Edouard en Pien hebben een aftelkalender tot 5 december gemaakt. Achter ieder vakje zit een verrassing. Op de 21ste dag voor het grote feest komen er 6 smarties tevoorschijn. Pien verdeelt ze zorgvuldig onder de drie Vermeertjes. Peter, nooit te beroerd om zijn dochter iets te leren, vraagt: "Dus wat heb je nou gedaan, Pien? Zes snoepjes gedeeld door...?"
Pien: "Pien!"
We rijden langs de P+R van station Bunde. Pien wil weten wat dat betekent. We leggen uit dat de trein beter is voor het milieu dan de auto, vanwege die vieze uitlaatgassen. We leggen uit dat de uitlaatgassen de lucht vies maken en we kaarten aan dat zelf fietsen eigenlijk nog beter is dan de trein. Het is even stil, dan concludeert Pien: "Nee, want als je op de fiets zit, adem je al die vieze uitlaatgassen in!"
maandag, november 16, 2015
zondag, november 15, 2015
Song van de maand
Nooit gedacht dat de hel al in Parijs begon, maar ik had hem recent al in een liedje gestopt. Als je je afvraagt wat het lelijke "task force subjectification" in de tekst doet, dan is het goed te weten dat er op mijn school een heuse "werkgroep subjectivering" aan de slag is, die voor de school uitzoekt wat "een goed mens" is. Gezegend een land dat de luxe heeft om dit soort werkgroepen in te stellen. Men is begonnen met een enquête onder het personeel. Muziekvoorbeeldje is hier te vinden. Normaal gesproken hoop ik dat de tekst voldoende zeggingskracht heeft, maar in dit geval geeft de muziek wel een het bedoelde ironische tintje aan het laatste couplet.
Drawing circles
A simple question is put to me
What is “a good man” meant to be?
“Task force subjectification” wants to know
I’m not making this up: bussiness is slow
So what is your bit? And what is mine?
I’m drawing circles all the time
The one that’s drawn along my skin:
Six inches radius, has peace within
But in every other circle that I draw
There’s words and quarrel, all-out war
And further down, not hard to tell
A frightful glimpse of Dante´s hell
Repelling circles, magnet hearts
While closing in, they bounce apart
The question’s not “how am I to be?”
But all the more pressing towards WE
So let us gaze towards the stars
And draw a circle infinitely far
In search of peace for subject WE
To match the peace inside of me
And share a devine tranquility
vrijdag, november 13, 2015
Domme domme
Edouard komt aangekleed en wel naar beneden. Hij ziet er weer tiptop uit: bruine trui, zwarte broek, goed gepoetste schoenen. Flinn kijkt even op en roept: "Blauwe jurk aan! Gek hè?!"
Toetjes-tijd. Er staat een pak gele vla en een pak bruine vla op tafel. "Flinn, welke kleur wil jij?"
"Blauwe!"
Toetjes-tijd. Er staat een pak gele vla en een pak bruine vla op tafel. "Flinn, welke kleur wil jij?"
"Blauwe!"
De paradoxale Grote Verandering
Toen Petra naar Haïti verhuisde voelde ik de kriebels weer even, maar ik ben nog niet aan de beurt. Mijn datum nadert, nog een paar jaar en dan is het weer zover.
Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.
Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.
Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.
De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?
En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.
Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.
En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)
Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.
Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.
Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.
De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?
En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.
Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.
En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)
donderdag, november 12, 2015
Vraag van de week: moet alles hetzelfde blijven?
Nu ik met prepensioen ben gegaan, vragen mensen mij hoe het voelt om niet meer te hoeven werken. Ik heb dat ook wel eens aan iemand gevraagd. Meestal zeggen mensen dingen als: "Het voelt als eeuwig vakantie" of "Ik heb het werk geen seconde gemist." Alleen Adrienne zei ronduit: "vanaf de dag dat ik stopte, voelde ik me oud."
Vandaag schreef ik een oud-collega in een mail: "Dat ik niet meer naar mijn werk hoef te gaan, voelt tot nu toe als een herfstvakantie met ergens in de verte iets ongemakkelijks aan de horizon. Zo denk ik op sommige ochtenden: sta ik nu werkelijk op zonder dat ik afspraken heb voor deze dag? Zonder dat iemand mij verwacht? Waarom dan wel?"
