Jacht op wild zwijn

Ze jagen vaak in de omgeving van ons huis. Op vossen, reeën en wilde zwijnen, maar er kan ook wel eens een haas, fazant of patrijs tussen zitten.

Tegenover ons huis is een enorm maïsveld van Regis. De maïs staat nu hoog. Het veld sluit aan bij de bossen van Gondrin en is dus een geliefde verstopplek voor wilde zwijnen. Vanmorgen was het raak. Of mis, het is maar hoe je er tegenover staat.

Het veld wordt van drie kanten bewaakt door oranje mannetjes met geweren (en vaak een stoel) ( en als het erg zonnig is een parasol). Vanaf de vierde kant komen de drijvers en de honden. Je hoort vrijwel voortdurend de honden janken, verder af en toe de toeter van een hoorn en heel soms schoten. Maar als ze vlak naast je huis schieten, dan schrik je je te pletter. Moby de poes was in het klushok gaan zitten van angst.

Tijd voor wat plaatjes. Zoals een jager die de honden volgt:

 Twee collega's die hem volgen:

 en dan besluiten dat het te ver lopen is en ook nog omhoog:

 Een wachtrijtje jagers:

 De luie jagers komen met de auto omhoog met de auto:

Ik blijf op mijn terrein en moet dus de foto's van veraf nemen. In Frankrijk gebeuren voortdurend jachtongelukken, gelukkig schieten ze meestal elkaar dood, maar het kan dus ook een wandelaar of buurvrouw zijn die het loodje legt.

En dan nog een filmpje om het geblaf van de honden te laten horen, het is erg kort.

Ik maak ook altijd een praatje met de mannen. Hoeveel hebben jullie er vandaag geschoten? Veertig mannen, 60 honden, vier uur werk?
EEN wild zwijn.

Domme dommes

Er klinkt klassieke muziek op de radio, maar het is niet Peter en de wolf.
Flinn: "Maar het is wél interessant!"

Jeppe wil iets wat niet lukt.
Marleen: "Dan doe je toch het alternatief?!"
Flinn: "Wat is rabiet?"

We BBQ-en bij Wendy en Matthijs. Flinn en Jeppe vinden het vooral leuk vanwege de hangmat.
Jeppe: Wij gaan even slapen."
Flinn: "Ja, want het was een drukke dag!"

Pien zingt het liedje van Heleentje van Capelle 'Naar de speeltuin': "Kleine Piet vliegt van de wip, valt zijn tante door zijn lip..."
Even later zingt ze het weer: "Kleine Piet vliegt van de wip, valt zijn oma door zijn lip..."

Jeppe wil alleen zijn pyjamabroek aan, niet zijn pyjamatrui: "Ja, want ik slaap als een sterke man!"

In het Natuurhistorisch Museum is een aparte tentoonstelling over haaien. Er staat een grote (nep)haai. Volgens Jeppe is die aangespoeld. Flinn houdt het erop dat 'ie is doorgespoeld.

Over een maand is Flinn jarig, dan wordt hij 3. "Ik ben bijna verdrietig!"

We moeten naar de tandarts. Jeppe heeft zichzelf aangekleed en goed over zijn outfit nagedacht: "Kijk, ik lijk wel een boef! Misschien is de tandarts bang voor boeven!"

Flinn heeft een sprintertje (splinter), maar dat is niet erg, want "ik ben een dappere jongen!"

Jeppe maakt een selfie:

Dommes

Links en rechts wordt al aan spelling gedaan. Ik heb een boek uit de bieb bij me en wijs de plaatjes aan. "En toen kwam er een mmm u ssss..."
Matthias: "Vogeltje!"

Loesje legt letters: "Kijk eens, wat staat hier: ssss oo ffff ie aaa?"
Sofía doet haar na: "ssss oo ffff ie aaa...." En roept dan trots: "Nicolaas!"

Emma: "De mmm van...?"
Maren: "Muis."
Emma: "En van...?"
Maren: "Mama."
Emma wil haar al aanmelden voor een IQ-test, als ze zegt: "En van papa."

Maren is intussen twee en zegt dus nee.
"Maren, jij bent jarig, hè?"
"Nee, jij!"

