Nieuwe baan

Ik (Jeroen) heb net als Lonneke en Emma een nieuwe baan gekregen (bij dezelfde werkgever Dienst Landelijk Gebied (LNV)). Het was onduidelijk of het een verlenging van het uitzendcontract zou worden of een tijdelijk of misschien wel vast contract. Het is uiteindelijk een tijdelijk contract voor onbepaalde tijd geworden. Ik ben er heel erg blij mee.

Oma An gaat naar verpleeghuis

Op maandag 11 december wordt oma An ter revalidatie opgenomen in verpleeghuis E, niet ver van waar Marian woont. Zodra er voor haar plaats is in verpleeghuis S, verhuist ze terug naar Boxtel.

Voor wie haar een kaartje wil sturen kan Beppie mailen voor het adres.

(adres en telno weg ge-edit door de blog-nazi)

Tandarts

Ik belde naar Beppie en die kwam net van de tandarts, dus toen moest ik weer denken aan mijn eigen bezoek aan de beul, vorige week. Ik lag al in de stoel en om tijd te rekken stelde ik hem de volgende vraag: "hoe krijg ik mijn tanden witter, want ze kleuren niet bij mijn haar". Hij gaf zijn antwoord pas toen ik met wijdopengesperde bakkes naar het plafond lag te staren. Minutenlang kreeg ik een preek over hoe belachelijk het was dat iedereen witte tanden wilde hebben en hoe die mode was overgewaaid uit Amerika en dat niemand van nature witte tanden had, maar als ik erop stond dan kon hij wel zorgen dat ze wit werden, alleen dat kostte een hoop geld en heel dikwijls terugkomen, enz. enz. Na drie minuten probeerde ik te zeggen: "stop maar, ik wil het al niet meer!" maar dat is wel moeilijk met open mond, dus hij ging gewoon verder met zijn preek. Toen ik al bijna de deur uit was, riep hij me na: "Laat je haar maar geel verven!"

Oma An had lichte beroerte

Oma An heeft een beroerte gehad. Ze voelde zich heel duizelig en de huisarts zag direct dat het om een beroerte ging. De duizeligheid ging later over in een 'licht gevoel in het hoofd'.
Marianne en Jan waren vrij snel ter plaatse. Ook A3n kwam meteen langs toen ze het hoorde. Later zijn ook Ad en Edouard naar Boxtel gekomen. De vraag is nu: hoe verder? Oma An zal nu dag en nacht verzorging moeten hebben. Hoe? Door wie? En... waar? Want waarschijnlijk betekent het, dat ze niet meer thuis kan blijven wonen, maar naar het verzorgingstehuis moet. Ze maakt zich daar terecht erg zorgen over.

Wie een kaartje wil sturen of wil bellen.
(adres weg ge-edit door de blog-nazi)



Jeroen

Michael's Blog

Nee, ik ga niet bloggen op Twww. Dat doe ik wel op de site van mijn school: www.notredame.nl . Gisteren heb ik daar een verhaal in verwerkt dat uit het ouderschap van Toon afkomstig is. De meisjes waar Toon achter aan moest fietsen waren geloof ik Emma en D... (vergeten).
01-12-2006 Bij de afloop van het sinterklaasfeest van klas 1 ("net zo leuk als het schoolfeest!') stonden er weer vele ouders bescheiden bij de hoofdingang of op de parkeerplaats te wachten. Pa en ma hadden hier en daar duidelijke instructies gekregen: buiten wachten! Want wanneer pa of ma het feest binnen komt banjeren dan ga je als leerling natuurlijk absoluut "voor schut". Wij herinneren ons een vader die zijn dochter en een vriendinnetje met de fiets van een schoolfeest op kwam halen. Hij kreeg de opdracht om dertig meter achter hen aan te fietsen, want dan "zag het er niet zo dom uit". En tja, dat doet zo'n brave sukkel dan gewoon, hè. Want de puberteit (sic) stelt zijn eigen eisen aan het ouderschap: er wél altijd zijn, maar jezelf letterlijk en figuurlijk onzichtbaar maken.