De dag die voor me ligt, voelt dan ineens een beetje leeg.
Die leegte blijft gelukkig niet hangen, maar keert terug, als er weer zo'n dag is die niets concreets van me verlangt. Komt het omdat stoppen met werken meestal samenhangt met OUD worden? Of is hier iets anders aan de hand? Is het zoals gewoonlijk weer De Grote Verandering die mij parten speelt?
Ik heb gemerkt dat ik niet van grote veranderingen houd. Van kleine eigenlijk ook niet. Voor mij bleef alles het liefst maar altijd hetzelfde. Vroeger had ik heimwee naar huis, als ik ergens ging logeren. En heimwee naar mijn oude school toen ik ging studeren in een andere stad. Elke verhuizing opnieuw heimwee naar mijn oude huis, hoeveel fijner het nieuwe objectief gezien ook was.
Ik stem mijn hele volwassen leven al PvdA, ook al werd mij in dat verband laatst op het hart gedrukt dat ik toch echt "met mijn tijd mee moest gaan." Uit de tijd raken, wie wil dat nou! Maar betekent dat dan ook dat ik de man met wie ik er al 43 jaar op heb zitten, onderhand eens de deur moet wijzen?
Ik koop altijd in dezelfde winkels. Toen onze bakker zijn deuren sloot, ging ik met een brok in mijn keel naar een andere. Ik heb via internet twee maal exact hetzelfde paar schoenen gekocht en ik overweeg om ze opnieuw aan te schaffen, want ook het 2e paar begint intussen vaal te worden.
Mijn kast hangt vol met dezelfde vesten. Ik heb mijn nieuwe brillenglazen in het oude montuur laten zetten. Ik koop bij AH elke week precies dezelfde etenswaren en ook in de schoonmaak-sfeer ga ik nimmer vreemd.
Wat lingerie betreft, ben ik van mijn geloof gevallen en heb ik me bekeerd tot een internetshop. Maar uit al die honderden modellen ze me bieden, bestel ik iedere keer weer hondstrouw exact hetzelfde model en ik zou dood neervallen als dat model ooit uit de productie genomen wordt.
Deze herfst zijn we bezig met de aanschaf van een nieuwe keuken. Omdat Emma genoeg kreeg van ons getreuzel om hiertoe stappen te zetten, stuurde ze haar eigen timmerman op ons af. Die kwam aan huis en inventariseerde onze wensen.
"Om maar met iets te beginnen: waar wilt u het fornuis?"
"Nou, waar het nu staat zo ongeveer."
"En wat voor aanrechtblad had u gedacht?"
"Hier links roestvrij staal," zei ik, "en rechts een houten aanrechtblad. En daar zo de koelkast."
"En de kleur van de kastjes?"
"Ik dacht aan roomwit of zo."
"Maar dat is allemaal precies hetzelfde als wat u nu heeft!"
"Eh, eigenlijk wel, ja."
Hebben jullie dat nu ook?
Moet voor jullie ook alles hetzelfde blijven?
Vandaag schreef ik een oud-collega in een mail: "Dat ik niet meer naar mijn werk hoef te gaan, voelt tot nu toe als een herfstvakantie met ergens in de verte iets ongemakkelijks aan de horizon. Zo denk ik op sommige ochtenden: sta ik nu werkelijk op zonder dat ik afspraken heb voor deze dag? Zonder dat iemand mij verwacht? Waarom dan wel?"
De dag die voor me ligt, voelt dan ineens een beetje leeg.
Die leegte blijft gelukkig niet hangen, maar keert terug, als er weer zo'n dag is die niets concreets van me verlangt. Komt het omdat stoppen met werken meestal samenhangt met OUD worden? Of is hier iets anders aan de hand? Is het zoals gewoonlijk weer De Grote Verandering die mij parten speelt?
Ik heb gemerkt dat ik niet van grote veranderingen houd. Van kleine eigenlijk ook niet. Voor mij bleef alles het liefst maar altijd hetzelfde. Vroeger had ik heimwee naar huis, als ik ergens ging logeren. En heimwee naar mijn oude school toen ik ging studeren in een andere stad. Elke verhuizing opnieuw heimwee naar mijn oude huis, hoeveel fijner het nieuwe objectief gezien ook was.
