Dommes

Sofía brengt drie dagen per week door in de crèche, de andere dagen is ze het allerliefste thuis. Daar speelt en zingt ze de godganse dag in alle talen die ze 'kent'. Als Loes haar op een zaterdag op de fiets meeneemt naar een 1e verjaardagsfeestje, zegt Sofía: "Mam, we gaan de fiets niet parkeren. We geven het cadeau en gaan dan weer naar huis!"

Nog iemand die het huis steeds minder graag verlaat. Toon probeert Matthias 2 weken voor datum al enthousiast te maken voor Prinsjesdag. Dit jaar overweegt hij een heus bezoek aan het parcours van de Gouden Koets. "Dan gaan we samen naar de stad, Matthias, daar zien we de koning en de koningin en dan gaan we het Wilhelmus zingen. Het komt ook allemaal op de televisie."
Matthias: "Dan kijk ik liever naar de televisie."
Toon is onthutst en overweegt een list. "Nou, dan ga ik alleen."
Matthias: "Oh! Dan zie ik jou op de televisie!"

Slaapliedjes

Het bedritueel begint met tandenpoetsen en pyjama aandoen. Dan lezen we een verhaaltje voor (meestal een Borre boekje - we hebben er twee...) en daarna mag Flinn nog drie slaapliedjes kiezen. Tegenwoordig zingt hij die uit volle borst mee. Bij voorkeur voorzien van commentaar.

Favoriet van dit moment is Rock-a-Bye Baby, dat technisch gesproken uit twee liedjes bestaat, want ik zing er meestal meteen Go to sleep my little picaninny achteraan. De tekst heb ik wat aangepast; wij zingen Go to sleep my darling little Flinnie waarop Flinn altijd aanvult "dat ben ik". Die twee liedjes zingen we nu dus iedere avond drie keer achter elkaar. Dan blijft het natuurlijk wel hangen! Hij kan het nu ook helemaal alleen: https://goo.gl/photos/UxMLE5Zyte6yGboXA

Rock-a-bye baby, in the treetop (Flinn: "dat vind ik zielig")

When the wind blows, the cradle will rock (Flinn: "dat vind ik lief")

When the bough breaks, the cradle will fall (Flinn: "dat vind ik lief")

And down will fall baby, cradle and all (Flinn: "dat vind ik zielig")

Go to sleep my darling little Flinnie, (Flinn: "dat ben ik")

Tommy fox will have you if you don't

Hush a bye, don't you cry

Mummy's little baby, 

Daddy's little Alabama coon (Flinn: "ik zing 'koes', dat kan ook, hè?!")

POST VOOR A3N MET HET LAMME HANDJE
Anderhalve week geleden brak ik mijn pols. Dat deed ik niet expres, natuurlijk. En als ik de leuning van het stenen trapje vast had gehouden, dan was het niet gebeurd. Ik ging vooraf aan drie enthousiaste hondjes die in volle vaart op weg naar de tuin waren, de middelste was Swiebertje, een zeer compact vriendje van Zebbie en Hera. Met zijn drietjes gooiden ze mij onderuit en ik kwakte onderaan het trapje op de grond. Ik stapte te voet naar dokter Bonn, die ook in de lappenmand zat: hij had met een vinger tussen een dichtklappende deur gezeten. Daar kunnen dokters niet tegen, hij kon zichzelf niet eens een verbandje om doen. Allebei hadden we heel veel pijn, dat was duidelijk. Hij stuurde mij naar het ziekenhuis in Den Bosch, Rich bracht mij en ging weer naar huis. Ik kwam wel met het busje terug. Zei ik. Maar na zes uur zat ik nog op de eerste hulp (het leek meer op de LAATSTE hulp!) en Rich moest mij komen halen: het busje kwam alsmaar niet.
Ik ben intussen alweer op controle geweest, nu heb ik rode gips in plaats van blauwe (de volgende keer neem ik, denk ik, groen. Het gaat allemaal best goed, alleen, ik mag geen autorijden, dus kan ik de honden niet uitlaten in mijn favoriete uitlaatplek (Schijndel) en ik kan geen blikken openmaken (mooi smoesje om buurman René te vragen of hij even de dooie rat uit de vijver komt halen, hij heeft ervaring in dat soort klusjes).
Zoals jullie zien kan ik opperbest typen, tweehandig nog wel. En er is altijd wel iemand die mij kan helpen met het een of het ander. Dank aan alle lieve familieleden voor hun hulp en de get well kaartjes, vooral die van Elsa! De buurt komt mij regelmatig bakjes soep brengen en lekkere nasihapjes. Ze bieden vaak hun hulp aan, die ik uiteraard graag accepteer. Behalve bij die ene klus, die toch best moeilijk is: naar beneden gaat redelijk, maar dames, hebben jullie ooit geprobeerd om met je linkerhand je onderbroek op te trekken? 

