodiscitis. Dat is een bacteriële infectie van een ruggenwervel en de tussenwervelschijf. De behandeling is heftig: 6 weken lang 6 keer per dag antibioticum per infuus en daarbij plat liggen (maximale hoek van 40 graden). Na de eerste 6 weken, volgen er nog 6 weken orale antibioticum-kuur en heel veel rust houden en voorzichtig bewegen onder leiding van een fysiotherapeut. Daarna moet bekeken worden in hoeverre de ruggenwervels aangetast zijn en wat er verder moet gebeuren. Volgens de artsen is ze er nog wel tot het eind van het jaar zoet mee. Het is nog onduidelijk of het herstel (deels) thuis kan plaatsvinden of dat ze daarvoor in het ziekenhuis moet blijven.

Natuurlijk zijn we allemaal erg geschrokken. En hoewel Marleen er uiteraard van baalt dat ze nu zo lang aan bed gekluisterd is, houdt ze toch de moed erin. Wie er ook langskomt, verpleegkundige, arts, Edouard of (klein)kinderen, of ze nou moe is of niet, ze is altijd vrolijk en blij om iedereen te zien.

 

vakantieoverpeinzingen

Woensdag 31 juli - dieper de vakantie in kan bijna niet. Ik zit in de tuin een boek te lezen, onder de boom, volstrekt niet nodig om daar te zitten, want zo nu en dan miezert het een beetje. Dan doe ik de sjaal om die ik bij me heb liggen om dagelijks 3 x 10 minuten de tenen van mijn linkervoet naar voren te trekken. Ik heb namelijk al maanden een ontsteking in mijn hiel. Het doet al lang niet meer zoveel pijn als helemaal in het begin. De huisarts zei toen tegen mij: "Dit is zo'n kwaal waarvoor veel verschillende tips op internet zijn te vinden. Hoe meer tips betekent meestal: hoe minder ze helpen. Dus je probeert van alles en op een goede dag is de ontsteking weg, en dan denk je dat het komt door die laatste tip die je hebt gevolgd." Dus ik volg alleen maar die ene tip, en ja, die helpt geloof ik wel een beetje.

Naast uitslapen en lezen is de vakantie ervoor om klussen te doen waar je anders niet aan toe komt. Met mate natuurlijk! Een klusje per dag en daar de rest van de dag dan van uitrusten. Soms kom je aan het werk zelf niet eens toe, omdat alleen al het denken eraan al zoveel energie heeft gekost. Je moest eens weten hoe moe je kunt worden van het voornemen om een afspraak te maken bij de kapper. Dat houdt me al 2 weken bezig!

Mijn luie oog valt op onze kerstboom. Die staat nog steeds in een hoekje van de tuin, in dezelfde groene plastic pot als waarin hij binnen stond, afgelopen december, toen Toon weer eens twee (2) kerstbomen wenste, nu met als smoes dat de familie uit Colombia zou komen. Een van die twee kostte minstens 30 euro en inderdaad, die staat er dus nog steeds. Ik zet de boom of -bomen na afloop van de kerstvakantie altijd buiten, in het zicht van de woonkamer. Als het dan in januari of februari sneeuwt, kan ik mij een beetje op wintersportvakantie wanen. Meestal begint de boom ergens in april of mei uit te vallen. Dan knip ik hem volledig de groenbak in. De stam gooi ik op een hoop van 20 jaar kerstboomstammen in de hoek van de tuin, waar de egel woont.
Deze boom is dat lot bespaard gebleven, hij is namelijk niet uitgevallen. Nu, eind juli, is hij zelfs aan het uitschieten: kleine frisgroene nieuwe topjes verschijnen aan de uiteinden. Zouden we er dit jaar in slagen om voor het eerst van ons leven een kerstboom zo, met pot en al, straks weer gewoon het huis in te sjouwen? Dan heeft hij ons dus maar - ik ben een echte Termeer - 15 euro gekost!

Een plotse golf van energie overvalt me. Daar moet gebruik van gemaakt worden. Eerst een kopje thee zetten. Maar wat zie ik daar? Is de muurplaat achter het fornuis niet vuil van het vet? Zal ik daar eens een lekker stevige stoot Glassex tegenaan spuiten?
Ik voeg de daad bij het woord, maar richt de fles per abuis verkeerd en spuit de lekker stevige stoot Glassex recht mijn gezicht in. Gelukkig draag ik een bril! Ach, die kan eigenlijk ook wel een schoonmaakbeurt gebruiken...