Ik stem mijn hele volwassen leven al PvdA, ook al werd mij in dat verband laatst op het hart gedrukt dat ik toch echt "met mijn tijd mee moest gaan." Uit de tijd raken, wie wil dat nou! Maar betekent dat dan ook dat ik de man met wie ik er al 43 jaar op heb zitten, onderhand eens de deur moet wijzen?
Ik koop altijd in dezelfde winkels. Toen onze bakker zijn deuren sloot, ging ik met een brok in mijn keel naar een andere. Ik heb via internet twee maal exact hetzelfde paar schoenen gekocht en ik overweeg om ze opnieuw aan te schaffen, want ook het 2e paar begint intussen vaal te worden.
Mijn kast hangt vol met dezelfde vesten. Ik heb mijn nieuwe brillenglazen in het oude montuur laten zetten. Ik koop bij AH elke week precies dezelfde etenswaren en ook in de schoonmaak-sfeer ga ik nimmer vreemd.
Wat lingerie betreft, ben ik van mijn geloof gevallen en heb ik me bekeerd tot een internetshop. Maar uit al die honderden modellen ze me bieden, bestel ik iedere keer weer hondstrouw exact hetzelfde model en ik zou dood neervallen als dat model ooit uit de productie genomen wordt.
Deze herfst zijn we bezig met de aanschaf van een nieuwe keuken. Omdat Emma genoeg kreeg van ons getreuzel om hiertoe stappen te zetten, stuurde ze haar eigen timmerman op ons af. Die kwam aan huis en inventariseerde onze wensen.
"Om maar met iets te beginnen: waar wilt u het fornuis?"
"Nou, waar het nu staat zo ongeveer."
"En wat voor aanrechtblad had u gedacht?"
"Hier links roestvrij staal," zei ik, "en rechts een houten aanrechtblad. En daar zo de koelkast."
"En de kleur van de kastjes?"
"Ik dacht aan roomwit of zo."
"Maar dat is allemaal precies hetzelfde als wat u nu heeft!"
"Eh, eigenlijk wel, ja."
Hebben jullie dat nu ook?
Moet voor jullie ook alles hetzelfde blijven?
woensdag, november 11, 2015
Domme domme
Pien komt thuis uit school: "Jip is verliefd op mij, en Yannick is verliefd op mij, en Silke is verliefd op mij, en Céline is verliefd op mij, en Viggo is verliefd op mij. Maar ik ben op niemand verliefd."
Ik: "Ook niet op mij?"
Nee, is het antwoord. Dat vindt Jeppe zielig voor mij: "Maar ik ben wél té lief op jou, hoor mama!"
Ik: "Ook niet op mij?"
Nee, is het antwoord. Dat vindt Jeppe zielig voor mij: "Maar ik ben wél té lief op jou, hoor mama!"
dinsdag, november 10, 2015
Domme dommes
Sofía kijkt in de boodschappentas. "Oh, opa! Je hebt twee flesjes bier gekopen!"
Ik: "Vind jij dat lekker?"
Sofía: "Nee-hee. Maar als ik later groot ben, dan ben ik ook opa, en dan vind ik bier óók lekker!"
Emma hoort Maren huilen, gaat kijken en ziet Matthias zijn zus knuffelen. "Wat is er gebeurd?"
Matthias: "Hij stootte zijn hoofd en toen ging ik aaien!"
Ik: "Vind jij dat lekker?"
Sofía: "Nee-hee. Maar als ik later groot ben, dan ben ik ook opa, en dan vind ik bier óók lekker!"
Emma hoort Maren huilen, gaat kijken en ziet Matthias zijn zus knuffelen. "Wat is er gebeurd?"
Matthias: "Hij stootte zijn hoofd en toen ging ik aaien!"
Emma: "Als de Sint straks in het land is, dan mag jij je schoen zetten
bij de open haard."
Matthias: "Ga jij mij dan dragen?"
Emma: "?"
Matthias: "Op één schoen
kan ik toch niet lopen?"
Domme domme
Jeppe zingt luidkeels mee met Kinderen voor Kinderen: "Ik heb zo wa wa wa wa zielig gedroomd, wa wa zielig, maar eerlijk gedroomd!"