Matthias loopt weer eens rond met het meetlint. "De tafel is zestig kilo! Oud hè?"

Cactussen

Toen ik in de jaren '70 "op kamers" ging waren ze populair, kamerplanten. Ik herinner me als toppers de gatenplant, de papyrus en de ficus. De laatste was geen gemakkelijke om tevreden te houden en viel snel uit. De papyrus zat binnen een jaar onder de "spint" en de gatenplant was weliswaar onverwoestbaar, maar had een norse uitstraling. De sanseveria was een no go plant, veel te ouderwets, maar een yucca was weer helemaal yup. Kortom, we waren er mee bezig. Als ik nu de vensterbanken bekijk, heb ik het idee dat men er steeds minder mee bezig is. Gewoon niet. Waar al mijn kamerplanten gebleven zijn, weet ik niet. Met pijn in het hart (tsja, toch een mini-moord) heb ik een paar jaar geleden een bovenmaatse yucca (super lange stammetjes met daarboven ergens wat plukjes groen) in de groenbak gegooid, maar er moeten veel meer planten het huis uit geslopen zijn toen ik even niet oplette. Op een gegeven moment was in ieder geval de vensterbank leeg. Nu niet meer, want ik blijk een nieuwe hobby te hebben: cactussen.

Met de meest rechtse op de vensterbank is het begonnen: hij waaide binnen van onbekende herkomst als peuter, even groot als nu een van de zijscheuten is. Ik heb vele malen op het punt gestaan om hem weg te kieperen, want hij viel na een tijdje keukenvensterbank telkens om, omdat hij in het te kleine potje topzwaar was geworden. En je kon dat rotding dus niet oppakken zonder je flink te prikken. Nadat ik hem met ovenwanten aan had omgepot, begon hij zowaar te bloeien. Tevreden met dat succesje, kwam ik tezelfdertijd in de AH een aanbieding tegen: drie minicactussen in een plasticje voor 2 euro. Dat zijn nu de drie meest linkse. Het eerste bolletje is bloedje-saai, maar wie weet komt daar ook nog een keer een bloempje aan. De middelste gaat als een trein en de rechtse herken ik als vetplant van het Essche Heike. Daar komt als het goed is een keer een lange stengel met bloempjes uit. De vier middelste zijn weescactussen: een blijkbaar minder gewaardeerd cadeautje van iemand aan een van de kinderen, door mij maar liefdevol opgenomen. Je ziet daar rechts een soort bonzai-variant van de cactus uit de westerns, maar de leukste vind ik de vijfde van links. Waar de meeste planten een zekere voorspelbaarheid in de groeiwijze hebben, lijkt dit een wat anarchistisch type. Platte stukken, ronde steeltjes, asymmetrisch opbouw, bladachtige uitsteeksels, een witte wolachtige bedekking: het is mij niet geheel duidelijk welke kant dit op gaat. Heeft iemand hier ervaring mee? Intussen kwijt ik me met toewijding aan mijn hobby, door in het geheel niets te doen. Ze hoeven maar één keer per maand water. 

Taal van ver domme domme

Beppie voorspelde het al: overcompensatie van grammatica. Elsa praat over de liegende Pinocchio: "His nose grews and grews and grews."

Een klasgenote van me in de Belgische brugklas raakte helemaal in de war van de Nederlandse regeltjes. Toen onze leraar haar vroeg 'lopen' te verbuigen in eerste, tweede en derde persoonsvorm verleden tijd, antwoordde ze dood serieus "ik liep, jij liep, hij liept."

Dat was dus precies dezelfde kronkel als die van Elsa, maar de oorsprong is toch vast in een ander deel van de hersens te vinden?

Soms gaat Elsa's taal wat beter dan gewenst. Zo riep ze gisteren luidkeels door het restaurant "Yay! I finished all my veggies! Tomorrow I can do POOOPOOOP!"

Cultuur

We wonen nu vier jaar full-time in Frankrijk, maar hoe langer je er bent, hoe minder je ervan snapt. Cultuur bedoel ik.

