Klapkauwgum

De Intelligente Lockdown, zo noemt onze minister-president zijn beleid. Maar de gevolgen? Kaalslag! ook de stroom Dommes lijkt door het virus aangetast! 

Er wordt gediscussieerd over de hoeveelheid zonlicht in de kamer. Emma wil wat meer licht, maar ze zegt dat zij zich wel wil aanpassen. Zegt Maren: “Mama, je hoeft je niet aan te passen hoor, al weet ik niet wat dat betekent.”

Matthias praat over zijn oppas: “Van Simone moest ik kiezen. Of meedoen met kwartetten, óf de puzzel afmaken. Maar ik had geen zin in kwartetten en ik háát puzzelen. De hele tijd maar op je krent zitten en naar stukjes kijken!”

Het is duidelijk niet altijd pais en vree in de lockdown, hoe intelligent die ook moge wezen. Emma: “Ik ben helemaal klaar met jullie!” Matthias: “Maar dat hoort toch bij het leven, dat je af en toe helemaal klaar bent met iemand?”

Nou, wij zijn er ook klaar mee! Ook al hebben wij ons steentje bijgedragen aan de thuisschool met de les: hoe blaast men een klapkauwgumbel! 

Singaporona week 3

Aiden was asked to do a show-and-tell (spreekbeurt?) about "Green Fruits".

All kids in the class go through a show-and-tell turn. At this age (3-4 year olds), it means the "Red Fruit" child will draw a strawberry, a cherry and raspberry on an A4 sized paper stands in front of the class, and explains to her friends how much she likes strawberries.

However, in corona times, childcare learning is done remotely. The teachers decided that two pupils can live-cast their show-and-tell during the twice weekly "zoom" lesson sessions.

And that meant that most parents are present during showtime.

To our shock and horror, we watched some parents roll through complete power point slideshows, while their four year old rattled off a carefully scripted monologue about antioxidants and the nutritional value of purple veggies.

Additionally, we noticed how Aiden utterly locked up in shyness when his microphone was unmuted and he received the opportunity to say "hi" to all his virtualized classmates. Fair enough really, twenty windows with glaring kiddo faces staring at you can be a bit daunting. Not everyone is extrovert like Elsa.

So, when it was our turn, we decided to prepare a video a few days earlier and combine Aiden's show-and-tell with another home learning exercise: the float-or-sink science experimentation.

Here is the result (edited by Katelyn):

We screened the video when it was Aiden's turn and it was a marvelous success. All the other kids were glued to their screens.

Aiden did a short live Q&A session after the video was shared with the group. A teacher asked him whether he had expected the heavy melon to float, and the light grape to sink. And... Aiden responded, eh, not! He looked ultra cute, staring carefully at his own feet. And that is perfectly okay Aiden, you can still become a great software engineer.

Het nieuwe tuinieren

Het grasveldje in mijn tuin is iets groter dan een postzegel, maar werd wel braaf meerdere malen per jaar gemillimeterd met een, jaja 😏, e-lek-tris-che maaimachine. Ik ben echter lid van een paar natuurclubs en dan krijg je via de clubbladen ingepeperd dat zo'n grasveldje niet veel voor de stadsnatuur betekent. Niks voor de vogels, voor de egel, maar tegenwoordig vooral ook: niks voor de insecten. En die hebben onze hulp nodig. Ik had al een "insectenhotel", maar dat viel vorige week van de muur. Bij nadere inspectie bleek het voor een grootste deel te zijn opgegeten door... hm, insecten. Rare gasten. Maar er is méér mogelijk. Dit jaar mag er op het gras, nou ja... mos, groeien wat er maar óp komt.  Ook heb ik het ingezaaid met een "vlindermengsel" en allerlei ongerijmds uit Maastricht en Taule. Ik heb bepaald niet het Janus-virus en het laissez passer past erg binnen mijn tuinfilosofie. Maar er gebeurt nu wel iets geks: ik wil ineens weten wat er groeit. Ik loop de laatste tijd in mijn tuin planten een naam te geven, met behulp van een aantal boeken dat al minstens 30 jaar in de kast hun beurt stonden af te wachten. Heer Bommel zou zeggen "waardevolle folianten die mijn goede vader mij heeft nagelaten". De plaatjes zijn nog nét in kleur. Leuk hoor. Een plant die ik altijd "grondgladiool" heb genoemd, blijkt in die wereld "ooievaarsbek" te heten. En het "kuttekruid" bestaat helemaal niet, maar is dus "look-zonder-look", wel zo grappig. Judaspenning (oh, geen "graftak" dus), vingerhoedskruid (eh... wil je niet weten), paardenbl... O! En kijk nou toch eens! Beginnersgeluk: maar liefst twéé, in deze streken zeldzame, "ossentongen" in de tuin. Zeldzaam in 1990 dan hè. Maar hoe dan ook, dát motiveert de kersverse botanicus. Nee, ik kom straks als een wijzer man uit de lock down!

