Het verhaal van het poezenalfabet

Dit verhaal heb ik al vaak verteld, maar nu is het echt af. Dus kan ik het wel op de blog zetten.

Lang, heel lang geleden, borduurde ik een poezenalfabet. Toen het doek af was, heb ik het ingelijst, het was dus een soort schilderij. Ik houd van borduren, maar niet zo erg van de resultaten, dus ik gaf het aan Roelof. Die heeft het uiteindelijk opgehangen in de gang van ons huis in Oudenbosch. Naast de voordeur.

Toen we het huis wilden verkopen, was er een Open Dag. Ik speelde zelf voor makelaar. Op zo'n dag belde er, ver voor de officiële aanvangstijd, een man aan de deur. Ik zag hem en schatte in dat hij de weg kwam vragen. Hij zag er bepaaald niet uit als iemand die een huis van zeseneenhalve ton ging kopen.

Maar ik vergiste me, hij kwam echt voor het huis. Hij heette Arjan en had zijn zus meegenomen. Eenmaal binnen zei zij meteen dat ze het poezenschilderij prachtig vond. Ik zei dat ze dan maar eens het hele huis moesten bekijken, want ik had nog veel meer geborduurde schilderijen.

Ze bekeken het huis, maar ze kwamen eigenlijk voor de tuin. Daar brachten ze uren in door, terwijl ik andere, naar mijn gevoel serieuzere kandidaten het huis liet zien. Die vonden allemaal de tuin te groot. Teveel werk.

Arjan en zijn zus kwamen nog even binnen koffie drinken, het werd heel gezellig. Toen ze eindelijk weggingen, door de voordeur, vertelde de zus nog eens dat ze het poezenalfabet zo mooi vond. In een opwelling zei ik: "Als jij zorgt dat je broer dit huis koopt, dan krijg jij van mij dit schilderij." Dat vond ze heel leuk, ze zou het doen.

Arjan bleek miljonair. Hij kocht uiteindelijk het huis, niet voor de vraagprijs maar wel bijna. Ik weet niet hoeveel aandeel de zus in de aankoop had, maar ik vond dat ik mijn belofte in stand moest houden.

Daar was Roelof een beetje boos over. Het was toch zijn schilderij! En dat kon ik toch niet zomaar weggeven? Dus beloofde ik Roelof dat ik hetzelfde schilderij nog eens zou maken.

Ik fotografeerde elke 'letter', maar ik vergat het totaal te fotograferen. Maar misschien krijg je zo een indruk:

Ik had het patroon nog, met het overgebleven garen. Van de erven van een tante van Roelof had ik veel borduurlinnen gekregen. Er zat een blauwe lap tussen die ik kon gebruiken. Ik hoefde alleen maar enkele soorten draden bij te kopen. Het kostte dus vrijwel niets, alleen maar drie jaar borduren.

Nu is hij af, en hij hangt weer in de gang, bij de voordeur. Voorlopig verkopen we Taule niet, maar voor alle zekerheid heb ik er een foto van genomen.

Inbraakproof

Nadat we dit jaar de buitenboel hadden laten schilderen via een aanbesteding door Vereniging Eigen Huis, stuurde VEH na het vertrek van de schilders een "bouwkundige" bij ons langs, niet alleen voor een controle van het schilderwerk maar ook voor een gratis onderhoudscheck van ons huis.

Nou ja onderhoudscheck, meneer wandelde gewoon met flukse tred en vlotte babbel samen met mij door ons huis waarbij zijn blik, gezien de opmerkingen in het uiteindelijke rapport, vooral gericht bleek op inbraak- en brandpreventie. Zo hebben wij inderdaad geen rookmelders, en op een enkele plek kan een onverlaat tamelijk makkelijk ons huis binnen breken. Ja, dat alles wisten wij natuurlijk ook wel.

Het laatste had onze aandacht al vanwege het grote aantal inbraken in onze buurt de laatste twee jaar, vooral tijdens de donkere maanden. Wij zijn regelmatig dag en avond weg en doen dan tevoren de gekste dingen met laptop, harde schijf en tablets. De aandacht van de deskundige ging vooral naar onze voordeur: die wordt slechts gesloten met 1 sleutel. Ja, er zit ook een binnenklem op, maar die kan natuurlijk niet dicht als we het huis verlaten, bovendien zit die er vooral op omdat de kromgetrokken deur anders nog verder krom gaat staan. Nee, die kersvers overgeschilderde grachtengordelgroene voordeur was onze zwakste schakel.

