Domme dommes

Pien krijgt een verjaardagskaart van prinses Belle en haar prinsessenvriendinnen. In de kaart staat, ter voorbereiding op het kinderfeestje, dat de prinsessen in het bos hun kroontjes, sjerpen, stafjes en ringen zijn verloren en de vraag of Pien die zondag met haar vriendinnen wil gaan zoeken. Als Peter thuiskomt vertelt Pien enthousiast wat de prinsessen haar gevraagd hebben: "We moeten ringen, kroontjes en schapen gaan zoeken!"

Als Peter thuiskomt legt hij zijn koude handen even op Jeppes warme wangen. Als hij alweer door is om het volgende kind te begroeten, zucht Jeppe zachtjes: "Wat leuk om jij te zien!"

Pien, Jeppe en Flinn krijgen ieder een beker van oma. Jeppe heeft wat moeite met het hanteren van de grote beker. Pien: "Je moet 'm zo aan het..." *stilte* "... vathandje vasthouden."

In de serie klassiekers...

...een spijker in je band.

Domme domme

In het bos klinkt geklop. "Wat is dat?" vraagt Jeppe.
"Dat is een specht, Jeppe."
"Oh, ik dacht dat het een kraai was die snurkt."

Out now!

Nee, op YouTube is Wooden Ships niet te vinden, maar wel op Grooveshark. Via die site wordt veel muziek aangeboden van zgn. "Indie-bands" (independent, zonder contract met platenmaatschappij). De afgelopen maanden hebben we hard gewerkt om "onze nieuwe Cd" samen te stellen en vandaag is hij af gekomen onder de naam: A pathless road to e (klik om te beluisteren). Alle teksten staan in het Cd-boekje (klik hier). Een paar nummers van deze Cd zijn al toegelicht in de familieblog en twee teksten zijn niet van mij.





Er staan meer Cd's van Wooden Ships op Grooveshark. Misschien dat het popmatig gehandicapte deel van de familie beter de "Wooden Ships-dinnermusic" kan begrijpen, liedjes die zijn omgewerkt naar kleine piano-composities, bijvoorbeeld Songs Without Words BOOK I (klik hier voor de partituur). Nog ingespeeld door Ineke, voor een behoorlijk aantal liedjes van de band vanzelfsprekend mijn muze.

Song van de maand

Tijdens het etentje ter gelegenheid van 100 jaar Tante Nella bleken Marleen en Edouard nog wel eens al zappend in de levens van goudzoekers in Alaska terecht te komen (Yukon Gold). Dat programma ken ik niet, maar ik had dit verschijnsel al eens eerder gediscoverychanneld: erg dikke mannen die dag in dag uit met zware machines in grond zitten te wroeten. Grond die niet eerder op de schop is geweest, noemen ze "virgin soil". Ze hopen daarin natuurlijk goud te vinden. Genoeg voor een liedje dachten we zo. Voor wie niet zonder de muziek kan of wil: klik hier .

Virgin soil

In the lone Alaskan mountains
One can see the massive men
With their big beards and big bellies
Drinking beer right from the can

Welding steel machineries
Spending days on heavy toil
Pushing dirt through a water hole
Looking for gold in virgin soil

And the sun is never gentle
No women in their sight
And the diesel´s doing dixie
Pushing way into the night

Digging for gold in virgin soil

Midnight empty motorway
Dire Straights are on the air
The GPS is set for going home
But frankly I don´t care

A car resembles a mother´s womb
Destination yet unknown
An empire of solitude
Perfectly happy on your own

And with every junction passing
A stronger longing does uncoil
The exit I’ll be taking
It will lead to virgin soil

Digging for gold in virgin soil

Now passing the outskirts
Of my old, familiar town
I’d like to turn the wheel
But somehow I’m backing down

Digging for gold in virgin soil

...well I’ve got no beard... I don’t drink beer anyway...
...and this ain’t Alaska, is it... I do have a belly though...
...but massive… no

HONDERD
plus alweer drie dagen.