Ehm...
Ik dacht, laat ik eens zo'n handig kniptangetje kopen waarmee je die tie-wrapjes door kunt knippen.
Ha! Maar ik laat me natuurlijk niet voor één gat vangen. Er zijn tenslotte nog méér winkels. Hm.
zaterdag, november 07, 2015
txtpll
Er zijn duidelijk niet veer teenagers die onze blog lezen. De gemiddelde adolescent deed er (in 2010!) 100 per dag. Een ander artikel heeft het over 60 texts per dag per teenager.
Om jullie een beetje op de hoogte te houden van de plethora van emoticons tegenwoordig... Hier zijn er een paar, in kattetaal >^.^<
Om jullie een beetje op de hoogte te houden van de plethora van emoticons tegenwoordig... Hier zijn er een paar, in kattetaal >^.^<
donderdag, november 05, 2015
Eerste schooldag
Jeppe is wezen oefenen op school, maar of hij daar nou de gewenste dingen leert...
Voor meer foto's, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/
Voor meer foto's, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/
dinsdag, november 03, 2015
maandag, november 02, 2015
Domme dommes
Emma: "Matthias, we gaan naar boven, tandjes poetsen."
Matthias: "Maar ik wil nog heel even spelen."
Emma: "Nog twee minuten dan."
Matthias: "Oké, dank je, mama."
Emma zit met Matthias op schoot op een schommel. Op de schommel ernaast een meisje van een jaar of vijf. Matthias kijkt opzij. Dan zegt hij: "Ik kijk naar dat meisje. En zij kijkt naar mij.
Net als Anna en Hans. Die zijn ook verliefd."
*Noot van Emma: Anna en Hans zijn personages uit een kinderboek, die aan het einde samen gaan trouwen.
zondag, november 01, 2015
Mysterie
vrijdag, oktober 30, 2015
Update uit Haiti
De foto's heb ik bijna allemaal al op Facebook gezet, maar hierbij ook voor niet-facebookers.
Eten en drinken
Dat is hier uitermate goed verzorgd. De supermarkten hebben werkelijk alles, veel meer dan in NL. Je kan hier uit alle werelddelen eten kopen: Europees, Amerikaans, Zuid-Amerikaans, Aziatisch, Midden-Oosten... Wel is het allemaal erg duur, want geïmporteerd. Zo kost een pak muesli hier al snel 8-9 euro. Een liter yoghurt (weliswaar van het dure merk Danone) kost ook zo'n 8 euro. 4 geïmporteerde appels: 7 euro.
Lokale producten zijn goedkoper. Gefabriceerde lokale producten zijn er niet zo veel (wel bier uiteraard!!), maar wel uit de landbouw: groente, fruit en vlees. Vooral het vlees is echt spotgoedkoop - vandaag 500g ossenhaas gehaald voor 7 euro!!
En je kan ook heel veel non-food in de supermarkt krijgen. Naast dingen als wc papier, wasmiddelen en persoonlijke verzorging, is er een ruime keuze aan keukengerei, schoonmaakspullen, elektrische apparaten (duur!!), en zelfs bizarre dingen als smeer- en motorolie...
Behalve ruim gevulde supermarkten zijn er op het gebied van eten en drinken ook veel goede restaurants beschikbaar, opnieuw uit alle windstreken. Van de Amerikaanse fastfood tot de Japanse sushi (met kwaliteitsrauwe vis). Prijzen zijn niet extreem duur, je kan voor 10-15 euro een lekkere salade krijgen, en je betaalt zo'n 20-25 euro voor een goed vlees- of vishoofdgerecht. Alleen een McDonalds ontbreekt hier (gelukkig) nog. Een Domino's pizza is er al wel, dus die McDonalds zal vast niet zo lang meer duren,
Voor alle duidelijkheid - die supermarkten, restaurants en ook de McDonalds in de toekomst is voor de rijke Haitianen en expats. Veel te duur voor de lokale bevolking, veelal werkeloos of met een salaris van zo'n 250 euro waar de hele familie van mee eet!
