Broembroem

In navolging van Broembroem Thijs: Broemrbroem Flinn en Broembroem Jeppe.

 

Domme domme

Met school naar de kinderboerderij. Jeppe hield een kuikentje vast en Pien een kuikentje en een cavia.

Pien: "Voor een kuikentje moet je van je handen een kommetje maken en een cavia moet je tegen je aan duwen."

Jeppe: "Ja, maar niet te hard, want dan breken z'n botten en dan gaat 'ie dóód!"

Flinn, als Jeppe en Pien thuis enthousiast over hun avonturen vertellen: "Wie had jullie daar naartoe gebrongen?"

Als Flinn mij 's ochtends naar mijn werk heeft gebrongen, en ik op het punt sta uit te stappen, vraagt hij wat ik ga doen. Werken.
Flinn: "Hmmm, dat is zo fijn. Ik vind dat héérlijk. Heel veel plezier, mama. Ik hou van jou."

Vraag van de week: wat vinden jullie ervan?

Nee, het gaat niet over het Oekraïne-referendum.

Eerst een anekdote over een vriend van ons die om redenen van privacy hier onbekend moet blijven.

Onze vriend had thuis een beroerte gekregen en de ambulance kwam. Hij werd op een brancard gelegd en in de ziekenauto geschoven. Een verpleegkundige nam naast hem plaats en probeerde hem op zijn gemak te stellen. "Je hoeft je geen zorgen te maken, hoor," zei ze. "We brengen je snel naar het ziekenhuis."
Onze kennis probeerde iets te zeggen.
"U... u..."
"Wat zeg je?"
"U! U!"

Zelfs in hoge nood stond deze meneer er eerst en vooral op om respectvol bejegend te worden. Sinds wij zijn verhaal hoorden - hij vertelde het ons zelf, dus het liep goed met hem af - sinds die tijd roepen wij samen eensgezind:  "U! U!" elke keer als we, meestal door radiomakers en reclametypes die populair willen overkomen, met "Jij" aangesproken worden.

Maar het tij keert misschien. Gisteren hoorde ik een peuter die met zijn zwarte-kousachtige jonge moeder babbelend langs ons huis wandelde, zeggen: "Wat zegt u?"

Huh?
U?

Ik kreeg een brief van Loyalis (verzekering van het ABP) over de beëindiging van mijn arbeids-
ongeschiktheidsverzekering. Op de envelop stond hun logo met dikke letters: "Jij, je pensioen en Loyalis." Op het briefpapier zelf datzelfde logo. Ik had de post - U! U! roepend - al bijna weggegooid, toen ik zag hoe de brief direct onder dat logo begon:

"Geachte mevrouw Bevers - Termeer,
U hebt bij Loyalis enzovoort, enzovoort, enzovoort.
Wij helpen u graag.
Met vriendelijke groet, etcetera."

Kijk, de ambtenaren die het werk doen, die zijn nog steeds beleefd. Gelukkig maar! Nu even luisteren naar het nieuws over de opkomst of ik toch nog moet gaan stemmen vandaag.

Domme dommes

Sofía is in bad geweest en nu staat ze in haar blootje klaar om haar pyjama aan te doen. "Kijk! Ik heb twee borstels! Twee kleine borstels!"

Ze zit op de schommel. De wind waait in haar haar. "Opa! Ik heb last van mijn krullen!"(krujje)

Matthias voert met zijn moeder op de fiets een gesprek over beroepen.
Emma: "Ik ben een advocaat."
Matthias: "Maar ik kan je tóch niet opeten!"

 Matthias stapt in de tram en wijst naar een blauw bord. "Kijk! Hier mag je ook binnenkomen met een staf!"

Domme domme

Flinn smult van zijn peperkoek, maar laat de 'korstjes' liggen: "De muren lust ik niet!"

Daarentegen is hij wel dol op bananen, yoghurt, muziek maken, en kippen verven.
"Dat is geen kip! Dat is een háán!!"

 

 

Domme domme

We moeten een trap op, maar Flinn heeft geen zin om te lopen: "Mij dragen!" Zuchtend en puffend hijs ik hem van de grond en zwoeg met hem de trap op.
Flinn: "Wat ben ik zwaar, hè?!"