Het schijnt tegenwoordig al niet meer zo heel bijzonder te zijn, 100 jaar oud worden. Maar voorlopig hebben wij slechts één honderdjarige in de familie, dus mag die toch wel even wat aandacht op de Blog. De oudste zus van opap, tante Nella, 100 jaar geleden geboren op 1915, 18 maart.  Rich en José, Marleen en Edouard, Michael en A3n hebben het feest meegemaakt, samen met zowat heel Olland. Het was een rumoerig en gezellig middagje, met veel Termeers, Versantvoorten en daar weer familie van. We kenden eigenlijk alleen onze eigen neven en nichten en heel vaagjes zagen we familietrekjes in de achterneven en -nichten en nog vager in de achterachterneefjes en miniachternichtjes. De jarige werd omzoomd door enorme bloemstukken en fruitmanden, gelukkig was er ook een ton waar onze bescheiden monetaire cadeautje in mocht. Ze zag er heel gelukkig uit, ook al kon ze nauwelijks iets verstaan van de vele gelukwensen en toespraakjes. Waarschijnlijk heeft ze wel gehoord dat de harmonie haar heeft toegetoeterd, het splinternieuwe gebouw (feestzaal, school, jeu de boules, eetzaal voor de oudjes, café, gymzaal) stond ervan te trillen. Hopelijk staat het er over 100 jaar nog, zodat al die miniachterneefjes en - nichtjes die nu nog in de buggy´s zaten, er hún 100ste verjaardag kunnen vieren. Helaas zal ik er dan niet meer bij zijn, maar we hebben de honderdste verjaardag van Tante Pietje nog te goed!!

fluitende baby

Eerst was het vooral lachen en zwaaien.
Nu kan Iris iets nieuws, vooral aan het begin van dit filmpje goed te horen: ze fluit!

Ook Maren heeft aan haar burgerplicht voldaan!

Van de straat...

Samen met Flinn voldeed ik aan mijn democratische plicht in het plaatselijke bejaardentehuis. Een oude dame kriebelde Flinn vertederd onder zijn kin. "Ach wat een schatje! Is het een meisje? Nee? Wat is het dan?"

Knappe kop

Trotse moeder wil even pronken. Pien is nog geen 5 jaar oud. Wij vermoeden dat zij het advies Even nadenken van Sofía ter harte heeft genomen. Het heeft zijn vruchten afgeworpen!

Een overzichtstekening van de slaapkamer van Jeppe en Pien. Jeppe heeft in dit geval een hoog, grijs bed (links op de tekening, met ladder). Haar eigen bed is paars, met ladder en kastdeurtjes (zeer accuraat, alleen de kleur klopt niet helemaal). Pien ligt in haar rode pyjama in bed, Jeppe staat bij de deur. Hij heeft de kleur 'huid' en staat klaar om in bad te gaan. 

Pien vult zelf het vriendenboekje van haar klasgenootje en vriendin Emilia in. Met een heel klein beetje hulp hier en daar (het bolletje van de b moet naar rechts, dat van de d naar links). Achter 'het leukste liedje is...' staat 'Kinderen voor kinderen'.

Omdat Pien binnenkort jarig is, bijna 5, denken we vast na over een kinderfeestje. Ze bedenkt regelmatig wie ze allemaal wil uitnodigen. "Ik wil dat Nena komt, en Fleur, en Ilse, maar ik twijfel nog over Stella..."

Op de fiets de berg op besluit Pien tot honderdmiljard te tellen - tegen die tijd zullen we toch wel boven zijn. In stilte begint ze. Na een paar seconden zegt ze: "Mama, ik ben al bij de tweetallen." Wat dat zijn? "Dat zijn die je met twee letters schrijft." Bij welk getal dat de tweetallen dan beginnen? "Bij dertien" ... stilte... "oh nee, bij tien!"

"Ik weet wat zoogdieren zijn. Dat zijn warmbloedigen."

Kleine dommes en een Supernanny

Matthias laat een boertje.
Emma: "Wat was dat?"
Matthias: "Een pardonnetje."

"Ik heb een garage en diertjes en een trein en auto's en een agent en een trommel." Matthias somt zijn bezit op aan... Guapo de kat.