Na 's mans vertrek bespraken wij de toestand. Een nieuwe deur dan maar? Een echt goede voordeur kost wel 2000 euro, hoorden we van iemand die er verstand van heeft. Moet dat echt? Nou ja, dat moet dan misschien maar.

Eerst maar eens even de kerstdagen veilig zien door te komen. Dat deden we - na op 25 december bij A3n te zijn geweest - door op 26 en 27 onze snipverkouden neuzen niet buiten de voordeur te steken. Maar vandaag, 28 december, moest er iets uit de auto gehaald worden. En wie troffen we aan? Juist:



*


Nu vragen we ons natuurlijk of of het wel nodig is, die nieuwe deur voor 2000 euro. Dat oudje beschermt ons nog prima. En er wil bij ons toch niemand naar binnen!


*Deze foto is hier inderdaad al eens eerder geplaatst.

Kerstspelletjes

Tijdens een dagje Gouda beviel het oudbakken stelletje kerststalfiguren dat voor hem was klaargezet, Matthias zeer. Favoriet waren de 3 koningen, die hij verstoppertje liet spelen, maar ook Jozef kon hem bijzonder boeien. Hij bestudeerde het lelijke poppetje nauwgezet en vergeleek hem met de anderen. "Jozef is erg oud," concludeerde hij. "Maar Maria is nog jong."

Aan het einde van de dag mocht hij de figuren meenemen in zijn rugzak, en de dagen daarop gingen ze overal mee naar toe, zelfs naar bed:

Ook overdag werd er volop mee gespeeld. Zo bleek Jezus ziek, hij moest mee met de ambulance.

Oh, oh. Wie krijgt hem er nu nog uit?

Domme domme

Uit den ouden doosch (wie opruimt vindt nog eens wat...):

Pien doet ten tijde van het wk of ek mee aan de voetbalpool. Ze weet wel wat de uitslag wordt: 4 voor Nederland, 3 voor voetbal!

Pien moet opruimen, maar heet daar geen zin in. Ik stel voor een wedstrijdje opruimen te doen.
Pien: "Nee, want ik wil niet dat jij wint!"
Ik: "Kan je niet tegen je verlies?"
Pien: "Jawel, maar ik wil niet dat jij wint en ik verlies!"

Jeppe heeft op het kinderdagverblijf geleerd dat je moet samen spelen, samen delen. Als Pien op schoot zit en Jeppe vindt dat het zijn tijd is, past hij de regel toe: "Pien, samen spelen, dame delen!"

Langsi laahoe

In Zuid-Holland wordt momenteel hard gewerkt om Matthias en Sofía nog vóór het nieuwe jaar een liedje in het Mandarijn te laten zingen over de twee tijgers die hard rennen, de een zonder oren, de ander zonder staart, maar hoe gek het ook klinkt, het wil nog maar niet lukken.

Ondanks het spiekbriefje met vereenvoudigde tekst, dat overal mee naartoe gaat:

geeft Sofía op dit moment (abuela Romy de hele dag om zich heen) begrijpelijkerwijs de voorkeur aan feliz Navidad a todos en was Matthias weliswaar zeer onder de indruk van zijn ongestoord in de plassen stampende achternichtje, anderzijds is hij een "een beetje verlegen van Elsa".

's Avonds vertelt hij zijn ouders: "Ik heb een neefje die woont in Chinees!

Ik oefen het lied gestaag met hem en inmiddels mompel-zingt hij het zo'n beetje mee, maar nog lang niet voldoende om ook maar een beetje indruk te maken in Singapore. Zelfs zijn Wilhelmus gaat nog beter. Ik doe dus een beroep op de familie in Zuid-Limburg om het lied ook in te studeren en op de film te zetten!

Vraag van de week: waar zou jij niet dood gevonden willen worden?

Vorig weekend waren we in Boxtel, om Adrienne te bezoeken én om een kerstboom te kopen, want ik heb een zeer traditiegetrouwe echtgenoot, wat die jaarlijkse aanschaf betreft. Alsof er in ons eigen stadje geen bomen te koop zijn. Maar het kwam mooi uit, sprak A3n, want ook zij had een boom nodig.