Singaporona - week 2

What do we do with the childcare closed for a second week?

We maintain calendars and a diary, to keep track of the time we spend at home.

  

 We cook and eat at home... Sometimes it gets very messy.

And we play a lot... Katelyn bought a new boardgame: children's 'Monopoly'. During one game Aiden (3 years old) is winning. He messes up his money by making swimming motions with his hands. Then he says very seriously, "I like the way my money feels."

Elsa made a "corona" for herself, part of the homework. Then she sat and posed as the queen...

And, we made a big Dutch appeltaart. Below are the recipe, process and yummy result...

Coronadommes uit Ypenburg

Camilo en Sofía maken zich zorgen of Loesjes verjaardag echt wel een feest zal worden.
Ze mogen immers geen bezoek uitnodigen. Dan heeft Sofía een idee: “Ik wéét het! Je zet het gewoon op Feestboek!”

Loesje vertelt over tante P., die ziek is ze en ze legt uit dat zij geen man en kinderen heeft gehad. Zegt Sofía: “Oh, ze wilde het rustig houden...”

Camilo zegt steeds: “Weet ik veel!” Loes praat met hem en zegt dat dat niet zo beleefd is en dat je beter: “Dat weet ik niet” kunt zeggen. Zegt hij: Maar ik vind weet ik veel zo lekker stoer!” Als hij even later toch weer “Weet ik veel!” roept, kijkt ze hem streng aan. Zegt ie: “Weet ik een beetje!”

Tijdens het eten zegt Sofía: “Lekker hoor!” Loes: “Oh! Vind je het eten lekker?” Sofía: “Ik zie dat Camilo ervan geniet, dus daarom zeg ik maar lekker hoor!”

Papa zal haar vandaag naar bed brengen, daar is Sofía het niet mee eens, ze heeft liever haar moeder. Loes: “Maar papa doet het net zo goed als ik.” Sofía denkt er even over na en zegt dan: “Ik heb gewoon liever een meisje...”

Het tweetal zit in bad als Loesje hen vertelt dat het bijna Pasen is. Zucht Sofía tegen haar broertje: “Ik mis opa. Hij zou er écht wat leuks van maken.”

Thuiswerkweken

Er wordt door iedereen hard gewerkt. Stapels thuiswerk krijgen ze iedere week toegestuurd. Voor Pien is dat allemaal niet genoeg; zij wil meer. Dus schreef ze een verhaal:

Valk en Olifant

Het mysterie van rat.

Op een ochtend werd Valk wakker door een hevig trompetgeschal. Hij ging naar buiten om te kijken wat er gaande was. Olifant stond pal voor de deur te tetteren. “Wat doet dat hier voor mijn deur?” riep Valk naar  Olifant. Oefenen, was het antwoord van Olifant. “En van wie mocht dat dan?!” vroeg Valk. “Van degene die dit geschreven heeft,” antwoordde Olifant. En hij liet een briefje zien met een sierlijk handschrift erop.

Olifant krijgt van mij toestemming om te oefenen met zijn toeter waar hij maar wil.