Vorig jaar was er een feest (lees: gezamenlijke maaltijd) in het dorp. Lekker aan lange tafels buiten zitten, iets eten en heeeel veel drinken. Er was een Alerte Orange, een waarschuwing voor slecht weer. Prompt en zonder discussie wordt alles in de Salle Polyvalente (de gymzaal) opgesteld. Niemand kijkt naar de buienradar, niemand discussieert. Als de overheid een weers-waarschuwing geeft, dan gehoorzamen we allemaal. Het regende niet eens!

Nu was er drie dagen nationale rouw vanwege Nice op 14 juli. De gemeente Courrensan vierde op 15 juli 'Quatorze juillet'. Allemaal gezellig bij elkaar, worstjes op de bbq en een brulot (armagnac met suiker en stukjes citrus, opgewarmd en aangestoken). Ik ging er van uit dat dat niet doorging, vanwege de Nationale Rouw. Als ze bij een Alerte Orange meteen gehoorzamen, zullen ze de Nationale Rouw wel zeer serieus nemen. Dus wij gingen niet. Hoorde ik achteraf dat het gewoon was doorgegaan. En die Nationale Rouw dan? Oh, zo legden ze me uit, dat betekent alleen dat de Franse vlag op het gemeentehuis halfstok hangt.

De zondag nadat de redactie van Charlie-Hebdo werd uitgemoord, was heel Frankrijk eensgezind aan het demonstreren tegen geweld. Zoveel meer doden in Parijs en Nice gingen verder gewoon voorbij aan de Gers en Courrensan. Misschien raken ze gewend.

Deze week was het feestweek in  Courrensan. De Nationale Rouw is inmiddels opgeheven, dus zelfs ik kon zonder gewetensbezwaren mee-feesten. Dit keer wil ik verhalen over een avondje klaverjassen, dat hier Belote heet.

Ik kan niet klaverjassen en dat is vrij bijzonder, want ik ben opgevoed met toepen, rikken, hartenjagen en bridgen. En dat is allemaal zo'n beetje hetzelfde. Maar ik heb samen met Jean toch mooi maar een avondje Belote geleid. Jean is de voorzitter van ons Comité de Fêtes, meestal valt hij in slaap tijdens de vergaderingen. Gelukkig speelden zijn vrouw en dochter mee met de Belote, dus bleef hij wakker om hen te volgen.

Dat is Jean, rechts op de foto. Je ziet wel dat het woord 'gezellig' nog niet is uitgevonden in Courrensan.

Ze delen hier de kaarten tegen de wijzers van de klok in. Dat ziet er heel gek uit! Probeer het zelf maar eens, je wordt er een beetje dol van.

Dit is de prijzenkast, vijf tafels met spullen. De linkse tafel is voor het enige stel dat 4 rondes gaat winnen: een fles Floc en een set kaarten in een leren hoesje. De andere tafels zijn voor stellen die steeds minder spellen gewonnen hebben. De laatste tafel heeft twee gratis consumpties. Voor enige stel dat niks zal winnen. Het ingenieuze systeem dat voor deze verdeling zorgde, snapte ik pas toen we in de vierde ronde zaten.

Normaal duurt een ronde, die bestaat uit een hoop potjes, ongeveer drie kwartier, tot er een koppel 1500 punten heeft. We begonnen om 9 uur (dus half tien), om half één moest het ongeveer gedaan zijn.
Maar er ging in de eerste ronde meteen iets mis, een tafel presteerde het om anderhalf uur te spelen. Toen was het zoiets als 1502-1498. Wel spannend dus. Maar iedereen moest wachten. Ik belde Roelof dat hij maar vast naar bed moest gaan. Uiteindelijk was ik om twee uur thuis.

Op zo'n lange avond bedenk ik, dat het allemaal toch ook wel weer op Nederland of zelfs Brabant lijkt. Samen klaverjassen, doen mensen dat nog in Nederland? In Olland vast wel.

Domme

Emma is boos op haar kinderen: die hebben de hele fietstocht in de bakfiets zitten huilen om niks. Thuis moet ze nog lange tijd ontstressen.
Matthias: "Waarom kijk je zo boos, mama?"
Zij: "Ik heb die ellendige fietstocht nog niet verwerkt. Jullie hebben me een punthoofd bezorgd!"
Hij: "Maar wanneer gaan die punten dan weer van je hoofd af?"