We vervoegden ons hiertoe bij twee verschillende kerstboomverkopers, want zuslief bleek er een eigen adres op na te houden: een kennis annex liefhebber die een gering aantal uitsluitend kleine boompjes in de aanbieding had. Ze bespraken de tentoongestelde waren in de sfeer van "hedde gij" en "gade gij" en "zudde gij" tot ze tot een afronding kwamen met "den dieje dan moar?" en na gedane zaken werden wij voorgesteld als haar zus en zwager. Dat verbaasde de kennis helemaal niets, mijn zus en ik leken sprékend "op mekoaren". Toen wilde hij weten waar wij dan wel vandaan kwamen. Uit Gouda? Nou, daar zou deze meneer nog niet dood gevonden willen worden.

Dat vroeg om opheldering. Bleken meneer en zijn echtgenote ooit een vakantie doorgebracht te hebben in het Zuid-Hollandse Oudewater vanwaaruit ze een autotochtje hadden gemaakt naar Gouda, waar ze verdwaald waren in het plaatselijke eenrichtingsverkeer. Enfin, Gouda de hel, daar kwam het wel op neer.

Mm.

Ik moet toegeven dat Gouda vele feilen kent. Zo leven wij sinds jaar en dag op een moeras beneden zeeniveau, de favoriete habitat van zomerse muggen. Staan wij landelijk bekend om kazen, stroopwafels en kaarsen die hier niet meer en Syriëgangers die hier weer wel vandaan komen en hebben wij een overschot aan zwartekousendragers.

Maar. De Karnemelksloot.

Bij ons links de straat uit en dan linksaf, de kortste route naar de binnenstad. Hij staat al in de atlas van Blaeu uit 1652 als "Wech naa Wtrecht" (zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Gouda#/media/File:Plattegrond_van_de_stad_Gouda_binnen_de_singels,_ca._1650..jpg
zie rechtsboven). Een straatje met een sloot er middenin, boompjes erlangs en kleine, krakkemikkige huisjes aan beide zijden, huisjes waar ooit grote gezinnen gewoond moeten hebben, nu de favoriete stek van vrijgezellen en yuppies die hun sloot elk jaar vol leggen met verlichte kerstboompjes-op-vlotten.

Ja?

Hebben jullie soms zo'n sloot in Boxtel, kerstboommeneertje?

En dat brengt mij tot de vraag van de week: waar zouden jullie niet dood gevonden willen worden? Met het pistool op de borst kies ik voor Nepal, of ieder ander hooggebergte, want ik houd 1. niet van hoge bergen - tenzij vanuit de verte - en 2. niet van klimmen en 3. niet van gladheid en ik zou er nog vele motieven aan kunnen toevoegen. 

De hartelijke groeten uit

alwaar we een echte schaatsbaan hebben!

Kerstsfeer in Eauze

Een kerstmarkt en een IJSBAAN! Dat moest ik zien! Dus fietsten Roelof en ik gisteren in een heerlijk zonnetje naar Eauze. De kerstmarkt viel natuurlijk verschrikkelijk tegen. Het was een slap aftreksel van de toeristenmarkten die ze hier zo veel hebben: standjes met Floc, Armagnac, Foie gras en met allerlei huisgemaakte rotzooi. Toch kon ik nog iets kopen: stroopwafels. Van een Nederlandse vrouw, zelfgemaakt (zei ze).

Dan maar naar de ijsbaan. Ik herinnerde me natuurijs in België, daar liep het hele dorp over de ijsbaan, met plassende hondjes en schoenen vol zand. Wij probeerden daar tussendoor te schaatsen en hadden dan veel bekijks. Dus Zuid-Frankrijk en schaatsen, dat moest wel heel bijzonder zijn.

Het was op de Place d'Armagnac, dat is het plein bij de kerk waar al onze gasten graag een drankje of een ijsje consumeren. Het was er lekker druk op de terrassen. De ijsbaan leek in alles op een Nederlandse ijsbaan, een tent waar je schaatsen kunt huren en betalen en dan hup het kleine ijsbaantje op:

Ik zag meteen dat niemand echt schaatste, het was meer lopen op het ijs. Toen we dichterbij kwamen zagen we waarom.

De baan was niet gemaakt van ijs maar van plastic platen!

Aardig

Ach, wat gunnen ze elkaar toch veel, die kleintjes in Groot-Den Haag.

Matthias moet even weg uit zijn spel met de autootjes.
"Papa, wil jij op mijn garage passen, anders gaat Maren ermee spelen.
Miguel: "Nou, misschien ga ik er wel mee spelen!"
Matthias spreidt zijn armen wijd in verbazing: "Maar jij bent toch geen klein jongetje van 3!"