Verkiezingen
Dit jaar wordt er een nieuwe president gekozen. Haïti is duidelijk nog een jonge democratie, en heeft last van corruptie. Op zich ook wel logisch met de werkeloosheid en de lage salarissen. Ik kan me ook voorstellen dat men niet echt begrijpt wat een overheid is of doet. Want de bestuurders uit het verleden - die werden er vooral zelf beter van :-). Dus kiest het volk iemand die ze kennen, niet omdat hij zo'n goede leider is. De voorgaande president was bijv een bekende zanger. Hij heeft het niet eens zo slecht gedaan voor het land, in zoverre ik dit kan inschatten, maar ook hij en zijn familie zijn er heel veel op vooruit gegaan.... President worden is dus heel interessant, met als gevolg dat er 100+ kandidaten zijn. En die hangen overal hun posters met foto en het nummer waar je op moet stemmen. Anders moet je heel lang zoeken in die 100+ namenlijst :-).
Het grootste deel van de bevolking is arm, heel arm, maar er is die extreem rijke bovenlaag. Dit zijn een aantal invloedrijke families, en zij willen hun situatie vooral behouden. Zij zijn erg close - hebben met elkaar op school gezeten, trouwen met elkaar, enfin, ons-kent-ons. Zij zijn niet zichtbaar bij campagnes en kandidaten maar er zal vast geld stromen naar de kandidaten die zij in het zadel willen hebben, kandidaten die zij kunnen manipuleren.
Roddel of niet, er zouden ook kandidaten gesteund worden met drugsgeld. En dan zijn er de Amerikanen en in mindere mate de Canadezen die hun invloed willen hebben in hun achtertuin.
Met andere woorden - er zijn veel onduidelijke krachten en hidden agenda's bij deze verkiezingen.
Maar het zijn dit keer opvallend rustige verkiezingen. Bij de vorige verkiezingen voor president en voor lokale bestuurders was er veel geweld. Dit keer gelukkig niet.
Vorige week zondag 25 okt was er een eerste ronde - zonder noemenswaardige incidenten. Dinsdag 3 nov wordt de uitslag verwacht. Er volgt in december een tweede ronde met 2 overgebleven kandidaten. Mogelijk komen er volgende week protesten van kandidaten en hun aanhang (lees - de onduidelijke krachten) die afgevallen zijn. Afwachten dus.
Vrij bewegen.
Wij mogen in Port-au-Prince en directe omgeving niet de straat op. Auto in, voor de winkel er uit, en meteen de winkel in. Bepaalde gebieden, de sloppenwijken, mogen we al helemaal niet komen en zeker niet uitstappen. Er is een periode geweest van veel kidnappingen van westerse expats. Momenteel is het aantal incidenten zeer beperkt, maar Heineken wil geen risico nemen en wij houden ons netjes aan de regels. Maar wat verder uit de stad, is het wel mogelijk vrij rond te lopen. En het is er bovendien prachtig. Ik had al wel een aantal 'berg' foto's op de blog gezet, maar hier nog een paar (jammer van dat rare mens op een van de foto's):
Op de laatste 2 een 'zandrivier'. Als het regent, dat betekent doorgaans heel veel water in korte tijd, dan kolkt het water de bergen af. Omdat Haitianen de meeste bomen hebben omgehakt voor houtskool, erodeert de zandgrond enorm en wordt het zand meegesleurd naar beneden. Ik zou graag eens gaan kijken als het geregend heeft - moet zeer indrukwekkend zijn!
Groetjes uit Haïti!
Eten en drinken
Dat is hier uitermate goed verzorgd. De supermarkten hebben werkelijk alles, veel meer dan in NL. Je kan hier uit alle werelddelen eten kopen: Europees, Amerikaans, Zuid-Amerikaans, Aziatisch, Midden-Oosten... Wel is het allemaal erg duur, want geïmporteerd. Zo kost een pak muesli hier al snel 8-9 euro. Een liter yoghurt (weliswaar van het dure merk Danone) kost ook zo'n 8 euro. 4 geïmporteerde appels: 7 euro.
Lokale producten zijn goedkoper. Gefabriceerde lokale producten zijn er niet zo veel (wel bier uiteraard!!), maar wel uit de landbouw: groente, fruit en vlees. Vooral het vlees is echt spotgoedkoop - vandaag 500g ossenhaas gehaald voor 7 euro!!