Muziek

Nu deze blog volop in gang is kan ik natuurlijk niet achter blijven met een stukje! Dus ik ga hier ook maar eens even wat (nutteloos?) typen.
De laatste tijd is er niet echt veel interessants gebeurt voor mij..opstaan voor school, boterhammen maken voor school, school, uitrusten van school, dromen over school, opstaan voor school (etc)
Vrijdag voelde ik me perfect. "Nu kan ik 2 dagen uitslapen, en daarna pas weer school!"
Dan zul je denken, zaterdag ben je nog vrolijker, maar nee hoor. Want dan is het namelijk: "Ohnee, nog maar een dag en die dag daarna is het school!"
Zondag hou je jezelf niet meer onder controle "AAARGH, morgen school!"
Maar goed, uiteindelijk valt school dus best mee. Op een schooldag hoef je je tenminste niet druk te maken over dat je over een paar dagen weer school hebt.
En met een positieve blik naar het komende weekend kijken (je realiseert je niet dat het enkel wachten op school is)
Alhouwel....
Vandaag heb ik uiteraard weer grote avonturen beleefd. Ik keek zoals gewoonlijk weer een hele schoolweek uit naar het weekend, want dan mocht ik uitslapen. Mijn hoop was tevergeefs. Zaterdag kon ik niet meer slapen door een rondrennende wasmandfloeper (agnes?) en vandaag moest ik dus ook al om..ACHT UUR?!?!?! opstaan.
Wat een weekend..
Maar goed, ik stond niet zomaar zo vroeg op. Vandaag gingen we namelijk optreden met ons (jaja) pietenorkest!
We speelden in een groepje amateurs samen met een heuse bigband en het ''charivari trio''
Of anders gezegd, de bigband en het trio speelden, en wij zaten erbij. Bovendien hadden we de helft van de partijen niet gekregen..Denk je dat dat het niet erger kan, komt er ook nog een groep zangers met hun kont voor je staan zodat je niet eens de dirigent kan zien!
Uiteindelijk was het toch wel leuk (alhouwel ik blij was dat het afgelopen was, ik had honger!!), vooral als ons valse orkest stil was en de bigband alleen ging spelen. :)

Mmm, volgens mij kan ik maar niet meer verder gaan met deze blog. Het is zo zeurderig dat ik wel lijk op iets wat begint met Za en eindigt op ique (ik noem liever geen namen, anders voelt Zanique zich zo aangesproken)

Groetjes,

Julia

Food for Thought: the Beef Recipe

Put some grass, water and salt in a blender. Make sure there is air left inside. Blend for a while. Heat to a nice warm temperature. Blend a bit more. Alternate the blending and heating stuff a for a while, until the mixture becomes cow. Slice, fry and eat.

Not possible? Let me explain.

A cow eats grass, drinks water, licks on a salt stone and breaths air. That is all that the cow consumes. Nowadays farmers feed cows with much more stuff, but a cow will live finely with only access to those basic four ingredients.

I once learned that for us, humans, all our cells die and are replaced in the time span of less than 20 years (including bone tissue). No cell in your body is older than 20 years. In a way, you could say that every 20 years you have a brand new body. I assume the same rule applies to living cows. In a cow, eventually, all the old cow cells are replaced with new cow cells. These new cow cells are created inside the cow. The only raw material for making those cells is the stuff that the cow consumed.

Hence, to create cow you need only air, salt, grass and water. QED my recipe.

COMPLOT!

Ik wil jullie graag even waarschuwen: de loodgieters van Nederland hebben een complot gesmeed! Ze maken verwarmingsketels stuk (en nog wel op een ZATERDAG!) zodat de gedupeerden diep in de buidel moeten tasten voor reparatie of nieuwkoop!
Het kan immers niet toevallig zijn dat:
1. de ketel van Oma An een lek vertoont. Ze moet een nieuwe aanschaffen!
2. De buren al de hele dag een auto van een onbekende loodgieter voor de deur hebben staan! (maar hier hou ik een slag om de arm, het kan natuurlijk een bezoekende neef zijn)
3. De Krugerlaan precies vandaag aan een nieuwe ketel denkt!
4. De ketel van het Essche Heike op hol sloeg, zodat de temperatuur in huis tot boven de 40 graden steeg. De loodgieter kwam pas rond twaalf uur, intussen stond Opap in brand en was Zebbie gesmolten. Ik was het huis ontvlucht, dus heb het overleefd. De rekening moeten we nog krijgen.