Ander voorbeeld:
Loesje heeft zojuist een bericht gekregen en zegt: "Sofía, Matthias komt zo!"
Sofia, die eigenlijk net een filmpje zat te bekijken, springt direct van haar stoel en rent door de kamer. Komt terug met haar verjaardagscadeau, haar step.

Klimt terug op haar stoel en gaat door met kijken, maar houdt de step alvast stevig vast.

Tien minuten later nog steeds!

December 2015

Bijna kerst, dus......

- de gebruikelijke soepogen

 

- de familie uit Colombia op bezoek

maar ook:
- een mug in de slaapkamer
- een bloem in de tuin

- een zingende merel in de straat
- en een kerstkapsel om een vogelnest in te bouwen!

Domme domme

Kleine meisjes die opeens menen te moeten gaan lopen, kleine jongens die het, met dank aan het Sinterklaasjournaal, ineens over 'witte wieven' hebben, het gaat me allemaal veel te snel! Gelukkig blijft onze kleine jongen met sommige uitspraken nog best een beetje een kleine jongen. Zo had hij het vanochtend over zijn slaapslak.

Marleen vertelt hoe ze, als gezonde proefpersoon, heeft deelgenomen aan een medische trial. Ze mocht helemaal in de scanner. Vooral de mri van haar hersenen vond ze interessant. Altijd geïnteresseerd in het medisch welzijn van haar moeder, informeert dochterlief: "En? Hebben ze ze kunnen vinden?"

Song van de maand

Vaak zijn de liedjes voor Wooden Ships hartstikke actueel, maar als je dan weer een paar weekjes verder bent, dan zijn ze meteen ook weer érg gedateerd. Tegen de tijd dat ze worden opgenomen moet je er zelfs een historische toelichting bij geven. Hier is een voorbeeldje.

Turn up the fire

One and a half to two degrees

That’s what the warm-up’s gonna be

“We have a treaty!” Cheering shouts

Happy faces, all are proud

Succeeded to turn our fate around

Safe and sound on solid ground

All is lost, hopes are gone

No grazing zebras on my lawn

No climate change and melting ice

No backyard birds of paradise

Now that they have capped the global rise

They will fail to carbonize at a costly price

Turn up the fire one degree higher

One and a half to two degrees?

N.G.O. says: it’s more like three

A sparkle of sunlight through the clouds!

Three degrees can mean global droughts

I might still be welcoming migrating crowds

The extra degree could help us all out!

Turn up the fire only one degree higher

Nog eens Elsa

Je moet er wat voor over hebben. Natte schoenen, natte voeten, een natte broek. Maar dan krijg je Vader Jacob in het Mandarin.

Vertaald in het Engels zingt ze:

Two tigers (2x)

Run fast (2x)

One has no ears, one has no tail

How weird (2x)

Bedankt Katelyn!

Kerstverhaal 2015

Marijntje wil een verhaal vertellen, of ik het even wil typen. Oké, misschien kan ik het dan ook wel op de blog zetten. Al vertellende blijkt wel dat Marijntje dit verhaal op school gehoord heeft en dus niet zelf verzonnen heeft maar eigenlijk na vertelt. Persoonlijk vind ik wel dat ze het, voor een zesjarige, wel heel erg knap na vertelt. Ik heb letterlijk opgeschreven wat zij achter elkaar tegen mij zei. En de layout is ook op verzoek van Marijntje zelf:

Het kind

De herbergier was erg gesteld op een goede nachtrust.

Toen werd er aan de deur geklopt.

“Vol!” riep de herbergier.

“Maar we hebben een hele dag gereisd en we zijn moe en we hebben het koud,” zeiden Maria en Jozef.

“Om de hoek is een stal, hier twee dekens,” zei de herbergier.

Hij deed de deur dicht, klom de trap op, kroop in bed en viel in slaap.

Toen werd er weer op de deur geklopt.

“Sorry, maar mogen we nog een kleinere deken?” vroeg Jozef.

“Hier, een kleinere deken,” zei de herbergier.

Hij deed de deur dicht, klom de trap op, kroop in bed en viel weer in slaap.

Toen maakte een verblindend licht hem wakker.

Hij klom uit bed, liep de trap af, deed de deur dicht, klom de trap weer op, deed de gordijnen dicht en kroop weer in bed.

Toen werd er nog een keer op de deur geklopt.

Er stonden drie herders.

“Wat moeten jullie? Zijn jullie je schapen kwijt?” zei de herbergier.

“Nee, we zijn op zoek naar Maria en Jozef,” zeiden de herders.

“Om de hoek is een stal, daar zijn ze,” zei de herbergier.