Flinn verstaat niet altijd wat je zegt. Dan roept 'ie "WAT?!?" en hoopt dat je herhaalt wat je zei. Wij proberen hem dat af te leren, of hem in ieder geval te leren netjes "Wat zeg je?" te vragen. Als gevolg hebben wij nu regelmatig de volgende conversatie:
Wij: "Zie je daar die grote vrachtwagen, Flinn?"
Flinn: "WAT?!?"
Wij: "Wat zeg je."
Flinn: "Huh?!?"
Wij: "Huh."
Flinn: "Wat zeg je?"
Wij: "Zie je die grote vrachtwagen?"
Flinn: "WAT?!?"
Wij: "Wat?"
Flinn: "Huh?!?"
Wij: "..."
Flinn: "Wat zeg je?"
Wij: "Die grote vrachtwagen daar!"
Flinn: "Huh?!?"
Wij: "Ja."
Flinn: "WAT?!?"
Wij: "Dat."
Flinn: "Wat zeg je?"
Wij: "Wat ik zei."
Flinn: "Wat zei je?"
Wij: "Pindakaas."
Flinn: "Wat zeg je?"
Wij: "Pindakaas."
Flinn: "Zei je pindakaas?"
Wij: "Ja."
Flinn: "Zei je geen chocopasta?"

Bachelor!

Zeger kon vandaag zijn bachelordiploma ophalen. Hij studeert econometrie en is inmiddels al aan zijn masterstudie begonnen.

Nicole, zijn vriendin, heeft gezorgd voor foto's, Zeger vond het allemaal niet zo belangrijk.

Zoals altijd is Zeger de eerste van zijn generatie 'Termeers'. Maar ja, als je de oudste bent ....

Geplaatst door Margriet vanuit Haïti.

Lang leve de bureaucratie!

Zie je die vage strepen rechtsboven? Dat is rook. De holle spiegel staat toevallig precies op de goede plek om de stoelbekleding in de brandplek van het avondzonnetje te zetten. Bijna de boel in de hens. Wie heeft hier schuld? De ijdelheid natuurlijk. Wie mogen we dankbaar zijn? Mijn neus (die bevond zich een volle etage lager - sinds het lezen van Het Parfum denk ik zelfs schoonheid te kunnen ruiken), maar vooral de Europese Unie. Aan het zwartgeblakerde brandspoor is te zien dat de situatie al voor langere tijd kritiek was en dat hier een zekere uitslaande brand is voorkomen dankzij de Brusselse voorschriften voor het toevoegen van brandvertragende middelen aan stoelbekleding. Dit gun ik de Oekraïne ook, ik stem vóór.

Domme dommes

In de auto op weg naar Hei- en Boeicop draagt de TomTom op: "Neem op de rotonde de tweede afslag."
Flinn, van achter uit de auto: "Oké, dat zal ik doen."

In de auto luisteren we naar de hertaalde versie van de Mattheuspassie. Nadat we een verkorte versie van het verhaal verteld hebben, wil Pien bij iedere aria en ieder recitatief weten wie er zingt en wat er gezongen wordt. De reis duurt net lang genoeg voor de eerste cd, dus ik beloof dat we op de terugweg naar de tweede cd zullen luisteren. Pien kan haast niet wachten: "Morgen op de terugweg gaan we naar het tweede liedje van Jezus luisteren, hè?!"

Die Mattheuspassie, da's best een ingewikkeld verhaal, met twee Jezussen. Maar dat Barabbas een boef is, dat hebben ze snel door, En hoe ze hem kunnen herkennen ook. Pien, wrijvend over haar wangen: "Want boeven hebben altijd van die stippels hier!"

Bijbelles

De kleine kerststallen-verzamelaar in Rijswijk heeft ook met Pasen een grote interesse in alles wat met Jezus te maken heeft.

Zijn vader - keurig protestants opgevoed - pakt er de huisbijbel bij. Matthias vindt het: "Allemaal mooie verhaaltjes."

"Niet iedereen vond Jezus meestal soms heel lief. Daarom maakten ze hem dood. Maar toen ging de elf hem helpen."