Domme

Zwangere Katelyn heeft wat buig moeite terwijl ze langzaam in de taxi kruipt. Elsa: "Mummy are you too big for the taxi?"

Elsa snapt dat Mama de baby Boots in haar buik heeft: "Mummy has Boots in her tummy, and Papa has a big tummy!"

En wat foto's uit Brexit:

Whatsapp-'Groeten uit Haiti'-spam - deel 2 - 'Kraan'water

Na een heerlijke week vakantie Colorado, vloog Pauwel ineens door naar Amsterdam voor werk en dat voor maar 3 dagen. Lekker gejetlagged dus (Beppie zou me corrigeren: moet natuurlijk zijn: gejetlagd. Maar ik vind het zo mooier, een soort verbasterd Engels 😊 ). Ik ging meteen terug naar Haïti. Waar ik ook meteen weer met de kleine ongemakjes had te maken: eerste ochtend geen warm water, de middag geen elektriciteit en de dag erop helemaal geen water. Alles wordt wel op enkele uren opgelost hoor. Maar het geeft aan hoe verwend we in het Westen zijn!

Ik heb de vorige keer wat over elektriciteit verteld, nu iets over water.

In Haïti is geen leidingwater. Onder huizen bouwt men standaard een citerne, een waterput. Toegankelijk via luik, zoals ook bij ons bij de voordeur;

Beetje lastig te fotograferen via dat luik en dus te moeilijk zien: het water in de put. Staat nu ongeveer halverwege.

Die put is gewoon open en er kunnen gemakkelijk vuil en beesten in. Daarom moet er 1x per week chloride in. Agressief spul hoor!! Hadden we eerst in het voorraad hok liggen,  maar daar kon je vervolgens door de chloorlucht niet meer naar binnen 😁

Vervolgens hebben we een pomp voor waterdruk (in de tank er naast). En naast de pomp staat ook de boiler. Omdat onze bovenburen ook water nodig hebben, alles in 2-voud op de foto;

Onze pomp:

Speciaal voor de techneuten 😊

Maar... die pomp werkt alleen als we elektriciteit van de Haïtiaanse maatschappij hebben of als de generator aan is. Niet op de batterijen. Omdat we echt wel een aantal uur per dag op de batterijen leven, is er ook een klein vaatje dat hoog staat zodat er toch wat waterdruk is als er onvoldoende elektro is;

Zoekplaatje 😁.

Dat tankje is ok voor afwas en wc etc, maar eigenlijk te weinig bijv voor de douche. Het kan, is alleen niet erg krachtig 😊.

Maar met de nodige buizen overal hebben wij dus ook 'kraanwater'. Oh, had ik nog niet gezegd: dat water in de citerne is regenwater. Als je er veel verbruikt (mensen die bijv eigen zwembad hebben), kan je extra water via een tankauto laten leveren.

Door filters en de chloride is het water voldoende gezuiverd. Maar het is zeker GEEN drinkwater!! Zelfs je tanden kan je niet poetsen met het water. Daarom hebben we grote bidonnen met drinkwater (en kleine flesjes bij de wastafels die we telkens hervullen):

En die worden afgevuld op de brouwerij (bier wordt ook met dit water gemaakt). Gewoon met een kraantje op de grote tank 😁:

Dit wordt door onze chauffeurs gedaan (note: wij mogen in Haïti niet zelf rijden maar hebben de beschikking over 2 chauffeurs die ons in principe elk moment van de dag rondrijden), op de foto is dit Patrick.