Hij klom de trap op, kroop in bed en viel weer in slaap.

Toen werd er voor de zoveelste keer op de deur geklopt.

Er stonden drie koningen.

Ze zeiden: “Wij zijn o…”

“Om de hoek!!!!” schreeuwde de herbergier.

De koningen schrokken zich geen hoedje, maar een kroontje.

De herbergier sloeg de deur dicht, stampte de trap op, sprong in bed en viel weer in slaap.

Toen maakte een hemels gezang hem wakker.

“Nou is het genoeg,” schreeuwde de herbergier.

Hij sprong uit bed, stormde de trap af, sloeg de deur open, rende de hoek om, stormde de stal binnen en wilde net wat gaan zeggen toen…

“Sssssssssssssssssssssssssssssssssssht! Je maakt de baby wakker!”

“Baby?” zei de herbergier verbaasd.

“Ja, er is vannacht een baby geboren,” zei Maria.

De herbergier keek over de rand van de kribbe en voelde plots tot zijn stomme verbazing zijn woede verdwijnen.

“Wat een kanjer!” zei hij.

Hij vond het zo bijzonder, dat hij gelijk de stal uitstormde, de hoek omrende, de deur opensloeg en alle logeerders in de herberg wakker maakte.

Eerst waren ze boos, maar toen ze in de kribbe keken, voelden zij ook plots tot hun stomme verbazing hun woede ook verdwijnen.

De herbergier vroeg: ”Hoe heet het kind?”

Maria fluisterde: “Ik denk dat het Jezus gaat heten.”

Einde.

 

 

Zij kan het ook

Nu nicht Iris zich in de kijker heeft gespeeld met haar eerste stappen, kan Maren natuurlijk niet achterblijven. Hoewel ziek de afgelopen week - oorontsteking, vandaar ook de speen in haar mond - wil ze toch graag laten zien dat zij het intussen ook kan!

Als afsluiter een domme domme van nicht Sofía:
"Opa, ga je weer naar Gouda?"
"Ja."
"Gaan de speculaasjes ook mee?"

Dancing in public

Elsa is normaal erg verlegen als er vreemde mensen bij zijn, maar dit keer danst ze in een shopping mall. Singaporese kinderen groeien zowat op in een shopping mall (een enorm gebouw helemaal vol winkels) dus voor haar is dit misschien een beetje thuis.

Ik kies deze video om jullie te laten horen dat ze chinees kan. Eerlijk gezegd zit er ook wat Elsa-taal tussen, maar jullie (en ik) horen het verschil toch niet.

Ik houd erg van roodborstjes...

... maar had dat misschien beter niet tegen poes kunnen zeggen. Weer een dooie bij de achterdeur.

Geluk

Wel heel verdacht hoor dat hij, de dag nadat ik met pensioen was gegaan, ineens de bezem door de rotzooi in zijn werkkamer haalde, waardoor het er zowaar gezellig uit begon te zien.

Maar toen hij mijn beëindigingsvergoeding aanwendde voor de aanschaf van een digitale piano, begon ik te begrijpen waar het hier werkelijk om draaide.

Met blozende wangen leidde hij mij rond in zijn paradijs.
"Ik denk niet dat ik nog vaak naar beneden kom," sprak hij, innig tevreden.

Computer was een tijdje stuk. Nu doet ie het weer.

 

Tltztm checken. Wat heb ik gemist?

Wat hebben jullie gemist?

 

Iris zet haar alleerste stapjes! Op Jeppes verjaardag! Op de film:

 



Een weekje later oefent ze haar kunstje nog steeds, gesteund door haar zussen Marijntje en Femke die dan steeds naast haar moeten komen zitten.

Alternatieve drugs?

Mooi liedje van Elsa, maar behalve bellen doen wij ook niet meer aan zingen. Hier in Nederland hebben we apparaten die voor ons zingen. Wij komen op heel andere manieren aan onze trekken...

callpoll

Bellen doen we ook al nauwelijks in de familie.  Het woord 'hermit' begint steeds meer als 'Termeer' te klinken.

En na dit trieste nieuws voelen we ons allemaal weer een tikje eenzamer... Maar gelukkig is Elsa er, om ons allemaal blij te maken met een Nederlands liedje... Herken je het?

Ik hoop dat de video werkt. Ik kan hem zelf niet afspelen op mijn Linux, maar ik heb de morele stimulans ook niet echt nodig, want ik bel misschien wel 10 personen vandaag, en één daarvan is wellicht  Elsa.