Domme domme

Pien zag op 1-jarige leeftijd Matthijs in vol ornaat - zwart motorpak, zwarte helm, enorme laarzen - en doopte hem om tot BroembroemThijs. Jeppe genoot gisteren - op 4-jarige leeftijd - van een (milde) curry en vooral van de 'witte bomen' die daarin verstopt zaten en doopte het spontaan om tot broemkool.

Flinn begint interesse te krijgen in toiletbezoeken. Op het kinderdagverblijf houdt hij bij hoog en bij laag vol dat hij moet plassen. Hij zit een paar minuten op de wc en doet heel hard zijn best, maar er komt niks. Dus Danique stelt voor om het later nog eens te proberen. Flinn: "Dat is een interessant idee..."

Singaporelsa

Elsa gebruikt "yesterday" voor eender welk moment uit het verleden. Yesterday gingen we bijvoorbeeld naar Nederland. Een paar avonden gelden kwam ze met: "I was born yesterday" (Engels spreekwoord)

Ze vertelde me het verhaal over hoe ze geboren was. Er waren dokters, en ze lag erg stil, en de dokters spraken over haar, daarna was ze heel erg bang, en uiteindelijk viel ze naar beneden, en toen deed ze haar ogen open en zag... Papa!

Ik dacht even dat ze een soort religieuze openbaring had, maar ze ging gelukkig meteen verder over hoe ze daarna vis ging eten bij de grootouders.

Elsa heeft ook een tekening van mij gemaakt... Ze tekende eerst een kale man met een stoppelbaard - leek misschien wat op Pauwel op Zondag. Toen Katelyn vroeg waar mijn haar was, werd er nukkig wat haar aan mijn hoofd toegevoegd:

Elsa's eigen haar groeit prima. Wij hebben een luchtfilter vanwege de haze (luchtvervuiling van Indonesische branden), en Elsa gebruikt deze voor haar eigen versie op de Marilyn Monroe meme:

Song Deun van de maand

Een kenmerk van Termeers lijkt me, is dat we graag dingen in elkaar prutsen. Of dat nu een tekst, fotoboek, borduurwerkje, liedje of les-stenciltje is: het is allemaal best, als we er maar lekker een tijdje aan mogen prutsen. Wat dat betreft heb ik het ideale beroep: teksten schrijven, muziekjes verzinnen, filmpjes maken en bewerken, instrumenten repareren, podiumtechniek opbouwen, leerstof ordenen etc. etc., allemaal even leuk. Alleen proefwerken nakijken, daar heb ik echt een bloedhekel aan. Dat laatste hoeft gelukkig ook niet in de vakantie, maar ik ben wel heerlijk bezig geweest met het maken van lesmateriaal. Een echte prutsvakantie dus. Voor de wat betere leerlingen ging ik op zoek naar een geschikt stukje, met iets meer uitdaging dan waar de gemiddelde leerling op strandt. Componeren voor havo-leerlingen is een beetje hordelopen. Zo'n stukje moet overzichtelijk zijn in de structuur, herhalingen bevatten, een voorspelbare toetsvolgorde hebben én toch enigszins tot de verbeelding spreken. Je moet er als leerling immers wel een beetje zin in krijgen. De naam is daarvoor ook niet onbelangrijk: beter Prelude dan (hihihi) Voorspel. Die beperking leiden meestal niet tot volwassen composities, maar met de onderstaande was ik met mijn romantische inslag toch best wel tevreden. Per ongeluk iets moois gemaakt? Voor Rachmaninov waarschijnlijk véél te kort, maar voor de meeste van mijn leerlingen een muzikale marathon.

Domme domme

We zijn in het dinopark in Boxtel. Met name de dino's in het bos worden gewaardeerd. Ze staan in allerlei poses opgesteld; over het algemeen zijn het boosaardig kijkende individuen, hier en daar wordt een aanval uitgebeeld, enkelen staan geformeerd als troep. In één van de troepen staat tussen de vlezige dino's ineens een skelet. Flinn: "Hee kijk, een slet!"