Een nieuw avontuur van De Zwarte Zwadderneel

Vandaag fietste ik op uitnodiging van Bep de zestig kilometers van Nijmegen naar een heerlijke lunch in Boxtel. De weersvooruitzichten waren gunstig: geen wind en geen regen, mogelijk wat zachte miezer die zou verdampen voor het de grond raakte. Ik had Nijmegen net achter me gelaten en het begon inderdaad licht te miezeren. Ach, dat was voorspeld, niet zeuren en doortrappen. Maar... het werd meer. En meer. Halverwege, op de hei van Nistelrode was ik inmiddels behoorlijk natgeregend en kwam ik - hé! - Richard, Bas en Job tegen die naar Nijmegen aan het fietsen waren. Regen? Ja, nu net, kort voordat ze mij tegenkwamen. Vanaf Boxtel was het de hele tijd droog geweest. Dat gaf hoop op een droge tweede helft en ik putte daaruit - inmiddels regende het voluit en was ik kletsnat - nieuwe motivatie. Maar hoe ik ook verder zuidwaarts afdaalde, de regen hield niet op. Eenmaal geheel doorweekt aangekomen bij A3n, toch maar even naar Rich geappt; regen? Nou nee, die was opgehouden kort nadat ze mij hadden ontmoet...

Dat doet mij erg denken aan het verhaal van Ollie B. Bommel, waarin hij het aan

de stok heeft met De Zwarte Zwadderneel, zie afbeelding. We herkennen daarin een streng gereformeerde prediker, die de mensheid voortdurend aan ijdelheid en hovaardij ten onder ziet gaan. Zijn rechtlijnige soberheid trekt voortdurend een regenbuitje aan, waardoor hij altijd onder een paraplu moet schuilen. Nu was de lunch die Bep en Toon bij A3n serveerde ook wel erg katholiek bourgondisch en had het echt wel een stukje soberder gekund, dus dit was mogelijk mijn vooruit genomen straf geweest. De goddelijke bemoeienis werd ook bevestigd door onze weer-appjes: die gaven vrolijk aan dat het droog was en zou blijven, terwijl gestaag de regen op ons viel.

Om A3n snel van deze bui te verlossen, ben ik maar snel naar Nijmeegje terug gefietst. En? Droog. Mooi weer tot de voordeur. Ergo: de weg naar Nijmegen is droog, die naar Boxtel is nat. Zó zat dat dus vandaag. En God bestaat dus niet, het bewijs geleverd.

Dommes

Sofía wijst de kaas af die haar moeder haar voorzet. "Kaas van de koe van opa wil ik!"

Marens favoriete snack: poeprika!

Sofía 'leest' haar moeder een boekje voor. Die wil er nóg een horen. Zegt S: "Wat zeg je dan? Alsjeblieft, lieve Sofía?"

Aan het eind van de middag halen we Emma's kleintjes van de crèche, de ouders zijn op congres. Toon op de bakfiets, ik met de fiets voorop. Zwaai soms met een arm of been, om naar links of rechts te wijzen én het tweetal te vermaken. Matthias verheugt zich er al op. Luidkeels roep hij over de straat: "Oma, doe je benen wijd!"

Domme domme

Apa is apetrots op zijn jongste kleinzoon. Hij gaat regelmatig een stukje met het mannetje fietsen en Flinn heeft onderweg geleerd te schakelen. Als ze wegrijden bij een stoplicht, weet Flinn dat hij weer mag. Tot twee keer toe laat hij Apa weten dat hij heeft "geschakeld". Dus hij heeft technisch inzicht én taalgevoel, want welk kind van nog geen drie kan het woord 'schakelen' op de juiste manier vervoegen?!
Dat technisch inzicht daar zijn wij het tot op zekere hoogte mee eens. Over het taalgevoel twijfelen wij nog een beetje. Op zondagochtend meldt Flinn zich met een stapeltje kleren: "Mama, ik wil worden aangekloot!"

Als kleine baby ging Flinn vaak wandelen met Ama. Om naar het bos te kunnen, moesten ze langs de tuin van de buren, waarin vier kleine keffertjes bij iedere voorbijganger flink van zich laten horen. Baby Flinn schrok steevast van het felle geblaf. Ama stelde hem en de hondjes gerust door te zeggen: "Hoeft niet hondjes, wij zijn het maar."

Afgelopen zondag, het is prachtig weer. Flinn en Jeppe spelen met de duplo. Zeer geconcentreerd worden er brandweerauto's, helikopters, vliegtuigen, en torens gebouwd. Bij de buren blaft een hondje. Flinn kijkt niet op of om, maar mompelt: "Hoeft niet hondje, ik ben het maar."

