Roelof's trapdroom vs Toon's moorddroom

Aardige verdeling... De grote vraag is: wie is nou die derde die ook over moeilijke trappen droomt?

Oh, en Toon's moorddroom wint, want dat is een palindroom!

Een tevreden Kerst

Het is nu vier jaar geleden dat we een bod deden op Taule, dat tot onze verrassing geaccepteerd werd. En een jaar geleden zijn we officieel geëmigreerd. Dat zijn zo van die gedachten bij Oud en Nieuw.

In vier jaar is hier alles veranderd, het laatste jaar het meest zichtbaar. Een ouder echtpaar uit Gondrin vertelde me dat ze zo blij zijn dat er zo'n mooi huis tevoorschijn is gekomen uit die ruïne. Volgens Roelof zijn die al vaker komen kijken. De man kende het huis van lang geleden, vertelde hij. Ook Simone, buurvrouw en poesoppas, slaakt elke keer een zucht als ze hier komt. Ze vindt het prachtig. De buitenkant hebben we in elk geval echt Gersois gedaan. Dat de binnenkant helemaal wit-ikea is, zal ze minder bekoren.

We gingen tevreden de kerstvakantie in. De schuur buiten, die volgens de werkmensen 'abri et garage' heet, is af, op de regenafvoer na. Roelof is inmiddels ook klaar met de binnenkant van de 'garage': de muren zijn geverfd, hij heeft een stukje zolder getimmerd en planken aan de muur gemaakt. Over niet al te lang kunnen de tuinspullen daarin opgeborgen worden. In de abri staant een tractor, een aanhangwagen, een auto en een cementmolen.

Begin oktober is het proces gestart. Philippe, steevast aangeduid als Flip, was de hoofdaannemer, Roelof zijn knechtje.

Roelof, die nog steeds denkt dat hij slechts amateur is en al de anderen professional, doet netjes wat Flip van hem vraagt. Pas laat in het proces durfde hij hardop te zeggen dat er toch aardig wat dingen zijn die hij beter kan dan Flip. Flip is een metselaar/tegelzetter en heeft van hout geen verstand. En Roelof kan alles!

Middenin de bouwperiode werd het werk een paar weken stilgelegd omdat Flip andere werkzaamheden had. Bij de hervatting bleek dat hij zowel persoonlijk als zakelijk tegen een ramp aanliep. Hij heeft toch alles afgemaakt. De eerste betrouwbare Fransman.

Tegelijk met het zetten van de schuur is ook het terrein helemaal veranderd. Frederic, bekende van Flip, kwam met zijn graafmachine en heeft het terrein uitgevlakt, een drainagepijp langs het huis gelegd, een geul gemaakt om electriciteit naar de schuur te brengen en vervolgens alles met een dikke laag steentjes bedekt. Die steentjes, eerst grote en daarop kleine, zijn aangewalst. Ineens hebben we een oprit en enorm veel parkeerplaats. Droog en schoon. 

De drainagebuis  in de oprit langs het huis lijkt goed te werken. De begane grond wordt steeds droger. Ik wacht nog met spanning de eerste gruwelijke regenbui af en dan durf ik pas te juichen. 

Later heeft Pascal het terrein achter de tuin, ook wel 'land van Yves' genoemd, helemaal kort gemaaid. Pascal bewerkt het land om ons heen, hij komt af en toe een praatje houden. Hij bood aan om de boel te maaien met een grote klepelmaaier. Roelof kan het veld nu verder zelf bijhouden, met de maaier achter de tractor.

Het was de afgelopen maanden overdag prachtig weer, vaak zon en een temperatuur die rond Kerst nog opliep tot 18 graden. Maar de nachten waren gruwelijk koud en de ochtenden nog kouder en mistig. Roelof heeft vreselijk afgezien op die bouw. 

Hier is het nat en koud, en staan de mannen op een glibberig dak. Dit is niks voor de rug van Roelof. En dan heeft hij nog hoogtevrees ook. Ik ben blij dat de schuur af is en Roelof nog heel.

Hij is - op het houtwerk na - erg tevreden over het resultaat. Het enige probleem is dat de schuur veel te mooi is, voor een schuur dan. Dat is de nieuwigheid.