Good company

De band van Ton is van alle markten thuis. Ze draaien hun hand niet om voor het (luidruchtig) opluisteren van een promotiefeestje, maar ook op radarboten weten ze als de "Captains of the Loveboat" de sfeer erin te houden!(vlnr: Martin Jan, gitaar; Ton, zang & gitaar; Ben, drums; Harry, bas)

www.goodcom.nl

Gérard Depardieu

Op donderdagmiddag landt ons vliegtuig op het vliegveld van Florence. Terwijl wij met een bus naar de terminal worden gebracht, zien we nog net hoe een ander vliegtuig vaart maakt in de richting van een plots uit het landschap oprijzende berg. Op het moment dat de machine het contact met de grond verliest, wordt het landingsgestel ingetrokken en maakt het vliegtuig een scherpe bocht naar links om zodoende de berg te omzeilen. Het stemt mij gelukkig dat wij terug zullen vliegen vanaf Bologna.
Eenmaal in de terminal aangekomen worden we verwelkomd door een militair behangen met alle mogelijke wapens, en zijn hond. Hij begeleidt ons naar bagagebelt nummer 3, die zo’n vijf meter van de entree verwijderd is. Na een minuut of 4 komt er een man met een indrukwekkend werkoveral drie knoppen op de band indrukken en nog geen twee tellen later begint de band te bewegen. Het is een enorme band gezien het aantal passagiers in het vliegtuig en hun bijbehorende bagage. Het is daarom dat wij in alle rust, zonder het gebruikelijke gedrang en geruzie over wie als eerste zijn koffer van de band mag halen en dus een halve minuut eerder bij de douane kan staan. Op ons dooie gemakje lopen wij met de stroom Italiaanse zakenmannen in stijve pakken en overgeblondeerde, opgedirkte Italiaanse dames met veel te grote zonnebrillen mee naar het douanepoortje. De militair met de hond heeft daar inmiddels zijn plaats ingenomen en beveelt de hond aan iedere koffer te snuffelen. Mijn koffer blijkt een flesje parfum te bevatten welke geur de hond wel schijnt te waarderen. Overdreven lang besnuffelt hij aan alle kanten mijn koffer en weet feilloos mijn toilettas te lokaliseren. Op een onverstaanbare grom van zijn baasje geeft de hond nog een snelle lik aan de koffer en mijn hand en kijkt me met droevige hondenogen aan, als wilde hij zeggen “Aan jou had ik nog wel wat langer willen ruiken”.
Eenmaal buiten het vliegveld gaan we opzoek naar het loket van het autoverhuurbedrijf waar we via internet alvast een autootje gereserveerd hebben. Wij zijn gewend op grote vliegvelden langs enorme rijen loketten te moeten lopen en drie keer op onze papieren te checken bij welke maatschappij we deze keer ook alweer geboekt hadden. Maar in dit geval was het makkelijk, er was er maar eentje. En gelukkig nog de goeie ook!
Bij het loket staat een jongeman. Een Rus, denk ik. In ieder geval een Oost-Europeaan. Zo’n echte, met kort, vlassig, blond haar, een jongensachtig blotenbillengezicht en een gelige gloed over zijn huid van een teveel aan zelfgestookte wodka. Hij staat er duidelijk al een tijdje en het valt ons meteen op dat het gebroken Engels van de Italiaanse ambtenaren achter het glas niet compatibel is met het gebarsten Engels van de Rus. Als het na lang over en weer gepraat duidelijk is dat ze zijn rijbewijs nodig hebben en niet alleen zijn paspoort, hopen wij dat het nu snel geregeld zal zijn. We staan geduldig op gepaste afstand te wachten, gunnen deze man zijn privacy en genieten intussen van de capriolen die een Engels echtpaar uithaalt dat zojuist, waarschijnlijk bij dezelfde maatschappij, een auto heeft gehuurd. Blijkbaar kennen ze het principe van de centrale deurvergrendeling niet. Steeds als de man op het knopje van het kastje aan de sleutelbos drukt en het geklik van de sloten in de deuren klinkt, slaakt de vrouw een geschrokken gilletje. Daarop drukt de man snel hetzelfde knopje weer in, in een poging de door hem veroorzaakte, onverklaarbare verandering in de motor weer op te lossen. En ja, weer die klik, maar de deuren gaan niet open. Als de vrouw even afgeleid is en niet gilt, lukt het de man eindelijk de deur aan de bestuurderskant te openen. Maar nu moeten de koffers nog in de achterbak. En voor de achterbak zit geen knopje op de afstandsbediening. Na lang zoeken en overleggen, besluiten ze de koffers dan maar via de zijdeuren in de auto te proppen. En dat blijkt nog knap lastig te zijn bij een driedeursauto en een dozijn aan gematchte grote en kleine koffers en beautycases.
Inmiddels is het duidelijk dat de Rus zijn auto niet via internet gereserveerd heeft en ook dat hij niet cash kan betalen. Een creditcard heeft hij niet, of die doet het niet, dat heb ik even gemist door de avonturen van de Engelsen. Een telefoontje moet uitkomst bieden, dus wij denken intussen onze autosleutels wel even te kunnen afhalen, maar de Rus staat zijn plekje voor het loket niet af. Dus geduldig laten wij nog eens 5 minuten van onze welverdiende vakantietijd afsnoepen.