WhatsApp - Groeten uit Haiti

Toen Pauwel naar Haiti vertrok, is hij een WhatsApp groep 'Groeten uit Haïti' begonnen. In het begin vooral voor de naaste familie, gaandeweg ook heel wat vrienden die ons wel en wee volgen. Aangezien ik meer tijd heb, ben ik vooral diegene die de updates verzorgd. Omdat berichtjes in WhatsApp typen heel wat makkelijker en sneller gaat dan een 'echt' artikel voor TLTZTM schrijven, krijgen de lezers van de blog eigenlijk nauwelijks updates van mij. Ons Erik had al een paar keer gesuggereerd dat ik de WhatsApp berichtjes via internet moest invoeren, dan kon ik gemakkelijk copy-paste doen voor de blog.

Maar nu heb ik vandaag weer een WhatsApp update naar vrienden en familie gestuurd, juist - via mijn telefoon. Weer geen update voor de blog-lezers! Maar... Ik heb de tekst gedownload van WhatsApp naar mijn mail, en kan er nu de foto's tussen plakken. Het zijn de oorspronkelijke berichtjes, met de emoticons, ik heb alleen de type fouten eruit gehaald. Het zal wellicht wat jofel zijn, maar ach, dat kan deze blog wel hebben.  

Hierbij een eerste onderwerp waarover ik enkele weken geleden had gewhatsapped (is dat een woord??). Deze week probeer ik nog enkele stukjes te plaatsen, mits jullie het interessant vinden uiteraard!

Elektriciteit in Haïti.

(De Whatsapp berichtjes zijn geschreven nadat wij weer eens een elektriciteitsstoring hadden. Wordt altijd wel opgelost, maar ik heb onderstaande tekst verstuurd om duidelijk te maken dat het hier wat complexer is dan gewoon 'het licht aan doen' zoals in het Westen...)

Om te beginnen hebben we hier de nationale maatschappij EDH (Électricité d'Haïti). Die heeft bovengrondse bedrading:

Die staat voor ons huis 😎. Maar zij kunnen de vraag niet aan en zodoende hebben we maar een aantal uur per dag elektriciteit. Afhankelijk van de wijk is dat ergens op de dag of nacht. Wij hebben doorgaans overdag een aantal uur. Iemand vertelde me dat ze een keer 23 dagen helemaal zonder hebben gezeten...

Voor veel Haitianen is dit de enige vorm van elektro en al redden ze prima zonder, de mobiele telefoon is misschien hun belangrijkste bezit en daar heb je toch af en toe ook elektro voor nodig. Je ziet dan ook overal waar een stopcontact zit (in supermarkt, bank, airport,...) een mobieltje liggen 😀

De rijke Haïtianen hebben een generator. Die staan vooral 's nachts aan voor de airco's!! Wij hebben er zelfs 2, gelukkig maar, want ook die zijn niet altijd stabiel:

Dit is de grote, die doorgaans niet draait. Nu wel, want de kleine was kapot en is helemaal ontmanteld;

Niets meer van te zien 😊.

Voor de tijd tussen EDH en de generator hebben we een zooi batterijen:

De bovenste rij is voor onze bovenburen. De onderste van ons. We hadden al eerder problemen en toen bleek een aantal batterijen kapot, we moeten het sindsdien met een aantal minder doen.

Bij de batterijen hoort een inverter, die wisselstroom (EDH, generator) om zet in gelijkstroom (batterijen) en omgekeerd. Geloof ik, altijd een hekel gehad aan natuurkunde/fysica 😊.

En mogelijk is die nu kapot. Maar ja, men zegt hier: alles gaat hier kapot. En als je ziet hoe de bedrading gedaan wordt dan geloof je dat meteen:

Ja, echt heel veilig 😬. Bij de generatoren is ook zo'n kast met bedrading. Laatst sprongen daar de vonken uit, kortsluiting of zo. En dan gaan ze met een stok die contacten te lijf... Totaal geen idee van risico en veiligheid.