De bijbelles bestaat vooral uit plaatjes kijken. Miguel vertelt hoe iedereen heet. De platen van Koning David worden het meest gewaardeerd.

"Hoe heet zij?" Miguel weet het niet. "Eens even kijken, eh..., Richteren 16 vers 19."  Matthias: "Oh! Lange naam!"

Miguel: "En zij heet Esther."
Matthias: "Mooie naam, Ekster!"

Dommes

Matthias wordt terechtgewezen tijdens de maaltijd: "Ik luister wel papa, maar ik hoor je niet!"
Na de tweede terechtwijzing, zegt hij: "De volgende keer eet ik mijn bord weer op. Dinsdag!"

Matthias: "Ik ben ouder dan Maren. Maar ik loop nog steeds rechtop!"

Er is weer eens bezoek in de Mauritslaan. Als Matthias naar bed gebracht wordt, zegt hij: "Nu zijn ze er nog, maar straks gaan ze weer."
Emma: "Maar Miguel en ik blijven hier hoor!"
Hij: "Ja, want Maren is nog te klein om de afwas te doen. En ik ook!"

Toon neemt Maren mee naar de schommel buiten, de rest blijft binnen, want onze gast, Sofía, is vandaag een beetje ziek. Wij gaan kleien. Ik rol aan de lopende band felgekleurde worsten en Matthias en Sofía snijden ze ijverig in stukken. 
Matthias: "Wat gezellig hè, dat opa weg is."
Ik: "O ja?"
Hij: "Ja, want hij zit de hele tijd op zijn I-pad te kijken!"

Terwijl de baby wordt gevoed in de slaapkamer, zit Sofía in bad.
Op gegeven moment roept ze vanuit de tobbe: "Mama! Ma-ma!"
Loesje, vanuit de slaapkamer: "Camilo is even aan het drinken."
Roept Sofía terug: "Mijn broer?"

Bevers in de binnenstad

Het zit in de genen: Bevers die verdwalen in onbekende steden komen uiteindelijk altijd terecht op het industrieterrein, waar ze vervolgens nog verder vastlopen. Op het moment dat ze ervan overtuigd zijn de rest van hun dagen te moeten slijten tussen de troosteloze, grijze gebouwen, dient zich een uitweg aan.
Blijkbaar heeft die uitweg zich voor de bevers in de Beatrixhaven in Maastricht niet aangediend. Zij hebben besloten er maar gewoon het beste van te maken!

Naar de bibliotheek

Sinds ik een paar maanden geleden met pre-pensioen ging, ben ik weer lid geworden van de bibliotheek. Vóór die tijd kocht ik namelijk 25 jaar lang alles wat ik lezen wilde in de plaatselijke boekhandel, dat had met een zeker persoon zijn inverdien-potje te maken, dat vreemd genoeg uitsluitend besteed mocht worden aan dienstreizen en aan boeken en dat nu eindelijk uitgeput is.

Sinds kort ga ik dus eens in de paar weken boeken lenen in het gloednieuwe gebouw van de Goudse bieb. Vandaag ging mijn echtgenoot voor het eerst mee. Terwijl ik een gereserveerd boek moest ophalen, verdween hij uit mijn zicht. Een keer raden waar hij ging kijken:

De auteur wilde heel graag bij zijn boek poseren. Moest hij wel even mijn boek vasthouden:

 

Domme dommes

Jeppe en Pien zitten tegen elkaar op te bieden.
Jeppe: "Ik kan pas hard rennen. Ik kan harder rennen dan een auto!"
Pien: "Ik kan harder rennen dan een cheeta!"
Jeppe: "Maar weet je welk dier pas hard kan rennen? Een tijger!"
Pien: "En weet je welk dier helemaal niet hard kan rennen? Een lui-jachtpaard!"

Piens allerbeste vriend is Jip Cobben (want er is ook een Jip Claessens), vanaf de eerste dag dat ze op de kleuterschool zat. Aangezien ze binnenkort alweer zes wordt, mag ze een paar kindjes uitnodigen voor haar verjaardagsfeestje. Ze somt een aantal namen op: Nena, Wes, Catoo (ja, dat schrijf je echt zo), Bent, Tjodun, en Silke. Maar Jip zit er niet bij. Als ik haar om opheldering vraag, antwoordt ze: "Nee, Jip is verliefd op mij. Dus die mag niet komen, want dan moet ik de hele dag kussen!"