Intussen heeft zich een nieuw tweetal achter ons aangesloten. Een jong meisje, halverwege de twintig met twee vlechtjes en in een hippe trenchcoat, en een man van gevorderde middelbare leeftijd met een enorme neus waar hij juist met behulp van een soort knijpampul een flinke hoeveelheid neusspray in pompt. Overtuigend haalt hij vervolgens zijn neus op om te voorkomen dat een deel van de ingespoten vloeistof weer naar buiten zal komen lopen en steekt een sigaret op. Tevreden blaast hij de rook in mijn gezicht, waarop ik omslachtig mijn neusspray tevoorschijn haal en met nóg meer misbaar mijn eigen neus begin vol te pompen.
De Rus is inmiddels afgescheept door de Italianen en wij worden naar het loket gewenkt. We schuiven onze koffers vooruit en leggen onze al geruime tijd klaargehouden paspoorten en rijbewijzen op de toonbank. Het stel achter ons heeft blijkbaar nooit van de privacy-meter gehoord en komt onmiddellijk in onze nek staan hijgen en roken. Gepikeerd kijk ik om, recht in het linkerneusgat van de man die van dichtbij toch wel heel erg groot blijkt te zijn. Blijkbaar hechten de Italianen ook niet zo aan privacy, want ze wenken de twee naar voren. Ik wil mijn koffer wat dichter naar die van Ton schuiven, zodat ze links van ons kunnen gaan staan, maar dat is niet nodig, want midden tussen ons door blijkt ook prima te werken. De man geeft met zijn voet een tikje tegen mijn koffer die hem blijkbaar in de weg staat, waarop ik in mijn beste en beleefdste Nederlands zeg dat ik de koffer wel even voor hem aan de kant zal zetten en doe dat vervolgens omslachtig. Maar de man is te druk bezig met het zoeken naar zijn paspoort om mijn vriendelijke daad te kunnen appreciëren. Het meisje heeft haar Amerikaanse paspoort en New Yorkse rijbewijs al lang en breed teruggekregen van de Italiaanse beambte, maar de man is nog steeds naarstig op zoek naar de zijne. Eindelijk, na lang worstelen met zijn smoezelige overjas, tovert hij een bezoedeld Frans paspoort tevoorschijn. De Italiaan opent het paspoort, bekijkt de foto, bekijkt de man, kijkt nogmaals naar de foto en knikt dan instemmend. Ik vraag me af of hij geconstateerd heeft dat de neus aan deze man inderdaad een echt onderdeel is van de persoon of dat het er later, door iemand van de rekwisieten afdeling is aangezet. Het is bijna onwerkelijk, zo´n enorm boegbeeld heeft deze meneer.
Terwijl onze paspoorten en rijbewijzen uitvoerig van voor naar achteren doorgebladerd, gekopieerd en nog eens van achter naar voor doorgebladerd worden, krijgt de Fransman zijn reisdokument weer in zijn handen gedrukt. De vinger van de Italiaan bevindt zich op de pagina waar de naamgegevens van de Fransman staan. Ik zie de pasfoto en constateer dat het inderdaad zijn eigen paspoort is, mét zijn eigen foto. Plotseling valt het paspoort open en zie ik de naam van de reus staan. Even ben ik stil.Bij Abraracourcix! Gapend kijk ik het tweetal na dat zich begeeft in de richting van de zojuist voorgereden, zilverkleurige Mercedes. De man die de auto heeft voorgereden, springt achter het stuur vandaan, pakt de klaarstaande koffers en legt ze met veel aandacht en precisie in de kofferbak. De Fransman neemt intussen plaats op de bijrijdersstoel, terwijl het Amerikaanse meisje zich installeert achter het stuur. De bediende salueert, de Fransman steekt even een hand op en het meisje trekt op. Als ze om de hoek verdwijnen, krijgen wij eindelijk onze dokumenten terug en draaien we ons om om onze koffers over te dragen aan de chauffeur die onze auto heeft voorgereden. Maar er staat niemand, ook geen auto. De Italianen achter het loket lachen en wijzen vriendelijk naar links. Met onze koffers achter ons aan, zwoegen we naar de parkeerplaats waar, in tegenstelling tot wat het aantal loketten deed vermoeden, honderden auto’s staan van tientallen verschillende verhuurmaatschappijen. Terwijl de netjes opgevouwen en gesorteerde t-shirtjes en onderbroeken in onze koffers door het hobbelen over de keitjes van het parkeerterrein van plaats wisselen, spotten we in de allerachterste rij de auto’s van ons verhuurbedrijf. Nadat ook wij een koffer en twee tassen via de zijdeuren van de auto ingeladen hebben – de achterbak is met één koffer vol – en Ton de auto vakkundig achteruit over de kinderkopjes door de slagboom manoeuvreert, vraagt hij me wat die Franse reus zich wel niet in het hoofd haalde. Ik haal me de foto voor de geest en verzucht: “Ach, hij waande zich Obelix.”