En je kan ook heel veel non-food in de supermarkt krijgen. Naast dingen als wc papier, wasmiddelen en persoonlijke verzorging, is er een ruime keuze aan keukengerei, schoonmaakspullen, elektrische apparaten (duur!!), en zelfs bizarre dingen als smeer- en motorolie...
Behalve ruim gevulde supermarkten zijn er op het gebied van eten en drinken ook veel goede restaurants beschikbaar, opnieuw uit alle windstreken. Van de Amerikaanse fastfood tot de Japanse sushi (met kwaliteitsrauwe vis). Prijzen zijn niet extreem duur, je kan voor 10-15 euro een lekkere salade krijgen, en je betaalt zo'n 20-25 euro voor een goed vlees- of vishoofdgerecht. Alleen een McDonalds ontbreekt hier (gelukkig) nog. Een Domino's pizza is er al wel, dus die McDonalds zal vast niet zo lang meer duren,
Voor alle duidelijkheid - die supermarkten, restaurants en ook de McDonalds in de toekomst is voor de rijke Haitianen en expats. Veel te duur voor de lokale bevolking, veelal werkeloos of met een salaris van zo'n 250 euro waar de hele familie van mee eet!
Verkiezingen
Dit jaar wordt er een nieuwe president gekozen. Haïti is duidelijk nog een jonge democratie, en heeft last van corruptie. Op zich ook wel logisch met de werkeloosheid en de lage salarissen. Ik kan me ook voorstellen dat men niet echt begrijpt wat een overheid is of doet. Want de bestuurders uit het verleden - die werden er vooral zelf beter van :-). Dus kiest het volk iemand die ze kennen, niet omdat hij zo'n goede leider is. De voorgaande president was bijv een bekende zanger. Hij heeft het niet eens zo slecht gedaan voor het land, in zoverre ik dit kan inschatten, maar ook hij en zijn familie zijn er heel veel op vooruit gegaan.... President worden is dus heel interessant, met als gevolg dat er 100+ kandidaten zijn. En die hangen overal hun posters met foto en het nummer waar je op moet stemmen. Anders moet je heel lang zoeken in die 100+ namenlijst :-).
Roddel of niet, er zouden ook kandidaten gesteund worden met drugsgeld. En dan zijn er de Amerikanen en in mindere mate de Canadezen die hun invloed willen hebben in hun achtertuin.
Met andere woorden - er zijn veel onduidelijke krachten en hidden agenda's bij deze verkiezingen.
Maar het zijn dit keer opvallend rustige verkiezingen. Bij de vorige verkiezingen voor president en voor lokale bestuurders was er veel geweld. Dit keer gelukkig niet.
Vorige week zondag 25 okt was er een eerste ronde - zonder noemenswaardige incidenten. Dinsdag 3 nov wordt de uitslag verwacht. Er volgt in december een tweede ronde met 2 overgebleven kandidaten. Mogelijk komen er volgende week protesten van kandidaten en hun aanhang (lees - de onduidelijke krachten) die afgevallen zijn. Afwachten dus.
Vrij bewegen.
Wij mogen in Port-au-Prince en directe omgeving niet de straat op. Auto in, voor de winkel er uit, en meteen de winkel in. Bepaalde gebieden, de sloppenwijken, mogen we al helemaal niet komen en zeker niet uitstappen. Er is een periode geweest van veel kidnappingen van westerse expats. Momenteel is het aantal incidenten zeer beperkt, maar Heineken wil geen risico nemen en wij houden ons netjes aan de regels. Maar wat verder uit de stad, is het wel mogelijk vrij rond te lopen. En het is er bovendien prachtig. Ik had al wel een aantal 'berg' foto's op de blog gezet, maar hier nog een paar (jammer van dat rare mens op een van de foto's):
Op de laatste 2 een 'zandrivier'. Als het regent, dat betekent doorgaans heel veel water in korte tijd, dan kolkt het water de bergen af. Omdat Haitianen de meeste bomen hebben omgehakt voor houtskool, erodeert de zandgrond enorm en wordt het zand meegesleurd naar beneden. Ik zou graag eens gaan kijken als het geregend heeft - moet zeer indrukwekkend zijn!