Het hing op mijn deur,” zei Olifant. “Kom mee, Olifant,” zei Valk, Die ineens snapte wie dat briefje op Olifant zijn deur had geplakt. En zo liepen de twee vrienden naar het huis van Wasbeer. Wasbeer was net thee aan het drinken toen de twee aanbelden. Wasbeer deed open en Valk stormde naar binnen. “Kom, Olifant,” zei Valk - die al aan tafel was gaan zitten – en drink een kopje mee! Toen Olifant er ook bij zat begon de ondervraging. “Wasbeer,” begon Valk “heb jij toevallig dit briefje op de deur geplakt,”? vroeg Valk. En hij liet het briefje zien. “N…n…nee,” stotterde Wasbeer, want Valk klonk heel streng. “En nu de waarheid,” zei Valk. “Ja,” moest Wasbeer toegeven. Maar het was niet mijn idee! Het was het idee van Rat. Olifant schrok wakker, want die was ondertussen al in slaap gedommeld. “Dé Rat?” vroeg hij doodsbenauwd. “Ja, dé Rat,” antwoordde Wasbeer. Valk riep: “Maar dat is onmogelijk, die was toch dood?!”  “Nee hoor,” zei Wasbeer “dan is wat ze zeggen niet waar,”. “Wat is er dan gebeurd dat hij nog leeft?” vroeg Valk terwijl hij Olifant probeerde tot rust te maken.  “Heel lang geleden - toen zelfs jullie er nog niet waren – leefde hij wel al en hij had een liefhebbende moeder die niet wilde dat haar jongen ooit zal sterven, dus zorgde ze daar ook voor. Ze ging naar een bijzondere rivier met water dat ervoor zorgde dat je nooit zult sterven. Ze gooide hem erin en ving hem een eindje verder op,” Begon Wasbeer. “Hé dat is bijna hetzelfde verhaal als dat van Achilles!” riep Olifant. “Dat is ook zo,” zei Wasbeer “En zo gaat het ook verder,” “Dus er is hier een oorlog geweest?” vroeg Valk. “Yep,” antwoordde Wasbeer. “Wie tegen wie?” vroeg Olifant die er erg in geïnteresseerd was. Wasbeer antwoordde: “Adelaren tegen valken, olifanten neushoorns, ratten tegen muizen enzovoorts.”  Terwijl Wasbeer aan het vertellen was, merkten ze niet dat er iemand hen aan het bespioneren was. Plotseling hoorde ze een takje breken… “wat was dat!” riep Wasbeer geschrokken. “Kom mee, Olifant,” zei Valk “wij gaan dit uitzoeken!” “O nee, niet weer, Valk!” zei Olifant. “O jawel, jij komt mee!” riep een onbekende stem. “En wat was dat dan!?” riep Olifant doodsbenauwd. “Dat was ik,” zei Rat, die net uit het duister  liep. Hij zag er heel eng uit. Hij had grote klauwen en heel veel haar zoals je weleens in films ziet. “Nou Wasbeer, stel me eens voor, want dit is echt heel onbeleefd, zo horen broers zich niet te gedragen,” zei Rat. “Broers!?” riepen Valk en Olifant tegelijk. “Ja, heeft hij jullie dat nog niet verteld?” “Nou, nee,” zei Wasbeer beschaamd. “Hoezo niet, je kan ons vertrouwen!” riep Valk. “Ja, dat weet ik wel, maar ik dacht dat jullie me dan superveel vragen zouden stellen.” “Denken,, denken , denken.” Murmelde Valk. “Wij zouden dat nooit doen, toch Olifant?” vroeg valk aan Olifant. “Nee hoor,” antwoordde Olifant. “Maar eh, mysterie opgelost, toch?” zei Olifant, die het behoorlijk eng begon te vinden. “Nou, in principe wel, maar ik wil hier iets meer over weten,” zei Valk. “Hoeft niet, je weet alles al,” zei Rat. “O ja?” vroeg Valk. “Ja,” zei Wasbeer zenuwachtig en hij duwde ze het huis uit. “Nou ja zeg,” zei Valk. En hij liep weer naar zijn huis. “Toch wil ik hier iets meer over weten,” zei hij tegen niemand in het bijzonder.      

Life on the Inside: Week 3 of the COVID-19 Hostage Situation

Ook hier op de Berg wordt intensief en fanatiek geschooltjespeeld.

Muziekles
Neeltje: "Het regent, het zegent, de pannetjes in de oven!"

Lezen
Neeltje: "s-r -i vos, p-s-a hek, m-r-s kip, f-s-k-l-i we gaan weer verder!"
Neeltje: "Wanneer gaan we naar de picolotheek?" (bibliotheek)

Rekenen
Ik teken een 3 op een melkpak, want Neeltje is drie jaar. "Neeltje, wat staat hier?"
"Drie."
Ik teken een 5 ernaast. "En wat staat hier?"
"Vijf."
En dan de ultieme test: "En hoeveel is drie plus vijf?"
"Acht!"
Overigens blijft het daarbij: "En hoeveel is vijf plus drie?"
"Dat weet ik niet."

De dagen van de week en de klok
Neeltje, iedere dag van de week: "Hoe dinsdag is het?"
Neeltje tuurt ingespannen op de klok: "Het is zeven over achttien negentien maanden! Ik ga straks mijn tanden poetsen, over drie mimuutjes!"

Natuurkunde
Flinn: "Ik zag 'n auto met ijs achterop!"
"Oh ja? Zag je iets wits?"
Flinn, belerend: "Mama! IJs is niet wit, ijs is doorzichtbaar!"

Online repetities
Ook moeders en Apa ontkomen niet aan de crisis. Lingua e Musica, viert dit jaar haar 40-jarig jubileum. Voor de gelegenheid is het koor tijdelijk omgedoopt tot Lingua Quaranta, maar de geplande feestelijkheden zijn voorlopig komen te vervallen vanwege de strenge maatregelen. Toch gaan de repetities op donderdagavond gewoon door, online, onder de naam Lingua Quarantaine. Met dit als resultaat:

Allemaal in quarantaine

       

Matthias (7): “Mama, als jij en papa tegelijk doodgaan...” - Emma verwacht een Corona-angst en zet zich schrap -  “Mag ík Astra (de poes) dan hebben? Of Máren?”

Buurjongetje Pieter mag een uurtje bij Matthias binnen spelen. Dan moet hij naar huis, het eten is klaar. Bij de voordeur zegt het jochie: “Het ruikt hier een beetje naar poep.” De knulletjes inspecteren hun schoenen. Na daar niets te hebben aangetroffen, stelt Matthias in volle ernst vast: “Je ruikt waarschijnlijk het eten van papa.”                                                                                                                                  

Loes, bijna jarig, hoort Sofía (7) in een andere kamer aan haar papa vragen of hij eigenlijk wel een cadeau voor mama's verjaardag heeft gekocht. “No”, hoort ze hem zeggen, waarop Sofía antwoordt: “Jeetje, dat wordt een triest verhaal zeg...!"