Eveneens een nieuw adres!

Emma achter een katheder? Dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Ik heb recentelijk namelijk ook achter een katheder gestaan. In bijna net zo'n mooi pak...
En ook wij gaan verhuizen, maar wel een maandje later dan Emma, Miguel en de rest. En waarschijnlijk ook naar een kleiner huisje, want wij zijn maar met z'n tweetjes.
Vanaf (ongeveer) 1 januari is het nieuwe adres van Ton & Lonneke: (adres weg ge-edit door de blog-nazi).

daar ben ik dan!

Hallo familie,
zoals jullie nu merken, mag ik ook voortaan meedoen met de blog, tot nu toe kon ik alleen reageren via de comments en dan nog wel "anonymus" omdat ik mijn wachtwoord vergeten was. Maar nu heb ik een nieuw, en ik heb het overal opgeschreven: sticker op computerscherm, ook eentje achter het diepvriesmagneetje, in mijn agenda, op de verjaardagskalender. Waar bewaren jullie al jullie wachtwoorden en zo?
Groetjes, A3n p.s. de krantjes (jawel, het zijn er TWEE, maar het maakt niet uit waar je begint met lezen!) zijn gisteren gepost. Tenminste, als Rich er aan gedacht heeft!

Cogito ergo curso (ik denk dus ik ren)

Op de treadmill in de gym kijk ik twee keer per week, één uur lang neer op het hectische voet-verkeer van Orchard Road zeven verdiepingen lager. Ik ren samen met de good looking gay muscle men en de spierige sportieve dames die naast de treadmill zich ook bezig houden met home trainers, roei machines, gewichten, en ander gym-spul. Daar doe ik niet aan mee. Ik ren alleen.

Ik maak me geen illusies. Ik zag laatst een marathon op TV waarin een dame de 42 klicks deed in minder dan drie uur. Omgerekend had ze gemiddeld 16 km/uur gelopen. Ik kan dat nog altijd niet geloven. Als ik mijn ratten-radje richting 16 km/uur breng, dan val ik er bijna vanaf. Dat iemand dat meer dan twee en een half uur volhoud lijkt me niet menselijk. Misschien is die treadmill gewoon fout en loop ik feitelijk veel sneller (en dus verder) dan het LCD schermpje aangeeft.