De nieuwe kleindochter laat nog op zich wachten. Onze vakantie naar Singapore en Vietnam is geboekt. Dat betekent dat er in de komende maanden niet zo heel veel vorderingen worden gemaakt. Maar als we terugkomen staat er een lentezonnetje en dan kan Roelof fluitend beginnen met het afronden van de laatste twee grote karweien. Hij moet de schuur binnenshuis geschikt maken als 'klushok'. Nou ja, dat 'hok' is 9 bij 3 meter, dus meer een kluszaal. En daarna moet de bijkeuken opgeknapt en ingericht worden. Het duurt dus nog wel even. Het nieuwe jaar 2014 is prettig gevuld.

Dat wens ik jullie ook allemaal toe.

De foto's van de werkzaamheden heb ik zonder verdere toelichting staan in het volgende album:

 Een tevreden Kerst

Eten!

Matthias is natuurlijk de eetkampioen van de familie, maar die van ons kunnen er ook wat van! Pien kan maar geen genoeg krijgen van spaghetti.

Voor Flinns eerste erwtje, zie:

https://plus.google.com/photos/104509970930186716268/albums/5962909187867803169/5962909489890237394?banner=pwa&pid=5962909489890237394&oid=104509970930186716268

Sofía's eerste luchtreis

Op Eerste Kerstdag maakte Sofía - op 26 december precies 13 maanden oud - haar allereerste vliegreis, meteen maar in één ruk 12 uur vliegen naar Panama, en daarna 1 uur door naar Medellin, de geboortestad van haar vader.

Volgens de berichtgeving heeft ze zich onderweg perfect gedragen, dankzij de i-pad, haar dierenboekje, meer koekjes dan ooit, en periodieke babbelbezoekjes aan de stewardessen in hun pantry. 


Na de landing in Panama kreeg ze complimenten van medepassagiers op de stoelen in haar omgeving, die haar aanwezigheid in Amsterdam als
uiterst riskant moeten hebben ingeschat. Onnodig zorgen gemaakt!

En wie stond haar daar in Medellin op te wachten? Een goede oude bekende: abuela Romy!
 

Uitreiking van de prijzen voor de kerstprijsvraag

Juryrapport

Helaas is de jury lichtelijk teleurgesteld over de weinig originele bestemmingen die geopperd zijn voor de bak, inmiddels Tony’s Tombe genaamd om auteursrechten te omzeilen.

Daarom heeft zij besloten zelf ook wat in te zenden en op dit moment vindt er overleg plaats over welke als beste keus uit de bak zal komen:

• een buitenbox
• een jeu-de-bouleplantsoen
• een kerstboomkwekerijtje

Het duivenstel heeft menige inzender echter tot grote hoogten gebracht. De eerste prijs is tenslotte gevallen op de inzending van zuster Margriet:

Duif 1: geen boom en dus geen nest meer
Duif 2: nou, zie je die bak dan niet?

Gaarne afhalen vóór 31 december 2013 op de Krugerlaan in Gouda, dit in verband met een zeer spoedig aflopende uiterste consumptiedatum.

De aanmoedigingsprijs gaat naar zwager Edouard die, zoals ook door anderen opgemerkt, voor het eerst van zijn leven iets heeft ingezonden voor TLTZTM. 

Heel goed gedaan E. en ga vooral zo nog even verder!
Dit was de prijs.

De jury wenst iedereen prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar!

Domme domme

Jeppe is ziek. Hij hangt lethargisch op de bank. Wij zitten erbij om hem in de gaten te houden en zo nu en dan een emmer onder zijn mond te houden. Pien maakt dankbaar gebruik van ons tijdelijk sedentair bestaan en speelt trein. Wij zijn de passagiers, zij is de machinist én de conducteur. Als de conducteur langs komt om kaartjes te knippen, maakt ze even een praatje met de reizigers.

"Oh, wat een lieve kleine baby heb je daar! Hoe heet die?"

"Dat is Flinn, mevrouw de conducteur."

"Oh, en hoe heten de andere kinderen?"

"Pien en Jeppe, mevrouw."

"Oh, en hoe heet jij?"

"Ik ben Lonneke, mevrouw."