Matthias: “Mama, ná de Renaissance komt De Nachtwacht. Die ga ik nu tekenen.”

Even later hoort ze hem mompelen: “Holy Moly, ik wist niet dat Rembrandt zó mooi kon schilderen...”

Matthias facetimet tijdens het huisarrest met zijn vriend Tijn. Hij heeft een belangrijk bericht: “Mijn overgroottante heeft het virus. Tja, dat had ik wel zien aankomen...” Meteen daarop: “Hoe blijf jij een beetje in beweging, nu je niet voetbalt?”

Project Gretta

Had ik het hier al eens gemeld? Of ergens via WhatsApp? Geen idee meer, maar ik gebruik dus regenwater voor het doorspoelen van de plee.

Dat water produceer ik in mijn waterboerderij achter in de tuin en de opbrengst doneer ik in de zomer aan de planten in de tuin. Toen dat wegens intredende herfst en winter (bah, wie bestelt die dingen?!) niet meer nodig was, ging het door de plee. Alleen bij het lichtere waterwerk hoor, de poids lourds spoel ik gewoon door met behulp van het waterreservoir. Ik heb overigens ook gemerkt dat dit mechaniek veel effectiever werkt dan Gretta-emmertjes. Eén keer doorspoelen (10 liter) staat qua effectiviteit gelijk aan vier volle emmertjes (20 liter).

Ik ben nu al maanden in touw met mijn Gretta-emmertjes en ik ben heel benieuwd of ik een mailtje krijg van het waterbedrijf ("uw waterverbruik laat een onverwachte daling zien"). Maar... rampspoed... de waterproductie is compleet stilgevallen vanwege gebrek aan neerslag. Mijn boerderij staat droog, alle extra emmers zijn leeg en een aanvraag voor overbruggingssteun vanuit de EU gaat op dit moment door de ambtelijke molens, zij het dat mijn verwachtingen niet hoog gespannen zijn.

Vandaar dat ik ben overgestapt op Gretta-fase 2: het opvangen van water in het huishouden. Met douchen is dat simpel: alle water in een emmer laten lopen zolang het nog niet warm genoeg is om onder te staan, en hop, weer een emmer vol. Maar ik merk sinds kort dat er ook veel water in de keuken af te vangen is. Zeker nu, met al dat handen wassen...

Zie de foto: in het aanrechtkastje staat een blauw Gretta-emmertje, in de wasbak het opvangbakje. Hartstikke praktisch, kleine moeite. Alleen... nu gaat de productie ineens zó goed (jee, wat gooi je normaal veel drinkwater weg!), dat ik het nauwelijks meer weggeplast krijg...

Ik kan natuurlijk overstappen op Gretta-fase 3... en bij aandrang achter in de tuin... Hm.

En alweer is daar de post!...

Onze brievenschrijver (zie bericht hieronder) had gelukkig nog genoeg inspiratie, want met de vorige brief kwam  opa er toch maar karig van af. Dat maakt ie per kerende post aldus helemaal goed:

Ook zijn kleine zus heeft van alles aan opa te melden:

"Lieve opa toon ik heb voor jou ook een brief!"

Waarvan akte!

Belangwekkende post in tijden van Corona

Een van voordelen van de lockdown-op-zijn-Hollands, is dat je als grootmoeder op 20 km afstand ineens ook eens een brief naar je kleinkinderen kunt schrijven, waarna je popelend kunt gaan zitten wachten op het antwoord. 

Nou, ze hebben me niet teleurgesteld hoor! Hier en daar nog werken aan zijn spelling, maar verder hoeft Matthias (7) er eigenlijk niets meer aan te doen, zo boeiend is zijn brief!

  

  









                                                                                                                 

Zijn kleine zus (5) kan er ook wat van. Werkelijk een schrijftalent in de dop!  

Misschien heeft u toch wat behoefte aan een vertaling? Nou hier komt ie dan:

LIEVE OMA DANK JE WEL VOOR JE MOOIE BRIEF IK HEB VOOR JOU OOK EEN BRIEF

Geen woord teveel niet waar? Wat een talent!

Dommes in tijden van Corona...

 School dicht, verplicht thuiswerken voor de ouders, dat is niet de hele dag pais en vree....  Zo wordt Milo door zijn vader even buiten gezet, om af te koelen van een ruzie. Woedend schreeuwt hij vanachter het glas: “Ik wou dat ik een papa was, dan zou ik jou in de tuin zetten!” Zegt Sofía vrolijk: “Oei, dat zou ik niet durven hoor, een oudje in de tuin zetten!”