In eerste instantie ben ik erop uit om mijn hersens te rebooten. Ik ben dag en nacht bezig met het oplossen van ingewikkelde wiskundige vraagstukken (lees: ik schrijf software), en dan is het prettig om zo nu en dan je verstand op nul en blik op oneindig te zetten.

In het begin deed ik puffend en steunend een half uur tegen 8 km/uur. Maar vorig jaar deed ik al een halve marathon (21 km) in net iets meer dan twee uur. Dat is ongeveer 10.5 kilometer per uur. Maanden lang kwam ik wel steeds verder maar ik kon niet sneller. Zodra ik de mill op 10.7 km/uur zette, werd het binnen 5 minuten opeens slap in mijn benen.

Recentelijk is het me gelukt 10 kilometer tegen 12 km/uur te doen. Dat wil zeggen, ik liep 10 kilometer in 50 minuten. De truc: “System of a Down”. Dat is een punk bandje uit de VS (of was het de Oekraïne?). De muziek raast door mijn i-Pod met een snelheid van 165 beats per minute, wellicht op maat met mijn hart. Maar het werkt wel! De herrie houdt me op hoge snelheid: “Banana, Terracotta, Pie!”. Blij. Ik vind steeds meer gelijksoortige muziek die me op tempo houdt. De muziek van “Lard” doet het ook erg goed (vooral het liedje “Forkboy”). Ik ben aan het afdwalen, maar ik vindt die titels zo geinig.

Wat me nou opvalt, is dat ik tijdens het rennen de hele tijd mijn hoofd breek met de wiskunde van de loop zelf. Hoe ver moet ik nog in percentages, hoe lang is dat omgezet naar tijd; wat als ik nu switch naar een snelheid van 0.2 kilometer per uur sneller, hoe lang dan nog; en als ik nu nog één kilometer verder ren, op welke snelheid zit ik dan gemiddeld, etc.

Verstand op nul blijkt net zo onmogelijk als een marathon in 3 uur.

De tuin van Adrienne

Jullie zullen je afvragen welke tuin ik bedoel. Want de tuin op het Essche Heike is toch de tuin van opa? Dat klopt, maar niet lang meer. De tuin van opa heeft te veel onderhoud nodig. En daarom heeft Adrienne de macht gegrepen en een nieuw tuinplan bedacht. Dat bestaat uit een rand bomen en struiken, de vijver, het schuurtje en verder gras, gras en gras. Geen peultjes meer, geen boontjes, geen aardappels, geen prei en geen wortelen. Zelfs geen kool meer. De konijntjes zullen erg teleurgesteld zijn. Maar ook: geen vaste planten meer. En de bloementuin van opa bestond vrijwel geheel uit prachtige vaste planten. Rj en ik hebben vorige week zaterdag alle vaste planten uit de tuin weggehaald. Ik wilde jullie waarschuwen: kom ook planten halen! Maar het lukte me niet om op deze blog te komen.
De buurman heeft al erg meegeholpen door de heel grote heg - die Rich net gesnoeid had - weg te halen. En de hoge bomen uit de buurtuin zijn ook weg. Dus je zult wel schrikken als je in de serre staat en het slagveld overziet.
Dit en volgend weekend verplanten we de struiken. Volgend voorjaar maken we de tuin van Adrienne. Met graszaad, meer hebben we niet nodig (even afgezien van een tractor die kan ploegen, een hoop compost, een roller, harken en veel zweet). Volgend jaar op het familiefeest kunnen we golf spelen in de tuin.
Ik breng dan wel een bosje bloemen mee, want al opa's bloemen staan nu in mijn tuin! Hoezee, Margriet

De dag ervoor...