Domme dommes

De vakantie is afgelopen. Matthias treuzelt bij het avondritueel.
Zijn moeder: "Schiet eens op jongen. Morgen is weer een drukke dag, vroeg op. Papa en mama moeten weer werken.
Hij, ongeduldig: "Nee-hee. We hébben al genoeg geld!"

Sofía loopt ineens rond in haar blote buik. Waarom heeft ze haar T-shirt uitgedaan? "Dat doe ik omdat iedereen mijn naveltje zo schattig vindt!"

Opa T haalt met Matthias in de bakfiets Sofía op om gedrieën naar een zwemplas te gaan.
Sofía: "Hé! Waar zijn Emma en Maren?"
Matthias: "Die zijn thuis gebleven. Dan kan Mama haar eigen ding doen."
Sofía: "O! Net als Pippi Langkous!

Het tweetal babbelt wat af in de bakfiets. Als er een vliegtuig overkomt vertelt Matthias dat hij met het vliegtuig naar Spanje is geweest.
Sofía: "En ík ben met het vliegtuig naar Amerika geweest (= niet waar). En weet je wat ik daar gedaan heb? Een ijsje met chocola gegeten!"

Wij moeten een extra dagje op Maren passen: ze heeft de zesde ziekte, en mag niet naar de crèche.
"Nu is Matthias helemaal alleen naar de Carrousel", zeg ik tegen haar terwijl ze koortsig op mijn schoot zit.
Ze kijkt me aan, trekt de speen uit haar mond en zegt: "Met Koosje."  En duwt de speen er weer in.
Koos is Matthias' knuffel.

Dommes van Sofía

Sofía is een weekje met de hele familie op vakantie geweest in de Achterhoek en heeft het daar, ondanks neerstortende bomen, zeer naar haar zin gehad. "Ik vind deze vakantie perfect!"

Als ze weer in haar eigen huis wakker wordt, is ze verdrietig: "Ik dacht dat Matthias hier was, maar die is nog op vakantie... Ik ben een beetje misselijk omdat ik Matthias zo mis."

Haar papa: "Maar we gaan vandaag naar de dierentuin! Naar het nieuwe olifantje Sofia kijken!
Sofía: "Dat kán toch helemaal niet? Een olifant met krullen?"

"Ik vind jou aardig oma. Ik vind jou véél te veel lief van dit land."

Nog meer taal. Het is echt toeval hoor, we praten ook over school, eten, en zwemmen en zo....

Ik wil nog wel eens een nieuw woordje Chinees leren, maar dat mag niet van Elsa: "No papa, you are not Chinese!"

Elsa is wel Chinese en ook Dutch en ze spreekt Engels - ze snapt dat, geloof ik. We vertellen Elsa over de andere talen, "we can learn... German,"
Elsa: "Yes, German"
Wij: "How about Spanish?"
Elsa: "Spinach!"
Wij: "Hahaha, or Italian"
Elsa: "Italian!"
Wij: "Perhaps Greek?"
Elsa: "Crunchy or sour?"

We we noemen er nog een paar, tot... "Finnish?"
Elsa: "Are we finished?"

En ze is echt het kleinkind van 's Pap:

"Jam, I like jam, good for my poop!" Ze kwam er helemaal zelf mee en merlot heeft inderdaad vaak een jam geurtje.

Jacht op wild zwijn

Ze jagen vaak in de omgeving van ons huis. Op vossen, reeën en wilde zwijnen, maar er kan ook wel eens een haas, fazant of patrijs tussen zitten.

Tegenover ons huis is een enorm maïsveld van Regis. De maïs staat nu hoog. Het veld sluit aan bij de bossen van Gondrin en is dus een geliefde verstopplek voor wilde zwijnen. Vanmorgen was het raak. Of mis, het is maar hoe je er tegenover staat.

Het veld wordt van drie kanten bewaakt door oranje mannetjes met geweren (en vaak een stoel) ( en als het erg zonnig is een parasol). Vanaf de vierde kant komen de drijvers en de honden. Je hoort vrijwel voortdurend de honden janken, verder af en toe de toeter van een hoorn en heel soms schoten. Maar als ze vlak naast je huis schieten, dan schrik je je te pletter. Moby de poes was in het klushok gaan zitten van angst.

Tijd voor wat plaatjes. Zoals een jager die de honden volgt:

 Twee collega's die hem volgen:

 en dan besluiten dat het te ver lopen is en ook nog omhoog:

 Een wachtrijtje jagers:

 De luie jagers komen met de auto omhoog met de auto:

Ik blijf op mijn terrein en moet dus de foto's van veraf nemen. In Frankrijk gebeuren voortdurend jachtongelukken, gelukkig schieten ze meestal elkaar dood, maar het kan dus ook een wandelaar of buurvrouw zijn die het loodje legt.

En dan nog een filmpje om het geblaf van de honden te laten horen, het is erg kort.

Ik maak ook altijd een praatje met de mannen. Hoeveel hebben jullie er vandaag geschoten? Veertig mannen, 60 honden, vier uur werk?
EEN wild zwijn.

Domme dommes

Er klinkt klassieke muziek op de radio, maar het is niet Peter en de wolf.
Flinn: "Maar het is wél interessant!"

Jeppe wil iets wat niet lukt.
Marleen: "Dan doe je toch het alternatief?!"
Flinn: "Wat is rabiet?"

We BBQ-en bij Wendy en Matthijs. Flinn en Jeppe vinden het vooral leuk vanwege de hangmat.
Jeppe: Wij gaan even slapen."
Flinn: "Ja, want het was een drukke dag!"

Pien zingt het liedje van Heleentje van Capelle 'Naar de speeltuin': "Kleine Piet vliegt van de wip, valt zijn tante door zijn lip..."
Even later zingt ze het weer: "Kleine Piet vliegt van de wip, valt zijn oma door zijn lip..."

Jeppe wil alleen zijn pyjamabroek aan, niet zijn pyjamatrui: "Ja, want ik slaap als een sterke man!"

In het Natuurhistorisch Museum is een aparte tentoonstelling over haaien. Er staat een grote (nep)haai. Volgens Jeppe is die aangespoeld. Flinn houdt het erop dat 'ie is doorgespoeld.

Over een maand is Flinn jarig, dan wordt hij 3. "Ik ben bijna verdrietig!"

We moeten naar de tandarts. Jeppe heeft zichzelf aangekleed en goed over zijn outfit nagedacht: "Kijk, ik lijk wel een boef! Misschien is de tandarts bang voor boeven!"

Flinn heeft een sprintertje (splinter), maar dat is niet erg, want "ik ben een dappere jongen!"

Jeppe maakt een selfie:

Dommes

Links en rechts wordt al aan spelling gedaan. Ik heb een boek uit de bieb bij me en wijs de plaatjes aan. "En toen kwam er een mmm u ssss..."
Matthias: "Vogeltje!"

Loesje legt letters: "Kijk eens, wat staat hier: ssss oo ffff ie aaa?"
Sofía doet haar na: "ssss oo ffff ie aaa...." En roept dan trots: "Nicolaas!"

Emma: "De mmm van...?"
Maren: "Muis."
Emma: "En van...?"
Maren: "Mama."
Emma wil haar al aanmelden voor een IQ-test, als ze zegt: "En van papa."

Maren is intussen twee en zegt dus nee.
"Maren, jij bent jarig, hè?"
"Nee, jij!"

Matthias loopt weer eens rond met het meetlint. "De tafel is zestig kilo! Oud hè?"

Cactussen

Toen ik in de jaren '70 "op kamers" ging waren ze populair, kamerplanten. Ik herinner me als toppers de gatenplant, de papyrus en de ficus. De laatste was geen gemakkelijke om tevreden te houden en viel snel uit. De papyrus zat binnen een jaar onder de "spint" en de gatenplant was weliswaar onverwoestbaar, maar had een norse uitstraling. De sanseveria was een no go plant, veel te ouderwets, maar een yucca was weer helemaal yup. Kortom, we waren er mee bezig. Als ik nu de vensterbanken bekijk, heb ik het idee dat men er steeds minder mee bezig is. Gewoon niet. Waar al mijn kamerplanten gebleven zijn, weet ik niet. Met pijn in het hart (tsja, toch een mini-moord) heb ik een paar jaar geleden een bovenmaatse yucca (super lange stammetjes met daarboven ergens wat plukjes groen) in de groenbak gegooid, maar er moeten veel meer planten het huis uit geslopen zijn toen ik even niet oplette. Op een gegeven moment was in ieder geval de vensterbank leeg. Nu niet meer, want ik blijk een nieuwe hobby te hebben: cactussen.