In de NRC stond een opiniestuk over het TV-programma Supernanny, dat ik jaren terug wel eens zag en dat sinds kort ook Nederlandse ouders schijnt te bezoeken. Een kordate Engelse kleuterjuf helpt machteloze ouders omgaan met koppige peuters en kleuters op de manier die ik vroeger leerde van mijn eigen mama of Nanan: alleen positieve aandacht geven en altijd consequent handelen. Supernanny voegt daar 1 element aan toe: the naughty chair oftewel: het strafbankje. Stoute kinderen moeten daar een aantal minuten op plaats nemen als ze na een waarschuwing toch niet luisteren.

Sommige Nederlandse mammies blijken volgens de NRC diep geschokt door deze wrede straf voor hun engeltjes. Maar ik weet dat het strafbankje allang is ingevoerd, namelijk op de crèche van Sofía. Daar heet-ie: Even nadenken! Streng uitgesproken en met geheven wijsvinger.

Vanaf het moment dat Sofía kan praten horen wij haar op onze oppasdag deze zinsnede bezigen tegen n'importe qui of quoi: haar popjes, haar dieren, een blok uit de toren, haar fietsje en natuurlijk: alle personen die zich maar in haar omgeving wagen.

"Nee potlood! Niet tegen cavallo stoten! Even nadenken jij!" En het kleurpotlood wordt met een verachtelijk gebaar terzijde geworpen.

"Nee oma, dát mag jij niet." Ze komt resoluut op me af, grijpt me bij de hand en leidt me in de richting van de muur. Ze begint te tellen: "Een, twee en 1 is drie, nadenken, nu!" Dan wandelt ze zelf weer weg en kijkt voortdurend gefronst om naar de zondares bij de muur. Als ik mijn tong uitsteek, is ze hevig geschokt. "Nee! Even nadenken jij!"

"Muis! Wat doe je nu!" De vinger gaat omhoog, de blik staat streng.  "Anders ga je naar de gang! Dat weet jij wel hè? Nadenken! Nu!"

Op de fiets, zittend in haar stoeltje, hoort Toon haar de stok die ze uit het bos heeft meegenomen eveneens ernstig toespreken. "Nee stok! Niet doen! Nadenken jij!"
 Maar als ze hem even later laat vallen, is ze ontdaan. "Oh! Mijn stok is gevajjen!"
Hij had zeker spijt betuigd....

Domme domme

De strategieën om maar niet naar bed te hoeven zijn legio. Pien gooit het meestal op een zielig "ik voel me niet zo lekker", maar Jeppe heeft zijn strategie verder doorgedacht. Aan tafel wil hij niet eten, hoewel het toch zijn lievelingsmaaltje betreft. Na het voorlezen geef ik Pien en Jeppe nog een knuffel. Als ik op het punt sta de kamer te verlaten, schrikt Jeppe op: "Oh! Ik ben wat vergeten!"
Lonneke: "Wat ben je dan vergeten, Jeppe?"
Jeppe: "Ik ben vergeten te eten!"
Lonneke: "Tsja, daar is het nou te laat voor. Dat had je net aan tafel moeten doen. Nou is het eten op."
Jeppe zit inmiddels rechtop in bed: "Misschien moet ik toch maar even gaan kijken!"

Beloning

Zie hier twee ongenode gasten in mijn huis. Links het vetplantje, geschonken door Marleen (kerst 2013?), rechts een cactus. Ik ben vergeten hoe de cactus als klein bolletje in huis is gekomen, maar ik heb hem in ieder geval niet gekocht maar gekregen. Toen hij te groot werd voor het oorspronkelijke mini-potje is hij wel honderd keer op de grond gevallen en evenzoveel keren heb ik me bij het oprapen aan die vlijmscherpe naalden geprikt. Bij het ompotten heb ik ovenwanten aangedaan en zelfs dáár gingen ze doorheen. Ik heb de klotecactus vaak verwenst. Maar helaas voel ik me voor levende dingen erg verantwoordelijk en het onding in de kliko kieperen was er dus niet bij. Zo zijn er wat jaartjes verstreken en ach... kijk nu eens. 

Kunst (2)

Op verzoek, een originele Piena da Geulli.

Kunst

Nog geen Mona Lisa, maar hier wel een ander kunstwerk van Pien. Duidelijk toch, een duizendpoot met heel veel kleine bruine voetjes. Maar wacht eens even, wat is die grote dikke voet daar in het midden? Pien verduidelijkt: "Het is een duizendpoot die poept!"