Sofía: “Ik wou dat ik de moeder van Beppie was. Die heeft het Corona-virus nooit gekend.”

Matthias: “Soms moet ik ineens aan iets grappigs denken van lang geleden en dan moet ik zó lachen!” Emma: “Dat noemen we een binnenpretje.”

Matthias: “Ja, bijvoorbeeld iets grappigs wat Camilo een jaar geleden deed.”  Maren: “Of over de Tweede Wereldoorlog of zo.”

Matthias speelt in zijn kamer met zijn Romeinen-Playmobil. Horen ze hem zeggen: “Daar zal Caesar niet zo blij mee zijn. We varen nú naar het Colosseum en dan ga jij tussen de gladiatoren en de leeuw!”

 Opa T zit intussen gedwongen thuis. Dan maar iets nuttigs doen!

Crazy policy suggestion for crazy times

I wrote this on facebook, and it saw a nice discussion, involving Willem, Dirkje and Klaartje.

Given that we're expecting the virus to be pretty much endemic over the long term, would it make sense to have young people, say between 20 and 30 to submit themselves voluntarily to a deliberate controlled corona infection, then isolate them while they suffer their mild sickness and recover fully.

They effectively reduce the exposure to the population as a whole, because it would make them immune, so they can't spread the disease anymore; and since it is controlled, it can be staggered in numbers, so as to not overload the healthcare system at all.

This would obviously be entirely voluntarily. However, consider giving a payment for doing this to incentivize it a little. Most importantly, it could be seen as doing a good thing, similar to giving blood.

I have not seen any suggestions like this yet.

Willem quickly pointed out, that we may not be sure that younger people aren't affected as much. Another friend of mine shared a post that "in the US, nearly 40% of cases requiring hospitalization are people under 50." But it didn't state the age distribution in detail.

I read articles saying little children and adolescents show virtually no symptoms at all, and are sometimes super-spreaders because of that. But you can't make children go through a controlled infection, obviously

Most people suggested it wouldn't work due to recurrence (healed people getting the virus again), but that was conclusively addressed by Klaartje. You are immune after recovering from it, unless you have some kind of immune system issue. But, only very healthy people should be doing this in the first place (consider that you also shouldn't donate blood when underweight).

I think that most recurrence stories from WuHan and South Korea are a combination of a different flu strain combined with flawed tests; and the number of stories seem to be small. It seems like it doesn't reduce the effectiveness of my idea by much.

Personally, I still feel very uncomfortable with the idea that someone could die as a result of volunteering. Dirkje mentioned that this also prevents doctors and scientists from supporting (it blatantly violates the Hippocratic oath).

It requires an ethical discussion. I feel the strongest argument is still that it is a unique challenge for our society. Not unlike a war, where soldiers die for their (politician's) ideology. I am a pacifist, so I scoff at that example of society under stress.

So instead, being more of a nerd, I prefer to invoke Science fiction. Isaac Asimov came up with the zeroth law of robotics to deal with this: "A robot may not harm humanity, or, by inaction, allow humanity to come to harm."

And in the movie Star Trek II, Mr. Spock famously says, as he sacrifices his own life to save the crew of the Enterprise: "the needs of the many outweigh the needs of the few, or the one."

Maart roert zijn dommes!

Camilo krijgt yoghurt met een beetje hagelslag erin, wat minder dan normaal. Hij kijkt teleurgesteld n zijn bakje en zegt: “Ik wil gewoon dat mijn hageltjes dichter bij elkaar liggen!”

Hij ziet een foto van een kerkorgel in de krant en zegt: “Ik had die grote viool toch ook een keer in het echt gezien?”

Sofía is al twee weken verkouden en niet helemaal lekker. ’s Avonds doet ze haar pyjama aan en zegt ineens verdrietig: “Ik besef me (sic) opeens dat ik iemand mis, maar ik weet niet wie...”

Als ze na twee weken thuis weer naar school gaat, doet Loesje een briefje in haar lunchdoosje:

Schrijft ze terug op de achterkant:

Matthias stuurde mij via de telefoon van zijn vader een appje over een
zojuist gespeelde voetbalwedstrijd:

72 ans, et alors

Dat was de titel van de verjaardagsmail van Maïté, mijn Franse vriendin. En tegenwoordig ben je echt jarig, met voordurend appjes van lieven mensen die alle emoji'suit de kast halen. En ik kreeg nog één echte kaart, van Marleen:

Margrietjes, mooi hè.

En dan heb ik weer een verzameling uit Singapore:

We're eating lunch. Aiden raises his glass... "a big loud sound! One two three... CHEERS!"

Elsa's portrait of mama.... 😝


so adorable.... she looked at shirls for a while and then drew, looked again and drew, she was very careful









 


Aiden: "I want to go running with Oliver and PJ and you."
Erik: "Sure, but we run very, very far. Maybe you can instead join us, on a bicycle one day."
Aiden: "Then mama's hair will be very, very messy."