Groetjes uit Haïti!
woensdag, oktober 28, 2015
Vraag van de week: aftellen naar de GV
Tijdens mijn werkzame leven heb ik uitsluitend in het onderwijs gewerkt, en ieder jaar doe ik het weer: aftellen naar de Grote Vakantie. Niet omdat ik een hekel heb aan mijn werk, integendeel. Ook niet omdat ik zo graag op vakantie ga, ik ben een huismus.
Misschien omdat werken met groepen óók spannend is, altijd maar die gezichten die op jou zitten te wachten, die lange ochtenden, middagen en zelfs avonden waarbij je nooit eens de aandacht kunt laten verslappen of even uit het raam staren. Logisch dat je gaat verlangen naar de vrijheid.
Maar er is ook een prozaïsche reden: de methodes waar je als docent mee werkt. Het lesmateriaal heeft nu eenmaal een bepaalde omvang, en er komt altijd wel een moment halverwege het schooljaar dat je nog eens heel precies nagaat hoeveel weken er nog te gaan zijn, en of je moet versnellen om de methode tijdig af te krijgen of vertragen en extra materiaal verzamelen om niet een maand voor de GV met lege handen voor de klas te staan.
Ik doe het meestal in maart als de periode van de vrije dagen eraan komt. Afhankelijk van de start van de GV zijn er dan nog 15 of 16 of 17 weken te gaan. Ik zet mijn planning in een schema, print dat uit en doe in het in mijn voorbereidingsmap om wekelijks in de gaten te houden. Klaar is B.
En dan begint het aftellen.
Het gebeurt meestal 's avonds, als ik naar de avondles fiets. Ik heb geen hekel aan de avondlessen, maar volgens mij gaat niemand 's avonds graag de deur uit voor werk. Ik heb dat gecheckt bij collega's.
Ik zit op mijn fiets en denk: nog 16 weken. Nog 16. 16 weken dus. En ik begin al fietsend naar mijn werk na te denken over die 16. Hoe was mijn leven toen ik 16 was? Wat deed ik dat jaar? Was dat niet het jaar dat Petra geboren werd? In welke klas zat ik? Met wie ging ik om? Wat (of liever: wie) maakte mij gelukkig? Of juist verdrietig?
Een week later is de 15 aan de beurt. Dan de 14. Tegen de tijd dat ik bij de 11 ben, wordt het moeilijk. Ik weet niet zoveel meer van mijn basisschooltijd. Mijn herinneringen verwateren dan even tot ik bij week 7 ben.
Ik heb 7 jaar op het gymnasium gezeten, dus dan begin ik opnieuw, maar nu in de hoogste klas. Omdat ik me van de hoogste klassen meer herinner dan van de laagste, draai ik de boel om tegen de tijd dat ik bij week 3 ben aangekomen: dan gaat het om hoeveel jaar ik nog naar school moest. Nog 3 in de 4e, 2 in de 5e en 1 in de 6e!
Zeker de laatste 2/3 weken gaat het fietsend herinneren me behoorlijk de keel uithangen. Er vallen me geen nieuwe herinneringen meer te binnen. Maar tegen die tijd is het allang een dwanggedachte geworden. Het moet.
Hebben/Hadden jullie zoiets nu ook?
Dit jaar is er iets bijzonders gebeurd. Het is nu oktober, maar ik ben al weer aan het aftellen. Ditmaal is het voorgoed. Ik moet nu echt alleen de 1 nog - morgenavond, 29 oktober.
Zal ik voor de verandering eens een heel ander jaar nemen? De eerste klas bij mère Josepha? Mijn eerste jaar als docent voor de klas? Het eerste jaar met mijn allerliefste? Mijn eerste jaar als moeder?
Ik vrees dat mijn hoofd dat niet zal toestaan. Steeds weer wil het maar naar die tienertijd terug. Altijd maar weer die middelbare school als ijkpunt. Wat een eer voor die periode in het leven.
Misschien omdat werken met groepen óók spannend is, altijd maar die gezichten die op jou zitten te wachten, die lange ochtenden, middagen en zelfs avonden waarbij je nooit eens de aandacht kunt laten verslappen of even uit het raam staren. Logisch dat je gaat verlangen naar de vrijheid.