Winnen op de Salon international de l'agriculture

Als verjaardagsuitje mocht ik naar de Salon des Salons - althans dat vindt men in de Gers. Ik wilde daar graag heen omdat onze vrienden, Ton en Peter, voor de zoveelste keer mochten meedoen met de koeienkeuring. Zij fokken met groot succes de Blonde d'Aquitaine.

Zij moesten vrijwel gelijktijdig ook deelnemen aan een andere beurs in Parijs, een beurs voor professionals. Peter won daar met hun beste koe/met/kalf de eerste prijs. De rode loper hadden we daarom al uitgerold. Voor de salon was een andere koe, Grive, met haar kalf geselecteerd. Hier zie je haar liggen op de salon. Dikke billen zijn gewenst bij dit soort vleeskoeien en zij is daar goed in.

 Roelof, Ton en ik waren samen naar Parijs gereden. We hadden één dag op de salon en de dag daarna reden we weer naar huis. In die ene dag hebben we bijna de hele salon gezien. Ton niet, die moest de hele dag de koe/met/kalf borstelen, wassen, krulletjes in de staart zetten en poep wegvegen. De salon is wel grappig voor een keer. Hier zie je de Eiffeltoren in groente en de echte, gefotografeerd vanaf het dak van de salon.

De helft van de salon was gewijd aan beesten, van paarden tot konijnen, Verder wordt er vreselijk veel verkocht, meestal regionale lekkernijen. Alle politici van Frankrijk laten zich fotograferen met een koe en hopen zo de in de krant te komen. De TV besteedt er dagelijks aandacht aan. Volgens de Fransen is het de grootste beurs ter wereld, maar eerlijk gezegd bestaat hun wereld eigenlijk alleen uit Frankrijk.

Het hoogtepunt van de dag was de keuring van de Blondes. Om je een beetje beeld te geven komt er hier een korte video die ik vanaf de tribune maakte. Je ziet de entree van Ton en Peter met hun koe-met-kalf. Tegelijk was er nog een stierenkeuring gaande op de achtergrond. Zet wel je geluid even zachter.

Midden in de piste hing een groot filmscherm, waar ook de gegevens van de koeien en hun eigenaren te zien is. Dat was maar goed ook want de spreekstalmeester die voortdurend in de microfoon schreeuwde, was volkomen onverstaanbaar.

Peter en Ton hadden vooraf gezegd dat er één koe was die zeker zou winnen, ze was namelijk 300 kg zwaarder dan alle andere koeien. Ze hoopten dus op een tweede plaats.

Terwijl de eigenaren met hun koe/met/kalf rondjes lopen, doen twee keurmeesters hun werk. Ze hadden het niet moeilijk, er waren voor Parijs maar vier beesten geselecteerd. Of eigenlijk acht dus.

Maar voor de eigenaren is dit allemaal vreselijk spannend. 

Na het rondjes lopen worden alle koeien op een rijtje gezet en gaan de keurmeesters delibereren. Op deze foto kun je het prachtige kalfje van Grive zien, hij staat vooraan in de rij.
We werden heel lang in spanning gehouden en toen gaf een keurmeester een klap op de bil van de winnende koe. Inderdaad de zware madame.

Maar de volgende billenklap, en dus de tweede plaats, was voor Grive. Hier zie je de trotse eigenaren op het podium. Met fotografen ervoor. Ze kregen een schildje en die hang je op de schuur. Hun schuur hangt al aardig vol. Toch zijn ze elke keer weer op van de zenuwen.

De salon ging nog dagenlang door, maar voor ons was het afgelopen en we waren ook bekaf.

Als je met een schaap op de salon bent, heb je meteen een aardig kussen als je het een beetje hebt gehad of als je een beetje teveel hebt gehad. Tja, Frankrijk is ook het grootste wijnland van de wereld!

pollmuziek speelt nog door

Eigenlijk had ik gehoopt op een mooie Chi-square verdeling, zodat ik wat over de statistiek kon vertellen. Maar zelfs geen standard normale verdeling! Want kijk, na wat, eh... werk, is het bijna lineair! Als Toon nou ook gestemd had op de poll(*), dan hadden we een Termeer distributie(**). Dat wil zeggen: net zoveel stemmen als meningen, en prachtig gelijkmatig verdeeld zodat groep consensus zo'n beetje onmogelijk is.