Erik schrijft hierbij:

Elsa also drew this very sophisticated house /rocket ship /not sure what.... Find oma!

Maar ik zie wat ze getekend heeft. Ons huis. Je ziet de oprit (pijl) met daarboven de weg naar links en rechts.
Je zien het huis in twee delen, links Roelofs huis, rechts mijn huis. In de huizen zijn kamers, in mijn huis haar bed. En de blauwe krassen zijn het zwembad.






We run across a road, while the pedestrian light turns red.
Erik: 'uh oh it was red, now I feel like a bandit."
Elsa (panting): "it's OK papa, there is no camera at this light. "

I had my handphone in my pocket. Aiden came to me and asked "mama, guess what is in your pocket?"  I said, "my hand phone." Aiden said "No, you have to guess first." I said "ok.... An apple?" Aiden said, "No.." I said, "My handphone?" Aiden said, "Yes!

 Aiden: "I want to take bus 166."
Erik: "But that doesn't go to our home.'
Aiden: "yes it does."

 Aiden holds a pack of chocolate sprinkles. Written on it is "HAGELSLAG", in very big letters.
 "I know how to read this, Papa!" He points his little index finger at the H and as he very carefully moves right, he says: "Sss-Puh-Rrr-Ih-Nuh-Kuh-Luh-Sss"

 Lunchtime. The menu has pictures.
Aiden points at a noodle dish. "Is this one spicy?"
Katelyn: "no, it is not spicy."
Aiden points at another image: "is this one spicy?"
Katelyn: "no."
Auden: "how about this one?"
Katelyn :"yes, that's a spicy noodle."
Aiden reaches with his hand to the menu, pretents to grab the photo and promptly stuffs the grabbed air into his mouth. He opens his eyes wide, twists his face and curves his back. "oooh, brrr, huuhhh that is a spicy noodle."


Hierboven een zelfportret van Aiden.


It is shower time. Elsa is daydreaming and staring at a bar of soap on the shower floor.
Erik: "Hello, please pickup the soap and wash yourself... Stop doing nothing."
Elsa: "I was staring at the soap, I was not doing nothing."

 Poor Aiden. He started crying after we reached school today. So I hugged him and said, "Shh, it's ok. Let's go into class and find your friends."
But in class too, he kept crying. And I said, "Come, one more, the biggest hug of the day."
We hugged, released and then Aiden said to me, "I miss Mama."

 over de tekening van Aiden, links:

Painting by aiden, which has waves, a man floating on the water, a girl and her sister staying in the holiday home, a cat with a very long tail on a leash, and 10 crosses..... 😝

Hint, the very long tail of the cat is the line that runs across the bottom of the paper


We're getting ready to go to school (Katelyn left much earlier).
Aiden says, "today I don't want to go to school."
I tell him he will be home alone then. He says defiantly, "today, I will stay with mama."
Elsa laughs, "but mama is already in her office."
It is quiet for about twenty seconds, and then Aiden asks with a super sweet voice: "Papa, can you show me the way to Mama's office today, please?"

We share the lift with a dog and its owner. The dog sniffs around the floor.
Elsa: "Dogs really like floors. They do everything on the floor; they smell the floor, they pee on the floor, poop on the floor."

Toen de kinderen bij ons waren, maakten ze kennis met struiken waar ze zomaar frambozen uit konden plukken.

Children miss raspberries.... These 2 little bowls cos sgd13... But aiden was very close to picking up a random raspberry that was on the floor of the supermarket.... So i decided to buy for them.... 


En dan nog een die ik zelf meemaakte.
Elsa had mij een brief geschreven, die netjes via de post aan kwam. Ik besloot een kaart terug te sturen waar zonnebloemen op stonden.  Ik bedankte haar en vroeg haar: kun je deze kaart aan Aiden laten zien? Hij zegt dan vast: "SUNFLOWERS"net zoals hij altijd deed toen hij bij ons was een het zoveelste veld met zonnebloemen zag.
Toen de kaart aankwam kon ik meekijken met de whatsapp. Elsa las de kaart voor en rende naar Aiden om de kaart de laten zien.
Aiden riep: "SUNFLOWERS" en meteen erna: "Where is the cat?" (Moby, die inmiddels dood is).

Pietje Neebers

Na het diploma-B zwemmen (en halen) bespreken Loes en E of ze met het gezin van Matthias (ook geslaagd) in een restaurantje zullen gaan eten. Als Sofía om haar mening wordt gevraagd, zegt ze: “Ik ben moe, maar ik wil een lolletje met ons gezin niet verpesten...”

Esteban gaat tanken en betalen, de rest van het gezin wacht op hem in de auto. Maar wat blijft hij lang weg! Sofía: “Misschien is hij ook een bakkie patat halen?”

Milo ernstig tegen zijn vader, als hij gehoord heeft dat die geen papa meer heeft: “Je hebt geen papa meer, maar je hebt wel grote en kleine vrienden zoals Maren en Matthias en Miguel en tante Emma...”