Maar er is ook een prozaïsche reden: de methodes waar je als docent mee werkt. Het lesmateriaal heeft nu eenmaal een bepaalde omvang, en er komt altijd wel een moment halverwege het schooljaar dat je nog eens heel precies nagaat hoeveel weken er nog te gaan zijn, en of je moet versnellen om de methode tijdig af te krijgen of vertragen en extra materiaal verzamelen om niet een maand voor de GV met lege handen voor de klas te staan.
Ik doe het meestal in maart als de periode van de vrije dagen eraan komt. Afhankelijk van de start van de GV zijn er dan nog 15 of 16 of 17 weken te gaan. Ik zet mijn planning in een schema, print dat uit en doe in het in mijn voorbereidingsmap om wekelijks in de gaten te houden. Klaar is B.
En dan begint het aftellen.
Het gebeurt meestal 's avonds, als ik naar de avondles fiets. Ik heb geen hekel aan de avondlessen, maar volgens mij gaat niemand 's avonds graag de deur uit voor werk. Ik heb dat gecheckt bij collega's.
Ik zit op mijn fiets en denk: nog 16 weken. Nog 16. 16 weken dus. En ik begin al fietsend naar mijn werk na te denken over die 16. Hoe was mijn leven toen ik 16 was? Wat deed ik dat jaar? Was dat niet het jaar dat Petra geboren werd? In welke klas zat ik? Met wie ging ik om? Wat (of liever: wie) maakte mij gelukkig? Of juist verdrietig?
Een week later is de 15 aan de beurt. Dan de 14. Tegen de tijd dat ik bij de 11 ben, wordt het moeilijk. Ik weet niet zoveel meer van mijn basisschooltijd. Mijn herinneringen verwateren dan even tot ik bij week 7 ben.
Ik heb 7 jaar op het gymnasium gezeten, dus dan begin ik opnieuw, maar nu in de hoogste klas. Omdat ik me van de hoogste klassen meer herinner dan van de laagste, draai ik de boel om tegen de tijd dat ik bij week 3 ben aangekomen: dan gaat het om hoeveel jaar ik nog naar school moest. Nog 3 in de 4e, 2 in de 5e en 1 in de 6e!
Zeker de laatste 2/3 weken gaat het fietsend herinneren me behoorlijk de keel uithangen. Er vallen me geen nieuwe herinneringen meer te binnen. Maar tegen die tijd is het allang een dwanggedachte geworden. Het moet.
Hebben/Hadden jullie zoiets nu ook?
Dit jaar is er iets bijzonders gebeurd. Het is nu oktober, maar ik ben al weer aan het aftellen. Ditmaal is het voorgoed. Ik moet nu echt alleen de 1 nog - morgenavond, 29 oktober.
Zal ik voor de verandering eens een heel ander jaar nemen? De eerste klas bij mère Josepha? Mijn eerste jaar als docent voor de klas? Het eerste jaar met mijn allerliefste? Mijn eerste jaar als moeder?
Ik vrees dat mijn hoofd dat niet zal toestaan. Steeds weer wil het maar naar die tienertijd terug. Altijd maar weer die middelbare school als ijkpunt. Wat een eer voor die periode in het leven.
maandag, oktober 26, 2015
Gauw vertellen dat er een baby geboren is!
Op verzoek van Margriet hier een filmpje van Sofía die door ons 's avonds naar huis wordt gebracht. De hele dag heeft ze al moeten aanhoren dat broertje geboren is, en ze is daar vol van. Ze roept de hele tijd "baby Camiejo Joepie!" en "Ik ga papa en mama vertellen!" Hier rent ze naar de voordeur:
Eenmaal in het zicht van de baby is ze op slag bedeesd. Dat daar een echt wurm ligt is toch weer wel een heel grote verrassing!
Eenmaal in het zicht van de baby is ze op slag bedeesd. Dat daar een echt wurm ligt is toch weer wel een heel grote verrassing!
zondag, oktober 25, 2015
Geboren op 25 oktober 2015 op Nanans verjaardag:
Camilo Eduardo Jaramillo Freydell - of korter: Milo Freydell.
De jongeman én zijn moeder maken het uitermate goed!
Abonneren op:
Posts (Atom)