Jeppe heeft soms van die momenten: hij geeft honderdduizend knuffels, zegt met een lief stemmetje "ik hou zó veel van jou", en zit met een dromerige glimlach naar mij te staren.
"Ben je een beetje verliefd, Jeppe?"
"Ja,"zucht hij, "op Jip Cobben..."

Domme dommes

Flinn gaat slapen. Hij heeft al een geschikte droom in gedachten: over een grote vrachtwagen met kleine auto's erop. Dat wil hij iedere nacht als droom, en meestal voegt hij er aan toe dat hij die grote vrachtauto met apa Edouard gezien heeft.
Lonneke: "Ga je van de vrachtauto én van Apa dromen?"
Flinn: "Nee, niet van Apie. Want ik hou van vrachtwagens, maar niet van Apie. Maar ik vind Apie wèl lief."

Flinn heeft oorontsteking en moet daarvoor naar de huisarts. Pien en Jeppe hebben een dagje vrij van school en mogen dus mee. Vooraf wordt er uitgebreid overlegd wat zij aan de dokter zullen vragen.
Pien heeft in het verleden ook vaak oorontsteking gehad en had een half jaar geleden nog een klein gaatje in haar trommelvlies. Zij wil dus dat de dokter in haar oor kijkt: "Want als mijn oor dicht is, mag ik op zwemles!"
Jeppe wil ook dat de dokter naar hem kijkt: "Ja, want vanochtend werd ik wakker en toen had ik een oorinsteek! In twéé oren!!"

Flinn heeft een vriendinnetje op het kinderdagverblijf, Meia. Regelmatig vraagt hij thuis naar haar. Volgens haar moeder heeft Meia het ook vaak over Flinn. Ze noemt hem 'mijn lieve kleine jongen'. Ze spelen samen vadertje en moedertje, "en dan was ik de moeder en hij de vader en ik had bruin haar en mijn lieve kleine jongen had grijs haar."

Sofía heeft praatjes

Veel daarvan leert ze van boekjes voorlezen en van filmpjes kijken op de i-pad. De eigen fantasie doet de rest:

Ze speelt met een schepje dat Pip is genoemd. "Mama! Pip zegt dat ik een slimme held ben!"

Camilo knuffelend: "Jij bent pas echt een vriend!"

Ze heeft met Loesjes ketting gespeeld. Die is nu natuurlijk foetsie. Sofía helpt mee met zoeken. Ineens roept ze: "Ik weet het! In de ondergrondse tunnels van mijn vader!" (Uit filmpje van Pieter Konijn)

Als de ketting niet gevonden wordt, zegt ze troostend: "Dat geeft niks mama. Morgen zal ik hem niet meer kwijtraken."

Grote vorderingen bij een heel klein mensje

Voor degenen die zich bezorgd getoond hebben: Loesje ziet er patent uit, ook al wordt er helemaal niet gefietst van werk naar crèche - dat wilden ze daar niet hebben. Zo went hij nooit, zeiden ze daar. En ze hebben gelijk gehad.

Zie hier het bewijs:

Met engelengeduld én verstand van babyzaken - eerst aan de wijsvinger laten zuigen, dan aan de fles, en anders de voeding desnoods lepeltje voor lepeltje - hebben de crècheleidsters de kleine jongen binnen 2 weken aan de fles met kolfmelk gekregen. Alle leidsters, ook die van andere groepen, werden ingeschakeld voor deze vermoeiende klus. Maar het lukte, en hij kan het nu thuis ook, chapeau!

De speen aanleren was nodig vanwege het vele huilen tussen de voedingen door. Dat deden ze niet zoals mijn overbuurvrouw met haar tweeling (die plakte de spenen met een pleister aan de mondjes vast...), maar door een zacht doekje op de speen te leggen. En erbij blijven natuurlijk!

Voor mensen die faliekant tegen speengebruik zijn: deze baby huilde de laatste weken werkelijk de hele dag: goed om iedereen helemaal gek te maken! Hij huilde in zijn bed, in de wandelwagen, op schoot, over de schouder, in de box en in de wipstoel.