M & M krijgen opgewarmde voorgebakken kant-en-klare pannenkoeken. Zegt Matthias: “Jeetje mama, je hebt deze pannenkoeken echt lekker klaargemaakt!”

Aan tafel voeren ze een gesprek. Het gaat van de bosbranden in Australië tot de vraag waarom knikkers rond zijn. Dan wil Maren iets zeggen, maar ze is prompt vergeten wat ook al weer. Haar broer doet behulpzaam suggesties: “Wilde je iets zeggen over een bankrekening of zo? Of over een bibliotheek?”

De bibliotheek is belangrijk voor hem, want daar haalt hij zijn geschiedenisboeken-voor-de-jeugd. Hij heeft er heel wat voorgelezen gekregen. Dat leidt dan tot tekeningen als deze:

Tot slot een bericht voor Nanan in de hemel: ook je achterkleinkinderen hebben inmiddels Beat your neighbours geleerd. En ook voor deze generatie heet het: Pietje Neebers!

Dommes en Tantepietjes

Op de zoveelste schoolstakingsdag hebben we 4 kinderen om op te passen. Op gegeven moment liggen de twee jongsten - die elkaar normaal gesproken niet altijd evenveel licht in de ogen gunnen - op hun buik op de vloer twee grote vellen te beschilderen en voeren daar op ongebruikelijk vriendelijke toon een gesprekje bij. Dan kijkt Milo ineens blij naar mij op en zegt: “Ik geloof dat Maren en ik vrienden zijn geworden.”

Er wordt soldaatje gespeeld in Yp. Sofía: “Soldaat! Je moet meteen naar Bretagne, daar gaan we mensen redden!” Milo: “Ja! Ik ben al bij dat Tagne!”

Camilo ruikt iets vies als ze over straat fietsen. Loes: “Misschien is er iemand iets aan het koken.”Hij: “Nee! Eten stinkt er niet zo uit!”

De juf van de BSO heeft haar voet bezeerd en loopt erg moeilijk. Wat is er toch met haar gebeurd?
Milo, heel stellig: “Hij heeft zijn pootje gebroken!”

Maren toont haar moeder een Ken (Barbiepop) - die Nakie genoemd wordt, omdat hij doorgaans ongekleed door het spel gaat - en vraagt: "Zou je met deze man willen trouwen?" Emma: "Nee, want hij is van plastic!" Maren: "Maar als hij echt zou zijn?" Emma: "Maar ik ben al getrouwd." Maren: "Maar als die meneer niet bestond, zou je dan wél met Ken trouwen?"

Sinds Matthias een keer in Sint Oedenrode is geweest, waar hij de oudste van onze familie heeft bezocht, strooit hij vrijwel dagelijks (!) zijn zogenaamde Tantepietjes in het rond: 
Hoe hitte gij?”
“Van wie bende gij er inne?”
“Luste gullie un kuukske?”
“Wè zinde gij?”

Matthias vraagt ’s avonds om een kruik en zegt dan: “Hé, dat doet me denken aan tante Piet, die zei dat ze zo lui was as - de Brabantse tongval nabootsend - unne kraak!” Als een wat? “Un kraak. Zo noemt tante Piet een kruiwagen. En die is heel lui, want hij wordt altijd rondgereden!”

Dommes

Neeltje is dol op kleuren, maar liever nog zit ze de hele dag haar potloden, stiften en pennen te schillen, dan wel te scheren (slijpen).

Scheren is een terugkerend thema in ons gezin, vooral als papa het een dag of twee niet heeft gedaan en dan een kusje geeft. Neeltje: "Papa, jij hebt kruis, dat prikt! Jij moet je kruis scheren!"

Jeppe ziet de slogan van een oudheidkundig museum: 'Het verleden laat je nooit meer los'.
"Ik vind dat zo'n mooie zin! Ik heb geen idee wat het betekent, maar ik vind het prachtig!"

Ik kom na een lange heuvel-op-fietstocht thuis. Neeltje kruipt op schoot en snuift eens diep: "Mama, je ruikt naar kippieflé!!" (kipfilet)

Flinn heeft zo zijn slaapmaniertjes: wie heeft er een dekbed dan wel een slaapmuts nodig als je ook een kussensloop tot je beschikking hebt?

Over vechten en Brexit

7 uur ’s morgens, Milo (4) is al beneden en hij roept naar boven: “Mama, de brengs zijn er!”  Loes: “De wat?” Hij: “de eh... de brengs!” Loes: “Ik begrijp het niet Milo.” Hij is even stil, roept dan: “De buurmannen zijn er!”
Wie er waren? De boodschappen van Albert Heijn.

Sofía (7) in een speelgoedwinkel. “Ik kan echt niet kiezen, ik weet niet van wie ik dat heb geërfd.”