Met de meest rechtse op de vensterbank is het begonnen: hij waaide binnen van onbekende herkomst als peuter, even groot als nu een van de zijscheuten is. Ik heb vele malen op het punt gestaan om hem weg te kieperen, want hij viel na een tijdje keukenvensterbank telkens om, omdat hij in het te kleine potje topzwaar was geworden. En je kon dat rotding dus niet oppakken zonder je flink te prikken. Nadat ik hem met ovenwanten aan had omgepot, begon hij zowaar te bloeien. Tevreden met dat succesje, kwam ik tezelfdertijd in de AH een aanbieding tegen: drie minicactussen in een plasticje voor 2 euro. Dat zijn nu de drie meest linkse. Het eerste bolletje is bloedje-saai, maar wie weet komt daar ook nog een keer een bloempje aan. De middelste gaat als een trein en de rechtse herken ik als vetplant van het Essche Heike. Daar komt als het goed is een keer een lange stengel met bloempjes uit. De vier middelste zijn weescactussen: een blijkbaar minder gewaardeerd cadeautje van iemand aan een van de kinderen, door mij maar liefdevol opgenomen. Je ziet daar rechts een soort bonzai-variant van de cactus uit de westerns, maar de leukste vind ik de vijfde van links. Waar de meeste planten een zekere voorspelbaarheid in de groeiwijze hebben, lijkt dit een wat anarchistisch type. Platte stukken, ronde steeltjes, asymmetrisch opbouw, bladachtige uitsteeksels, een witte wolachtige bedekking: het is mij niet geheel duidelijk welke kant dit op gaat. Heeft iemand hier ervaring mee? Intussen kwijt ik me met toewijding aan mijn hobby, door in het geheel niets te doen. Ze hoeven maar één keer per maand water. 

Taal van ver domme domme

Beppie voorspelde het al: overcompensatie van grammatica. Elsa praat over de liegende Pinocchio: "His nose grews and grews and grews."

Een klasgenote van me in de Belgische brugklas raakte helemaal in de war van de Nederlandse regeltjes. Toen onze leraar haar vroeg 'lopen' te verbuigen in eerste, tweede en derde persoonsvorm verleden tijd, antwoordde ze dood serieus "ik liep, jij liep, hij liept."

Dat was dus precies dezelfde kronkel als die van Elsa, maar de oorsprong is toch vast in een ander deel van de hersens te vinden?

Soms gaat Elsa's taal wat beter dan gewenst. Zo riep ze gisteren luidkeels door het restaurant "Yay! I finished all my veggies! Tomorrow I can do POOOPOOOP!"

Cultuur

We wonen nu vier jaar full-time in Frankrijk, maar hoe langer je er bent, hoe minder je ervan snapt. Cultuur bedoel ik.

Vorig jaar was er een feest (lees: gezamenlijke maaltijd) in het dorp. Lekker aan lange tafels buiten zitten, iets eten en heeeel veel drinken. Er was een Alerte Orange, een waarschuwing voor slecht weer. Prompt en zonder discussie wordt alles in de Salle Polyvalente (de gymzaal) opgesteld. Niemand kijkt naar de buienradar, niemand discussieert. Als de overheid een weers-waarschuwing geeft, dan gehoorzamen we allemaal. Het regende niet eens!

Nu was er drie dagen nationale rouw vanwege Nice op 14 juli. De gemeente Courrensan vierde op 15 juli 'Quatorze juillet'. Allemaal gezellig bij elkaar, worstjes op de bbq en een brulot (armagnac met suiker en stukjes citrus, opgewarmd en aangestoken). Ik ging er van uit dat dat niet doorging, vanwege de Nationale Rouw. Als ze bij een Alerte Orange meteen gehoorzamen, zullen ze de Nationale Rouw wel zeer serieus nemen. Dus wij gingen niet. Hoorde ik achteraf dat het gewoon was doorgegaan. En die Nationale Rouw dan? Oh, zo legden ze me uit, dat betekent alleen dat de Franse vlag op het gemeentehuis halfstok hangt.

De zondag nadat de redactie van Charlie-Hebdo werd uitgemoord, was heel Frankrijk eensgezind aan het demonstreren tegen geweld. Zoveel meer doden in Parijs en Nice gingen verder gewoon voorbij aan de Gers en Courrensan. Misschien raken ze gewend.