Goed voorbereid, nu wel. De generale repetitie (ook wel proefpromotie genoemd) was met recht een uitermate goede generale: het ging erbarmelijk. Dus, als het gezegde klopt, moet de premiere een succes worden. Daar heb ik uiteraard nog wel even hard aan gewerkt. Vier dagen lang sloot ik mezelf op in huis. Niemand in de straat kon meer internetten omdat alle informatiestromen direct naar mijn laptop liepen. De pen was vergroeid met mijn hand. In mijn proefschrift staat nu een dubbele hoeveelheid aan tekst dan in de exemplaren die jullie hebben gekregen. Maar ik geloof dat ik er klaar voor ben.
Ter afleiding togen Ton en ik vanmiddag naar Zwolle om huizen te kijken. De volgende stap, na mijn doctorstitel, is namelijk dat Ton voor de professorstitel gaat. Die kans krijgt hij in Groningen. Over een paar jaar pas, maar we gaan de boel vast verkennen.
Op de terugweg in de auto sprong het digitale klokje op 4.15. Morgen om deze tijd... Ik telde de minuten. Drie kwartier duurt lang. De zenuwen beginnen nu zo langzamerhand de kop op te steken. Ter afleiding pakte ik bij thuiskomst een van mijn van m'n moesje geërfde hobbies op. Ik streek de hele kledingkast glad. Allen die nog moeten gaan promoveren kan ik dit melden: je hand verbranden aan het strijkijzer leidt inderdaad ietwat af van de ergste zenuwen, maar de voordelen wegen niet op tegen de nadelen, dus zoek voor 'de dag ervoor' een veiliger hobby.
De postbode bracht intussen de post. Daar zat een kaartje tussen van een vriendin: "Je promotie is net zoiets als trouwen in je eentje. Geniet van jouw dag!" Dat ben ik zeker van plan. Ik hoop dat jullie allemaal lekker mee komen genieten!

Sint Maarten

In het Zuiden kende ik Driekoningen. Op 6 januari gingen we langs de deuren, zongen Dreikeuningen-geef mich unne neue hoed! en kregen snoep, fruit of een centje. We waren altijd met z'n drieën. Verkleed als Balthasar, Melchior en die andere. En we kenden maar één liedje. We liepen alleen door onze eigen straat. Samen met nog twee andere groepjes kinderen die tegelijkertijd bij een andere deur stonden. En we leerden alle mensen in onze straat kennen. Die twee oudjes met dat enge kleine keffertje. Die enge meneer Krijns. Die lieve mevrouw Brouwer die je mee naar binnen vroeg als ze in de keuken een snoepje ging halen - en dan een keer dat beroemde piejoewiepscheetje lied!. En natuurlijk ook die mevrouw die alleen dat luikje in de deur open deed. We kenden alleen haar hoofd. Terwijl we zongen ging vaak het luikje weer dicht en tegen het eind (we zongen braaf door) opende het luikje weer en kwam er een beetje onhandig een arm uit met drie mandarijntjes.
Dat was in Maastricht. Nu wonen we in Winsum, in het Noorden van ons land. Geen driekoningen. Sint Maarten!
Is het niet Halloweentijd? Met het Amerikaans trick-or-treat? Nou, Sint-Maartenfeest lijkt meer op het onschuldige lieve driekoningen. Lisa heeft voor het eerst meegedaan. Maar er zijn mooie verschillen.
Al in de klas werd weken van tevoren het repertoire van vijfentwintig liedjes geoefend. Er werd geknutseld aan de meest fantastische lampions. En er werd naartoegeleefd alsof het Sinterklaas' verjaardag was.
Bij Sint Maarten hoef je niet met z'n drieën. Alleen mag ook. Of met meer. Dat is fijn. Want bij Driekoningen hadden wij vaak een probleem als Matthijs' vriendje mee wilde. Dan waren we drie koningen en één kameel (Lonneke bijvoorbeeld). Of -net zo creatief- vier koningen. Maar Sint Maarten kan zelfs met zijn tienen.
Toch had Lisa afgesproken met haar beste vriendinnen. Tessa en Silke. Dus gingen ze met z'n drieën. Het was een groot succes!