Sofía kan er ook wat van!

De opschepperij van haar grote neef beu, wenst Sofía nu eindelijk ook eens etend op het beeldscherm te komen. Hoe kun je anders bewijzen dat je al twee tandjes hebt?

Matthias eet, part 7

Vandaag staat er wel een heel bijzondere lekkernij op het menu....

Een paar nieuwe schoenen!

De nieuwe keuken

We zijn op weg naar een tweede hittegolf dit jaar. Het wordt volgende week 36 graden, nu is het 32 graden. Ik zit lekker binnen, blogs te schrijven. Straks ga ik in mijn zwembadje zitten lezen en sudokus doen - ik durf niet met een tablet in het water. 's Morgens en 's avonds is het hier heerlijk, warm genoeg om met een hemdje aan buiten te zitten, koel genoeg om te genieten.

Roelof is juist klaar met het maken van een plafond onder het balkon, dus even wat extra foto's:

Hij vindt het zelf niks, plastic schroten. Maar voor buiten zijn er geen andere plafondmaterialen. Ik vind het prima, het is netjes en heel licht.

Maar daar gaat deze blog helemaal niet over. Wel over de nieuwe keuken. Die wordt dit weekend voor het eerst echt gebruikt, er moeten nog wat dingetjes worden afgewerkt. Maar ik geniet al volop van de afwasmachine!

HIER kun je de foto's zien van de nieuwe keuken. Google foto's is veranderd, ik hoop dat het goed gaat! 

Feest in Courrensan

Elk jaar is er feest in elk dorp van de Gers - misschien wel in heel Frankrijk. Het feest van Courrensan duurt van dinsdag tot en met zondag, ergens in juli. De activiteiten zijn dit jaar loto (bingo), een mini-volleybaltoernooi, petanque (dat in Nederland vreemd genoeg jeu de boules heet), een avondje salsa, een bal disco en een balade vtt (rondje met de mountainbike). Altijd is er wel iets te eten en er worden verschillende maaltijden georganiseerd door verschillende groepen. Het geheel wordt afgesloten met een grandioos vuurwerk.

Dit jaar zit ik in de groep van het comité des fêtes die een nieuwe maaltijd aanbiedt. En wel op de woensdagavond. We hebben drie vergaderingen, waar ik eerst van schrok en vervolgens van geniet. Iedereen praat tegelijk, en ik ben al blij als ik weet wat het onderwerp is waar ze over praten. Gelukkig zijn er nog heel wat andere buitenlanders in het comité, een Belgische, een Engelse en een Amerikaanse. Wij doen niks dan lachen.

De eerste vergadering is gewijd aan het vaststellen van het menu. Elk gerecht wordt enthousiast bediscussieerd. Maar het centrale gerecht is natuurlijk eend. Hier wordt hij op het feest gebakken:

Over twee dingen raken we het niet eens: wie mag de appeltaart maken en welke kaas kiezen we. Aan deze twee onderwerpen wordt de tweede vergadering gewijd. Iedereen die dat wil, bakt een appeltaart met de rondgebrachte ingrediënten en . De appeltaarten worden serieus geproefd en met handopsteken kiezen we de appeltaart van Sylvain:

Maar Jean mag hem helpen, zij kan het ook wel. Eerst het deeg neerleggen (kun je hier overal kant en klaar kopen), dan wat appelmoes, daarna de verse appelstukjes neerleggen en na het bakken afstrijken met verdunde abrikozenjam (voor de glans):

Olivia, onze voorzitster, nam twee kazen mee naar de vergadering. Maar hierover staken de stemmen. Ik was de laatste die proefde en besluit dat de brebis (schapenkaas) moet winnen, want dat is echt Frans. Eensgezind besloot men toen toch de vache (koeienkaas) te nemen want dat is aardig voor de toeristen. RJ, die op de dag zelf komt helpen, snijdt de kaas:

Pas op de derde vergadering bespreken we heel even de reclame en de organisatie. Verder was men nog steeds over het eten bezig, maar nu in de zin van wat moeten we wanneer klaarmaken. Want alles moet supervers op tafel komen.