Links naast me klinkt het zieke, zwakke stemmetje van Jeppe: "Nee, máma!"

zusje

Wat niemand nog hoefde te weten, deelde Marijntje 30 november in Den Andel wel al in vertrouwen met Sinterklaas, in het dorpshuis. "Kun jij een kunstje doen," vroeg de Goedheiligman nog, maar Marijntje antwoordde in de microfoon, voor heel het dorp (en wat ons betreft nog veel te vroeg):

"Ik krijg een zusje en ik hoop dat het een broertje wordt."

Ze sprak de waarheid. Na een tijd van onzekerheid en spanning, volgen we nu ook het voorbeeld van Emma om het iedereen te vertellen. Ons klein kruimeltje (zusje of broertje) is nu twaalf weken en schijnt goed te groeien. Uitgerekende datum: 27 juni 2013.


Prettige feestdagen iedereen!
En Emma, sterkte met de zwangerschapsperikelen!

Domme domme

We fietsen langs de manege op de hoek. Ik vraag Pien of ze later ook wil paardrijden.

"Ja, als ik groot ben. Dan ben ik al zestien!"

Wetende dat Pien op dit moment niet dol is op paarden en er liever ver bij uit de buurt blijft, waarschuw ik haar: "Als je wil paardrijden, komen ze wel heel dichtbij, hoor!"

"Dat geeft niet, hoor, want dan ga jij ook paardrijden, hè mama?!"

"Nou nee, mama hoeft niet zo nodig op een paard."

"Oh oké, dan mag jij wel op een koe!"

Matthias eet.... rare groentes!

Voor zover ik weet, eet zijn moeder inmiddels alles wat ter tafel komt, maar destijds was er één groente die we alleen met de hoognodige drukmiddelen bij haar naar binnen kregen. Stelregel in ons gezin was: je eet er precies zoveel als je oud bent, dus dat werd er elk jaar eentje meer. 

Matthias heeft die methode niet nodig, hij eet ze nu al alsof ie 18 is!

Dat is ook nodig, want hij moet leren het goede voorbeeld te geven. Voor wie? Nou voor

 

natuurlijk! Verwachte aankomsttijd: 24 juli 2014.

Ik ben vergeten wie ik ook al weer had getipt om met het groot Nederlands woordenonderzoek van de Gentse universiteit mee te doen. Daarom zet ik het voorlopig eindresultaat maar hier, op de blog. Zie:
http://www.wetenschap24.nl/programmas/grootnationaalonderzoek

De site is intussen veel informatiever geworden, je kunt nu na de test inzien wat je fout hebt gedaan. Het onderzoek loopt overigens gewoon door, je kunt zo vaak als je maar wilt meedoen. Ik deed de test vandaag twee maal, mijn hoogste score was 93%, de laagste 88%.

Domme domme

In haar Utrechter jaren zong moeder in het smartlappenkoor Nooit Meer Eenzaam. Hoewel er van concerten bijwonen in de afgelopen zes jaren nooit iets kwam, omdat er altijd wel iemand hoogzwanger of pasgeboren was, bleven we toch op afstand grote fans. Tot de dag kwam dat de dirigente aankondigde voor twee jaar in Singapore te gaan wonen en dat vertrek met een passend afscheidsconcert te willen vieren. De hele familie Vermeer klom in de auto en reed in twee uur tijd naar Utrecht, alwaar moeder tijdens het concert tot haar verbazing nog steeds alle liedjes woord voor woord mee kon zingen. Pien keek haar ogen uit, Jeppe danste er op los en Flinn was vrijwel de hele dag wakker zodat hij alles in zich op kon nemen.

Het bleef nog lang onrustig, zowel in de auto als weer thuis op de Berg. Steeds weer begon iemand over de leuke dag. Flinn had vooral van de vele kleuren genoten en Jeppe vond alle "ziek moooooi". Mama leefde helemaal op bij de gedachte aan het liedje Laat me alleen en papa had erg genoten van De bolide. Op de vraag aan Pien wat zij het mooist vond, antwoordde ze: "De jurken!"

Handig toch?

Als we nou weer eens een familiebijeenkomst hebben en er oneindig veel klein grut rond rent, dan kunnen jullie die van ons tenminste herkennen en bij naam noemen. Ik stel me iets voor als "Niet op dat hekje klimmen, Jeppe, dan val je in de vijver! Flinn, laat Hera's staart eens los! Pien, kom onmiddellijk van Zebbies rug af; ze is geen paard!"