Pas 's avonds liet hij zijn weerstand een beetje varen. Dan mopperde hij nog een beetje door over het leven tegen zijn vader:

Ook voor ons, zijn thuis-oppassers, was het een grote opluchting dat we de kleine jongen niet meer bij een loeiende afzuigkap heen-en-weer rukkend in zijn kinderwagen in slaap moesten zien te krijgen, maar gewoon in zijn bedje konden leggen. Sterker:  ik heb er afgelopen vrijdag zelfs 2 maal bijgestaan terwijl hij probleemloos in slaap viel. Voor het geval die speen eruit zou vallen natuurlijk!

Dat ik toen een foto durfde te maken was wel een groot waagstuk. Ik zag hem schrikken, maar gelukkig sliep hij daarna gewoon door. Pff!  

The True Detective

Omdat ik met alles klant ben bij KPN krijg ik gratis HBO. Dat zei me meer dan een jaar lang niets, totdat ik er vorige week achter kwam hoe ik daar eigenlijk gebruik van kon maken. Op de televisie zit het een beetje verstopt op een plek waar ik nooit kom, de zgn. "videotheek". Wat tref ik aan? Veel films (geen geduld meer voor) en veel series (geen geduld m...)... Ach wat, ik kijk gewoon één aflevering, van... wat zullen we eens nemen... Game of Thrones... nee, beetje lord-of-the-rings-gedoe... dus dan maar.... The True Detective...? dat zegt me helemaal niets.

Vooruit, één aflevering.


Nu heb ik verdorie de hele serie 1 gekeken en was vanaf her eerste beeld al hooked. Ik geloof dat er in elk beeld gezopen en gerookt wordt, beetje seks, beetje (veel) geweld, wat zwarte magie, een troosteloos landschap, wat donkere country & western en een eindeloze reeks one-liners over de zinloosheid van het bestaan. Onweerstaanbaar. Gelukkig is serie 2 een stuk minder sterk, dus van deze verslaving hoop ik snel weer af te zijn. De rest durf ik niet meer aan te klikken voor mijn pensioen. Knap gemaakt!

Praatjes

Matthias heeft door hoe het zit met de dagen van de week, en dat elke dag hetzelfde verloopt: "Eerst moet je opstaan, en dan ga je ontbijten en dan spelen, en dan avondeten en dán ga je weer slapen." Hij pauzeert even en concludeert dan: "En zó word je oud!"

Opa is al erg oud, en hij zelf wordt ook oud denkt hij. "Dan ga je helemaal krom lopen, met een stok."Hij denkt even na. "Maren wordt ook oud. Maar ze blijft wél klein!" 
 

De hoeveelheden zijn nog niet allemaal even duidelijk:

Toon moet betalen voor zijn boodschappen in het stokken- en dennennaaldenwinkeltje.
"Hoeveel moet ik betalen?"
"12 meter!"

En: "Je mag niet hard rijden! Anders ga je naar de gevangenis."
"Hoe lang?"
"Een minuut!"

Laatste nieuws 1: Maren kan schommelen!


Laatste nieuws 2: Camilo accepteert een speen, belangrijke stap op weg naar de fles!

Domme dommes

Het is een troosteloze bedoeling op de Berg. Alle kindjes zijn ziek. Flinn en Jeppe zelfs zodanig dat ze paracetamol nodig hebben om de koorts een beetje te drukken. Omdat een ziek kind een pilletje laten slikken een haast ondoenlijke opgave is, dienen we het medicijn toe via een zetpil. Als Pien een dag later ook koorts heeft en we haar paracetamol kauwtablet aanbieden, accepteert ze dat aanbod ietwat aarzelend: "Maar ik wil géén billenpit!"

Een van de zeven kippen is te grazen genomen, waarschijnlijk door een valk. of een andere roofvogel. Het betreft Toktok, de kip van Pien. Er is geen lijk; slechts een bergje zwarte veren getuigt van het drama. Ik stel Pien voor een paar mooie veertjes te verzamelen, ter aandenken, Pien voelt er niet zoveel voor: "Straks komt die roomvogel weer uit het bos!"