Ik had bedacht dat de reclame ook in het Nederlands en Engels moet, voor de toeristen. Dat nemen ze over. Ook probeerde ik de reclame wat publieksvriendelijk te maken, maar dat lukt niet helemaal, ze willen bijvoorbeeld de folder persé beginnen met 'de feestcommissie':

Helaas werden de folders zwart-wit gekopieerd, waardoor de grappige vlaggetjes helemaal wegvallen. Ik verdeelde de folders in Gondrin en Montréal, bij de campings, de toeristeninformatie, de bakkers en de kappers. Leuk om te doen want iedereen hier is erg aardig.

Uiteindelijk vertelt een groep van zes Nederlanders mij, dat ze speciaal zijn gekomen omdat de reclame in het Nederlands was. Op een totaal van 165 deelnemers is dat aardig, maar niet indrukwekkend.

Op de grote dag, woensdag 17 juli, zijn we bijna de hele dag aan het voorbereiden. Olivia had een lijstje van werkzaamheden en bijbehorende mensen gemaakt en dat klopt aardig. We togen aan het werk.

Zo wast Fiona de sla:

De kinderen doen een vork, mes en lepel in een servetje:

Ik help Madeleine met het snijden van friet:

Sommigen hangen een beetje rond, sorry, ze helpen bij het proeven van het bier:

Alles was mooi op tijd klaar. Sylvie en ik doen de acceuil (ontvangst). Sylvie omdat ze iedereen kent en ik omdat ik vier talen spreek. Er komen toch geen Duitsers, dus ik kan dat rustig zeggen. Sylvie zorgt voor de betaling en ik deel de tickets (spreek uit tiekets) uit. Aan tafel kan men dan het ticket omruilen voor een bord en bestek. Net voor we begonnen, bleek dat niemand tickets had. Ik stelde toen voor dat ik een bord en bestek zou uitgeven in plaats van een ticket. Dat ging prima, dus ik denk dat ik dat heb ingevoerd voor alle maaltijden:

Alles was minstens een uur later dan gepland, maar dat vinden Fransen alleen maar leuk, geloof ik. De bottleneck was natuurlijk de friet. Die werd op twee plaatsen gebakken, hier het team van Stephanie (Belgische, zij mocht natuurlijk bakken), Nadege (die mocht het zout er in doen en omschudden) en RJ, die mocht serveren:

Het was een grandioos succes. Het comité had gelijk gehad met de grote nadruk die ze gelegd hadden op de kwaliteit van het eten. Voor 165 mensen is een goede en vooral verse maaltijd klaargemaakt. Iedereen gaf daarover complimenten en niemand zeurde dat het zo lang duurde. De organisatie liep vanzelf goed. We hadden genoeg vrijwilligers.

RJ en ik vertrokken na twaalven, ik was bekaf. Maar toen zaten nog bijna alle tafels vol.

Van het opruimen op donderdag heb ik geen foto's gemaakt. Dat is in elk land hetzelfde!

Domme domme

Pien: "Jeppe, blijf eens even stil liggen, ik moet je even pannatoeren." Jeppe moet op de bank gaan liggen, z'n benen gaan de lucht in en Pien rommelt een beetje bij zijn billen.

"Oh hé, waar is mijn pannatoer nou? Die heb ik natuurlijk wel nodig om te pannatoeren!"

Niet veel later komt ze terug met haar dokterskoffertje met daarin de thermometer.

Taal

Het is weer zwembadjestijd, maar het water lekt uit een klein gaatje in mijn zwembad. Bij het zwembad - uit Nederland - zit een plaksetje. Daar hoort een gebruiksaanwijzing bij:

 De Nederlandse gebruiksaanwijzing is hier vergroot weergegeven.

Gelukkig snapte ik de Franse versie wel.

Waar gaan we op vakantie?

Het is duidelijk. De wereld "poll"ariseert volledig.

Een nieuwe baan voor Emma

Hoewel Emma het op haar huidige kantoor in Rotterdam zeer naar haar zin heeft gehad, was haar verlangen naar een mooie werkkring in haar eigen woonplaats Den Haag groot. Zeker na de komst van de kleine m ging het dagelijkse reizen naar en van Rotterdam haar tegenstaan. Op de fiets, met de altijd drukke trein, in de metro, steeds maar dat oog op de klok. En het advocatenbestaan is toch al geen routinebaan, met klanten die allemaal onmiddellijk geholpen willen worden en die ieder voor zich het beste resultaat verlangen.