Domme domme

Sinterklaas ligt alweer lang en breed in zijn zwembroek in de Spaanse zon, maar Pien probeert het toch maar: "Sinterklaas is dól op kinderen die hun schoentje zetten, hè mama?! Ik ben dól op mijn schoentje zetten!"

Lief, hè?! Domme domme & Piekte van Zetra

Tijdens de intocht van Sinterklaas in Geulle lopen er uiteraard wat Pieten rond met zakken vol snoepgoed. Vele kinderen uit het dorp staan paraat met Hema-, Kruidvat- en Etos-zakjes. Zodra er een Piet in de buurt komt, houden ze hun zak op, zodat er handen vol pepernoten ingegooid kunnen worden.

Jeppe zit in de kinderwagen. Edouard manoeuvreert hem in het zicht van een Piet. Piet doet een flinke graai in zijn zak en houdt Jeppe twee grote handen vol lekkers voor. Jeppe kijkt even en pikt er dan heel tevreden één pepernoot uit.

Pien en Jeppe spelen vadertje en moedertje. Papa Jeppe doet niet alles naar wens van mama Pien. "Nee, doe maar niet. Jij weet nog niet alles, hè papa?!"

Pien heeft zelf koekjes en pepernoten gebakken. Ze biedt er nog eentje aan: "Jeppe, wil jij nog een poperneet?"

Dubbele kerstprijsvraag

Na bijna 20 jaar wonen in dit Goudse huis, werd het eindelijk eens tijd om het achtertuintje aan te pakken. Ik kon al jaren geen plant meer in de grond krijgen, zo keihard en verworteld was de boel, buurman rechts sprak grijnzend over onze "vijver", omdat hij wel en wij nog niet opgehoogd hadden - buurman links woont inmiddels 1 meter onder Amsterdams Peil en krijgt nu alle regenwater van de buurt in zijn tuin -, onze boompjes waren ernstig ziek dan wel reeds overleden, schuttingen hingen uit het gelid door het gewicht van meters ver woekerend klimop, onderdak biedend aan vele generaties merel, en op onze stoep groeide standaard 5 centimeter mos.

Ik deed mijn best op het ontwerp voor een make-over en toen lieten we een tuinman komen - 22 jaar jong en sterk als een beer - die de bezigheden op zo'n 6 dagen werk schatte. Kijk, dat moet-ie dus nog leren. Vandaag, drie weken later, is de boel namelijk nog steeds niet klaar. Ai! Hoe we dat met hem gaan regelen is nog niet besproken. Maar dat de jongeman hard gewerkt heeft - door regen en wind en van vroeg tot laat, daar zijn we zelf getuige van geweest. Overigens niet altijd even effectief: zo was zijn allereerste daad het omhakken van het enige boompje dat had moeten blijven staan.

Na de jongeman dagenlang te hebben zien ploeteren in de kou, lieten we hem uiteindelijk zijn zand en aarde dwars door ons huis kruien, dat scheelde weer wat meters lopen. Mijn zo drukbezette echtgenoot ging maar eens een handje meehelpen, zelfs een Maastrichtse zwager nam op een zaterdag een kruiwagen ter hand.
Vandaag ziet ons uitzicht er aldus uit:


Echt klaar kun je dit niet noemen natuurlijk. Maar de puf voor het vervolg is er inmiddels wel een beetje uit bij mij, en mijn man vindt zoals gewoonlijk dat hij andere dingen te doen heeft. Bijvoorbeeld foto's maken van de stoep na de regenbui van vanochtend.


Ja, de tuinjongeman krijgt het nog voor zijn kiezen, met zo'n grote plas op de kersverse stoep! As we speak is hij trouwens weer gearriveerd, godzijdank gesteund door een stoere spitmaat die hem ongetwijfeld een fiks handje kan helpen.

Maar ter zake, want ik heb jullie een kerstprijsvraag beloofd. Kijk daarvoor nog eens terdege naar de verhoogde bak die ik heb laten metselen en die - ik geef het eerlijk toe - ietwat groter is uitgevallen dan ik mij had voorgesteld. Over het doel daarvan zijn al diverse opmerkingen gemaakt. Zoals:
- zwembad
- zandbak
- graf

Ik wil de trouwe lezers van TLTZTM een kansje geven op twee kerstprijzen. Deze gaan naar degene die:
1. nóg een originele bestemming voor deze bak bedenkt.
2. een bijschrift maakt bij de volgende foto waarop onze twee houtduiven, ooit opgegroeid in een nestje bij mijn raam - hun geboorteboom is 3 weken geleden gekapt - peinzend het voorlopige eindresultaat aanschouwen:

U heeft twee weken de tijd!*

* Inzendingen zijn ook welkom via e-mail. De gelukkige winnaar(s) word(t)(en) op 25 december bekend gemaakt. Over het besluit noch over de prijzen kan worden gecorrespondeerd!

Heerlijk avondje

Tijdens de Sintstorm van afgelopen 5 december gierde de wind langs de Haagse hoogbouw die Emma dagelijks moet passeren op weg van haar werk naar huis. Ze had een tip van een collega opgevolgd en was bij de Malietoren afgestapt, maar werd daar desondanks met fiets aan de hand door een windvlaag geschept. Ze kwam ondersteboven (Emma onder, fiets boven) en over een hekje heen in het plantsoentje naast het fietspad terecht. Belandde daar onverwacht zacht op een hoop tuinslangen, die vervolgens wel het opstaan bemoeilijkten. Gelukkig was een voorbijgangster zo aardig haar uit de knoop te halen. Daardoor zat ze niet veel later ongeschonden, maar met vegen modder op haar rok en een gebroken banketletter in haar tas, weer op de fiets!

ZUSJE, HERA, HIERO JIJ!

Zo´n drie weken woont ze nu op het Essche Heike, ze was er op de tweede dag al de baas! In ieder geval de baas over arme Zebbie! Die probeert af en toe met een grauw en een grom haar territorium te verdedigen (lees: haar eigen bed!) maar de kleine rotzak wacht gewoon tot grote zus even de andere kant uitkijkt om snel een pop weg te pakken of een kauwstaaf, of gewoon om te gaan liggen klieren aan de rand van Zebs bed. Ze heeft een eigen mandje, soms gaat Zebbie daar dan maar in, misschien raad je het al: dan wil dondersteen haar eigen bed weer terug. Gelukkig is ze na een half uur best moe, dan gaat ze naar de bench voor een dut, maar die duren ook niet eeuwig. Het eten gaat prima, ze staan naast elkaar en eten ieder uit hun eigen bakje. Daarna likken ze elkaars bakje grondig leeg. Zebbie is op dieet, die krijgt minder te eten dan de rolmops, die er juist verplicht onsjes bij moet krijgen. Dat gaat heel goed, ik heb al twee armen nodig om d´r van de trap te dragen. Ze heeft ontdekt dat er ´s avonds in de serreruiten nog zo´n mormel woont, daar houdt ze gromwedstrijdjes mee. Buiten in de tuin is het altijd groot feest, aan Zebbies staart hangen, over haar heenspringen of juist eronder door, het leukste is om bovenop Zebbie te springen en er dan weer af te glijden. Als ik een bal gooi heeft Zebbie geen schijn van kans, dat kleine mormel kan rennen! Uitlaten gaat om de beurt. Met draakje duurt dat een half uur, want bij ieder dier wordt stilgestaan, vooral de kippen zijn favoriet, al heeft er eentje al op haar neus gepikt. Ik ben bezig haar zindelijk te krijgen, dat betekent dat ik moet uitrekenen wanneer de volgende plas of poep komt. Dat is niet gemakkelijk, zeker niet met dit koude weer! Zo had ik mij gisteravond helemaal ingepakt, laarzen met extra sokken, dikke trui, regenpak, muts, das, handschoenen, zaklamp, en ik ging het trapje af naar de tuin. Ik liep daar de wind te trotseren en keek halverwege even om. Zag ik ze allebei in de deuropening staan met een blik van "Ga jij maar lekker alleen!" Op het ogenblik ligt ze aan mijn voeten, onder het bureau, haar voorpootjes keurig naast elkaar, haar ene oortje kan nog niet overend, ze is zo leuk om te zien met de mooie oogjes, dat kleine natte neusje, haar roze tongetje steekt een klein endje uit. Er hangt een stukje papier aan. Ik draag haar als een baby naar boven voor een dutje. Welterusten kleintje! Als ik weer beneden kom om dit bericht af te maken, ligt er onder mijn voeten een verse drol.