Wat we niet wisten, maar ontdekten, was dat de winkels even vóór sluitingstijd ook mee deden en hun deuren openhielden voor kinderen. Bij elke winkel stond een medewerker klaar met een grote schaal snoep. Om de beurt, netjes in een rij op elkaar wachtend, zongen kindjes alleen of met z'n tweeën een van de vijfentwintig sintmaartenliedjes. Dit kwam wel een beetje vreemd over en Lisa had dan ook geen zin om híer aan mee te doen. Maar daarna, van vijf tot zeven, zong ze als een nachtegaaltje. Samen met Silke en Tessa. Elk met een eigen windvangende grote lampion van karton. Lisa had een prachtige uil gemaakt. Silke een vlinder. Tessa een poes. Het licht kwam van een klein lampje (bij Tessa was om vijf uur de batterij al bijna leeg).
De straat van Tessa. En de straat daarnaast, waar Tessa's Oma woont. De straat van Silke. En een paar huizen uit de straat van Lisa. De moeder van Silke wilde eigenlijk dat haar kindje om zes uur weer thuis was. Dus tegen zevenen kreeg zij het zo op haar zenuwen, dat ze uiteindelijk niet meer toekwamen aan alle buren in onze straat. Geen wonder ook als je bedenkt dat de drie kibbelende meisjes bij elke deur vijf minuten nodig hadden om uit te maken welk van de vijfentwintig liedjes ze nu weer gingen voordragen. Ze hadden zo elk hun eigen voorkeur en dat maakt het er niet gemakkelijker op. Nee efficiëntie en daarmee het ophalen van tien keer zoveel snoep, fruit en geld, was heel ver te zoeken. De charme van het Sintmaartenfeest bleef daarentegen volledig in tact.
Es heeft het feest vanuit huis mogen beleven. Tja, het thuisfront moet bewoond blijven voor alle kinderen die bij ons langs komen! Dus - zoals bij alle huizen in Winsum, bleven de gordijnen open, waren er buiten kaarsjes in kleine lantaarntjes aan en stond ook hier een grote mand snoepgoed klaar. Van tweejarigen die voor de sier met een lampionachtig ding in hun handen voor de deur werden gezet, terwijl hun moeder of grote broer een liedje zong, tot serieuze tienermeisjes of -jongens die echt hun best leken te doen al was het het zoveelste huis waar ze zongen. Sommigen zongen zelfs in prachtig Gronings dialect.
Het was een mooi folkloristisch gebeuren. Ik mis Driekoningen helemaal niet. Het schijnt echt "sintmaartenweer" geweest te zijn. Heel koud met harde wind. Maar de stormachtige regen had tot halfacht zijn adem ingehouden. Iedereen was binnen en het barstte buiten los. Een donderklap vergezeld door een flinke hagelbui en de laatste lantaarntjes werden uitgeblazen.

Volgende week komt Sinterklaas in Winsum aan.

Jeroen

Effe proberen

Hallo allemaal,

De eerste test van de locatie oisterwijkstraat in Boxtel.
Ik ben geen held met computers zo'n ding moet het vooral gewoon doen en verder niets maar als dit goed is gegaan dan is het weer een nieuw succes. Ik heb ook pas sinds kort de MSN ontdekt. Wel handig communicatie middel trouwns om toch een beetje close contact te houden met zusje in Zuid Amerika!

Ik ga nu even checker of het is gelukt!

Groetjes
Klaartje

schijt

Schrijven is als schijten
Het geschrevene als schijt
Je bent er heel vaak vol van
En je moet het altijd kwijt

spreekwoorden en uitdrukkingen

Sjuuves unne bats op. = Schuif eens een stukje (letterlijk: een kont) op. (Maastricht 1996)

Iets voor de kop hebben. = Iets voor ogen zien. "Ik zie het voor me." (Groningen 2006)

Wat zit er in het snotje? = Wat ben je van plan / Wat zijn de plannen? (Groningen 2006)

Test vanuit Nieuw-Vennep

Het lijkt erop dat we in elk geval ingelogd raken in het blogger systeem, da's al heel wat.
En wat valt er hierzo allemaal te melden?

• Zeger is nu enkele maanden bezig op het middelbaar en dat gaat heel voorspoedig. En hij vindt het leuk, het meest belangrijke. Frans natuurlijk niet (had hij een eerste onvoldoende, vooral ook met het excuus dat er slechts 2 een voldoende hadden :-)), wiskunde is 'echt veel te gemakkelijk', die van Nederlands is een zeur, etc etc. Van de week is hij 12 geworden, en inderdaad, op weg een puber te worden.
  
• Merel heeft deze week te horen gekregen dat ze weer een lesnivo omhoog mag bij het paardrijden. In dit nieuwe nivo gaat ze (eindelijk) leren springen, ze kan niet wachten (maar moet dat nog wel even, want het gaat pas in per December).

Tot zo ver de Blog test (incl lay-out tests!)

Groetjes,
P&P&Z&M

Formule 1 auto's expositie in Londen

Strawberry frappacino in London