Maar goed - doorgaans hebben wij dus wel continu elektriciteit al kunnen zware apparaten (wasmachine, airco) niet op de batterijen. Ach, dat is een beetje aanpassen, en als je bedenkt dat 99% van de bevolking max een paar uur per dag elektriciteit heeft, of gewoon helemaal niet.... dan sta je weer met beide benen op de grond.

Hierop een reactie van een vriendin uit Stockholm:

Het is enkel bij een lange stroompanne dat je beseft hoe afhankelijk we zijn van elektriciteit 😕. Wij hadden hier deze winter een 2-uur durende stroompanne in Stockholm city en dat op het middaguur. Alle restaurants zaten in het donker, supermarkten dicht, verkeerschaos want geen verkeerslichten, alle scholen dicht want geen licht en geen verwarming... Maar hier is dat op 2u opgelost 😃...

Vriend uit België:

Wij hebben dan wel kerncentrales, maar die liggen de laatste tijd ook de hele tijd plat ...  Hebben jullie daar geen zonnepanelen?

Mijn antwoord:

Op kleine schaal gebeurt dit: gezinnen op het platteland kunnen (met donorgeld!!) kleine paneeltjes krijgen voor met name licht - tbv veiligheid en bijv huiswerk voor kinderen. Grote investeringen doen in Haïti, ik denk dat niemand durft. Langetermijnplanning bestaat hier niet. De politiek is zeer onzeker. En dit product is zeer gevoelig voor beschadigingen (het is hier zo stoffig...), maar ook bijv diefstal. Er is ook een probleem van lokatie - Haïti is erg heuvelachtig en er wonen hier (iets kleiner dan België) toch ook 10milj mensen. Verder is er absoluut een probleem van maintenance en beschikbaarheid van techneuten daarvoor - Pauwel kan er alles over vertellen - niet dus!!

Er is zeker zonlicht genoeg, maar het land, de overheid, zal echt stabieler moeten worden, voordat iemand hier groots wilt investeren.

Song Tune van de maand

In het laatste jaar moet ik bij al mijn mentorleerlingen een paar regels schrijven ter voorbereiding van de leerlingbespreking. Dat levert doorgaans dit soort proza op: 

"Leerling X heeft moeite om zichzelf te motiveren en houdt zich niet aan zijn planning. Als hij op deze voet doorgaat, is een diploma geen zekerheid.  Heeft bijles voor WISB (wiskunde B). Ouders proberen thuis wat structuur aan te brengen in zijn huiswerkgedrag. Niet naast Leerling Y zetten en positief blijven benaderen." 

Of: "Leerling M doet het prima. Gaat wel lukken zo." 

Bij het laatste type leerling houd je het lekker kort... want dat leest toch niemand. Dit soort leerlingen worden in de bespreking altijd overgeslagen. Bij wijze van experiment en om wat aandacht te genereren voor een goede prestatie, had ik dit jaar bij leerling Hanna Reeser (ad random één van de vele schatjes die op onze school rondlopen) een zinnetje geschreven, dat nogal uit de toon viel. 

November: "Geruisloos door het havo heen als een indiaanse kano over de Amazone-rivier." Geen enkele reactie op gekregen, dat krijg je als zo'n leerling wordt overgeslagen. Januari: "Geruisloos door het havo heen als een donsveertje gedragen door een lichte zomerbries." Eén nijvere collega die na de vergadering vroeg of ik al bezig was met de diploma-uitreiking, waar we de leerlingen uitzwaaien met een gedichtje. 

Dat was ik dus ook, want voor die bijeenkomst had ik zo mijn gedichtje voor haar al klaar liggen. Evenwel, om het gebrek aan aandacht voor Hanna wat te compenseren, stond ik uitgebreid bij haar stil als representant van haar prettige soort en heb ik gedaan wat een collega al eerder deed voor zo'n leerling, die Elise heette en die eveneens piano speelde. Als ik nu nog doof wordt (voor sommigen ben ik dat al) en dood ga (nee, geen hulp nodig) en daarna beroemd wordt (mwa, ik ben al redelijk berucht dus dat gaat de goede kant op), dan zal de naam van Hanna de eerstkomende twee eeuwen regelmatig vallen. Dus: speel zelf en stuur door naar pianisten, de partituur is vanzelfsprekend vrijelijk beschikbaar: http://www.notredame.nl/upload/Hannas%20tune%20score.pdf 