Maar het einde van het forenzen is in zicht, want op donderdag 4 juli heeft Emma een arbeidsovereenkomst ondertekend met Clingendael Advocaten, een kantoor aan de Bezuidenhoutseweg dat gespecialiseerd is in het Arbeids- en Ambtenarenrecht. Een kleine, maar fijne club, zegt Emma zelf en ze heeft er dan ook veel zin in. Per 1 oktober 2013 gaat ze daar aan de slag. Lekker op de fiets!

Nu zonder muts!

Domme domme's

Pien heeft een nieuw t-shirt aan.

"Wat staat er op je shirt, Pien? Is dat Mega Mindy?"

"Nee, Minkie Mangkous!" (Pippie Langkous)

De beker die op tafel staat, mist een oor. Pien wijst erop: "Hij is kapot! Hij heeft geen riem!"

Pien heeft, net als mama, last van droge, gesprongen lippen en wil er graag wat vaseline op. "Mama, ik heb een beetje pijn aan mijn lippenstift."

Pien doet een knappe kunst en solliciteert daarmee naar 'klappaus'.

Jeppe begint ook deel te nemen aan de conversaties: 'oeoeoeoe' (met overslaande stem) is een koe, 'kaak kaak' is (nog steeds) een eend (niet te verwarren met 'Kaka', zijn knuffeleend zonder wie hij weigert te gaan slapen), een krakend 'kaak' is een kikker, 'grohgroh' (met veel lucht) is een varken en  'auw' is de kat.

Een blauwtje lopen

Hé, mijn nicht komt op bezoek!
Een mooie gelegenheid om alle recent verworven kunsten uit de kast te trekken!

Zwaaien...

Klappen in de handjes...

Handjes omhoog....

High five....

Op het boze bolletje...

De hele trucendoos staat open en zij maar hard-to-get spelen...

Ja jongen, wen er maar aan. That's life!

Baby ETA 3 January 2014

With the compulsory proof-is-in-the-picture:

Zomer!

Eindelijk!
Heerlijk die zon!
Zeg nou zelf, wie wil er niet wat bruin op de armen, de benen, de kale bol...?

Op blote voeten buiten, als het mooi weer wordt

Leven op betonnen vloeren heeft zo zijn nadelen. Overal stof. Alles wat je erop neerzet wordt wit. Maar gelukkig is het hier tegeltijd geworden. Na twee jaar op beton, is er nu een echt betegeld terras. Waar ik op blote voeten op kan lopen. Als het mooi weer is.

Dat is het niet vaak. Terwijl Nederland een koud voorjaar had, hadden wij water, water en weer water.

Terwijl ik deze foto maakte, zongen de wielewalen in de populieren, heel bijzonder. Het zijn doortrekkers, ze blijven hier normaal maar even. Ze bleven vier weken. Het was te slecht weer om verder te gaan.

Het is 10 juni en de rivier  heeft de weg nog overstroomd. Maar ik heb besloten dat het nu afgelopen is.  Ik ga  nadenken waar en hoe ik het zwembad ga plaatsen. Kijken jullie maar naar de enorme serie foto´s.

De foto´s via: deze link

Domme domme

Pien wil later graag kapper worden. Ze doet niets liever dan met een kam en een borstel Ama, papa, mama of Jeppe mooi maken. Ze heeft steevast een elastiekje bij de hand voor het maken van een staartje of een 'knorretje'.

polder koning poll

Meneer sukkel heeft het koningschap gewonnen. Ongetwijfeld omdat zijn lied mooier was dan het koningslied. Koning sukkel's eerste decreet: geen koning meer, sukkel is weer meneer.

WSKOV lenteconcert

Quizvragen: Wat speelt het WSKOV (Wageningse Studenten Koor en Orkest Vereniging) hier,  waar zit scheidend bestuurslid (commissaris orkest II) Julia, wie heeft de kaft van het programmaboekje ontworpen en hoe heet Sander, het vriendje van Julia (de laatste hier linksvoor op de video tijdens Die Jahreszeiten), die de vormgeving van het affiche en het programmaboekje had verzorgd?