Deze week was het feestweek in  Courrensan. De Nationale Rouw is inmiddels opgeheven, dus zelfs ik kon zonder gewetensbezwaren mee-feesten. Dit keer wil ik verhalen over een avondje klaverjassen, dat hier Belote heet.

Ik kan niet klaverjassen en dat is vrij bijzonder, want ik ben opgevoed met toepen, rikken, hartenjagen en bridgen. En dat is allemaal zo'n beetje hetzelfde. Maar ik heb samen met Jean toch mooi maar een avondje Belote geleid. Jean is de voorzitter van ons Comité de Fêtes, meestal valt hij in slaap tijdens de vergaderingen. Gelukkig speelden zijn vrouw en dochter mee met de Belote, dus bleef hij wakker om hen te volgen.

Dat is Jean, rechts op de foto. Je ziet wel dat het woord 'gezellig' nog niet is uitgevonden in Courrensan.

Ze delen hier de kaarten tegen de wijzers van de klok in. Dat ziet er heel gek uit! Probeer het zelf maar eens, je wordt er een beetje dol van.

Dit is de prijzenkast, vijf tafels met spullen. De linkse tafel is voor het enige stel dat 4 rondes gaat winnen: een fles Floc en een set kaarten in een leren hoesje. De andere tafels zijn voor stellen die steeds minder spellen gewonnen hebben. De laatste tafel heeft twee gratis consumpties. Voor enige stel dat niks zal winnen. Het ingenieuze systeem dat voor deze verdeling zorgde, snapte ik pas toen we in de vierde ronde zaten.

Normaal duurt een ronde, die bestaat uit een hoop potjes, ongeveer drie kwartier, tot er een koppel 1500 punten heeft. We begonnen om 9 uur (dus half tien), om half één moest het ongeveer gedaan zijn.
Maar er ging in de eerste ronde meteen iets mis, een tafel presteerde het om anderhalf uur te spelen. Toen was het zoiets als 1502-1498. Wel spannend dus. Maar iedereen moest wachten. Ik belde Roelof dat hij maar vast naar bed moest gaan. Uiteindelijk was ik om twee uur thuis.

Op zo'n lange avond bedenk ik, dat het allemaal toch ook wel weer op Nederland of zelfs Brabant lijkt. Samen klaverjassen, doen mensen dat nog in Nederland? In Olland vast wel.

Domme

Emma is boos op haar kinderen: die hebben de hele fietstocht in de bakfiets zitten huilen om niks. Thuis moet ze nog lange tijd ontstressen.
Matthias: "Waarom kijk je zo boos, mama?"
Zij: "Ik heb die ellendige fietstocht nog niet verwerkt. Jullie hebben me een punthoofd bezorgd!"
Hij: "Maar wanneer gaan die punten dan weer van je hoofd af?"

Domme

Zwangere Katelyn heeft wat buig moeite terwijl ze langzaam in de taxi kruipt. Elsa: "Mummy are you too big for the taxi?"

Elsa snapt dat Mama de baby Boots in haar buik heeft: "Mummy has Boots in her tummy, and Papa has a big tummy!"

En wat foto's uit Brexit:

Whatsapp-'Groeten uit Haiti'-spam - deel 2 - 'Kraan'water

Na een heerlijke week vakantie Colorado, vloog Pauwel ineens door naar Amsterdam voor werk en dat voor maar 3 dagen. Lekker gejetlagged dus (Beppie zou me corrigeren: moet natuurlijk zijn: gejetlagd. Maar ik vind het zo mooier, een soort verbasterd Engels 😊 ). Ik ging meteen terug naar Haïti. Waar ik ook meteen weer met de kleine ongemakjes had te maken: eerste ochtend geen warm water, de middag geen elektriciteit en de dag erop helemaal geen water. Alles wordt wel op enkele uren opgelost hoor. Maar het geeft aan hoe verwend we in het Westen zijn!

Ik heb de vorige keer wat over elektriciteit verteld, nu iets over water.

In Haïti is geen leidingwater. Onder huizen bouwt men standaard een citerne, een waterput. Toegankelijk via luik, zoals ook bij ons bij de voordeur;

Beetje lastig te fotograferen via dat luik en dus te moeilijk zien: het water in de put. Staat nu ongeveer halverwege.