Colorado

Wij waren een week op vakantie in Colorado, USA. Tuurlijk hebben we ook een hamburger gegeten en per ongeluk ook een keer cola besteld. Dan krijg je ca 3/4 liter cola die je niet op kunt, en dan vragen ze ook nog of je een (gratis) re-fill wilt. Maar USA is gelukkig meer dan hamburgers en te grote cola's. Het was echt een schitterende vakantie, wat een indrukwekkende natuur. Foto's geven niet dat overweldigend gevoel weer, maar wel een goede indruk. En omdat ik moeilijk kon kiezen een heleboel:

En oh ja, ook genoten van de biertjes gebrouwen door lokale bierbrouwerij-tjes. Is er ook een fotootje met ons er op:

Huis opgeknapt

Ik schreef hier eerder over de renovatie van ons huis: die is inmiddels achter de rug. Ik wist niet dat daar zoveel tijd mee gemoeid zou zijn. De werklui van tegenwoordig gaan tussendoor rustig elders klussen, hele weken gingen eroverheen voor ze iets kwamen afmaken. Maar goed, inmiddels hebben we een opgeknapte keuken en gang, gerenoveerde wc's, nieuwe douches, her en der vernieuwde plafonds, een nieuwe dakkoepel en een opgeknapte dakkapel.

Ik liet een vriend van mijn leesclub mijn vernieuwde huis zien. Ik betrad met hem onbekende kamers en trappen waar nog volop gebroken en geschilderd werd en raakte in paniek. Had ik zoveel extra werk uitbesteed? Hoeveel zou ons dit wel niet gaan kosten! Gelukkig wekte het alarm mij uit deze nachtmerrie.

Toon liet Matthias onlangs het 'nieuwe' huis zien. "Kijk eens hoe mooi het is geworden." De kleine jongen deed zijn best, maar wat was er nu precies nieuw? Nieuwe plafonds, die ziet niemand. De marmoleumtegels in de hal zijn nu hennabruin, maar wie het voormalige rood er niet naast ziet liggen, die moet zijn best doen om verschil te zien. De keukenkastjes zijn nog steeds gebroken wit. Zelfs de grepen zijn hetzelfde gebleven: van de oude kastjes afgeschroefd. De muren hebben hun oude vertrouwde kleur behouden, van de vers geschilderde plinten valt het alleen de zuurkijker op dat ze niet langer vies zijn. Toon nam hem mee naar boven en ja, daar viel het kwartje ineens: "Oh! Wat mooi!"

Wat hij zag?

Ons oude bloemetjesdekbed, zelden nog in gebruik....

Domme domme

Er zit een vogel op het dak van de overburen. "Kijk," roept Flinn, "een kraai!"
Ik ben het niet met hem eens. "Nee, Flinn, da's een duif."
Flinn: "Of een kraai, dat kan ook kunnen!"

Om aan de muur te hangen

zo mooi is deze foto

Bedankt Rich!

Door Margriet op de computer van Adrienne

Dommes

Maren kan eindelijk de naam van haar broer zeggen: Makikaak.

Tijdens een logeerpartij slapen ze 's avonds samen op één kamer. Het is al 9 uur, maar broer blijft maar doorzingen: London bridge is falling down. Dan horen ze Maren roepen: "Makikaak! Japen, nu!"

Mensen raden in de auto. Emma heeft een jongetje in gedachten (een neefje aan andere zijde), Matthias en Miguel stellen vragen. Heeft ie blond haar? Dan weet Matthias het: dat moet baby Jezus zijn.

Matthias is aan de beurt. Na veel vergeefse vragen van zijn ouders, fluistert hij: "Het zit in deze auto." Was-ie het zelf.

Sofía, na een oppasdag met opa en oma tegen haar mama: "Het was de mooiste dag van de wereld!"

Loesje vertelt dat ze drie dagen op congres gaat. Sofía: "Dat geeft niet hoor mama. Als je weer terugkomt, dan trouw ik met jou!"

Esteban slaat zich vooralsnog dapper door de dagen heen: