De dommes gaan gewoon door

Na diverse malen door een klasgenootje te zijn uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje, en iedere keer geweigerd te hebben om te gaan, vond Loesje het tijd worden dat Sofía eindelijk ook eens een keertje ging. Dus bracht ze haar, tegen haar zin, op een woensdagmiddag naar het speelparadijs waar het feestje gevierd werd. Na afloop vertelde Sofía hoe het gegaan was: “Ik ging naar binnen, we gingen aan een tafel zitten en toen gebeurde er iets heel geks.... Ik was vrolijk!”

Maren, voor de IPad: “Ik denk dat Matthias straks de Puupels wil kijken. De Pipoes. De Pupu’s. De Pipa’s.” Emma: “De Puppy’s?”
“Ja die.”

Matthias: "Ik lijk wel een slaaf omdat ik altijd steeds iets moet!"

Emma leest Maren voor uit het boek Rosie en Robin. Maren: "Ik ben Rosie, Matthias is Robin en jullie zijn niemand."
 
Voor het slapengaan lees ik Camilo een verhaaltje voor. Hij wijst naar een plaatje: “Wat is dit?”
“Eens even kijken, ik denk een sprinkhaan!”
Hij knikt: “Papa zegt in het Spaans óók sprinkhaan!”

Intussen is hij een echte zanger aan het worden. Hij steekt zijn zus bijna naar de kroon....

Nog eentje die leert zwemmen

Wat schaft de pot? Friet!

Misschien kunnen Marleen en Michael het zich nog herinneren, maar jarenlang, in ieder geval gedurende mijn middelbareschooltijd, was ik de zelf benoemde frietsnijder van de familie. Elke woensdagmiddag was het mijn taak om de frites te snijden die mama die avond zou bakken in haar ouderwetse frietpan vol olie of ander vet, eerst alles in kleine hoeveelheden voorbakken, daarna, ook in porties, afbakken.

Als jonge moeder heb ik het ook nog wel eens gedaan, maar vervolgens hebben wij decennia lang geen friet gebakken, ook niet gekocht, hier in Gouda zijn friteszaken dungezaaid. Ik had een hekel aan al dat vet en wist niet waar ik ermee moest blijven - volgens mij gooide mama het gewoon op de mesthoop.

Maar zie: sinds een jaar of zes doen we het weer, alleen bakken we ze nu met een beetje olie ingevet op een ovenblad, want als je dat goed heet en precies lang genoeg doet, zijn ze eigenlijk net zo lekker als de frites van een frietboer (vinden wij).

Dus worden er weer frites gesneden, ook op onze oppasadressen, van grote aardappelen, en mooi dun natuurlijk, die heeft iedereen het liefste. Onze Colombiaanse schoonzoon sprak er al vaak zijn bewondering over uit, dat ik zoiets kon! En hoe ik dat eigenlijk deed, hij dacht: op een snijplank. Nee joh, gewoon met de hand natuurlijk. En ik maakte een instructiefilm, die ook jullie hier kunnen bewonderen.

Domme dommes

Pien leert op school met mooie hoofdletters aan elkaar schrijven. Ze wil oefenen, dus schrijft ze eerst Lonneke. Dan wil ze Edouard schrijven, maar da's natuurlijk best een lastige. "E... D... O... hoe schrijf je Edouard eigenlijk?" vraagt ze.
Flinn: "A... P... A...!"

We zitten te lunchen, zegt Flinn ineens uit het niets: "Ik geloof écht in God!" Waarop Jeppe antwoordt: "Ik ook. Maar wat ís God eigenlijk? Een mens of een geest of iets wat ik nog niet ken misschien?"

Flinn staat op en neer te springen: "Ik moet flink trainen om een groot mens te worden. Want dan kan ik bier drinken."

Hoewel hij zelf beweert bakker te zullen worden, is Flinn hard op weg een groot Socraat te worden: "Ik hou van meisjes. Mama is een meisje, dus ik hou van mama." Na de correctheid van dit argument naar volle tevredenheid te hebben bewezen, hij houdt namelijk van mama, breidt hij het argument uit naar zijn zusjes: "Ik hou van meisjes. Mama en Pien en Neeltje zijn meisjes, dus ik hou van mama en Pien en Neeltje."

Flinn kan nog veel meer:

  

Op een zondag spelen Jeppe en Neeltje op bed. Het is heel gezellig, tot Neeltje begint te huilen en daar niet meer mee op houdt. Bij het aankleden blijkt ze haar linkerarm niet te willen gebruiken. Dus die middag zitten wij met ons kleinste meisje bij de huisartsenpost. Gelukkig is er niks gebroken, hooguit wat verrekt en hoewel ze de rest van de dag voorzichtig blijft doen, hoeft er niks te gebeuren. De volgende dag doet ze weer gewoon hiep-hiep-hoera!

Geleerd van haar ongelukje, doet ze extra voorzichtig. Schaatsen zit er hier in het zuiden niet in, maar Neeltje heeft geleerd van opa Toon - een soortgelijke duikeling wil ze uit alle macht zien te voorkomen, ook tijdens het lopen.

De Val

Nieuwsbericht: ook zeventigjarigen waagden zich gisteren, de laatste ijsdag van het jaar, op de smalle ijzers. En ja, waar ge-ijshockeyt wordt, daar vallen de heren!

Maar, zou Matthias zeggen: "Hij lééft nog!"



Zij ook trouwens:

Dommes uit een winterse voorjaarsvakantie

Milo (2 jaar en 4 maanden) is enorm aan het praten geslagen: 

Moeder en zoon spelen samen met de autootjes, een ‘mama-’ en een ‘kindje-auto’. Wat mag het kindje niet doen? Milo: “Niet schoppen, niet slaan!” Loesje: “Niet aan de haren trekken!” Milo: “Maar ik héb geen haren!”

Milo blijft bij een wandeling achter met zijn fietsje. Hij roept: “Wacht op ons!”


Hij spuugt op de tafel. “Bah, niet doen!” zegt Loesje. Maar Milo pakt zijn autootje en rijdt ermee door de spuug. “De auto door de plas rijden!”

Milo laat alle korstjes van zijn boterham liggen. Voor zijn tweede boterham worden ze er dan maar afgesneden. Hij eet zijn bord helemaal leeg, bekijkt het resultaat en roept: “Ik heb ook de korstjes gegeten!”

Maren, na een debat met haar broer over een speelgoedföhntje, mompelend vanachter haar poppenwagentje: “Echte baby’s hebben geen föhn, maar nep-baby’s wel.”

Op een dinsdag in de voorjaarsvakantie spelen 3 oudste kinderen samen een ‘voorstelling’. Sofía is de juf, ze leidt de boel streng: “En als jullie straks gaan dansen, roep dan niet de hele tijd: kijk naar mij, kijk naar mij!” “Wacht!” roept Matthias en hij rent naar de tafel waar zijn dagboekje ligt. “Wacht even, dat schrijf ik even op!”

"Kijk, ik heb er een X achter geschreven, dat betekent dat het niet mag."

De kinderen spelen met Duplo. Sofía: “Matthias, jij kan zó goed bouwen, jij moet maar bouwer worden!” Hij, bescheiden glimlachend: “Ja, ik kan goed bouwen, maar ik word politieagent!”

Domme dommes

Flinn: "Lopen gaat echt veel langzaner dan rennen!"

Flinn krijgt via de radio iets mee van de recente gebeurtenissen in Ypenburg: " Dood! Gevonden! Wát een avontúúr!"

Ik kom thuis na een lange werkdag. Nog vóór ik mijn jas uit kan trekken, vliegt Jeppe op mij af voor een knuffel. Na die bestorming zet ik mijn tas neer en trek mijn jas uit. Jeppe kijkt op: "Oh, dát vest. Nóg een knuffel, een zachte-vest knuffel, die vind ik veel fijner dan een natte-jas knuffel!"
Flinn komt ook even kijken: "Ik heb je gemist mama. Laat me eens kijken... Ja, je bent het echt!"

Met dit prachtig, heldere winterweer rijden wij 's ochtends met veel plezier door de weilanden. In de verte priemt de opkomende zon tussen de bomen door. Flinn: "Oh kijk! Ik zie de hóri-zon!!"

De laatste is weg!

Hoe lang werk ik nu al niet meer? Geen idee. Is het nu pas twee of al drie jaren geleden dat ik mijn laatste restje collega's op een koude decemberdag gedag zei? Ik moet daar diep over nadenken, en dat zegt wel wat over de mentale staat waar het (vroeg)-pensioen mij in heeft geduwd.

Niet dat ik daarover inzit hoor, want ik tob op dit moment heel ergens anders over. Vandaag nog, vele laden afgezocht, in de kamer, in de keuken, geen een kon ik er vinden. Wat ik zocht? Nou, een balpen natuurlijk, ik moest immers iets noteren. Waar liggen ze toch, of in ieder geval één, verdomme, ze zullen toch niet.... op zijn?

Op? Maar.... zou dat dan betekenen dat ik binnenkort een setje nieuwe balpennen zou moeten gaan kopen?

Slik. Nog nooit van mijn leven heb ik een balpen gekocht in een winkel. Jullie wel dan? Die krijg je toch gewoon zomaar ineens van iemand of je neemt ze mee van je werk, ja toch? Het enige wat je thuis opschrijft is voor je werk bestemd, niet dan? Op dat wekelijkse boodschappenlijstje na misschien. En nu zouden ze ineens allemaal op zijn?

Ja, ik moet het wel aannemen. Maar betekent dat dan dat ik, maar nu echt, gestopt ben met werken? Gossiemijne!

Schaatsles...

...heeft Iris niet nodig.

 

Al had ze geen idee wat ze kon verwachten, had ze er heel veel zin in.

 

De schaatsbaan was eindelijk open, dus daar staan Femke en Iris, op het ijs. Al snel hebben ze door wat ze ermee kunnen.

 

Met haar buitenboordmotor Femke, heeft Iris aan een zetje genoeg.

(Ook haar kleine voetjes boven water vind ik net zo leuk als een domme domme.)

Zwemles

Op haar derde zwemles moet Sofía al oefenen met de schoolslag van de benen. Haar kleine voetjes boven water te zien uitkomen vind ik eigenlijk net zo leuk als een domme domme.

Winterse dommes uit Zuid-Holland

Milo laat zich graag voorlezen uit het prentenboek Max en de Maximonsters. Max is een stout jongetje dat voor straf zonder eten naar zijn kamer wordt gestuurd. Zegt Milo: “Mama, ik wil bij Max in de kamer zijn. Ik wil met Max spelen."

Nu is het Sofía's beurt om met haar kleuterklas naar het Haags Gemeentemuseum te gaan. “We gaan kijken naar Piet Hondriaan!”

Matthias: “Als je later wil gaan trouwen, moet de jongen dan op zoek naar een meisje, of een meisje op zoek naar een jongen?”

Emma heeft Matthias uitgelegd dat Jezus niet de eerste mens op aarde was. Dagen later wordt hij wakker en vraagt: “Maar zijn wij dan ook als apen begonnen?”

Sofía stelt eveneens moeilijke vragen: “Is het straks dan ook vroeger nu?”

“Dat is heel lang geleden,” zegt Loesje.
Sofía: “Het vroeger van opa en oma.”

Dat laatste klopt steeds meer.... Zie het volgende nieuwsbericht.

Nieuwsbericht:

Opa T heeft voor zijn 70e (!) verjaardag een nieuwe pyjama cadeau gekregen van zijn kleinkinderen, inclusief.... monster!

 

Merk wel op dat in de buik van het monster (op z'n Matthiaans) het woord LIEF staat geschreven.