Domme dommes

's Ochtends vroeg, Pien kleedt zich aan, Flinn ligt een beetje te mopperen.

Pien: "Ik zal opschieten."

Flinn moppert door.

Pien: "Flinn houdt niet zo van schieten."

Het avondeten bestaat uit een zelfgebakken notenbrood. Pien zit nog niet aan tafel, ze speelt liever door.

"Pien, wil je ook een plak brood?"

"Nee, ik lust geen plakbrood!"

uurtje poll

Weg ermee dus. Ik begrijp dat zomertijd een erg plattelands begrip is. Ik ben vergeten waar dat ligt, en mijn Google maps weet ook niet.

Software mensen doen het in UNIX time, een UTC variant. Er zijn zelfs feestjes waneer onze klok een geinig nummertje is.

Een trap enzovoort

Jullie vinden dat heel gewoon, een trap in de hal. Maar wij hebben hier drie jaar geleefd met een trap die je steeds goed moest uitleggen. Het was een tijdelijke trap. Onderweg omhoog moest je zorgvuldig over een balkje stappen, vanaf daar liepen de treden een beetje scheef en de laatste tree moest je met een grote stap nemen. Toch heeft die trap nooit problemen gegeven, Roelof is duizenden keren omhoog en omlaag gegaan met zijn armen vol spullen zonder een keer te struikelen en ook alle bezoek had die gekke trap al gauw onder de knie.

Maar er moest natuurlijk een echte trap komen. We hebben op drie plaatsen een offerte laten maken, die gaven geen of een fout resultaat. Het was ook niet gemakkelijk. Het trapgat boven was drie jaar geleden gemaakt en was wat aan de kleine kant. Ook moest de trap een draai van 90 graden maken.

Onze buurman Aymerique, metselaar, stelde voor een trap van beton te maken, dat kon hij zelf wel. Hij maakte een tekening. Ik wilde geen betonnen trap, het was ook een echte metselaarsoplossing.
Maar gelukkig kreeg Roelof een idee, door de tekening van Aymerique. Hij kon zelf wel een trap maken, gewoon van hout. Hij studeerde wekenlang op de tekening en veranderde hem zodat die ook echt in de hal paste. Hij tekende op de muren hoe de trap moest gaan lopen, zelfs nog eens nadat de gipsplaat was geplaatst, want door elke verandering, veranderde ook iets aan de trap. Hij werkte met timmermansogen, driehoeken en heel veel meten. En toen hij uitgedacht en uitgetekend was, timmerde hij uit een stapel lange latten, speciaal hiervoor gekocht, in drie dagen een trap. De treden zijn niet ingefreesd, maar met hoekijzers aan de zijkanten vastgeschroefd. Maar hij is stevig en vooral: hij klopt. Alle treden staan even ver van elkaar, alles is recht en hij is niet steil. Ik ben heel erg trots op hem, een trap is wel zo'n beetje het moeilijkste ding om te maken en echt specialistenwerk.

Kijk zelf naar de volgende fotoserie: Zo maak je een trap in de hal
(je krijgt waarschijnlijk een beeld met alle foto's tegelijk, dat is makkelijk als je oppervlakkig wilt kijken. Als je alle foto's  afzonderlijk wilt zien met de bijschriften rechtsbovenaan, klik dan op de eerste foto en ga zo verder door het album).

De afgelopen zomer en herfst waren er ook veel dagen 'tussendoor'. We wachtten op de vergunning voor de bouw van de schuur, we wachtten op de start van de bouw van de schuur, we hadden tijd tussen alle bezoeken door. Wat doet een klusser dan? Hij gaat van alles en nog wat kopen en maken. Hij heeft zijn kamer opgesierd met planten en schilderijen. We gingen samen drie dagen naar de Ardeche om een tractor te kopen. De annex is helemaal veranderd en opgeknapt. En allerlei kantjes en randjes, zoals rond de trap, werden afgewerkt. Enzovoort. Samengevat in de volgende fotoserie: Kijken, kijken en ook kopen

Sinds gisteren heeft de schuur buiten een gedeeltelijk dak.

Maar die krijgt een eigen blog als hij zo'n beetje klaar is.