Die put is gewoon open en er kunnen gemakkelijk vuil en beesten in. Daarom moet er 1x per week chloride in. Agressief spul hoor!! Hadden we eerst in het voorraad hok liggen,  maar daar kon je vervolgens door de chloorlucht niet meer naar binnen 😁

Vervolgens hebben we een pomp voor waterdruk (in de tank er naast). En naast de pomp staat ook de boiler. Omdat onze bovenburen ook water nodig hebben, alles in 2-voud op de foto;

Onze pomp:

Speciaal voor de techneuten 😊

Maar... die pomp werkt alleen als we elektriciteit van de Haïtiaanse maatschappij hebben of als de generator aan is. Niet op de batterijen. Omdat we echt wel een aantal uur per dag op de batterijen leven, is er ook een klein vaatje dat hoog staat zodat er toch wat waterdruk is als er onvoldoende elektro is;

Zoekplaatje 😁.

Dat tankje is ok voor afwas en wc etc, maar eigenlijk te weinig bijv voor de douche. Het kan, is alleen niet erg krachtig 😊.

Maar met de nodige buizen overal hebben wij dus ook 'kraanwater'. Oh, had ik nog niet gezegd: dat water in de citerne is regenwater. Als je er veel verbruikt (mensen die bijv eigen zwembad hebben), kan je extra water via een tankauto laten leveren.

Door filters en de chloride is het water voldoende gezuiverd. Maar het is zeker GEEN drinkwater!! Zelfs je tanden kan je niet poetsen met het water. Daarom hebben we grote bidonnen met drinkwater (en kleine flesjes bij de wastafels die we telkens hervullen):

En die worden afgevuld op de brouwerij (bier wordt ook met dit water gemaakt). Gewoon met een kraantje op de grote tank 😁:

Dit wordt door onze chauffeurs gedaan (note: wij mogen in Haïti niet zelf rijden maar hebben de beschikking over 2 chauffeurs die ons in principe elk moment van de dag rondrijden), op de foto is dit Patrick.

Een nieuw avontuur van De Zwarte Zwadderneel

Vandaag fietste ik op uitnodiging van Bep de zestig kilometers van Nijmegen naar een heerlijke lunch in Boxtel. De weersvooruitzichten waren gunstig: geen wind en geen regen, mogelijk wat zachte miezer die zou verdampen voor het de grond raakte. Ik had Nijmegen net achter me gelaten en het begon inderdaad licht te miezeren. Ach, dat was voorspeld, niet zeuren en doortrappen. Maar... het werd meer. En meer. Halverwege, op de hei van Nistelrode was ik inmiddels behoorlijk natgeregend en kwam ik - hé! - Richard, Bas en Job tegen die naar Nijmegen aan het fietsen waren. Regen? Ja, nu net, kort voordat ze mij tegenkwamen. Vanaf Boxtel was het de hele tijd droog geweest. Dat gaf hoop op een droge tweede helft en ik putte daaruit - inmiddels regende het voluit en was ik kletsnat - nieuwe motivatie. Maar hoe ik ook verder zuidwaarts afdaalde, de regen hield niet op. Eenmaal geheel doorweekt aangekomen bij A3n, toch maar even naar Rich geappt; regen? Nou nee, die was opgehouden kort nadat ze mij hadden ontmoet...

Dat doet mij erg denken aan het verhaal van Ollie B. Bommel, waarin hij het aan

de stok heeft met De Zwarte Zwadderneel, zie afbeelding. We herkennen daarin een streng gereformeerde prediker, die de mensheid voortdurend aan ijdelheid en hovaardij ten onder ziet gaan. Zijn rechtlijnige soberheid trekt voortdurend een regenbuitje aan, waardoor hij altijd onder een paraplu moet schuilen. Nu was de lunch die Bep en Toon bij A3n serveerde ook wel erg katholiek bourgondisch en had het echt wel een stukje soberder gekund, dus dit was mogelijk mijn vooruit genomen straf geweest. De goddelijke bemoeienis werd ook bevestigd door onze weer-appjes: die gaven vrolijk aan dat het droog was en zou blijven, terwijl gestaag de regen op ons viel.

Om A3n snel van deze bui te verlossen, ben ik maar snel naar Nijmeegje terug gefietst. En? Droog. Mooi weer tot de voordeur. Ergo: de weg naar Nijmegen is droog, die naar Boxtel is nat. Zó zat dat dus vandaag. En God bestaat dus niet, het bewijs geleverd.