Kijk, zo lul je dus een niets zeggende rot-poll naar een prachtige blogpost :)

(*) ipv van de weg kwijt te zijn in het openbaar vervoer?
(**) Toon was het namelijk vast en zeker met Beppie eens (***)
(***) om schuld af te lossen over zakdoekjes/sinaasappelsap

gedichtje voor Toon:

de zoekende zoekende

 

Zoek,

Zoek, zoek,

Zoek en de zoekende,

 

Zoekende, zoekende,

Zoekende, zoekende, ...

 

Ik kijk naar voor, ik kijk opzij,

Zoekende, zoekende zie ik de wei-

De omtrek trekt aan mij voorbij.

Ik zoek mijn doel. Ja, waar is Hij?

 

Zoekende, zoekende,

Zoekende, zoekende, ...

 

Zou ik opeens voor een kathedraal staan

En vraag waar de weg heen leidt die ik moet gaan,

Roept een goede voorbijganger wel te verstaan:

"Je moet bij die bushalte ginder gaan staan!"

 

Zoekende, zoekende,

Zoekende, zoekende, ...

 

Wat is de bus Lijn 3 mij waard?

Ik bestudeer de buslijnkaart.

Waar gaat hij heen? vraag ik bedaard.

"Naar de kathedraal, uiteraard!"

 

Zoekende, zoekende,

Zoekende, zoekende, ...

 

Kathedraal is fraai en oud;

De bushalte heel simpel gebouwd.

Voor ieder wat wils die daarvan houdt,

Maar mij als zoekende laat beide koud.

 

Zoekende, zoekende,

Zoekende, zoekende, ...

 

'k zoek maar en tweemaal al helpt Hij me fijn

met zoeken maar niet met het vinden van mijn

doel wat mijn doel dan ook wel moge zijn...

Daarom blijf ik lekker in mijn eigen trein.

 

Zoekende, zoekende,

Zoekende, zoekende, ...

 

Zo gaat tenslotte mijn zoeken maar door.

Naar kathedraal/bushalte heb ik geen oor.

De zuivere zoektocht stelt zelf altijd voor:

"Zoek geen station, maar vervolg je spoor!"

 

Zoekende, zoekende,

Zoek ende, zoek...

Zuidhollandse dommes

Emma heeft haar vrije dag met de kindjes gehad en - dat is toch iedere keer maar weer afwachten - ze waren allebei lief, makkelijk en braaf. Uit blijdschap heeft ze dit meermaals aan Matthias benadrukt. Aan het einde van de dag hoort ze hem tijdens het tandenpoetsen in de badkamer tegen Miguel zeggen: "Ikke niet gezeurd, niet gepiept en hele dag lief gezijn."

Ook Sofía past grammaticaregels toe. Kregen voorheen de meeste voorwerpen van haar een s in het meervoud (1 boek, 2 boekes), nu is de en favoriet en spreekt ze over 2 poesjesen. Daar staat tegenover dat de kussens op de bank nu 1 kus en 2 kussen zijn geworden!

Sofía speelt in de tuin met een oude afwasborstel en een rest water in de gieter. Tijdens het poetsen van het stenen muurtje roept ze steeds: "Oh! Ik hou van! Ik hou van!"

Loesje en Sofía gaan de straat oversteken. Loes vraagt: "Komt er een auto aan?" Sofia: "Ja, daar!" De auto rijdt voorbij. "Zo, nu is de auto op. We mogen lopen!"

Matthias (spelend met zijn giraffe): "Dag krokodil, heb je scherpe tanden? Ga je mij opeten? Zullen we samen wandelen?"

Sofía is uit schommelen met Beppie. Als het een beetje begint te regenen, ondernemen ze de weg terug naar huis. Om de haverklap zegt Sofía: "Oh, ik ben zó spannend!"

Matthias: "Ik ben een grote jongen en Maren is een ouwe Toekus."
Emma: "En mama?"
Matthias: "Mama is een koe".

De groeten terug!

Sorry Iris, maar ik heb niet alleen een moeder die overal doorheen praat, maar die ook nog eens bezuinigt op elektriciteit. Daarom hier ook een groet met het licht áán!