Milo is dol op zijn klasgenootje Lara. Wat vindt hij zo leuk aan haar? “Ze is zo lief en nooit stout en ze heeft een hele mooie jas. En het leukste aan haar vind ik...” (hij denkt even na) “...dit stukje vel van haar.” Hij pakt het gleufje tussen zijn neusje en bovenlip tussen twee vingers. “Dát stukje vel van Lara vind ik het leukst! (Ze heeft een wipneusje)

Sofía: “Wat is het pikkestil in huis!”

Camilo mist het stoeien als zijn papa in het buitenland zit, dus vraagt hij zijn zus of ze mee wil doen. Sofía: “Ik kan niet tegen vechten. Ik heb teveel gevoelens in mijn lijfje.”

Loes: “Milo, wil je misschien op een sport waarbij je kan vechten?” Daar moet hij even over nadenken. Zegt dan: “Oké, maar dan wel met kleine jongens.”

 Matthias zingt een Engels liedje mee met de autoradio en Emma prijst hem. “Zo leer je Engels!” Hij: “Maar dan moet je wel eerst begrijpen wat de Engelse woorden betekenen. Want als je met een Engelsman bijvoorbeeld over een patatje praat en je zegt dan: I sleep, dan slaat dat natuurlijk nergens op!”

In de veronderstelling dat Maren er wel niets van zal begrijpen, vertelt Emma haar kinderen toch over de Brexit. Ze kijken haar ernstig aan. Hun reacties:
Matthias (7): “Blijven we wel met Engeland samenwerken?
Maren (5): “Kunnen we niet naar de rechter?”

Matthias weet veel van geschiedenis. Zo kan hij feilloos alle tijdperken opnoemen: Egyptenaren, tijd van Grieken en Romeinen, de Middeleeuwen, de Renaissance, de tijd van Koningen en pruiken, de wereldoorlogen. Nu alleen nog even leren in welk jaar we ons nu bevinden....

Dommes uit 't zuiden

Onze kinderen groeien op in Limburg en of je het wil of niet, dat hoor je. Vooral bij Neeltje, die regelmatig de eind-t vergeet. Omdat wij er toch erg waarde aan hechten dat onze kinderen ABN spreken, verbeteren we haar regelmatig.
Neeltje: "Dâ paz ech nog."
Ik: "Wat zeg je?"
Neeltje: "Dâ paz ech nog."
Ik: "Wat zegt u?"
Neeltje: "Dâ paz ech nogT."

Nog een bewijs van haar Limburgerschap: Neeltje wil het liefst sjrwoip (stroop) op haar brood. Maar van de een op de andere dag vertikt ze het om het woord te gebruiken. Ook na enig aandringen, want stiekem vinden we het natuurlijk toch wel leuk, houdt ze vol: "Nee, dat kan ik niet. Dat kan ik pas weer als ik vier ben!"

Neeltje is net drie geworden, maar kijkt graag vooruit: "Als ik vier ben dan komt Sinterklaas weer en dan mag ik naar school, naar de Elsa-Anna-school!"
Die sinterklaasstemming zit er bij haar nog steeds in. Van achterop de fiets, vanuit bed, regelmatig klinkt het:
"Ik zie ginds komt de stomboot uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Micolaas ik zie hem al staan
Hoe huppelt zijn paardje, hij dek op en neer..."
En daar laten wij het verbeteren van die eind-t maar even achterwege...

Neeltje legt nog maar weer eens uit: "Als ik vier ben dan mag ik naar school en als ik drie ben dan mag ik in de ach(t)baan en dan krijg ik een pino zoals Flinn en Jeppe en dan kan ik op de wc plassen met mijn pino."

Inmiddels is ze zindelijk en mag ze in een groot bed slapen. Ze heeft een dekbedovertrek met Minnie Mouse, maar dat moet uiteraard zo nu en dan eens in de was. Als ze bij het naar bed gaan ziet dat er een ander dekbedovertrek op ligt, is ze zichtbaar teleurgesteld: "Hé, waar is mijn dekbed met Pikkie Langkous?!"

Niet alleen zijn ze behept met een Limburgs accent, ook zijn ze geen van allen rijkelijk bedeeld met lengte-genen. Ik troost Jeppe met iets wat de arts op het consultatiebureau ooit tegen mij zei: sommige kinderen steken veel energie in groeien, anderen in de ontwikkeling van hun hersenen. Jeppe denkt even na en concludeert dan: "Dus ik ben al slim en word nu steeds langer, en die lange kinderen worden straks steeds slimmer en daarna steeds kleiner?!"

Jeppe heeft een losse tand en dat levert het nodige drama op, want zo kan hij écht niet eten. Door zijn tranen heen verzoekt hij: "Ik wil dat papa weer zijn trucje doet van mijn tand uittrekken en tegelijkertijd in mijn billen knijpen."

De achteringang van de school ligt aan de Pastoorslaan. Pien: "Hé, we mogen de pastoor slaan!"